Belle de Jour (1967)

Prachtig!

- Catherine Deneuve in de rol van haar leven.

- de grens tussen realiteit en fantasie die vervaagt.

Irritant:

- arrogante Franse mannen met vieze blikken, waar de film vol mee zit.

- slechte synchronisatie van geluid met beeld

Conclusie: erg goed, uitermate boeiende film, met name door de betovering van Deneuve.

Mijn eerste Bunuel film een meteen een redelijk begin. Het vakmanschap straalt van de film af en ook is Catherine Deneuve perfect gecast. Tevens is de wisseling tussen realiteit en fantasie mij goed bevallen.

Kortom allemaal pluspunten, maar toch mist de film net dat beetje waardoor het een topfilm wordt. Waarschijnlijk komt dat door de karakters, die naar mijn gevoel afstandelijk zijn. Ook nemen zij een aantal vreemde beslissingen waardoor ze mij uiteindelijk niet volledig kunnen boeien.

Ik had, mede dankzij de commentaren hier bij deze film, toch heel iets anders, en vooral surrealistischer, verwacht van Belle de Jour. Film is op enkele stukken na, juist vrij rechtlijnig. Ik heb een beetje moeite mijn vinger te leggen op wat deze film toch interessant maakt. De film kent niet echt hele sterke stukken, maar weet toch uitermate te boeien. De tijd vloog in ieder geval voorbij.

Deneuve is goed. Ik vond eerst dat ze haar charme uit Repulsion niet eens benaderde, maar na de eerste helft van de film, stond er toch echt een sterk personage, knap werk.

Kleine 3,5*. Ik hoop toch dat Bunuel's andere films wat meer indruk weten te maken.

Ik begrijp eigenlijk niet wat ik in deze film zag toen ik deze 12 jaar geleden voor de eerste keer zag. Verhaal kon mij bij een nieuwe kijkbeurt totaal niet boeien. Film werd door de VPRO uitgezonden in het kader van "Cinema Erotica". Waarom is mij een raadsel, ik heb niets erotisch kunnen ontdekken. Nu vond ik de personages ook al zeer onaantrekkelijk, inclusief Catherine Deneuve. Maar goed, ik ben itt vele MM gebruikers nu eenmaal niet weg van Catherine Deneuve, die ik een van de meest overschatte filmactrices vind. Verder oogt deze film, zoals vele jaren 60 films, ook erg gedateerd. Maar genoeg hierover, voor mij heeft deze film de tand des tijds duidelijk niet doorstaan.

2,5*

Nou ja, ik vond de film ook maar "zo, zo". Vakkundig gemaakt daar bestaat niet echt twijfel aan maar het deed me allemaal niet zo veel. Film voelt ook typisch aan als product van zijn tijd en ik vond het geluid vaak erg slecht (vooral het omgevingsgeluid was vreselijk). Het waarom dat deze film werd uitgezonden in het kader van "Cinema Erotica" ontgaat mij net zoals wibro ook een beetje. Weet niet precies wie daar bij de VPRO over de films gaat maar eerst Deep Throat en nu dit, totaal ander idee dan ik heb van erotische films heeft die man/vrouw iig.

Verder wat vervelende verwaande franse intellectuelen en criminelen en van Deneuve werd ik ook niet echt warm. Zwijgzaam, gekweld en een beetje kil, ik hou toch meer van uitbundig en warmbloedig. Ach, misschien maar goed ook want je kan natuurlijk als man zijnde niet allemaal uit dezelfde vijver vissen

Verder moest ik niet zozeer aan Blue Velvet denken maar eerder aan Eyes Wide Shut.

2,5*

Tegenvaller. Ik vond de film vrij makkelijk te volgen, ondanks de enkele surrealistische stukken, maar vond de film als geheel wel erg simpel en toch enigszins gedateerd ogen. De scenes in het bos zijn mooi om te zien, maar vooral de scenes in het bordeel kwamen behoorlijk oudbollig over. Ik mistte dan ook totaal de erotiche lading die deze film volgens menigeen wel schijnt te hebben. Deneuve was verder wel plezierig om naar te kijken en ondanks dat de film nog best best snel voorbij ging, maakte de film maar weinig indruk op me.

