Het is een open vraag hoeveel er van zijn verhalen overgebleven was als het iemand anders dan Jean Seberg was geweest, om ze in the French style tot leven te brengen.
Je zou oppervlakkig kunnen denken dat dit een betekenisloze en oppervlakkige film is - en misschien is dat ook wel zo. Maar aan de andere kant is deze film meer Andy Warhol dan de Factory ooit was, meer Jacques Tati dan M. Hulot, en meer a bout de souffle dan Godard zelf. En belangrijker dan al dat, Jean Seberg is in deze film op haar allermooist, en om haar oprecht en diep ongelukkig te zien is als nagels op een schoolbord, zo overtuigend speelt ze dat. Is er een actrice die daar ooit in de buurt gekomen is? Na een film of 5, 6, 7 duizend kom ik er echt niet op.
Jammer dat het verhaal zo sentimenteel en leeg is, je vraagt je af wat er van gemaakt had kunnen worden als het ergens over gegaan was. Maar ook Irvin Shaw zal nooit in zijn stoutste dromen verwacht hebben dat iemand als Seberg zijn verhaaltjes zou spelen. Alsof je tien jaar lang elke keer de loterij wint, zoiets moet dat voor hem geweest zijn.
Een nogal verrassende film als je er zonder voorbereiding in duikt - ik had deze nog op mijn lijstje staan omdat Gene Hackman er in meedoet, maar wist er verder niets van. Dan is de opening best vreemd, met de talking heads krijg je het gevoel dat je naar een documentaire of een making-of zit te kijken - ik heb toch een paar keer gecheckt of ik wel de goede film te pakken had.
Wat zich ontspint is een bijzonder interessant verhaal. John Reed was bij de Russische revolutie, schreef daar het boek "Tien dagen die de wereld deden wankelen" over. Dat hij een veelbewogen leven geleid heeft is bepaald een understatement, en de film laat dan ook nog alleen een bepaalde periode zien. Meesterlijk gespeeld door Beatty, die zichzelf uitstekend regisseert, en daarnaast fraai en emotioneel tegenspel van Keaton die volgens mij in deze film haar sterkste rol ooit neerzet. Voor Gene Hackman hoef je aan de andere kant niet echt te kijken, die is maar een paar tellen in beeld en heeft voor zijn doen een matig rolletje dat weinig toevoegt.
Qua verhaal is het enorm boeiend, en het zet ook beslist aan om veel meer te willen weten over John Reed - er zijn toch niet veel Amerikanen die het tot op een Russische postzegel geschopt hebben - als het uberhaupt al iemand anders gelukt is. Het boek wat ik al noemde schuift meteen bovenop mijn leeslijstje. Hoeveel de film precies aan zijn verhaal opgeleukt heeft is een open vraag, ik zag in ieder geval bij een vluchtige blik op de wikipedia dat de eindscene licht aangepast lijkt.
De keuze van Beatty om steeds intermezzos in te lassen met de talking heads is een erg in het oog springende en, hoe zeg ik dat, 'interessante' keuze. Het voegt beslist iets toe aan het totaal dat je weet dat de mensen die je ziet spreken Reed tijdens de gebeurtenissen in het verhaal hebben meegemaakt - of zelfs daarvoor al; maar door de beeldstijl komt het over alsof je naar een eigentijdse documentaire zit te kijken, en overbrugt daarmee moeiteloos de ruim honderd jaar die er ondertussen verstreken zijn. Aan de andere kant leidt het ook enorm af. Toch, het is super knap en gedurfd van Beatty om dat zo te doen, en het heeft hem kennelijk - en ongetwijfeld - enorm veel inzet en tijd gekost om het voor elkaar te krijgen. Het geeft een indruk van de passie die hij bij dit onderwerp gevoeld moet hebben, en ook dat aspect straalt af op het gehalte aan epic-ness dat de film in zich heeft, ademt en kraakt.
De epische speelduur van dik drie uur die ik in twee of drie sessies dacht te verdelen was in een oogwenk voorbij. Sterker, ik kijk er naar uit om van de week meteen nog maar eens te kijken. Zo'n film is dit.
Ik heb zeer gezegend leven, ik ken de manosphere alleen uit het gemengde nieuws, en van Louis Theroux had ik eigenlijk ook nog nooit gehoord. Dat geeft me wel de - aan de reacties hier te oordelen - nogal unieke kans om deze doc zonder vooringenomen mening te zien. Iets wat kennelijk nauwelijks iemand lukt.
