Belle de Jour (1967)

Vanaf 6 februari 2025 in de bioscoop (Odyssey Classics, re-release)

Ik blijf bij dezelfde waardering na herziening. Zonder het kleine voorvoegsel, maar ben het niet bepaald meer hiermee eens. In de bios zag ik een film die helemaal niet zo recht vooruit was. Maar een film speelt met dromen en fantasieën en werkelijkheid. Met die blik past ook het einde veel beter. Een die je deels zelf laat bepalen waar die grenzen liggen ook.

Verder kun je je afvragen wie de uiteindelijke bron is van de fantasie: Deneuves karakter, Piccoli's karakter, Bunuel zelf. Ook daar speelt de film en vrij boeiend spel mee. Maar het is zeker niet Bunuels beste. Dat vind ik ook 16 jaar later niet. Ik hou erg van sixties Deneuve en ook hier draagt ze de film, dat vind ik wel nog steeds.

Ik zag deze film in 2013 en gaf toen 1,5. Ik vond de film er lelijk gedateerd uitzien. Enfin, ik zag een trailer langskomen dat deze film opnieuw zou draaien en zowaar, ik vond de film er mooi uitzien. Dus toch maar naar de bios gegaan met hogere verwachtingen, mijn smaak is immers ook wel veranderd. En die verwachtingen kwamen aardig uit. Nog steeds geen meesterwerk wat mij betreft, maar ik vond de film een pak boeiender en vooral mooier dan 12 jaar geleden. De film blijft op een bepaalde manier wel afstandelijk, ook door het acteerwerk dat wat oppervlakkig blijft. Juist het camerawerk, door bijvoorbeeld in te zoomen op Deneuve's gezicht, maakt dat je in haar geest weet te kruipen maar Deneuve zelf vond ik wat kleurloos. Deels is dat haar rol maar dit was wel erg vlakjes op momenten. En dat spelen met droom en werkelijkheid geeft af en toe leuke momenten maar maakt ook dat ik de film beleefde met afstand. Wel een film die vermaakt en op een zekere manier ook boeit maar niet iets dat me omver blaast. Niettemin een fikse ophoging in score. 3,5*.

Dit is mijn eerste kennismaking geworden met Buñuel, maar het is nu niet meteen een voltreffer geworden. Catherine Deneuve is prima gecast voor haar rol die ze op een intrigerende manier weet in te vullen, maar op een of andere manier deed het verhaal me te weinig. Ik denk dat het vooral komt omdat de beweegredenen van Séverine om in het bordeel te gaan werken niet heel erg duidelijk waren. Oké, zij miste wel iets in haar relatie met haar man, maar het enige wat nodig om overtuigd te raken, was een adres van een bordeel. Echt overtuigd van haar verhaal en gevoelens was ik niet. Ik miste toch ook een dosis erotische spanning die wel in deze film zou passen. De Scènes tussen Séverine en de crimineel Marcel waren best wel interessant om te volgen, maar de andere scènes waren toch wat van een te gemiddeld niveau. De surrealistische scènes in het bos waren dan weer wel erg mooi gefilmd en gaven de film een extra touch.

2.5*

Achterhaald door de tijd.

Zowel in onderwerp als in beeldvoering, cinematografie zoekt de film een schandaal, een verhaal dat met de moraal van nu geen halve lettergreep meer waard is.

Ja, Deneuve is een bijzonder mooie vrouw. Tijdloos, wellicht. Dat is dan ook het enige. Bunuel laat zijn acteurs en actrices kansloos opdraven in een spel wat nergens over gaat, niets zegt. De vergankelijkheid van de jaren-60, wellicht, maar wie weet daar nog iets van.

Echt een gemiste kans, want het idee gaat wel degelijk ergens over, maar dat heeft Bunuel toch echt absoluut niet weten te vatten.