Atom Egoyan zit met deze film niet ver van zijn gewone modus operandi - een vlechtwerkje waaruit uiteindelijk iets boven komt, en er is echt iets te zeggen voor de visie dat hij hierbij te veel draden achter zich aan sleept. Waarbij me dan verbaast dat ik allerlei duiding tegenkom dat daar iets van een boodschap over moderne techniek achter zou zitten - misschien werd dat intertijd gevoeld, en misschien zelfs zo bedoeld, maar er is nu niets meer van aan.
Voor mij tenminste gaat de film - en net als al Egoyan's films - over diepmenselijke relaties en familie, hechting en onthechting, en is de rest, de omlijsting, vooral een heel wezenlijke en tastbare aanklacht tegen de spookbeelden die de samenleving kennelijk toch zo graag wil zien, zowel in het groot als in het klein. De duiding die we daarin zoeken - iets wat ons schokt, waar we verdriet bij voelen moet wel heel erg zijn, en dus een nog ergere oorzaak hebben, een vijand, een kwaadwillige actor die het noodlot onze kant uit stuurt. Maar als alle lagen afgepeld zijn blijft daar niets van overeind, en gaat het nog steeds om de diepmenselijke relaties en familie - met alle geluk en ellende die dat met zich meebrengt.
Niemand anders dan Egoyan die zo'n onderwerp tegelijk ambigu en in your face tot een film kan maken, en wat je verder ook van het breiwerkje zeggen kan, de laatste scene is subliem. Daarom ook dat ik die in zijn geheel quote hierboven. Elke twijfel over de casting van Khanjian kan dan ook meteen de prullenbak in, want instant filmhistorie.
Het motiefje met de viool aan de andere kant blijft knagen. Ja, het is op een Egoyan waardige manier fraai in het plot verweven, het betekent iets, het doet haast fysiek pijn als de zaag langs komt. Maar de cirkel komt niet rond naar het einde, er mist net dat iets waarvan ik ook niet direct weet wat dat had moeten zijn. Dat dus. Als een gedicht waarvan de laatste zin niet rijmt, en je blijft zoeken naar het woord dat dat compleet maakt.
Als ik het niet kan vinden, kan ik het Egoyan moeilijk kwalijk nemen dat hem dat ook niet gelukt is. Maar daarom is dit misschien ook net niet zijn beste film, al komt het heel, heel dichtbij. Wellicht is dit ook wel de film waarin bij uitstek herkenbaar is dat hij meer dan welke andere regisseur in staat is om bovenmenselijke acteerprestaties te ontlokken aan voorheen onbekende of algemeen onderschatte acteurs. Niet alleen Khanjian, ook Bostick en Speedman hebben daarin hun moment.
Ik zag deze film vandaag aan het einde van een dag van familieverplichingen waar ik enorm tegen op gezien had, en waarvan ik nog een ruim aantal dagen voor nodig heb om weer in mijn gewone zelf te komen. Niets beter dan zo'n tobberige en ingewikkelde film van Atom Egoyan voor zo'n moment. Niet precies dat het je eigen familiesores nuanceert, dat is het niet. Op de een of andere manier geeft het me een gevoel van vrede, en wellicht niet toevallig heb ik precies datzelfde elke keer dat ik mijn Libanees-Armeens-Canadese kennis - of noem ik hem een vriend, een makker - tegenkom. Als hij met zijn familie dealen kan, dan kan ik dat met de mijne ook, en als het misgaat, dan staat zijn deur voor me open, of die van al die familie van hem, waar het die avond dan ook aan is. Een gevoel van thuis, dat is misschien de beste omschrijving.
Ook dàt weet Egoyan zo perfect over te brengen. Niemand anders kan dat op die manier.