2,0*

De film zal bij zijn verschijning wel krantenkoppen gehaald hebben om wille van zijn gewaagd thema en het publiek zal wel reikhalzend uitgekeken hebben naar de verschijning en gedragingen van mooie Catherine Deneuve.

En Catherine en enkele andere franse namen doen wel hun best in deze film ondertekend Bunuel maar eigenlijk kon het onderwerp mij helemaal niet boeien. Bovendien vond ik de synchronisatie verre van goed.

Redelijke film. Interessant om zo'n mooie vrouw als Deneuve te zien verlangen naar het onderwerpen aan smerigheden. Interessant thema dus, met een waardige protagoniste, maar audiovisueel gezien vond ik dit toch erg mak. Kleurgebruik was erg lelijk en de surrealistische scènes mistten impact. Het deed mij weinig. Hoewel de film lekker dromerig blijft en makkelijk wegkijkt vond ik Belle de Jour weinig toevoeging bieden. Een redelijke teleurstelling gezien de naam van Bunuel en niet de introductie aan zijn oeuvre waar ik op had gehoopt.

3*

Belle de Jour

Ik kende Luis Buñuel niet maar ik had eens ergens gelezen dat dit één van de favoriete regisseurs van Hitchcock was dus ik was wel redelijk benieuwd. Maar laat ik allereerst beginnen met dat de speelduur volgens mij hier niet klopt. Mijn versie duurde ongeveer een 20 minuten korter al was ie wel opgenomen van tv dus ik kan het niet met zekerheid zeggen.

Belle de Jour had waarschijnlijk niet zo goed geweest zonder Catherine Deneuve. Wat een geweldige en knappe actrice is dat! Het is vrij interessant om iemand als Séverine, een gewone vrouw die alles heeft, te zien verlangen naar andere mannen. Die trouwens allemaal bizar zijn. Denk maar aan de professor die denkt dat hij in een andere tijd leeft, die Aziaat met zijn koffertje,... Maar vooral ook de surrealistische scènes in het bos.

Luis Buñuel maakt een redelijk sterk begin met Belle de Jour maar echt overtuigd ben ik toch nog niet.

4*

Luis Buñuel films zijn voor mij altijd een klasse apart.

Zo ook deze.

Wat me in deze film vooral boeit is het prachtige camerawerk.

Vanaf het begin puur vakmanschap.

Typisch Buñuel.

Minpuntje van deze film is dat hij, in tegenstelling tot ander werk van Buñuel, nogal gedateerd is.

Catherine Deneuve speelde haar beste rol in deze film.

Een klassiekertje.

Goede film weer van Bunuel. Surrealisme was wat verder weg (hoewel nooit volledig vermeden), maar de obsessieve sexuele zoektocht dat leidt tot vervreemding i.p.v. verlossing was weer subliem in beeld gebracht. Heel sterk, maar waarom deze film nu veel meer als klassieker geldt dan gelijkaardige films als El, the Criminal Life of Archibaldo de la Cruz of That Obscure Object of Desire ontgaat me. Maar dus wel weer erg goed. 4 sterren.

Gemengde gevoelens na de film, maar het positieve overheerst. Belle de Jour is een vrij simplistische film: een tamelijk eenvoudig plot met een uiterst consequente uitwerking. Erg knap dat Bunuel hier zulke mysterieuze scenes in plaatst zonder dat ze de aandacht afleiden of geforceerd overkomen. Daarbij helpt de cameravoering hem ook bijzonder, omdat met de heel specifieke en gerichte kadrering de aandacht juist gevestigd wordt op de psychologie van de personages. De beweegredenen van Sévérine blijven echter vooralsnog enigszins duister, hoewel bepaalde flashbacks wel het een en ander suggereren.

De scenes in het bordeel dragen aardig bij aan die raadselachtigheid. Van het ene op het andere moment heeft 'Belle' plezier in haar werk en is ze als enige in staat de curiositeiten van die Koreaan te accepteren... waarom toch? Het geld kan haar niets schelen, is ze daarom tot alles bereid? En wat gebeurt er met die man die de doodsscene van zijn vrouw met haar wil naspelen?
Overigens vind ik de discussie hierboven over wel of geen naakt in het bordeel tamelijk zinloos, heb wat dat aangaat niet het gevoel dat er iets werd weggelaten of dat het juist iets had toegevoegd.

