Logboek

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

In de onvermijdelijke vergelijking met Lady Bloodfight (ook 2016) valt deze film toch wat tegen. Aan Amy Johnston ligt het niet, wel aan de kwaliteit van de productie die duidelijk op een lager niveau ligt - cinematografie, choreografie, karakterontwikkeling, verhaal - allemaal net iets te veel minder. En daar staat als enige dam een soort cameo van Dolph Lundgren tegenover.

Wellicht als die andere film er niet was geweest, dat ik dan iets minder teleurgesteld geweest was. Of zelfs maar als ik ze in de andere volgorde had gezien.

Het idee klopt gewoon helemaal, maar om er een drama/komedie van te maken was wellicht niet de beste keuze, want als drama werkt het niet echt, en voor een komedie is het toch echt te weinig grappig - we zien wel eens vaker dat die combi niet vanzelfsprekend is.

Coon en Whigham zijn voldoende in de leidende rollen, maar ook niet echt geniaal of zo. En de bijrollen zijn eigenlijk gewoon te mager, met als makkelijk voorbeeld de Armen van Glenn Fleshler. Met zijn fysiek zou je toch zonder al te veel moeite een overtuigend dreigende uber-eindbaas bad guy hebben kunnen neerzetten. Was het dan een keuze van de regie om daar iets weifelachtigs en ambigues van te maken? Ook daarmee niet echt een gelukkige keuze.

Wellicht is dit zo'n film die bij je groeien moet - een die je pas gaat waarderen als je het een tijdje hebt laten bezinken en er dan nog eens naar kijkt. Op zich rammelt het verhaal hier en daar wel wat, maar dat vinden we normaal gesproken passen bij het genre. Net zoals het verworden van de hoofdpersonen er bij hoort, en zijn we daaraan gewend - als het mannen zijn. Maar buiten Hollywood weten we allemaal natuurlijk allang dat niet elke vrouw een zwak prinsesje is.

Jammer dat de film verder wel erg braaf binnen de gebruikelijke Hollywoodcliches loopt. Dat je bij voorbaat wel zo'n beetje weet wie de eindstreep halen gaan - niet precies volgens de formule van de 'final girl', want geen horrorfilm tenslotte, maar het lijkt er wel heel veel op. Of dat de bad guys als witjes gaan, behalve als het even spannend worden moet. Sowieso ook al dat de bad guys te eendimensionaal blijven, en ook de teksten die ze uit te spreken krijgen voelen onnatuurlijk aan.

Toch maakt dat alles het nog niet echt tot een slechte film. Inhoudelijk zit er misschien wel wat meer in dan de gemiddelde schietfilm, maar dat moet dus nog even bezinken. Tot het zover is hou ik maar een voorzichtig gemiddelde aan.

Vroeger had ik zo'n ongedefinieerd idee dat ik later ooit wel eens kinderen zou hebben - nooit echt bij stilgestaan, maar het leek voor de hand liggend. Wat ben ik blij dat dat niet gebeurd is, want ondertussen kan ik me niet echt voorstellen waarom iemand daar bij volle verstand voor zou kiezen. En dan nog, het merendeel van de mensen lijkt goedbeschouwd gewoon absoluut niet geschikt, niet in staat om de verantwoording te dragen - met maar al te vaak gemankeerde en beschadigde kinderen als resultaat. Om maar even als inleiding iedereen die deze film dystopisch noemt het gras voor de voeten weg te maaien - er zijn andere zienswijzes mogelijk. Je zou zomaar kunnen wensen dat wat de film presenteert allang werkelijkheid was, en dat er een soort test, een bewijs van geschiktheid zou zijn dat niet zomaar zou worden afgegeven.

Niet dat ik het verder nou een erg goede film vond, dat nou ook weer niet. Het verhaal is wel een beetje gezocht en trekkerig, en hoewel alle interieure details er geloof ik wel uitkomen zo dat het wel lijkt te kloppen betekent dat nog niet dat het daarmee ook een overtuigend geheel opbouwt. Visueel is de omgeving van het huis en de buitenkant van het huis wel mooi, maar verder grossiert de film in lelijkheid - tot en met het verbrande smoeltje van Vikander aan toe. Strafpunten voor de regisseur, ik ga niet naar de film om 'mijn' mooie Alicia zo toegetakeld te zien. Gelukkig dat Olsen daar wel aan ontsnapt, en ze wordt alleen maar mooier met de jaren lijkt het.

Maar dan de uitsmijter van de film nog. Narratief is het misschien de enige mogelijkheid om dit einde er aan te draaien, en op zich gaat dat ook nog wel redelijk elegant. Maar die muziek erbij, serieus. Nagels op een schoolbord.

Wes Anderson doet zijn trucje nog maar eens.

Alleen lijkt het deze keer echt helemaal niet gelukt. Het verhaal weet me nergens te pakken, de karakters en typetjes zijn te gezocht, en nogal wat scenes komen echt veel te ingestudeerd en houterig over. En soms zijn dat situaties waarvan ik dan het gevoel heb dat die grappig hadden moeten zijn, maar ik kan er niet om lachen. Zelfs geen flauw glimlachje.

Blijft over dat de decors erg mooi zijn - als je van die stijl houdt. Ik niet.

Ik vond dit een bijzonder moeilijke documentaire om te kijken.

Vooral omdat ik er beurtelings woedend en droevig van werd, en het niet langer dan een minuut of vijf, tien per keer uithield. Daarna had ik gewoon echt een pauze nodig.

Er is wellicht nooit eerder in de geschiedenis een zo duidelijk verhaal geweest van hoe in het kapitalistische systeem letterlijk over lijken gegaan wordt. Elk van de betrokken bedrijven en overheidsinstanties wist verrotte goed waar ze mee bezig waren en welke risico's ze namen - met het leven van anderen. Maar ze hadden alleen oog voor hun eigen belang. Hoe klein ook. Hoe cynisch ook.