Vanaf het begin is duidelijk dat alle geïnterviewden druipen van de huichelachtigheid. Sowieso iedereen die over gekleurde pillen begint is al bij voorbaat af vanzelf, maar het is toch wel wat wonderlijk om te oreren over 'het systeem' terwijl je hele bestaansrecht afhankelijk is van de algoritmes van social media.
Maar nog triester wordt het als het gaat over het persoonlijke vlak en relaties. De oudtestamentische spreuken en gezegdes waren nog nooit zo makkelijk van toepassing. Fraai dat Theroux het voor elkaar krijgt om de zoveelste generieke loser met zijn moeder te confronteren, en dan blijft er helemaal niks over dan een zielig hoopje. De glorieuze hoop van de manosphere blijkt hard onder de duim te zitten van zijn mammie.
Wat Theroux wellicht fout doet is dat hij te subtiel is om aan de slachtoffers van de manosphere duidelijk te maken dat ze precies dat zijn - slachtoffer. Sukkels die in het zoveelste piramidespel getuind zijn, jaren van hun leven kwijtraken met zinloos gepruts waar alleen iemand anders iets mee opschiet - en dan ook nog een enorm kwalijk iemand. Maar ja, wat moet je anders. Als je het deze mensen recht voor hun raap zegt kom je ook nergens. Tenminste, dat is de gangbare theorie.
Maar heeft iemand het ooit wel eens geprobeerd, gewoon recht voor de raap en op z'n Rotterdams. Misschien moeten we het gewoon eens proberen. Die manosphere, s..ter toch op alsjeblieft. Als je daar in mee gaat ben je gewoon een sukkel, een loser, dan spugen je moeder en je oma op je. Ga op de grote vaart, maak iets van je leven, of maak jezelf van kant, mij om het even. Maar verspil je tijd - en die van ons - niet aan dit soort nonsens.
Onsamenhangend en doelloos. Kan er echt geen behoorlijke verhaallijn in ontdekken, en de logica is helemaal zoek. Waar zijn Blofeld of Spectre als je ze nodig hebt.
Plus:
leuke openingsscene
mooi liedje van Madonna
Rosamund Pike
Min:
Brosnan
Lelijke auto en suffe gadgets
En dan nog dat gedoe met die "laser". Hebben ze Austin Powers dan niet gezien, denk ik dan.
Het idee is goed, de uitwerking nogal marginaal. Als je dit soort film maakt, een spelletje met het genre en de eerdere serieuzere films, dan moet je ook echt over de top gaan, niet dit half-half gedoe wat er uiteindelijk van komt. Want doe je dat, dan blijft er alleen iets middelmatigs over dat overmatig ruikt naar gemiste kansen.
Van Raimi verwacht je dan toch meer dan dit. Ja, zuiver op het regievak. de cast is goed en levert fraai werk, de beelden zijn mooi, de timing is ok, de verplichte momenten en verrassingen komen allemaal langs. Het is alleen dat de vonk ontbreekt, de inspiratie die het verschil is tussen op maandagochtend naar je werk gaan terwijl je al denkt aan de vrijmibo of er iets van maken. En wellicht had voor deze film nog iets meer nodig geweest dan dat. Een vonk, een idee. Iets in de richting van de aap die aan het einde al uit de mouw komt, maar dan beter.
Maar dat is er allemaal niet echt, en wat overblijft is wel ok maar ook teleurstellend, en morgen alweer vergeten. Daar maak je toch geen film voor, als je Raimi heet?
Planète B schetst een niet al te vrolijk beeld van de nabije toekomst, met een simpel maar wel origineel en goed uitgewerkt concept. Erg fraai in beeld gebracht, en voor dit soort film wellicht de beste cast die La France kan ophoesten. Souheila Yacoub die een Cesar-nominatie in de wacht sleept en La Ex als boegbeeld, wat wil je nog meer. Thema's als vrijheid van demonstratie, onderdrukking door repressieve regimes, het kon allemaal niet actueler.
En toch krijgt de film geen aandacht. Zelfs in Frankrijk zijn er nauwelijks recensies, en hier - een film met Adele Exarchopoulos die al ruim een jaar uit is, waar ik dan het eerste woord over schrijven mag, het moet toch niet gekker worden. Onbegrijpelijk vooral ook.