Wie had verwacht dat Sacha Baron Cohen zo'n laf en saai filmpje zou maken. Wie had verwacht dat Rosamund Pike een zo zouteloze bad girl zou willen spelen. De hypotheek moet betaald, kennelijk. En dan de bijrollen nog. Charles Dance, godbetert. Emily Mortimer - nouja die heeft dan tenminste nog een leuke scene, al vraag ik me af hoe ze die aan haar familie uitgelegd heeft - het is tenslotte niet precies hetzelfde als 'mam ik heb een rol! ja, met tekst!'
Het verhaal is alsof het uit een AI komt rollen. En buiten dat, het is nog een remake ook - van een Franse film, en dan durf ik toch wel zonder die gezien te hebben te zeggen dat die frisser en venijniger zal zijn, hoewel ook in de Franse cinema de lafheid genadeloos toeslaat.
En de vraag waar het om gaat is wellicht wie de makers hier precies mee denken te bedienen. Niemand gaat door deze film tot nieuwe inzichten komen, daar is het allemaal veel te flauw en te voorzichtig voor. Niemand gaat hier zijn gedrag om veranderen - of haar gedrag. Dit is zo'n film die iedereen die hem gezien heeft de volgende ochtend alweer vergeten is. Kijkvoer, en van de meest verwerpelijke soort ook nog eens - kijkvoer met een gemakzuchtig politiek getint sausje, maar zonder ook maar de minste intentie om iets met een boodschap te willen doen, de wereld dat hele kleine beetje beter te willen maken.
Van Netflix verwacht ik niks beters dan dit soort laffe kijkvoer. Maar van Cohen, van Pike, van Mortimer, van Dance. Ik hoop maar dat ze plezier hebben van hun zilverlingen, want het voelt toch ietwat alsof ze hun ziel verkocht hebben voor iets heel, heel goedkoops.
Alternatieve titel: The Shadow's Edge, 27 mei, 19:07 uur
Wel aardig.
Het begin is wel wat erg traag, maar eens de intrige op gang komt is het dan wel weer ok hoewel de pace er ook wel weer net te vaak uit valt. Chan kan op zijn ouwe dag nog aardig mee met de matpartijen, alle respect.
De grootste makke is wellicht dat de film eigenlijk niets heeft wat we niet al gezien hebben, en beter. Het blijft leuk om de oude meester aan het werk te zien, dat is ook echt wel een ding, maar dat is ook wel het enige echt positieve wat ik aan de film kan vinden.
De musical is een wat moeizaam genre voor me - meestal is het typische soort muziek wat daar bij hoort echt niet mijn smaak. Een film over een musicalschrijver is dus wellicht wat te ver, te veel. Maar als het daar nou bij gebleven was had ik het wellicht nog kunnen hebben, maar dit is een praatfilm waarin een musicalschrijver zich onbegrenst autobio graaft in de onderkrochten van Hollywood - en dan komt zo ongeveer alles waar ik een bloedhekel aan heb samen. Hollywoodesk navelstaren in een musical, verteld door een vies oud mannetje met plakkerig haar over zijn kale kop heen. Daar kan geen Qualley tegen op.
In technische zin is het nog wel waarneembaar dat er af en toe aardig geacteerd wordt. Maar had dat dan in een andere film gedaan, denk ik dan. En was Linklater ons niet nog een vervolg van zijn before-serie schuldig? Dat zou al gauw interessanter zijn dan dit.
Oh, de soundtrack is me als nagels op een schoolbord, en niet alleen door de liedjes. Meh, wat een gezapigheid.
De beelden zijn leuk, met een fraaie color grading over het geheel. Sowieso is het visueel allemaal wel leuk en aantrekkelijk gedaan, vooral dan in het begin met de modellen gewrapt in wat er uit ziet als rood pleepapier, als een soort goedkope ripoff van The Fifth Element.
Maar er zit meer in het verhaal. Trekt het ergens op? Niet als je op de details let, want de klauwtjes zitten af en toe verkeerd om voor wat het verhaal er mee doet, en biologisch klopt er ook geen hout van. Maar onderhoudend is het toch evengoed wel weer. Misschien meer doordat het allemaal wat vreemd en onwennig en ongebruikelijk is, eerder dan zo'n moeilijk woord als 'goed'.