De brand van de Grenfell-toren, die aan 72 mensen het leven gekost heeft, had op talloze momenten voorkomen kunnen en moeten worden. Vanaf de eerste aanzet van de plannen om de toren op te leuken met nieuwe gevelpanelen. Bij de keuze van de panelen en isolatieplaten, bij het kiezen van het goedkoopste spul wat er te vinden was. Door de fabrikanten, die deze brandbare materialen nooit had mogen bedenken of maken, en het niet hadden mogen verkopen voor dit doel. Door de projectmedewerkers, de magazijnbediendes, de vrachtwagenchauffeurs die stuk voor stuk aan de bel hadden moeten trekken. Door de aannemer. Door de bouwvakkers. Door de opzichters, die zagen dat het werk niet zorgvuldig uitgevoerd werd en met materialen die daar overduidelijk niet geschikt voor waren - en daar nota bene door een van de huurders nog op gewezen werden. De verhuurder, die zich niets aantrok van hun zorgplicht naar de bewoners, geen plannen had voor het evacueren - zelfs niet voor mensen met een verminderde mobiliteit.

De lijst is nog veel langer, maar ik geloof dat mijn punt zo wel duidelijk is. Volstrekt misselijkmakend dat vrijwel alle instanties achteraf eigenlijk geen enkel berouw toont of zelfs maar medeleven uitspreekt, maar wel over elkaar heen buitelt om hun eigen straatje schoon te vegen. Je zou verwachten dat iedereen die ergens in zelfs maar de meest zijdelingse positie zich beschaamd terugtrekt uit het openbare leven - maar nee, het tegenovergestelde is eerder waar.

De quote van Theresa May is wel het meest veelzeggend. We've seen that time and time again, authorities have treated people like second class citizens, and I hope that coming out of the Grenfell tragedy we can erase that sense. Duidelijker wordt het niet volgens mij - ze wil niets doen aan de oorzaken, niets doen aan het racisme, niets doen aan de klassenmaatschappij, niets doen aan de hebzucht die mensenlevens ondergeschikt maakt aan een beetje meer winst, hoe weinig ook. Ze wil op zijn hoogst het gevoel een beetje wegmasseren. Het kapitalisme in een notendop, duidelijker kan ik het echt niet maken. Misselijkmakend gewoon.

(reactie op ander bericht)



En alweer bijna drie jaar later heb ik de film eindelijk eens in zijn geheel gezien. Niet dat dat nou heel erg veel toevoegt aan, of verduidelijkt ten opzichte van wat ik van zo'n dertig jaar geleden nog in mijn hoofd had - een absurde film met een even absurd einde, en volstrekt onvergelijkbaar met alles wat ik ooit gezien heb. Wellicht is de beste manier om het geheel te omschrijven 'een visueel sprookje'.

Een super mooi huis, en wat een Gilliam-achtig gebeuren met de piratenvlag en de beschietingen - en dan het hondenhok, en overal een genereuze overdosis Francesca Dellera. Ik zou er voor tekenen. Nouja, wellicht zonder haar hekserij dan toch.

Het idee is beslist interessant, maar de uitwerking nogal mat - en ook wat weinig origineel, het komt grotendeels toch wel neer op een wat luxere variant van Soylent Green (1973) - al is het dan zonder het aspect van de voedselverzorging. En dan ook nog, het idee om het verhaal op te hangen aan de twee van elkaar vervreemde zussen was wellicht gewoon een brug te ver.

Visueel is het maar matigjes, het centrum zelf ziet er wel uit als een prettig park maar om nou te zeggen dat er een geniale DoP aan het werk is gaat toch ook te ver, en de dames lopen er beslist ook niet feestelijk bij. Misschien logisch in de context, maar dat maakt het nog niet tot zoet kijkvoer. En ik vond de soundtrack ook nogal zagerig.

In het onderwerp vond ik Plus que jamais (2022) veel interessanter.

Ik was al heel lang op zoek naar deze film - en zoals dat dan gaat, als je 'm dan uiteindelijk vindt, dan wordt het langzamerhand duidelijk waarom de film zo moeilijk te vinden was.

Het onderwerp is echt veruit interessant genoeg, en de acteurs en trices zijn boven elke twijfel verheven - ja, het is McElhone's eerste serieuze rol in een speelfilm, maar ze brengt alles wat in de rol verwacht mag worden. In tegenstelling tot een Hopkins, een Moore - die in veel te veel scenes staan te schutteren, te koekhappen alsof ze geronseld zijn van de plaatselijke voetbalvereniging.

Wat er mis zit in deze film is de regie, die talloze steken laat vallen. Het verhaal is in potentie heel interessant, maar dat komt er niet uit - vooraleerst omdat de vertelling gewoon niet werkt, maar buiten dat klopt de timing ook niet, is de mise-en-scene zo ongeveer elke keer weer ongelukkig gekozen, krijgen de acteurs niet de kans om hun talent te laten zien.

Zo ongeveer het enige waar ik vrede mee heb is de aankleding van de sets. Small victories.

Jammer, hier had zo onzegbaar veel meer uit gehaald kunnen worden. Echt een film om te vergeten, een om niet te verkopen, een om uit je cv weg te laten. James Ivory heeft in zijn nadagen nog wat succes als schrijver, laten we hem dat gunnen.

I say freedom is won / through the blood of someone's son

Wellicht het meest indrukwekkend aan de hele film is dat Bruce Springsteen een lied schreef voor de titelrol: Freedom Cadence. Een ode aan het meest oorlogszuchtige land in de geschiedenis, waar vrijheid beleden wordt, maar niet beleefd. Het land dat hele bevolkingsgroepen in zulke beroerde omstandigheden laat leven dat tekenen de enige uitweg is - en de soldaten schaamteloos laat vallen als ze beschadigd terugkomen. En zelfs het minimale wat er was wordt door Trump nu ook nog wegbezuinigd, want ja, het zijn tenslotte toch maar losers.

Het is verder niet echt een slechte film, het is meer dat er al talloze betere zijn. Ik noem even Causeway (2022), This Is Not a War Story (2021), of wat langer geleden The Hurt Locker (2008), Brothers (2009)/Brødre (2004), In the Valley of Elah (2007). En dat is maar even zo in een minuutje en los uit de pols, als ik mijn log er bij haal kan ik zo nog tientallen titels opdiepen - en ja, ik ben bang dat die gemiddeld toch allemaal beter zijn.

Maar al die films hebben dan weer geen liedje van Springsteen.

Carmen (2022).

Daar blijken er dus twee van te zijn - deze, en een ietwat pretentieus en voor mij niet echt geslaagd gedoetje van regisseur Millepied, met erg mooie beelden en een hippe cast met Paul Mescal als boegbeeld en Melissa Barrera als eye candy.

Dit is dus niet die film. Dit is in zo ongeveer alle opzichten het tegenovergestelde.