Al met al was het echter niet groots wat mij betreft, daarvoor vond ik de personages nu niet genoeg uitgediept en waren de dialogen te simpel. Het leek nu wel een sprookje met de meest diepe gevoelens verwoord in enkele zinnen, die volgens mij geen mens zo rechtstreeks zou uitspreken, zoals in de openingsscene tijdens de rijtocht door het bos. Maar het kan natuurlijk zijn dat ik het symbolische werk van Bunuel niet begrijp Mijn interesse voor hem is absoluut gewekt.

Oja, vergat ik nog bijna te melden wat ik van Catherine Deneuve vond: wel aardig

Eindelijk ook deze Franse klassieker gezien.

De film begint voor de kijker vrij vreemd en verwarrend tot je er achter komt dat je de eerste minuten naar de hersenspinsels van het hoofdkarakter, gespeeld door Deneuve, hebt zitten kijken.

De film komt bij mij zeer afstandelijk over, waardoor ik nooit echt volledig me in kan leven in de hoofdpersoon.

De eerste helft van de film blijkt de clientele te bestaan uit idioten en exentriekelingen, wat het ook vrij absurd en niet echt realistisch maakt.

Pas met de jonge gangster begint de film wat boeiender te worden.

Het is duidelijk dat Deneuve zowel met haar schoonheid als met haar goede spel de film in haar eentje eigenlijk draagt. Voor de rest is het allemaal niet heel buitengewoon wat je voorgeschoteld krijgt.

De acteur die haar man vertolt speelt te vlak en zijn karakter komt nauwelijks uit de verf.

Piccoli is zoals gewoonlijk goed, maar heeft helaas een (te) kleine rol. Dat zijn karakter vroeg of laat het bordeel zou bezoeken lag er trouwens wel heel erg dik op.

Het einde was weer wat curieus:
volgens mij had alles slechts in het hoofd van Deneuves karakter afgespeeld en was het dus niet echt.

Redelijk onderhoudend, maar niet een film die ik snel nog eens wil gaan zien.

Ik geef de film een zeven, ofwel 3,5 ster.

Wat ik het mooiste vond aan deze film was de stempel die Buñuel toch nog enigszins op deze film heeft kunnen drukken. De surrealistische scenes in het bos die ontstaan uit de (dag)dromen van Deneuve en de flashbacks als ze zichzelf als kind ziet vind ik nog het beste. De erotische lading (volgens velen is deze film de laatste goede erotische film van de jaren '60) ontgaat mij totaal. Ik heb heel erg weinig gezien waarvan ik ook maar een beetje rode oortjes kreeg.

Deneuve is in deze film bijna te prachtig voor woorden. Een schitterende vrouw, maar slechts een degelijke actrice. Zonder haar was deze film een totale flop geweest.

Wat mij vooral dwars zit bij deze film is dat Buñuel de film te nouvelle vague vond en dat snap ik wel. Door de producenten kon Buñuel totaal niet doen wat hij wilde en werd hij bovendien ook nog eens lastiggevallen door Francois Truffaut die per se wilde dat zijn vriendinnetje Duneuve de hoofdrol zou spelen. Buñuel kan totaal niet uit de voeten in de new wave van die tijd. Ik zie veel en veel liever zijn films van voor de jaren '60. Zelfs het camerawerk had hier in deze film onder te leiden.

Erg sterke film weer van Buñuel, een van zijn beste zelfs. Vreemd dat ik hier toch een aantal berichten lees die het surrealisme en het erotische van de film mee vinden vallen. Wat het surrealisme betreft durf ik iedereen uit te dagen om aan te wijzen welke momenten werkelijk plaatsvinden en welke niet. Dat lijkt me een enorm moeilijk taak. Het mag hier dan niet gaan om uitbundig surrealisme, maar uiteindelijk kunnen de meeste scènes dromen zijn, inclusief alles in het bordeel. Want hoe je die scènes ook went of keert, uiteindelijk lijken de fantasieën van alle vreemde gasten Severine aan te trekken, alsof het haar stiekeme fantasieën zijn. Niet dat ik wil zeggen dat ze niet in een bordeel werkt, maar ik ben er tevens van overtuigd dat niet alles daar werkelijk zo is als verbeeld wordt.

