Alternatieve titel: Spirits of the Dead, afgelopen vrijdag om 22:15 uur
BB #39
Een drieluikje verhalen van Edgar Allen Poe.
In het eerste deeltje zien we Jane Fonda als gravin, als absolute heerser die de betekenis van het woord 'nee' niet kent. Net na Barbarella opgenomen, maar hier is ze nòg mooier en zijn haar uitdossingen nòg onthullender. In het tweede deeltje komt de even blonde Katia Christine even langs, en dat bracht me even in de war - nóg eens Jane Fonda? Nee dus, ze lijkt er alleen best op. Verder een jonge Alain Delon als legerofficier die wat van het padje is, BB die met een zwarte pruik op een desastreus spelletje kaart speelt, en een duel met een gemaskerde man - is er niet een ongeschreven regel over hoe dat afloopt? En dan het derde deel nog, met Terence Stamp en veel hallucinant gedoe I'm English, to me the Devil is cheerful, agile - he looks like a little girl.
Van de drie luikjes vond ik het middelste, het segment van Malle niet zo indrukwekkend - en BB ook wat onder de maat, om een woord als tegenvallen maar te vermijden. De opening van Vadim is leuk, maar hangt erg sterk op Fonda en haar niemendalletjes. Deel drie is visueel overdonderend, maar mist net iets te veel een behoorlijk plot. Toch wint Fellini het wel, al is het op het randje.
In de vergelijking met de BB-reeks vind ik het vooral een rariteitenkabinet, niet iets wat serieus meedoet als ik zou gaan nadenken over welke BB-films dan het beste zijn. Hors compét zal ik dan maar zeggen.
Alternatieve titel: Two Weeks in September, afgelopen donderdag om 22:56 uur
BB #38
I never tried to ask more questions / they just kept their secrets / day after day i was more in love / with my small country
BB is getrouwd met Jean Rochefort, maar raakt verstrikt in een avontuurtje van twee weken met Laurent Terzieff. Met een zingend hart, de vlinders in de buik en wat al niet meer zij. Een stuk kijkvoer van honderddertien in een dozijn zou je denken, maar nee, want dit is geen flauwe BB-komedie zoals zoveel van haar films maar een erg fraaie en integere kijk op het leven. En daarmee een van de betere films uit haar lijst, en gelukkig ook supermooi gerestaureerd door Kino Lorber - eindelijk weer eens een BB film waarvan de kleuren gewoon kloppen.
Maar daar blijft het niet bij, BB speelt op haar best in deze film, op minstens het niveau van Le Mépris of La Vérité. Maar behalve dat is ze in deze film ook op haar verleidelijkst, mooier en aantrekkelijker dan ooit tevoren. Als je je ooit afvroeg waar ze haar faam precies aan te danken had, dan is deze film je huiswerk.nHad nou alleen nog de rol van Terzieff omgewisseld geweest met Rochefort, dan had het wellicht een meesterwerk kunnen zijn. Niet dat Terzieff slecht is, verre van, maar hij mist net dat beetje diepte, het mysterieuze dat een acteur als Rocherfort met zijn handen op zijn rug speelt.
Verder is het een heerlijk spel van de jaren-60, een sfeerbeeld, de filosofische zoekerigheid van die tijd en de intrigerende mengeling tussen burgerlijkheid en een haast volledig loslaten daarvan. Ietwat wollig uitgedrukt door de tekst die David Gilmour zingt in de opening, nog voordat hij zich bij Pink Floyd zou aansluiten.
Alternatieve titel: Masculin, Féminin, afgelopen woensdag om 18:19 uur
BB #37
Jean-Luc Godard.
Niet zo'n meesterwerk als Le Mépris en ook veel gemakzuchtiger, maar evengoed wel een erg interessante film, tegen de stroom in maar wel met een boodschap die eigenlijk vandaag even relevant is als zestig jaar geleden. Denk ik tenminste, want waar de jeugd zich mee bezig houdt, ik moet bekennen dat ik geen idee heb. Het gehannes met de nummertjes - de hoofdstuktitels waar ik anders zo'n bloedhekel aan heb, ik zie het voor deze keer natuurlijk door de vingers. Godard mag dat, kan dat doen zonder dat het pretentieus aanvoelt.