Ik vond het in ieder geval een topfilm - fraai gebruik gemaakt van de beschikbare middelen, mooie beelden, prima vormgeving, een sterke en beklemmende sfeer en een verhaal wat gewoon klopt. En genoeg om over na te denken.
Tot dat moment is de film wel wat oorverdovend traag, veel te onderkoeld en te flets - zelfs van beeld eigenlijk. Het is zoals altijd een genot om Wasikowska te zien spelen, en wat een fraaie rol zet ze ook nu weer neer, en wat neemt ze Hopper en Kase daar in mee. Maar het blijft aan de andere kant ook wel een wat al te zwaarmoedig verhaal met net wat te weinig lach en veel te weinig lichtpuntjes. Maar, zoals ik al zei, het einde maakt een hoop goed. Subtiel, onderkoeld zoals de hele film, maar op dat moment past het wèl.
Enerzijds een heerlijk absurd verhaal - precies aan de goede kant van de balans geloofwaardig/ongeloofwaardig. En het is ook vooral een erg sympathiek verhaal eigenlijk. Anderzijds gaat het eigenlijk nergens over - iemand op imdb schrijft de vraag of het script door een beta versie van een llm geschreven is, en daar is beslist wel iets van aan. Toch, Hivon en Perabo zijn grappig samen, en daar dobbert de film vrolijk op voort. Jammer dat het idyllische beeld van de poster niet erg terugkomt, dat voelt toch een beetje als bedrog.
Merv is leuk. De doggie yoga is leuk - je zal daar toch les in mogen geven, en dan een hele studio vol mensen en honden laten opzitten en pootjes geven.
Maar Deschanel is niet leuk, en heeft weer het aura van de zinloze vrouwelijke hond dat ze sinds 500 Days of Summer meedraagt, net als een echte ex die alleen al door haar aanwezigheid elk denkbaar pleziertje doodslaat, als een permanente donkere wolk die elk straaltje zonlicht opslorpt. Je zou haast denken dat het enorm, geniaal knap gespeeld is, maar ik ben bang dat het haar gewoon natuurlijk afgaat zo overtuigend als het is.
Cox doet zijn best, maar het is alsof hij aan een enorm dood paard loopt te trekken, en het stemmetje in mijn achterhoofd blijft dingen schreeuwen als dat er zo veel wél leuke vrouwen zijn, en dat hij zijn tijd niet aan dit paard moet verspillen. Iemand die wel iets wil. En dan het overdramatische aap uit de mouw moment ook nog, meh wat een wrakhout.
Visueel erg fraai - en niet alleen omdat de plaats van handeling grotendeels in of omstreeks een van de meest gezegende plaatsen op aarde is, gewoon een feest van herkenning voor mij - ja, ik ben daar geweest, en ja, het is daar precies zoals je in de film ziet, ergens tussen hardvochtig, passioneel en moeizaam, maar altijd met mooi licht en vaak een blauwe hemel. Maar de beelden zijn dus soms gewoon echt volstrekt geniaal, erg, erg mooi - National Geographic mooi. Jammer wel dat het verhaal wat zwak is en ook niet echt goed uit de verf komt.
Maar er rest nog genoeg, met een overmaat aan blauwe hemel, de witte paarden en de zwarte stieren. Nouja, koeien. Ook dat is wel een wat moeilijk punt in het verhaal eigenlijk, hoe het meiske dan ineens een vechtstier wordt, met alle gedoe over woke van vandaag de dag ontbreekt daar toch iets. Toch, Oulaya Amamra speelt erg fijn, en of ze zelf voor de stieren uitrent of daar nou iets aan getruct is of niet, ze is gewoon stoer. Oh, en de soundtrack. Het is hem niet geloof ik, maar je zou haast denken dat je Manitas zelf hoort.
Het idee was in de planningsfase vast best grappig.
Maar het komt er gewoon echt niet uit. Echt niet, niet half, niet niet helemaal, maar gewoon echt helemaal niet. En het is al best een aangever als de beste grappen in een half beeld side by side naast de titelrol langskomen.