Wat de erotiek betrefd is het belangrijk om af te vragen wat erotisch is. Is het erotische niet wat ons doet verlangen naar de seks en niet de seks zelf? Als dat zo is dan bestaat er wellicht geen geslaagdere aanpak om het onderwerp te behandelen dan in Belle de Jour. Buñuel in deze periode van zijn carrière is niet bezig met wilde beelden en weet dat zichtbare seks afbreuk zal doen aan het geheel. In plaats daarvan geeft hij hints van wat er kan gebeuren tijdens de seks die buiten beeld blijft. Dit doet hij door de klanten van Severine te linken aan verschillende attributen, maar weinig wordt laten zien. Wat er uiteindelijk gebeurt is wat je als kijker denkt dat er gebeurt. Persoonlijk vond ik het geen opwindende film, dus misschien is het op die manier niet geslaagd als erotische film, maar ik weet niet of Buñuel daarop uit is. Hij heeft iets confronterender voor ogen. Het constante spel met droom en werkelijkheid is ook belangrijk aangezien erotiek in grote deel droom is. De film gaat over Severines verlangens en hoe ze met die verlangens probeert om te gaan, niet om hoe die verlangens zich uiten in een fysieke daad.

De uitvoering van de film is gewoon erg goed. Buñuel is niet enorm geïnteresseerd in mooifilmerij, maar dit is zijn elegantste, stijlvolste en ook kleurrijkste film. De sfeer is prachtig. De meeste scènes zijn gedenkwaardig. Deneuve valt me soms nogal tegen, maar hier is ze fantastisch en er zijn sterke bijrollen van Piccoli (waar ik doorgaans ook geen fan van ben) en Page. Maar het is toch vooral Buñuels film.

4*

Hé, dit is (pas) de 1e film die ik van regisseur Luis Buñuel gezien heb, zie ik. Vond dit een mooie film, met vooral een schitterende (!) Catherine Deneuve in de hoofdrol.

Mooie vrouw, maar met alleen haar krachtige uitstraling draagt ze de hele film eigenlijk al. Sterke prestatie. Vond het surrealisme makkelijk te onderscheiden van de realiteit eigenlijk. Het levert een paar mooie plaatjes op, maar bijzonder geslaagd is het niet.

Vond het verhaal best interessant en regisseur Buñuel weet deze de juiste erotische lading mee te geven. De sfeer is sterk en de cast uitstekend. Dikke voldoende.

Belle de Jour is nogal een lauw gebeuren. Een betoverende Catherine Deneuve checkt de prostituee-business en raakt daar ook in verzeild. Ze krijgt genoeg screentime en da's maar goed ook, want anders werd dit vervelend om aan te zien. Wat een babe is zij Buñuel registreert voornamelijk op een afstandelijke manier, gooit her en der een verontrustende droomscene in de film en dat is het dan wel. Echt grijpen deed de film me dan ook niet.

Gelukkig heeft Buñuel eens een keer een vrij normale film gemaakt, die lekker wegkijkt.

Het verhaal van de uit geldnood of verveling prostituerende huisvrouw is realistischer dan menigeen wellicht denkt.

Catherine Deneuve is niet slecht, maar ook niet bijzonder.

P.S. Ik vind sowieso haar op jonge leeftijd verongelukte zuster Françoise Dorléac een veel betere actrice.

Zielloos.

De krampachtige openingsscène doet het al vermoeden: Belle De Jour is geen topper. Vooral hoofdpersonage Sévérine is een dooie mus, zij het eentje met een kinky gedachtegang.

Af en toe wordt geprobeerd fantasie en realiteit dooreen te halen, maar het wordt nergens intrigerend.

Het voorspelbare einde is daar een goed voorbeeld van.

Cathérine Deneuve is voornamelijk saai. Een beetje levenloos uit haar ogen turen is het enige dat schijnt te lukken.

De andere vrouwelijke bijrollen zijn stukken beter neergezet, daar zit op z'n minst een beetje leven in.