Dat de film als Zuidafrikaans wordt gepresenteerd is lijkt me vooral een politieke keuze, Trump-pleasing zeg maar. Dat er een paar extras uit dat land komen en misschien wat scenes daar gedraaid zijn? Kom op, het is allemaal overduidelyk Hollywood wat de klok slaat.
Ik vond het net wat te lang duren voordat het spel echt op gang komt. Maar dan is het ook wel een erg grappig filmpje, al had het misschien toch wat verder over the top gekund. Toch loopt wel best fijn uit de hand allemaal. Verplicht kijkvoer voor elk stel met trouwplannen!
Pattinson en Haim zijn leuk, Zendaya had een paar scenes waarin ik haar niet zo vond overtuigen. Foutje van de regie wellicht, ze kan het echt wel. Samen met Pattinson is ze wel een erg geniaal stel, zo'n koppel waarvan je er tientallen kent en je echt af blijft vragen wat ze toch in elkaar zien en waarom ze bij elkaar blijven. Tsja, nou weet ik het eindelijk...
Kennelijk was het originele idee om de film die titel te geven, maar kwam Columbia daar bij nader inzien op terug vanwege de marketing. Jammer eigenlijk, want het was wel eerlijk, en ook origineel net als het idee om dit nogal vergeten stuk van de legende te gebruiken. Bij toeval heb ik het ooit gelezen, al ontgaat me nu even waar - en ook hoe ik daarbij kwam. Het kan ook zo maar een jaartje of vijftig geleden zijn, dan krijg je dat.
Behalve de spoiler is het verhaal leuk en onderhoudend, en dat komt wellicht ook vooral door de welhaast perfecte cast. Sean Connery is een prima Robin Hood, al komt op het einde zijn gewone Schotse ik wat veel om de hoek. Nog beter is Audrey Hepburn, met de droevenis van de jaren in haar ogen en de krullen van haar wat te lang onder doekjes heeft gezeten. En Robert Shaw en Richard Harris als de bad guys. En zelfs Denholm Elliott speelt mee, haast onherkenbaar totdat je zijn stem hoort - en zijn ogen ziet. Door hem eigenlijk dat ik op het idee kwam dat ik deze film nog had liggen. Eergisteren zag ik namelijk A Murder of Quality waarin hij de hoofdrol speelt.
Verder is het allemaal degelijk en fraai in beeld, waar dat wat onwerkelijk aanvoelt komt dat wellicht doordat de film in Spanje gedraaid is. Maar dat doet niets af aan waar het om gaat - Robin en Marian, Connery en Hepburn.
Ik ben nooit echt een fan geworden van John le Carre - wellicht dat ik te vroeg aan zijn boeken begonnen ben, zo ergens tussen m'n 12e en 14e en daarmee te ver van zijn karakters af stond, en dat is nooit echt meer goed gekomen. Misschien nu, maar er is nog zoveel te lezen wat me meer trekt. Ik heb zelfs lang niet alle verfilmingen gezien - en ook al niet alle Smiley-films.
Het personage van Smiley aan de andere kant is wel genoeg motief om toch de moeite maar eens te nemen. Niet zozeer voor de films, want die zijn haast per definitie teleurstellend na deze, want een betere Smiley dan die van Denholm Elliott is welhaast ondenkbaar. Toch past hij ook niet echt perfect in het karakter, want zoals Le Carre hem omschrijft Obscurity was his nature, as well as his profession, daar is hij overduidelijk een veel te nette en veel te aardige gentleman voor - in deze film net als in bijna al zijn rollen.