En nu ik daar toch al over begin, als je tijdens de titelrol nog iets te vertellen over hebt, dan klopt je film dus gewoon niet. Voel je die neiging toch bij je opkomen, maak je film dan niet af, maar monster aan op de grote vaart of zo, dan zie je nog wat van de wereld, en dan heeft de rest van de mensheid geen last van je. Met dank aan mijn leraar op de HTS ooit, die dat als openingsspeech voor de les op dinsdagochtend had, vijfentwintig weken lang. Van de dertig in de klas, ik ben de tel kwijt hoeveel er bij de buren van de zeevaartschool terecht gekomen zijn. En of ze misschien beter af zijn dan ik. Alleen daarom is dit al een enorm slechte film. Kom op, Frost, zoek je maatje weer op en doe iets leuks, in plaats van dit stuk bagger.
Het blijft toch een tijdje raadselachtig wat er nou aan de hand is, en eens dat duidelijk begint te worden wordt het nog gewoon echt spannend ook. Jammer dat het einde niet met wat meer beheersing komt, het is me nu echt wat te sentimenteel en te gladjes.
Super leuk wel om Thompson in zo'n rol te zien, iets wat je meer van een Frances McDormand zou verwachten. Gaat haar prima af, daar niet van, en ze krijgt fraai tegenspel van Judy Greer.
Over het plot moet je achteraf misschien maar beter niet te veel nadenken, daar wordt het niet beter van. Spannend is het wel, echt goed is dan weer wat anders.
In de glorietijd van de WWF woonde ik op een studentenflat, en ja, dat kwam af en toe wel eens langs op de communale televisie in de gedeelde keuken. Hulk Hogan is me ook wel bijgebleven daarvan, de familie Von Ehrich niet. Indertijd drongen dit soort shows naar de aandacht van de kijker, samen met andere tijdgebonden vermaak zoals Jerry Springer, Married with Children en MTV - en de Teleac-cursus 'Begraven en begraven worden'. Maar keken we er ook echt naar, interesseerde het iemand wat er op het scherm was - of ging het er meer om met wie je voor het scherm zat.
Het enige blijvende wat er voor mij van de WWF over gebleven is is de geniale Motorhead track The Game, wellicht hun beste liedje ooit, ver voorbij Ace of Spades, Overkill, Killed by Death of Orgasmatron. Maar er blijkt dus een hele wereld achter schuil gegaan hebben, achter de WWF bedoel ik, een wereld aan detail waar ik tot deze film geen weet van had. En wellicht nog steeds niet, want de film blinkt uit in het vermijden van echte diepgang - begrijpelijk omdat er zo veel halfgare details te vertellen zijn over deze familie, irritant omdat het vooral overkomt alsof er om de hete brij heengedraaid wordt. Maar ja, met zo veel drama, wat moet je daar mee, en als je hoofdrol nog leeft ook nog eens.
Maar met alle begrip voor dat soort beperkingen, en met alle erkenning voor de acteerprestaties, de knappe beelden, de vertelkunst inclusief de kunst van het weglaten - er zijn eigenlijk maar twee momenten dat de film echt werkt voor mij. Het eerste is als Lily James zich aandient met de insteek om daar een tot de dood ons scheidje van te maken, en misschien ook de uitleg in dat gesprekje over hoe de WWF eigenlijk werkt. Het andere is als Laurel Sprengelmeyer haar liedje zingt bij de titelrollen - en zoals dat wel vaker gaat, staat precies dat dus weer niet op de cd van de soundtrack. Even fout als dat de credits grotendeels naar haar man gaan, maar het is niet zijn stem die er iets van maakt.
De rest is gewoon vulling. Maar daar krijg je geen punten voor, en wie ooit naar de WWF gekeken heeft zou dat moeten snappen.
The United Society of Believers in Christ's Second Appearing, ook wel bekend als The Shakers. Een van de meest intrigerende religieuze groeperingen - of mag ik het een sekte noemen - die ik eigenlijk alleen ken vanwege het erg fraaie, minimalistische maar super-functionele design van hun meubels en interieur. Geniaal in eenvoud, perfect in uitvoering en bruikbaarheid. Twee, driehonderd jaar voor Ikea, hetzelfde basisidee qua functionaliteit en eenvoud, maar origineler, beter en mooier. Zo ongeveer het mooiste wat je maken kan als hobby-meubelmaker, maar ook veel, veel moeilijker en uitdagender want het vereist serieus vakmanschap en beheersing van de technieken op een niveau dat haast vergeten lijkt.