De mannelijke tegenspelers zijn van die arrogante Fransozen met een ongure uitstraling en beperkt acteertalent.

Ik ben niet thuis in de Franse cinema en heb zodoende geen flauw idee wie Louis Buñuel is, maar veel behoefte om dat te weten en zijn oeuvre te ontdekken heb ik na het zien van deze film niet gekregen.

Visueel doet het bij momenten soapachtig aan en sfeer ontbreekt meestal.

1,5

Tweede Bunuel. Tweede keer niks.

Ditmaal een straightforward review. Een heel andere film dan El Ángel Exterminador, las hier nog regelmatig terug dat mensen deze film nog enige vorm van surrealisme vonden bevatten. Ik zag het er niet in terug. Maar volgens mij vallen de "droomscenes" dan ook niet onder surrealisme (toch niet op de manier waarop ze hier uitgewerkt werden).

Het verhaal kon me vanaf het eerste moment eigenlijk al niet boeien. Deneuve speelt zwak, haar medespelers zijn zo mogelijk nog houteriger. Frans is een taaltje dat lekker kan vloeien, maar de dialogen voelen geforceerd en geacteerd aan.

Visueel ook helemaal niks wat mij boeide, dus restte het gespeel met wat is echt en wat niet. Een oninteressant spel dat resulteert in een finale waar menig regisseur zich tegenwoordig voor zou schamen. Of in ieder geval zwaar voor afgevallen zou worden.

Het was een hele zit aangezien ik op geen enkel moment in de film gekomen ben. Dingen passeerden volledig langs me heen, zonder dat er maar ergens een interessante invalshoek te vinden was.

Compleet andere film dus, wel hetzelfde resultaat.

0.5*

Voor een film over de angst voor seksueel verlangen is het niet bepaald zinnelijk of passievol. Op zich een te verklaren stijlkeuze van Buñuel als je het ziet in lijn met de thematiek van seksuele repressie, maar het wordt op deze manier meer een lesje Freudiaanse symboliek herkennen dan dat de beelden op zichzelf onder de huid gaan zitten. (Het Madonna-hoer-complex!) Soms wordt het zelfs een beetje naar met expliciete verwijzingen naar verkrachting, pedofilie en kindermisbruik. Aan Catherine Deneuve ligt het overigens absoluut niet, die is hier op het toppunt van haar kunnen in hoe zij heel subtiel weet te verschuiven in haar acteren. Dan is ze kinderlijk naïef en onschuldig, maar geleidelijk aan wordt zij een koele, onaanraakbare vamp. Toch voelt het bij haar niet alsof het onschuldige, het onaanraakbare en het seksuele los van elkaar staan. Ze weet de schijnbare tegenstrijdigheden op het scherm te brengen alsof ze een logisch verband met elkaar hebben. Lastig uit te leggen, maar het maakt Deneuve zeker het warme hart van een verder wat statische prent.

Sterke film van Buñuel wederom, waarin Deneuve op haar eigen onderkoelde wijze schittert. In eerste instantie lijkt Belle de Jour een wat conventioneler werk, maar ook hier spelen dromen weer een grote rol. De scheidslijn tussen droom en werkelijkheid is niet altijd duidelijk, al lijkt de koets een rol te spelen in de meeste droomscènes. Er valt ook iets voor te zeggen dat alle gebeurtenissen in het bordeel gedroomd zijn: de gebeurtenissen daar komen overeen met haar seksuele fantasieën, en met de komst van de jonge Marcel dringt ook het gevaar haar leven binnen, zo afwezig in haar veilige bestaan als doktersvrouw.

Terwijl in Nederland nog tot in 1971 draken als 'Wat Zien Ik?' en 'Blue Movie' het onderwerp sex via films aansneden, was Luis Bunuel in 1967 al vele straten verder. In 'Belle De Jour' vertolkt Catherine Deneuve een personage dat wel wat wegheeft van haar rol als Carol in Polanski's 'Repulsion' van twee jaar eerder. 'Belle De Jour' is echter nog gelaagder door de complexe mix van sexuele geremdheid, onuitgesproken verlangens, onderwerping, overspel, prostitutie en bondage. Als je net denkt dat je het verhaal en eenieders drijfveren een beetje door hebt gooit Bunuel middels een raadselachtig open einde nog even alle zekerheden omver.