In deze film gaat het over hoe je je leven oppakt als daar op je vijftigste de bodem onder uit wordt geslagen, als je geloof op niets blijkt te berusten. Over hoe je je plaats vindt in een gemeenschap waar je een onzichtbaar en ongewaardeerd onderdeeltje van was. Over hoe je liefde vindt als je ruim boven de vijftig bent, en hoe je daarin berust als je het gevonden hebt.

Wie anders dan Natascha McElhone om daar de hoofdrol in te spelen - de enigmatische mevrouw die we allemaal kennen uit Ronin, en die daarna in talloze films heeft gespeeld die allemaal ofwel mislukt zijn ofwel nergens gedraaid hebben - of is het wellicht allebei. Dat dat toch niet aan haar lag, dat is wel het minste dat deze film duidelijk maakt.

Maar meer dan dat. De kerk heeft de afgelopen twintig, veertig, vijftig jaar een overvloed aan kritiek gekregen, en wat mij betreft ook zo ongeveer allemaal terecht. Makkelijk zeggen als verstokte atheist, natuurlijk. Maar het is onweerlegbaar toch ook dat de kerk, de religie, het geloof - in welke vorm dan ook - een binding geeft in de samenleving.

Dat is wellicht het leukste aan de film, hoe de Carmen van McElhone dat doet, en hoe ze dat beter voor elkaar heeft dan haar broer als voorganger. Om het er maar even in te wrijven, het gaat niet om het geloof, het gaat om hoe we met elkaar omgaan. Dat is waar die kerk voor staat - die hebben 'we' met elkaar gebouwd. Net als die moskee en die synagoge, en de stoepa van de bootvluchtelingen waar ik elke dag langsloop. Jammer dat die nu zo'n beetje af is, ik had graag een handje geholpen.

Pretentieuze mooifilmerij.

Om even mee te beginnen, dit heeft dus helemaal niets maar dan ook niets te maken met het originele verhaal van Carmen, of met de opera van Bizet. Dat ging over de relatie tussen Carmen en haar Jose, en de machtsverhouding daarin die zo scheef lag dat Jose uiteindelijk geen andere uitweg meer zag dan een crime passionel - en ja, dat mocht toen nog gewoon, dus liep het met hèm gelukkig af, al was hij zijn geliefde buurmeisje waarschijnlijk wel voor eeuwig kwijt.

Dat even daar. Benjamin Millepied toont zich een daadwerkelijke duizendpoot, je me pardonne - want het is ondanks al die pretenties gewoon een behoorlijke film, grotendeels - ik kom nog terug op het laatste halfuur of zo. Wellicht vooral door de regelmatig ernstig mooie beelden. Jörg Widmer, inderdaad - die kan dus daadwerkelijk meer dan alleen een groothoek in het smoel van de acteurs duwen in de stijl van Malick. Sterker nog, sommige beelden geven me de indruk dat er een tilt and shift lens gebruikt is.

En een heleboel dans, en ook echt mooi, voor hoever mijn begrip van moderne dans dan tenminste strekt. En zo gaat het eerste uurtje of anderhalf door, tot het me echt op een gegeven moment gewoon te veel is. Wellicht dat onze vereerde duizendpoot even in de war was en zich vergiste met de verhalen van Carmen en Romeo en Julia?

Wat ik maar zeggen wil, het laatste halfuur of zo trekt voor mij gewoon op niets. Je kan afstand nemen van de fysieke aspecten van het verhaal, je kan afstand nemen van de emoties van het verhaal, je kan afstand nemen van de meta-aspecten van het verhaal. En ergens halverwege dat ben je gewoon vrijelijk je eigen ding aan het doen. Niet dat dat erg is, maar waarom dan toch die relatie zoeken die er niet is.

En om de oplopende irritatie nog wat verder aan te dikken, de casting van Paul Mescal. Zonder meer een heel, heel goede acteur als je een Schot die uit de turf getrokken is nodig hebt. En tot mijn verbazing doet hij het niet eens zo heel slecht in dit absurde verhaaltje. Maar hij speelt wel een US Marine, een prize fighter, en die zijn drie of vier keer de fysiek die Mescal meebrengt. En die lopen anders, bewegen anders, zijn anders.

Het is allemaal niet onaardig, echt niet. Maar Millepied moet gewoon uit zijn bubbeltje komen, eens een avondje de kroeg in met een echte US Marine. En eens nalezen waar dat verhaaltje van Carmen nou echt over ging.

Caravan to Vaccares.

In meerdere opzichten is dit een heel bijzondere film.

Ik begin maar even bij de origine van het verhaal - een boek van Alistair MacLean. Toch een beroemd schrijver, al dankte hij dat wellicht meer aan zijn eerdere werk zoals Zr. Ms. Ulysses en De Kanonnen van Navarone. En goedbeschouwd blijft er van dit verhaal ook maar weinig over, en wellicht ook terecht - ik heb het geloof ik wel gelezen, maar dat moet meer dan veertig jaar geleden zijn, en zoveel indruk maakte het kennelijk niet. Die andere titels die ik noem dan weer wel, om het verschil maar aan te geven. Toch, MacLean bedankte voor de eer om bij de openingsvoorstelling te zijn, en dat zegt wellicht nogmaals genoeg.

Dan, de casting van de nog jonge Charlotte Rampling - nouja, het is alweer vijf jaar na haar rol in La Caduta Degli Dei, dus ze moet al wel ergens achter in haar twintigjes geweest zijn. Maar zo komt ze niet over, en toch heeft ze dat mysterieuze aura wat haar zowel tien jaar jonger als dertig jaar ouder laat lijken. Als er al iemand is die datzelfde voor elkaar krijgt, ik heb dat nooit gezien. Niet voor niets dat een David Birney daarvan in de ban raakt, en van The Guardian daar nog een trap bij na krijgt, dat hij er bij loopt als een uil die een onder een ernstige verstopping lijdt.