Een film over het ontstaan van die beweging was dus verplichte kost voor me, en ik was ook enorm benieuwd naar de achtergrond van de stroming en wat precies allemaal de drijvende invloed van dat design was. Helaas komt het daarbij niet veel verder dan wat cliche-plaatjes van de Shaker stoelen die aan de wand hangen - meh, dat wist ik vanzelf al wel zo'n beetje.
Amanda Seyfried zet aan de andere kant wel een perfecte Ann Lee neer - of ze werkelijk zo was is voer voor ellenlange discussies waarin ik graag alleen zou luisteren, want ik weet er gewoon te weinig van, en de enige vraag in mijn hoofd is of er wel iets van historische verantwoording is voor de Ann Lee die we te zien krijgen buiten de overbekende weetjes. Net als met de zang van de Shakers - ging dat zo, of toch anders. Geluidsfragmenten uit die tijd zijn er vanzelf niet, dus het moet allemaal uit beschrijvingen en van horen zeggen komen, en dan lijkt me de ietwat musical-achtige benadering die we hier te zien krijgen toch wat twijfelachtig - zeker als je er iets als de Sacred Harp tegen af zet lijkt het allemaal wat te hedendaags en te frivool. Maar zoals ik al zei, ik ben toch niet bepaald een expert.
Wat wel duidelijk is is hoe fraai twijfelend, zoekend en lijdend Seyfried de twijfelende, zoekende en lijdende Ann Lee speelt. Daarin, en ook in de sfeer in de hele film is duidelijk de parallel met de eerdere films van het duo Fastvold/Corbet te zien. Erg sterk, en erg toepasselijk voor het onderwerp. Het klopt in dat opzicht gewoon helemaal, en in de uitvoering is er mits je in de uitleg mee wilt geen speld tussen te krijgen.
Daarmee precies wat ik graag zie in een film, iets wat vrij onbekend is verteld en uitgelicht op een manier die iets toevoegt aan de wellicht ontbrekende historische feiten - of het begrip daarvan. Jammer dat er nauwelijks iets uitkomt van de meubels en de design filosofie daar achter, daar had je volgens mij toch minstens genoeg materiaal in kunnen vinden voor twintig films en even zoveel Oscars. Maar een fraaie film met een enorm sterke rol van Seyfried is ook prima.
Ik dacht bij deze film een gevat citaat te plaatsen, in cursiefjes zoals dat dan hoort. Maar er komen in het laatste kwartiertje zoveel voor de hand liggende quotes langs dat ik gewoon niet meer weet welke ik dan zou moeten kiezen.
Different things happen to different people?
Never said no to anyone in my life?
How can she go to Virginia?
No better medicine than lying in your mama's bed?
No, I can't go with you?
No, I'm going to?
En dan vanzelf ook nog een liedje van Kim Carnes met haar doorgezopen stem en iets over een hart dat een home moet hebben. Ja, het is een onvolmaakte film, met een veel te sentimenteel en flauw plot, maar ja, Lori Singer speelt er in, en dat maakt een heleboel goed, en dat is dan niet alleen maar het idee dat er vijf mensen voor een jaar of wat hun brood hebben verdiend aan dat big hair kapsel van onze Lori, en daarmee voor de eeuwigheid worden geëerd in de credits voor 'hair'. Ja, zo veel big hair krijg je niet zomaar in beeld.
Toch is er meer, want Lori's enorme blauwe ogen komen ook regelmatig in beeld. Nogal gratuit, eigenlijk, want het plot doet er nauwelijks iets mee, hoe mooi ze eigenlijk is. Het verhaal gaat eigenlijk meer over de mannen, en hun nogal manosphere gedrag. Gelukkig krijgen ze daar dan nog net wel hun verdiende loon voor, maar het doet op geen enkele manier recht aan Lori.
Toch een van de meest veelbelovende actrices uit die tijd die het achteraf niet echt gemaakt heeft. En waarom precies? Als je die ogen in die paar gelukte shots in deze film ziet, dan snap je dat niet. Zelfs als ze actrice niet meer talent dan de strijkplank gehad had, dan nog zouden de regisseurs in de rij moeten hebben staan. Voor dat ene beeld van die ogen desnoods.
Serieus, was er dan niemand die daar een film mee kon maken. Toen niet, en kennelijk nu nog niet.