Elliott krijgt in deze tv-film tegenspel van een van die andere Engelse acteurs die welhaast boven elke kritiek verheven zijn, elk karakter dat ze past schijnbaar moeiteloos aannemen alsof ze daar hun hele leven op geoefend hebben: ik bedoel vanzelf Joss Ackland. En even goed maar misschien net niet zo bekend en beroemd, Ronald Pickup. En een van de eerste rollen van Christian Bale, en geloof ik ook de eerste waarin hij niet meer precies een kind speelt.
Voor een tv-film zijn de production values verder ongekend, zat 'echte' films die lang niet in de buurt komen. Maar, de olifant in de kamer - en dat bekruipt me dus vaker bij John le Carre - vind ik vooral het verhaal wat aan de magere kant. Wellicht dat dat er in het boek beter uitkomt.
De eerste keer dat de klimsport onderdeel was, nog in het wat vreemde en krampachtige formaat waarbij lead, speed en boulder samen 1 medaille moesten delen - met als effect dat speed ineens een verplicht onderdeel werd voor de boulderaars en touwtjeklimmers - maar ook dat de speed klimmers ineens hun moment of fame hadden.
Voor mij een van de vreemdste films ooit om te zien, want ik ken zo ongeveer letterlijk iedereen die in beeld komt. Niet alleen de vier waar de focus op ligt, maar ook hun teamgenoten, coaches, trainers, hun ouders, de officials, de cameraploeg. Het merendeel van de events waarvan de beelden langs komen was ik bij - behalve '19 Hachioji en de OS zelf, en daarvoor zat ik aan de tv gekluisterd. De eerste world cup win van Shauna in '14 was ik bij, de eerste senior world cup van Janja in '15, tot en met het laatste event voor de OS in Innsbruck '21.
Het onderwerp, het verhaal van de film is wat vreemd - het gaat uiteindelijk niet over de OS eigenlijk, of zelfs maar over de aanloop daar naar toe, maar alleen over de vier dames die bij Adidas onder contract staan voor sponsoring. Dat levert een wat vreemde focus op, waardoor een groot deel van het werkelijke verhaal van de OS verdwijnt. Jammer, want daar was best veel over te vertellen, en dat verdwijnt nu tussen de regels door in de staatjes waarin de standing onderling ('1, 3, 6, 8') wordt bijgehouden - maar waarbij diverse plaatsen zonder toelichting ontbreken. Dat voelt toch vreemd, onvolledig, en hoe leuk het ook is om alles weer terug te zien, het mist toch.
Daarom hou ik het maar even op een wat gemiddelde beoordeling. Ieder anders zal er beslist iets anders in zien dan ik.
Alternatieve titel: The Old Woman with the Knife, 4 mei, 18:45 uur
Het is vooral de ietwat voorspelbare lost in translation die deze film voor me nekt geloof ik - dat overkomt me wel vaker met Aziatische films, en dan vooral nog bij die uit Korea.
Het begin is best veelbelovend, maar ergens daarna raak ik kwijt wat precies ook alweer de motivatie van de hoofdpersonen is, en dat komt niet meer terug. Wat leuke actie, dat wel, maar niet genoeg om de film op zich interessant te houden.
Het is op zich best een leuk en simpel filmpje - een simpel idee, weinig poespas, en gewoon ok uitgewerkt. Geen grootse acteerprestaties, geen ingewikkelde toestanden. Geen vraagtekens wie de final girl zal zijn, want er doet er maar een mee. Weinig verrassingen, want het script is zo simpel dat er zo ongeveer geen mogelijkheid voor verrassing is.
En toch werkt het wel voor wat het zijn moet - simpel kijkvoer. Daar moet je dan respect voor hebben, vind ik.
Een volstrekt onherkenbare Sidney Sweeney, niet alleen die pruik maar haar hele voorkomen is volstrekt anders, tot in alle maniertjes en beweging - en wellicht het belangrijkste, de immer pruilende blik die ze anders altijd heeft is spoorloos. Geen ditzy blondje met een dikke bos hout voor de deur, maar een klein onderdeurtje met te veel energie voor haar mollige lijf. Wat een geniaal knappe rol om zo te spelen. Ben Foster is ook best goed, en bijna even onherkenbaar met zijn vieze plakhaar. Toch overtuigt hij minder, al heeft hij natuurlijk ook een veel ondankbaardere rol te spelen als onsympathieke hufter.