De locaties dan in dat hoekje van de Provence - wellicht de mooiste plek op de aarde, met aan de ene kant les Alpilles en Saint-Remy-de-Provence, waar Vincent zijn mooiste werken maakte, en aan de andere kant Stes-Maries-de-la-Mer, de gezegende plaats die de drie Maria's kozen om oud te worden. En nou geloof ik eigenlijk nergens in, maar als je daar staat, dan voelt het toch wel echt zo. En wellicht in het verlengde daarvan, het gedoe met de stieren - en ja, dat leeft in die streek tot in de dag van vandaag, al hoeft in tegenstelling tot wat we daar in Nederland van denken de stier daar lang niet altijd zijn eindje bij te vinden, er zijn talloze varianten van het spel. Maar zelfs buiten dat, de gangbare opinie heeft het dat het een laffe en verachtelijke slachting is - en wellicht is daar ook echt iets van waar. Toch, als je zo'n dier van een 7-800 kilo pure agressie ziet en weet dat dat maar een, één, 1, (1) doel heeft - en dat is om jou te vermalen tot gruis dat niet meer terug te vinden is in het zand van de arena. Of als je de rauwe angst voor dat lot ziet in de ogen van zo'n runner die net op tijd over de barriere springt, en dan de stier die daar achteraan komt, achteloos een plank van tweeduims eikenhout in splinters beukt en dat niet eens lijkt te merken.

Maar er is meer. Veel meer. Want dit is de enige echte speelfilm waar de enige, de enige echte, de waarachtige, de man met de zilveren handjes, de ongekroonde koning, de meester van de zigeunergitaar in meespeelt. Manitas de Plata. En niet allen zien we hem spelen, we zien hem ook spelen. In een film. Daar ben ik dus echt even stil van.

Niet dat het verder nou zo'n goede film is. Maar toch. Bijzonder.

Dit was dan een van die films die ik al een hele tijd wou zien maar wat steeds niet lukte. En dan ga je er toch iets van verwachten - en daarmee is het des te teleurstellender als er dan niet zo heel veel uit komt.

Demoustier is een erg knappe meid, en wellicht dat daar voor mij ook wel ietsje in meespeelt dat ze wel wat heeft van een van mijn ex-vriendinnen van ondertussen alweer heel lang geleden. Die sproeten, om maar iets te noemen. En een andere overeenkomst is dat ze van het een naar het ander floddert, op zoek naar iets waarvan ze zelf wellicht ook niet bewust is dat ze het zoekt. Leuk voor in de film, niet zo leuk om mee om te gaan.

Verder kan ik er weinig in zien eerlijk gezegd - je kan ongetwijfeld op zoek gaan naar betekenis in dit soort film, maar ik doe daar liever wat minder moeite voor.

Schoendoerffer verdedigt zijn alte Kameraden.

Deze keer zonder de inkleuring die zijn andere films, en dan in het bijzonder de Willsdorff-trilogie Dien Bien Phu - 317ème Section - Crabe Tambour zo interessant en anders maakten. Van die drie films was de aanleiding misschien ook wel directer persoonlijk, terwijl deze film meer aanvoelt als een laatste eerbewijs aan een strijdmakker.

Hoe dan ook is het duidelijk dat de film - net als bijna al Schoendoerffer's films - heel persoonlijk is, en er viel me ook te binnen dat een van de karakters, een van de getuigen in de rechtbank sprekend lijkt op de profielfoto van Schoendoerffer zelf, inclusief driedelig pak en rode das. Dat zal dan dus ook wel geen toeval zijn.

Jammer wel dat er verder maar weinig informatie te vinden lijkt te zijn, en de kopie die ik had zonder ondertitels - in welke taal dan ook - nogal lastig te volgen was - mijn rechtbankfrans laat nogal te wensen over.

Verder blijft het wel een beetje een hypocriet geheel vanzelf. Ja, inderdaad, Schoendoerffer's held, een van de incarnaties van zijn ouwe makker Willsdorff is natuurlijk boven elke blaam verheven, een ridder zonder smet op zijn blazoen. Maar aan de andere kant weten we ook dat het Franse leger ongekend hard tekeer gegaan is tijdens de Algerijnse dekolonialisatie, en het komt wat zwak over dat 'iemand anders' dat dan allemaal gedaan heeft.

En tegelijkertijd spelen dit soort zaken in Frankrijk nog steeds, heel direct en heel persoonlijk, en veel meer dan we in Nederland gewend zijn. In elk dorp staat wel een monument 'Mort pour La France', en daar wordt ook elk jaar een ceremonie bij gehouden, met een speech van de burgemeester ten overstaan van een aantal steeds ouder wordende mannen die steeds slechter ter been zijn, hun vaandel nauwelijks meer tillen kunnen, maar wel nog steeds de thousand yard stare hebben. Daar maak je geen grappen mee, vind ik.

Wherefore did I give my oath? I am sure a misfortune will happen

Pacino heeft met Salome - de film, het toneelstuk, en deze min of meer making of zonder meer enorm knap werk geleverd, en het is beslist de moeite om daar de achtergronden van te zien. Best in de volgorde film, dan documentaire, want dan komt het geheel denk ik beter tot zijn recht en valt de korte introductie in het leven van Oscar Wilde beter op zijn plaats - maar ook, de fragmenten die je hier als samenvatting te zien krijgt komen op de een of andere manier meer uit als een toneelachtige setting dan de film, en daarmee voegt het ook buiten achtergrond echt wat toe.

Jammer wel dat Pacino zo regelmatig zijn eigen loftrompet steekt. Dat doet echt af aan de beleving.

Salomé, Salomé, dance for me!

Het bekende verhaal van Salomé en haar dans - waarbij het natuurlijk primair gaat om de perfiditeit van haar gewenste beloning en de rol van haar moeder daarin. Om nog maar te zwijgen van dat het haar stiefvader is waar ze haar dansje voor doen mag.

Pacino volgt het spel van Oscar Wilde tot de letter, en dat is ook wellicht de enig juiste keuze. Het levert in ieder geval op grote afstand de interessantste film op die ik over het verhaal van Salome tot dusver gezien heb, en gelukkig zonder de overdaad aan religieuze saus die in de Amerikaanse films vaak zo'n zwakke brij oplevert. Wilde kon het verhaal wel erg fraai vertellen, en de woorden die hij daarvoor gekozen heeft zijn even fraai als de beste stukken van Shakespeare.

De film slaagt er erg goed in om los te komen van de vaak erg statische setting van een toneelverfilming - listig gebruik van de achtergronden en hoeken, en grotendeels is het beeld ook duidelijk niet tijdens een publieke uitvoering gemaakt. Tegelijkertijd voelt het nog steeds aan alsof je in het theater zit. Erg knap gedaan, en als je daarbij uit de bijbehorende documentaire Wilde Salome leert dat de tijd voor de hele productie nogal beperkt was dwingt het des te meer respect af.