Séverine en Pierre hebben een verstandshuwelijk. Zij lijkt frigide; hij is moreel hoogstaand. Hun interieur is symmetrisch. Er hangt een kubistisch schilderij aan de muur. Ze slapen in twee afzonderlijke bedden in een kamer met maagdelijk wit. Op de achtergrond klinkt het getik van een wekker.

Heel anders klinkt het getingel van de bellen van de landau in de openingsscène. De kijker wordt meteen op het verkeerde been gezet, want dit blijkt een fantasie te zijn. Pierre draagt een grijs maatpak met das; Séverines jurk is fel rood. Deze kleur staat symbool voor passie en zal terugkeren in de rozen van de charmeur Henri en in de bloedvlek op het witte laken.

Séverines onderdrukte seksualiteit is de oorzaak van haar verkrachtings- en SM-fantasieën. De centrale verhaallijn is realistisch, maar deze wordt onderbroken door fantasieën, herinneringen en vervormde herinneringen. Buñuel, met z'n achtergrond in surrealisme, laat bewust in het midden waar de grens tussen realiteit en fantasie precies ligt. De vraag wat er in het doosje van de Japanse klant zit, blijft onbeantwoord. De slotscène is verwarrend, vooral omdat diezelfde rolstoel al op het trottoir stond in een herinnering.

De regisseur heeft een cameo aan een tafeltje in het begin van de fantasiescène met de doodskist. Louter bij wijze van veldonderzoek heeft hij enkele Franse bordelen bezocht. Het tafereeltje waarin de dochter van de kuisvrouw haar schoolrapport aan de bordeelhoudster laat zien, lijkt me uit het leven gegerepen. Het interieur is netjes verzorgd. Wanneer Armand een ovaal kader met een odalisk kapot slaat, wordt dat gauw vervangen, want kort daarna hangt de afbeelding alweer aan de muur. Voor 1967 was de erotiek op het randje, al is het rollenspel vooral komisch. Het meest gewaagde wat er te zien is, is de blote rug van Catherine Deneuve.

De namen zijn symbolisch gekozen. Séverine betekent ernstig. Pierre betekent rots. Henri kan een verwijzing zijn naar Henry VIII met z'n zes vrouwen. Madame Anaïs kan naar Anaïs Nin verwijzen of naar een vruchtbaarheidsgodin. In Charlotte (Françoise Fabian) zit het woord harlot. Semen retentum venenum est is Latijn voor "Opgehouden zaad is giftig". Zorra is Spaans voor vossin, maar wordt ook voor een prostituee gebruikt.

Catherine Deneuve kan de grootste Franse actrice genoemd worden. Met haar bleke huid en waterige ogen geeft ze de fragiliteit weer van een personage met onderdrukte verlangens, van een vrouw met een dubbelleven. Dit symbolistische drama laat de toeschouwer in verwondering achter.

Ok.

Belle de Jour werd gekeken in het kader van een filmevenement, en na de opening dacht ik even wat anders en bijzonders te gaan zien. Deze film is dan (vooral voor die tijd) iets anders, maar dan voornamelijk voor het eerste gedeelte, want daarna gaat het de veiligere paden bewandelen en kijk je tegen een wat normalere film aan.

Overigens kan ik het me voorstellen dat deze film voor die tijd buitengewoon controversieel geweest moest zijn. Een film met prostitutie als hoofdonderwerp, het zal misschien niet het meest favoriete gedeelte zijn geweest uit die tijd. In dat geval kan je de durf van de makers prijzen, maar ik ga er geen punten bij of voor aftrekken, want het heeft weinig met de inhoud van de film zelf te maken.

Belle de Jour opent aardig apart aangezien de eerste sequentie een seksfantasie betreft. Daarna begint het echte verhaal en die heeft even kort de tijd nodig om op gang te komen. Eenmaal het verhaal zich heeft opgestart wordt het snel interessant en de omgeving is intrigerend om te volgen. De prostitutie wordt niet expliciet en zeer beperkt in beeld gebracht, maar dat is ook niet nodig wat mij betreft.