De film hangt aan Léaud en Goya - een zangeres in plaats van een actrice, maar er zijn beroepsactrices die er een stuk minder van bakken. Ze speelt enorm ontwapenend, en daar speelt voor mij dan nog bij mee dat ze nogal op een vroeger vriendinnetje lijkt, ook qua mimiek.
En ja, BB vanzelf, wel weer met een cameo. Deze keer hoef je daar niet heel goed voor op te letten, en ze heeft ook gewoon tekst. In de film wel vrij onbetekenend overigens, als je haar mist mis je niets van waar de film over gaat.
Wellicht was het gezinnetje waar hij de vader van speelt wel ietwat een persoonlijk iets voor hem, want kennelijk was muziek bij de Stewartjes thuis net zoiets als wat we hier te zien krijgen. Aan de andere kant, hij staat algemeen bekend om zijn sympathieke rollen, maar als gezinsvader in deze vind ik hem toch nogal een hork, al komt het langzamerhand wel een beetje goed.
Niettemin blijft de film nogal dobberen en om de hete brij heen draaien totdat BB zelf langs komt - het merendeel van het gedoe daarvoor is echt te flauw, zoals de rekenkunstjes, de computer en al. En na BB is de sjeu er al helemaal af, mosterd na de maaltijd.
Het leek op papier misschien een leuk idee, maar in de film komt er wat weinig van terecht vind ik. En voor een komedie zit er toch wel wat veel moraal in en wat weinig humor, maar wel een wat onaangename zweem van uitbuiting van buitenbeentjes - onschuldig en vriendelijk kan ik het toch maar nauwelijks vinden, en niet in het minst door het horkerige gedoe van Stewart.
Alternatieve titel: Bewitching Scatterbrain, afgelopen dinsdag om 00:50 uur
BB #33
Agent 38-24-36
Dat was indertijd de titel in de VS, en wellicht moet ik dat uitleggen voor wie de jaren-60 en -70 niet meegemaakt heeft: dat zijn de maten van wat in die tijd als een 'ideale' vrouw gezien werd. Het is af en toe moeilijk te herkennen met alle gedoe, gezeur en geklaag uit de samenleving, maar dat we dat soort dingen langzamerhand vergeten voelt dan toch als een soort overwinning van de nadenkende mensheid op de holbewoners.
De film is wellicht bedoeld als het Franse antwoord op de Pink Panther, die een jaartje eerder uitkwam. Net wat minder over de top, maar hetzelfde soort flauwe humor, een vergelijkbaar soort verhaal en op de zelfde manier doorspekt met cliches - maar denkelijk ook met een fractie van het budget. Kleur kon er in ieder geval al niet af. Toch trokken kennelijk ruim twee miljoen Fransen er voor naar de bioscoop.
Voor BB is deze film weer een soort terugkeer, of is het een terugval, naar haar eerdere rollen als onschuldig en vrolijk meiske. Als ze niet al in films als Le Mepris en La Vérité had laten zien heel goed raad te weten met veel complexere rollen en karakters zou je kunnen denken dat dat soort luchtige rol haar het beste lag, maar we weten beter, en dan is dit soort stap terug toch ietsjewat een terleurstelling, hoe leuk het ook is om haar zo te zien.
Behalve BB ook Anthony Perkins, de acteur die synoniem werd met Norman Bates. Maar hier speelt hij een Russische spion in een slapstick komedie, en dat gaat hem ook heel goed af. Super grappig om hem met wat door moet gaan voor een Russisch accent Frans te horen brabbelen.
Een van de gimmicks van de film is verder de, hoe noem je dat, overdreven uitbundige schaterlach. Echt vrolijk word ik daar ook al niet van, het wordt net iets te vaak herhaald.