Ook is het een van de betere rollen van Pacino, al vervalt hij wel in zijn gewone klank en oogopslag. En Jessica Chastain steelt absoluut de show met een erg fijn uitgewerkte en super mooi gespeelde Salome - en voor het eerst ook een Salome neerzet die toch tenminste íets snapt van de verleiding waarmee ze een koning beweegt iets te doen waar hij gewoon absoluut geen zin in heeft. Dat lijkt voor de andere Salome-vertolksters die ik tot dusver zag toch ver buiten bereik.

Jammer wel dat die zeven sluiers er niet in terugkomen. Dat blijft toch intrigeren, dat kennelijk niemand daar iets van weet te maken - of het aandurft daar wellicht haar vingers aan te branden. Niet dat de dans van Chastain niet overtuigt, daar geen woord van kritiek over - van mij krijgt ze zonder een moment aarzeling ieder hoofd wat ze maar wil, en op die zilveren schaal ook. Maar toch, die sluiers ontbreken, en daar blijf je dus mee op je honger zitten als je je afvraagt wat daar dan mee was. Maar wellicht ook dat de legende van Salome juist daarom tweeduizend jaar lang blijft fascineren.

Het verhaal van Salome is in talloze opzichten verweven is in de cultuur van ons half-heidense, half-gristelijke landje. Op mijn werk bijvoorbeeld werd er als er wat foutgegaan was nogal snel gevraagd om een hoofd op een zilveren schaal - zonder dat daar iemand ook maar in de verte bij leek te begrijpen wat daar de context van was. I have kissed thy mouth, Iokanaan, I have kissed thy mouth!

Helaas heb ik iets minder vaak getuige mogen zijn van de dans van de zeven sluiers - naar boven afgerond kom ik daar zo ongeveer op nul uit. En hoe mooi Rita Hayworth ook is in deze film, hoe weinig verhullend de flinterdunne jaren-50 jurkjes haar fysiek omsluiten, ik krijg het er nauwelijks warm van. Het komt nergens over alsof ze er zelf iets bij voelt, dat is het vooral - ze doet iets waarover ze misschien wel eens wat gelezen heeft, maar ze begrijpt er overduidelijk niets van.

Het verhaal is dan ook nog eens opgeleukt met een enorme hoeveelheid ernstig uit de duim gezogen - pardon, ik bedoel niet op bijbelse grondslag gebaseerde en ook overigens volstrekt onbewezen feiten. In vergelijking met de andere films ligt vooral in deze versie de saus er wel erg dik bovenop. Met het toneelstuk van Oscar Wilde heeft deze versie in tegenstelling tot de andere films in ieder geval zo ongeveer niets te maken, en hij hield zich wel naar redelijkheid aan wat we dan authoritative sources noemen. Het verhaal lijkt dan ook vooral bedoeld om Hayworth zowel haar dansje te laten doen, alsook haar er tegelijkertijd vromer dan de paus uit te laten komen.

En daarmee opgeteld vooral nogal mislukt. Wellicht dat het indertijd het bedoelde effect had, maar ik kan er met het oog van nu echt niet van onder de indruk zijn. Ik blijf toch vooral op het mysterie zitten, waar het met die zeven sluiers nou echt om te doen was. En Hayworth, daar kan je beter een van haar andere films voor zien.

Dieterle de regisseur was kennellijk indertijd een van de makkers van David O. Selznick, en die bombastische en gelovige stijl komt er ook wel erg overdreven uit - maar zonder ook maar iets van het speciale wat zoiets als Ben-Hur (1959) dan wél deed lukken. Jammer, voor Rita.

I've been asked to make this personal. So I will.

Geen beter verhaal om de moeizame relatie tussen ouder en kind aan op te hangen dan de vertelling van Salome.

Jammer wel dat Egoyan daar de versie van Strauss in gebruikt, in plaats van het onderliggende spel van Oscar Wilde. Ik heb niets met die muziek, maar het toneelstuk is geniaal - zo ongeveer het enige ooit dat in de buurt komt van Shakespeare in kracht, in duiding, in timing, in taalkunde.

De film dan. Regisseur Jeanine neemt met enige bedenkingen de eervolle opdracht aan om de uitvoering waar haar vader beroemd door werd nogmaals op te voeren als ode aan zijn leven - maar met haar eigen interpretatie I've been asked to make this personal. So I will.

Dat confronteert haar met haar jeugdherinneringen, en die blijken bij nader inzien toch niet zo ongedwongen en gelukkig te zijn geweest als ze tot dusver dacht. Sterker, haar vader was een monster dat zijn dochter meedogenloos misbruikte voor zijn eigen doelen, en daar draagt ze de zichtbare en onzichtbare littekens van - en die hebben haar relaties met haar moeder en haar vriendje onherstelbaar beschadigd.

Parallel daaraan het verhaal van props artist Clea, een super leuke spontane meid die alles voor elkaar lijkt te hebben, behalve dat Jan en alleman graag op een fysieke manier van haar succes en haar eigengereidheid wil proeven - en dat als ze daar openheid van zaken in wil geven I've been asked to make this personal. So I will, de steun die ze van haar werkgever dacht te krijgen ineens nietbestaand blijkt, want the show must go on, het gaat om geld tenslotte.

Egoyan dist het verhaal dat in de basis toch vrij eenvoudig is op in een aantal lagen, zoals je van hem verwachten zou. Het openingsshot is al erg knap - drie films in een, en dan zo dat de projectie overlapt zoals het bedoeld is, maar zonder dat dat gemaakt overkomt - simpel maar meesterlijk werk van Egoyan, en als dat op zich nog niet duidelijk genoeg was, het komt ook terug in het narratief - het is geen losse mooifilmerij zoals je wellicht van een mindere regisseur kon verwachten.

Vandaar komen we in een wat formele introductie in waar het om gaat, en een veel speelsere uitleg van de Clea van Rebecca Liddiard. Het werk van Seyfried, en haar familiebeslommeringen. Nogal vervelende, met een demente moeder en een los van hand-en-moraal ietwat-ex-vriendje.

Een weelde aan detail en complexiteit, en tot in perfectie gespeeld door Seyfried, die toch wel overtuigend de hoofdrol heeft eens het spel zich ontvouwt - en daar glansrijk mee weg komt ook. Liddiard heeft zoals al genoemd een erg leuke bijrol die fraai op het makkelijke sentiment speelt, en verder in de cast zijn er nog een hele serie die allemaal tot in perfectie worden neergezet, ik zie er tenminste niet het minste foutje in. Het klopt allemaal zoals je van Egoyan verwachten zou.