Genoeg details en decoraties in de scenes, gemengd met een lekker sfeertje. Het acteerwerk is half en ik ben er nog steeds niet over uit of ik Deneuve goed of niet goed vond. Soms vond ik haar serieus tragisch acteren, terwijl andere scenes weer beter zijn. De bijpersonages variëren van idioot naar prima. Iedereen speelt niet bepaald realistisch, maar storend is het (vaak) niet.

Het jammere is uiteindelijk dat de film halverwege van het interessante pad afstapt en plaats maakt voor een wat voorspelbaardere dramafilm met wat romantische invloeden. Dit is het punt waarop het allemaal wat minder begint te boeien en dat gaat af van de kracht van de film. Regisseur Buñuel wist lang de aandacht vast te houden, maar verliest hem dan toch in de tweede helft.

In het algemeen vond ik het tweede gedeelte dus saaier, maar dankzij het eerste gedeelte kan ik het onmogelijk een saaie film in zijn geheel noemen. Soms uitzonderlijk boeiend, maar in het algemeen pakkend en met een aardig sfeertje. Het laat me alleen wel achter met een wat onbevredigend gevoel, omdat ik toch op iets anders of meer had gehoopt. Voor wat het nu is echter, is het prima.

Luis Buñuel heeft een mooi palmares op zijn naam, maar voor mij is het de eerste kennismaking. Geen slecht begin moet ik zeggen. Belle de Jour, een knipoog naar de Franse term 'belle de nuit' dat gebruikt wordt voor prostituees. Catherine Deneuve als Séverine, schittert in de titelrol. Haar huwelijk zit wat vast en ze fantaseert over een meer boeiend seksueel leven. Als dat niet genoeg is, wordt ze overdag prostitué als Belle de Jour. Voor haar is het een verlengde van haar fantasieën en het is niet altijd duidelijk waar de grens van realiteit en fantasie ligt.

De film is mooi gemaakt met een kleurrijk palet zoals we dat wel meer zien in de jaren '60. De cast zit wat mij betreft wel wat stroef. Catherine Deneuve doet het niet slecht, maar de film gaat geen acteerprijzen winnen. Ook al is het niet de beste film van de '60s, heb ik er best wel van genoten.

De film lijkt me een kritiek op de burgerlijke maatschappij die liefde en seksualiteit verbindt terwijl in ieder geval voor de vrouw in de film dat twee verschillende dingen zijn vanwege haar masochisme (de film hint op seksueel misbruik in haar kindertijd): haar echtgenoot en zij houden zielsveel van elkaar maar ze is niet in staat tot seks met hem terwijl ze fantaseert over vernedering en verkrachting. Als ze hoort van prostitutie kan ze de verleiding niet weerstaan en werkt ze ’s middags stiekem als prostituee (als toespeling op belle de nuit – een benaming voor prostituee – geeft de gastvrouw haar de naam ‘belle de jour’). We zien een paar bizarre vormen van seksualiteit die klanten vragen en uiteindelijk vindt ze haar eigen smaak of zelfs echte liefde bij een jonge, agressieve crimineel als klant die haar vernedert en afranselt maar haar ook opeist zodat haar echtgenoot ‘een obstakel’ wordt. De film heeft haar kracht in het psychologisch spel tussen de personen en in de seksuele verlangens die in haar geval sterk zijn onderdrukt waardoor niet meteen duidelijk is wat haar fantasie is en wat echt gebeurt. Ik weet niet of feministen blij zijn met deze film waarin de vrouw slechts seksuele bevrediging vindt in totale onderwerping aan de man.

Een revolutionaire of vooruitstrevende film uit de jaren 60, niet toevallig van Franse makelij waarbij de seksuele ontplooiing van de vrijgevochten vrouw centraal staat. Expliciet wordt het nooit, maar de gedachten en speelse fantasieën zullen bij menig in het verkeerde keelgat geschoten hebben.

Werkelijkheid en fantasie spelen soms door elkaar heen. Het was voor mij niet altijd duidelijk wat wanneer was. Op dat vlak een intrigerende film, mede door de sterke rol van Deneuve.