Het verhaal is gelijke delen absurd en je-weet-dat-het-waar-is, nog los van dat het natuurlijk gewoon echt bestaande personen zijn waar het over gaat, en dat het verhaal nauwelijks opgeleukt lijkt. Maar het is ook zo maf, dat verzin je niet, en als er al iemand was die dat zou kunnen, waarom dan een film erover maken.
Verder ook gewoon een heerlijke film die gewoon een verhaal vertelt zonder getruc, overbodige aspiraties, gehannes met de camera of in de weg zittende soundtrack. Wat een verademing eigenlijk.
De grapdichtheid ligt eigenlijk net niet hoog genoeg, maar de steken onder water naar de upper class in het VK zijn wel erg raak. Fijn veel taalgrapjes, waarvan die van de titel toch inderdaad pas echt tot me doordrong toen die uitgesproken werd. Wel zijn zo ongeveer alle grappen enorm flauw, maar dat is ook wat je van dit type film verwachten kan.
De cast is misschien niet echt top maar wel met zichtbaar plezier bezig. Nieuw respect voor Damian Lewis, ik had het na zijn optreden in Homeland niet achter hem gezocht om zo'n rol neer te zetten, maar hij komt er goed mee weg.
Ergens een halfuurtje in de film kwam het idee bij me over dat het concept gejat lijkt van Greetings from Tim Buckley (2012), en dat er vooral veel moeite wordt gedaan om dat te verhullen. Geen jongen met donkere krullen in de hoofdrol, maar een blondje met lang haar. Maar ook de muziek ontbreekt, zowel van pappa als van het kind.
Jammer voor Belkin, ik had haar wel een wat origineler script gegund. En een wat geloofwaardigere filmmoeder dan Akerman ook - best een goede actrice, maar deze rol past voor mij niet bij haar. Oh, en dat geknik om een uitspraak nadruk te geven, hou daar nou toch eens mee op. Dringt het nou echt niet tot Hollywood door dat niemand dat in het echt zo doet?
Mooie visuals aan het einde, voor dat de titels echt losrollen. Als de rest van de film nou van hetzelfde niveau geweest was.
Niet dat het nou alleen maar slecht is, Mara doet haar best in ieder geval wel. Het is meer het plot, de andere acteurs en de productie die het gevoel geven dat je naar een derderangs netflixje zit te kijken. Zoals wel vaker bij dit soort films lijkt het alsof het idee wel goed was, maar vooral de durf, de vonk ontbrak om er iets van te maken. En dan krijg je dus dit soort kijkvoer. Zo zonde eigenlijk. Als ook maar een kwart van de dramatische vioolmuziek tijdens de titelrollen ook gevoeld was.
Als ik het goed heb de eerste film waarin Jean Seberg in kleur te zien is, en wat een sprankelend Technicolor is het meteen. Zoals het was in die tijd, met oververzadigd rood, en dat past mooi bij dat jurkje dat ze aanheeft, wat haar blonde haar zo mooi oplicht. Allemaal vrij irrelevant voor haar acteerprestaties vanzelf, en hoewel die zo ongeveer perfect zijn, doet de film daar maar een erg beperkt beroep op.
Wel een grappig tijdsbeeld van het leven in de Provence, al is het dan maar door een Amerikaanse bril en erg oppervlakkig. Het is dan ook nogal een suf plotje, en zonder Seberg in een van de hoofdrollen zou de film allang vergeten zijn. Zonde van alle inspanning om het te maken, en evenzeer nu nog om het te kijken, eigenlijk. Alleen in de verte interessant voor wie zichzelf als fan van Seberg ziet. Nouja, er zijn ergere dingen, en je doet er niemand kwaad mee.