En de materie is - ook precies zoals je van Egoyan zou verwachten - ongekend belangrijk. Relaties binnen een familie, en dan zeker tussen ouder en kind worden als vanzelfsprekend als bij gegeven gelukkig beschouwd, maar dat zijn ze toch maar heel, heel zelden echt. Je vrienden kan je kiezen, met je familie zit je opgezadeld. Laat ik het daar maar bij houden, anders wordt het wellicht al te persoonlijk.

Wat een dramatisch slechte film is dit.

Om even te beginnen - het hele idee is in de basis op zich nog niet zo slecht, maar dan. Serieus, ga je emigreren met je kinderen terwijl je relatie feitelijk al voorbij is. Sorry hoor, maar wie doet dat.

Dan het hele gebeuren sur place. Wat doe je in Frankrijk als je nog niet eens in het Frans kan uitleggen hoe laat het is of waar je van klaarkomt - maar erger nog, er wordt van ons verwacht te geloven dat een Franse dokter een vrouw met een onbedoelde zwangerschap vertelt dat dat een cadeautje van God is. Kennelijk is ergens niet goed doorgedrongen dat de scheiding tussen kerk en staat in Frankrijk heilig is.

En dan het begin van de ontknoping, de dramatische scene met de bijl. Het is volgens mij vrij duidelijk fysiek onmogelijk wat daarbij gesuggereerd wordt - de steel zit gewoon in de weg. En daar volgt dan een absurde anticlimax die helemaal al nergens meer over gaat - maar dan ook echt van geen kanten. Het gedrag van de Franse politiemensen klopt niet, de gang van zaken klopt niet, niks. En waarom? Het komt op me over alsof de beelden voor het bedoelde verhaal ontbraken, en er maar iets van gemaakt is met wat er voor handen was.

Zelden zo'n slechte film gezien. Het budget zal wel volledig opgemaakt zijn aan de blauwe verf op die bouwval, en dat is dan ook het enige nut van deze film.

Ik vond deze toch wat tegenvallen, de poster belooft veel meer dan er waargemaakt wordt.

Ja, de zusjes zijn op zich bloedmooi, maar het verhaal wist me echt niet te boeien, en de production values zijn zelfs voor het genre en de tijd wat aan de magere kant - en wat wel vaker misgaat in het genre, de soundtrack is te slecht voor woorden.

Een gemiddelde aflevering van Xena The Warrior Princes was al gauw beter - nouja, in mijn herinnering dan. Misschien dat dat ook wel tegenvalt als ik dat nu terug zou zien.

Mister Marshall I am thinking you are crazier than I am!

Het idee was op zich niet onaardig, maar de film duurt ruim drie kwartier langer dan wat het trekt. Sowieso is de aanloop naar Gibson's ongelukje al veel en veel te lang, maar zodra het geleuter op gang komt duurt het ook maar door.

Gibson is daarbij ook wel echt wat te oud voor de rol, en het merendeel van de tijd ook te ongeïnteresseerd. Hunt en Tomei zijn dan nog wel redelijk en Greer is gepast schattig - en dat houdt de film net boven water, maar genoeg is het nog steeds niet. Het enige at een beetje leuk is is de wetende lach van de Chinese mevrouw bij de coup-de-foudre, maar ook dat is aan de andere kant gewoon flauw afgekeken van teveel andere films. En dan duurt het daarna ook nog weer veel en veel te lang tot het einde, en dat is al even teleurstellend. Jammer, dat had toch echt veel beter gekund - als de makers zich alleen maar even hadden afgevraagd wat het publiek dan wil.

Tsja.

Je moet in dit genre al niet al te hoge verwachtingen hebben, maar deze film stelt dan evengoed nog stevig teleur. Het verhaal gaat nergens over, de locaties zijn grotendeels veel te duidelijk goedkope nep, en de acteurs geven nergens het idee dat ze er in geloven of dat ze er lol in hebben. En wellicht het meest irritant, de soundtrack. Niet door de muziek - die op zich knap irritant en slecht is - maar door alle neppe gegil en gekreun.

Een van de slechtste films die ik de afgelopen jaren zag.

Achterhaald door de tijd.

Zowel in onderwerp als in beeldvoering, cinematografie zoekt de film een schandaal, een verhaal dat met de moraal van nu geen halve lettergreep meer waard is.

Ja, Deneuve is een bijzonder mooie vrouw. Tijdloos, wellicht. Dat is dan ook het enige. Bunuel laat zijn acteurs en actrices kansloos opdraven in een spel wat nergens over gaat, niets zegt. De vergankelijkheid van de jaren-60, wellicht, maar wie weet daar nog iets van.

Echt een gemiste kans, want het idee gaat wel degelijk ergens over, maar dat heeft Bunuel toch echt absoluut niet weten te vatten.

Barbarian Queen.

Een film in het zeemleren-bikini genre, en dan met een bijzonder fraaie cast ook nog. Nouja, ik heb alleen naar de dames gekeken als ik heel eerlijk ben, en dat ziet er toch bijzonder plezierig uit. Wat een mooie vrouw, die Lana Clarkson - en als je dan nietsvermoedend ergens op klikt op de wikipedia, dan verzand je ineens in dat ze vermoord is door Phil Spector. Man man man.

Ohja, het ging over de film. De dames zien er dus bijzonder plezierig uit, en dan ook nog eens dat ze regelmatig alleen een zeemleren monokini aanhebben. Kom daar nu nog eens om, met alle nieuwe preutsheid. Toch, een goede film is het beslist niet, want het verhaal - voor wat er dan van is - wordt dermate suf en flauw verteld dat ik mijn aandacht er nauwelijks bij houden kan. En de kwaliteit van de kopie die ik had was ook nogal matig - steeds stukken in een andere beeldverhouding er tussendoor.

Als kijkvoer in een pulpthema wel ok, maar aan de andere kant zelfs in het genre toch duidelijk onder het gemiddelde. En die knipoog naar een vervolg, meh.