Niet voor mij het meesterwerk dat velen erin zien, maar zeker de moeite om eens meegepikt te hebben. Deneuve is dan ook pure klasse.

Fijne film, met een sterke Deneuve. Het ziet er allemaal fraai uit, de kleding, het huis van Séverine en haar man Pierre. Het contrast met de wereld van de prostitutie is vrij groot. Ik heb hier echt wel van genoten, hoewel de beslissing van de protagoniste niet echt aannemelijk wordt gemaakt.

Ik blijf bij dezelfde waardering na herziening. Zonder het kleine voorvoegsel, maar ben het niet bepaald meer hiermee eens. In de bios zag ik een film die helemaal niet zo recht vooruit was. Maar een film speelt met dromen en fantasieën en werkelijkheid. Met die blik past ook het einde veel beter. Een die je deels zelf laat bepalen waar die grenzen liggen ook.

Verder kun je je afvragen wie de uiteindelijke bron is van de fantasie: Deneuves karakter, Piccoli's karakter, Bunuel zelf. Ook daar speelt de film en vrij boeiend spel mee. Maar het is zeker niet Bunuels beste. Dat vind ik ook 16 jaar later niet. Ik hou erg van sixties Deneuve en ook hier draagt ze de film, dat vind ik wel nog steeds.

Ik zag deze film in 2013 en gaf toen 1,5. Ik vond de film er lelijk gedateerd uitzien. Enfin, ik zag een trailer langskomen dat deze film opnieuw zou draaien en zowaar, ik vond de film er mooi uitzien. Dus toch maar naar de bios gegaan met hogere verwachtingen, mijn smaak is immers ook wel veranderd. En die verwachtingen kwamen aardig uit. Nog steeds geen meesterwerk wat mij betreft, maar ik vond de film een pak boeiender en vooral mooier dan 12 jaar geleden. De film blijft op een bepaalde manier wel afstandelijk, ook door het acteerwerk dat wat oppervlakkig blijft. Juist het camerawerk, door bijvoorbeeld in te zoomen op Deneuve's gezicht, maakt dat je in haar geest weet te kruipen maar Deneuve zelf vond ik wat kleurloos. Deels is dat haar rol maar dit was wel erg vlakjes op momenten. En dat spelen met droom en werkelijkheid geeft af en toe leuke momenten maar maakt ook dat ik de film beleefde met afstand. Wel een film die vermaakt en op een zekere manier ook boeit maar niet iets dat me omver blaast. Niettemin een fikse ophoging in score. 3,5*.

Dit is mijn eerste kennismaking geworden met Buñuel, maar het is nu niet meteen een voltreffer geworden. Catherine Deneuve is prima gecast voor haar rol die ze op een intrigerende manier weet in te vullen, maar op een of andere manier deed het verhaal me te weinig. Ik denk dat het vooral komt omdat de beweegredenen van Séverine om in het bordeel te gaan werken niet heel erg duidelijk waren. Oké, zij miste wel iets in haar relatie met haar man, maar het enige wat nodig om overtuigd te raken, was een adres van een bordeel. Echt overtuigd van haar verhaal en gevoelens was ik niet. Ik miste toch ook een dosis erotische spanning die wel in deze film zou passen. De Scènes tussen Séverine en de crimineel Marcel waren best wel interessant om te volgen, maar de andere scènes waren toch wat van een te gemiddeld niveau. De surrealistische scènes in het bos waren dan weer wel erg mooi gefilmd en gaven de film een extra touch.

2.5*

Achterhaald door de tijd.

Zowel in onderwerp als in beeldvoering, cinematografie zoekt de film een schandaal, een verhaal dat met de moraal van nu geen halve lettergreep meer waard is.

Ja, Deneuve is een bijzonder mooie vrouw. Tijdloos, wellicht. Dat is dan ook het enige. Bunuel laat zijn acteurs en actrices kansloos opdraven in een spel wat nergens over gaat, niets zegt. De vergankelijkheid van de jaren-60, wellicht, maar wie weet daar nog iets van.

Echt een gemiste kans, want het idee gaat wel degelijk ergens over, maar dat heeft Bunuel toch echt absoluut niet weten te vatten.