In Nederland hebben we in ons hoofd dat een Nederlandse film vooral gekenmerkt wordt door platte poep- en plasgrappen, en een overmaat aan bloot. In Frankrijk ligt dat subtiel anders, daar wordt vooral geklaagd over onnatuurlijke dialogen van nepperige karakters, uitgesproken zoals een Fransman.vrouw dat doet als ze het gevoel heeft iets heel interessants en belangrijks te zeggen. Theatraal in de overtreffende trap, zeg maar. Zo ongeveer als wat wij dan meemaken als je in Frankrijk iemand de weg vraagt of hoe laat het is.

Het begin van de film zet nogal de toon met een aantal van dat soort Franse cliches. Tenenkrommend slecht, en dat een Adjani en Cluzot daar als hoofdschuldigen voor opdraven is des te triester. Of zou het soms toch expres zo aangezet zijn, om de (vooral Franse) kijker maar eens stevig op het verkeerde been te zetten? Want het geeft wel wat de denken hoe fraai contrast is met Vacth, die niet aan dat soort sterallures leidt. Wel gewone allures, sterker nog, het soort la merde! waar Bardot beroemd en berucht door werd. Arme meid, met haar verleden en haar dochtertje. Zoals ze met haar bibliothecaresse-brilletje op Cluzot versiert terwijl het plot zich verdicht.

Als er al iets mis is met de film, dan is het de huidige mode van de mindfuck. Zoals ik al eens vaker gezegd heb, geniet, maar fuck met mate.

3*

Dames in een zeemleren bikini.

Zo'n film is dit, en dat was vanzelf ook de reden waarom ik 'm keek. En zeg eerlijk, zou niet eigenlijk elke film een rol moeten hebben voor een Cave Bunny. Al kan het dan misschien geen kwaad om die bikini wat beter passend te maken, zodat elke denkbare associatie met een luier buiten beeld blijft. En wellicht is het ook wel een idee om Cave Bunny niet te laten lopen alsof ze net in haar broek gepoept heeft.

Ja, dit is gewoon pulp, vanzelf. En daarom juist leuk. Maar evengoed zijn er ook in het zeemleren-bikini genre betere films, ik noem maar even een Slave Girls from beyond Infinity (1987), al is dat wellicht ook wel meteen het beste wat er te vinden is. Ik heb tenminste nog geen film gevonden die zelfs maar in de buurt komt.

Frankrijk rekent af met de aanslagen van november 2015.

Dat daar zo ongeveer alle beschikbare talent tegen aan gegooid wordt mag niet verbazen, en het resultaat is er ook naar. Fraai gespeeld, mooi in beeld gebracht en een indringend verhaal - waarbij opgemerkt moet worden dat het begin misschien wat chaotisch overkomt, maar dat natuurlijk volledig aansluit bij de werkelijkheid van dat moment. Erg herkenbaar ook van de onderzoeks- en crisisteams waar ik zelf deel van uit gemaakt heb - al was dat op een veel kleinere schaal en met een heel ander onderwerp.

Om het een goede film te vinden moet je misschien wel openstaan voor het onderwerp, het is geen standaard politiefilmpje. Daar is de historische achtergrond ook te sterk voor.

Bleeh.

Een flauw verhaaltje, Marine Vacth die er bijloopt alsof ze dacht een bijrol in een zombiefilm te spelen. Drie keer niks, en dan voelt het nog steeds alsof ik gul ben. Wat een verspilling van tijd en talent. Niet van Ozon, overduidelijk, die had gewoon een ander vak moeten kiezen - hier snapt hij niets van.

Algerie-stalgie.

Ook in Frankrijk is de omgang met een voormalige kolonie geen onomstreden iets, en de relatie met de rechtsextremisten van de OAS ligt nog dicht onder het oppervlak. En ja, het is visueel wel een mooi filmpje - ondanks de drie uur speeltijd dat verkleinwoord. Want ondanks alle familiaire drama wordt waar het toch denkelijk om gaat ietwat stilletjes vermeden, omzeild, verhuld, en de veelbelovende titel wordt niet waargemaakt.

De ambitie was kennelijk niet heel veel meer dan erg, erg mooie plaatjes te maken van het vooroorlogse Algerije, en dat lukt dan ook wel behoorlijk. Net zoals Aattou er zoals het in het narratief meerdere keren langskomt kennelijk niet verkeerd uitziet. Knappe gozer, ja. Maar waarom Arnezeder de rol van eindmeisje krijgt in plaats van de volgens mij toch veel, veel mooiere Vacth?

Het zal wel. Net zoals de hele film verzandt in relatief oninteressante familieperikelen, terwijl dat de opstap had kunnen zijn naar een interessantere invulling van, zeg, een Heart of Darkness. Jammer, gemiste kans, maar het zit er zo dicht bij dat je zou kunnen hopen op een director's cut die dat verschil dichtloopt.

Het Tweede Vaticaanse concilie.

Nogal droge en onbekende materie voor een atheist als Blurp eigenlijk, en eerlijk gezegd had ik me niet precies verwacht aan deze vrij historische benadering. Hoewel je er misschien met hetzelfde gemak een horrorfilm in zien kan, want de machtsspelletjes van de moeder-overste zijn toch best eng. Het doet me herinneren aan die keer, nog maar een paar jaar geleden, dat ik de verkeerde afslag had genomen in een klooster en daar in een mooi kapelletje terecht kwam waar op de verdieping een stel novices zo'n soort van trance-gezang aan het doen was. De rillingen liepen me over mijn rug. Kennelijk zijn de wijzigingen van Johannes XXIII nog niet overal doorgedrongen.

Vooral Melissa Leo speelt fraai - al kan datzelfde beslist niet voor haar karakter gesteld worden, wat een apert rotwijf is dat. En dan de kudde jonge pubertjes waar ze de baas over speelt met een soort psychologisch SM-spelletje bedoeld om haar slachtoffers zoveel mogelijk te ontmenselijken. Jakkiebah.

Wat we in de aftiteling leren mag dan ook niet echt verrassend genoemd worden. Enge sektes, allemaal.

Een vergeten filmpje dat eigenlijk veel beter is dan je verwachten zou. Er zijn zat films met een vergelijkbare plot gimmick die daar erg gemakzuchtig mee omgaan, maar daar is in dit geval geen sprake van. En het blijft ook op een aparte manier steeds erg creepy. De veel betere variant van Flatliners eigenlijk, en hoe onverdiend eigenlijk dat die film wel de bekendheid kreeg en deze niet.

Een fijne cast van nooit-helemaal-doorgebroken maar eigenlijk toch best goede acteurs en trices, met voorop (en voor mij de aanleiding om deze te willen zien) Elizabeth Kaitan, maar Alisha Das is ook een ontdekking. En de enorm creepy Robert Tessier natuurlijk. Jammer dat de rest van de mannelijke rollen wat zwak zijn. Maar ook, de beelden zijn precies aan de goede kant van campy of crappy, en de soundtrack doet dat zelfde trucje.

Nou maar hopen dat ik een beetje rustig slapen kan. Aan dromen durf ik niet te denken eigenlijk.

Ruim zestig jaar geleden alweer, maar nog steeds actueel.

Niet alleen omdat de B-52s die je hier in de hoofdrol ziet nog steeds rondvliegen - die dingen gaan waarschijnlijk de honderd dienstjaren wel halen. Denk je eens in, dat je piloot wordt op een vliegtuig waar je bet-betovergrootvader ook piloot op geweest is. Of dat zo'n ding ruim 180.000 liter brandstof in de tanks heeft en er op een vlucht met in de lucht bijtanken dus nóg een keer zoveel doorstookt - en de Amerikaan die dat op het filmpje aan het uitleggen was opschept dat dat meer brandstof is dan je in je hele leven tanken zal. Nouja tenzij je Amerikaan bent wellicht.

Nee een ander verrassend detail wat dus nog steeds actueel is - de idioterie van Brigadier General Jack D. Ripper over fluoride in het drinkwater. Ja, daar zijn ze in de VS dus nog steeds mee bezig. Elke week weer een nieuwe theorie over wat je daar allemaal wel niet van zou krijgen, en dat er daarvan nog nooit een ook maar in de buurt van waar is deert dus helemaal niemand. Als het maar gek en dom genoeg is gaan ze er allemaal in mee, dat lijkt de enige voorwaarde.

Sellers krijgt het meeste lof met zijn driedubbelrol als Mandrake, de president en Dr. Merkwuerdigeliebe - en wellicht gewoon ook verdiend. Maar ik vind de leukste toch eigenlijk wel George C. Scott, die een geniale houwdegen neerzet als een soort preview op zijn latere karakterrollen als Patton.

En ook leuk om de oude tapemachines te zien - zoals in de aankeiler van de trailer hierboven, de scene waar Mandrake aan de telefoon zit. Ik heb de latere versie van diezelfde machines nog meegemaakt, en een collega van me heeft ooit eens een weekje zitten programmeren om de bewegingen van de tape er 'geloofwaardig' uit te laten zien voor een of andere film... en nou ik er aan denk, ik sportte vroeger een tijdlang samen met een voormalige B-52 piloot. Ook dat maakt de film best indringend, het is allemaal dichterbij dan je denkt.

Een oud en overbekend verhaal, en gelukkig op de hoofdlijn zonder wijzigingen. Dat levert meteen natuurlijk de vraag op of precies dit stukje van de Odyssee nou zo’n spannende film kan opleveren - en in het begin vond ik dat ook wel wat twijfelachtig. Maar het wordt beter naarmate de helft gepasseerd is.

Hetzelfde met de beelden die in het begin vooral enorm lelijk zijn. Het zette me aan om te bedenken dat er een tegenhanger van mooifilmerij moet zijn, en dat is het dan ook wat Pasolini hier lijkt te doen. Geen idee wat daar het plan mee was, en zelfs niet of er zo’n plan was of dat het gewoon zonder opzet lelijk was. Dat kan tenslotte ook nog.

Fiennes is de hele film lang sterk, maar doet niet echt iets wat we hem niet al eerder hebben zien doen. Binoche wel, die lijkt al haar gewone maniertjes en trekjes uit te kunnen zetten - onherkenbaar haast. Erg knap, en ik hoop er dan maar op dat ze dat nog eens laat zien in een film waar het wat uitmaakt; hier speelt ze eigenlijk teveel een volgend en onbelangrijk karakter.

En vanzelf nog een vermelding van ‘onze’ ‘eigen’ Marwan Kenzari. Hij weet zich redelijk staande te houden tegenover de gevierde namen, en ontkomt met verve aan het stigma van een Hollands accent. Leuk om hem in dit soort productie te zien, er zijn niet zoveel Nederlanders die dat zouden kunnen. Eigenlijk weet ik er zo ongeveer géén.

Leuk.

Het verhaal is behoorlijk origineel en de setting in een ouwe kolenmijn is ook fris - en leuk om daar allerlei details terug te zien komen die ik nog wel ken van mijn bezoeken aan bijvoorbeeld het mijnmuseum in Beringen. En wie had gedacht om Jean-Hugues Anglade ooit nog eens als een professor langs te zien komen.

Ook de vormgeving zit wel snor, het monster is erg fraai en gepast angstaanjagend - al komt het nooit echt in de buurt van iets als de Xenomorph. Toch ook op dat gebied genoeg originaliteit, en niet alleen qua ontwerp - de eerste kill viel me op, zowel door de manier als de onafwendbare sinisterheid van de executie.

Jammer dat het richting het einde af en toe een beetje op lijkt - narratief is er wel een uitleg voor, maar hetzelfde stukje ondergrond komt net iets te vaak langs, en daardoor verdwijnt het claustrofobische effect net een ietsje teveel. Toch is dat niet echt erg, want het fraaie einde maakt dat weer goed.

Ian McKellen is leuk als de criticus waar de titel naar verwijst, en de altijd elegante Gemma Arterton is precies de goede actrice om hem tegenspel te geven. Jammer wel dat het plot zich na een interessant begin wat verliest in een te gemakzuchtig spel en te weinig aandacht geeft aan de karakterontwikkeling die het begin zo veelbelovend liet lijken. En het fraaie scherpe taalgebruik verdwijnt ook teveel.

Visueel klopt het allemaal wel, al is de sleutelscene wat te dichterlijk naar mijn smaak. Wellicht is ook dat het gevolg van het herstelwerk dat kennelijk gedaan werd tussen de eerste vertoning en de release een ruim jaar later.

Op zich is net als bij het eerste deel het idee wel min of meer ok, maar de uitwerking is gewoon echt veel te zwak. Deels wellicht door een veel te klein budget, maar deels toch denk ik ook door een gebrek aan precies wat dit idee nodig gehad had om tot iets geniaals op te stijgen.

En daarmee verwordt de film al snel tot iets nogal triests. Maar niet te lang over nadenken, want daar wordt het allemaal echt niet beter van.