Logboek

Mwah.

De vormgeving en de soundtrack zijn wel ok, het verhaal heeft weinig te brengen wat niet al eens gedaan heeft - deze sf gaat boldly where millions went already and didn’t bother to get a tshirt.

Maar het echte probleem, de acteurs spelen niet. Terwijl ze beter kunnen volgens mij - zelfs een Aaron Paul. Het zal wel aan de regie of productie liggen dus. Jammer, ik had wel zin in een leuk fris filmpje met Uwais.

Het tweede deel, en een makkelijk bewijs dat een tweede deel niet slechter hoeft te zijn dan het origineel. Wat overigens ook langskomt in het geouwehoer van Brydon en Coogan, net zoals het onvermijdelijke you were only supposed to blow the bloody doors off. Eigenlijk beter dan het origineel - Brydon en Coogan doen op zich hetzelfde maar zijn wat beter op dreef, gegroeid in het spel, en behalve dat is de achtergrond een stuk zonniger en fotogenieker. En dan komt de Villa Malaparte ook nog in beeld. Tu les aimes, mes fesses? en hoog tijd om ook die film weer eens te herzien.

Maar voor het zover is zijn er nog twee delen Trip te gaan. Feest bij Blurp.

Al het vlees, het is als gras.

Tsja, als je dan te dom of te lui bent om een behoorlijk verhaal te verzinnen dan jat je gewoon het script van Die Hard. En je laat je met wat oliedollars omkopen om de bad guy een of andere milieugek te laten zijn. Lekker makkelijk.

Clive Owen doet overduidelijk alleen voor de poster mee, de enige acteur van naam is Ridley. Niet dat ze het slecht doet, ver van, maar dat maakt niet echt uit met alle onwaarschijnlijkheden, plotholes en absurditeiten die er alleen bij verzonnen lijken om de milieubeweging in een kwalijk daglicht te zetten. Triest dat mensen zich hier voor laten lenen, en wellicht was een verwijzing naar Judas beter op zijn plaats dan die naar Petrus. Want ook dat slaat nergens op.

Het verhaal van de mytische Giacomo Casanova, verteld door de ogen van zijn eerste liefje. Dat levert wel aardige beelden op, maar als verhaal is het niet beslist boeiend of interessant - terwijl dat in het boek waar de film op gebaseerd is kennelijk anders is, als je de reviews daarvan geloven mag.

De hoofdrol van Dar Zuzovsky vond ik redelijk, maar ook wat weinig sprankelend - het is niet beslist helder wat de jonge Giacomo dan wel in haar zou hebben moeten zien. Toch steekt ze daarmee positief af tegen de rest van de cast die erg mat is. Wellicht is dat een aangever dat de regie gewoon te ver onder de maat is. Nouja, de locaties en de beelden zijn goed op orde, je kan niet alles hebben. Kennelijk. Twee van de vijf is al heel wat voor een Nederlands-achtige film.

Roschdy Zem is in deze film een prettig ambigue personage, waardoor best lang onduidelijk blijft hoe de vork nou precies in de steel zit - eb zelfs als je daar achter denkt te zijn blijkt er toch nog maar weer een aapje uit de mouw te komen. Fraai gedaan, en ook het op zich wel wat onbevredigende einde past daar goed in.

Verder hangt het plot vooral in het begin wel wat veel op de actie, en die is op zich wel ok maar ook wel wat cliche. Ik had eigenlijk liever wat meer inhoud gezien in het segment bij de gens du voyage. Ook een mooie kans om Zem een wat dieper karakter mee te geven, al is het eigenlijk ook niet zo'n film.

Behalve Zem speelt ook de jonge Jeanne Michel een fijne rol. De rest is overduidelijk minder belangrijk en had eigenlijk ook wel met de omschrijving 'inwisselbaar kanonnenvoer' op de titelrol kunnen staan.

Een film die met weinig extra moeite heel veel beter had kunnen zijn.

In de basis is het er allemaal wel - de verlopen advocaat die een nieuw vuur vindt, een reden om zich te herpakken. Het verraad uit een onverwachte hoek. De nieuwe hoop op een goede afloop, en de ontknoping.

Maar hoeveel beter had dat allemaal kunnen worden uitgewerkt, in plaats van deze toch vooral suffe en trage film vol cliches. Alsof niet Newman maar Lumet een drankprobleem had, en het allemaal wel welletjes vond. Meest tragisch wellicht nog de vrij overbodige rol van Rampling. Was de film anders geweest zonder haar karakter? Nauwelijks, denk ik dan.

Wellicht dat Lumet erop heeft vertrouwd dat het onderwerp op zich al schokkend genoeg was - indertijd, toen een willekeurige arts nog een soort onaantastbare status had. Nu niet meer, het zijn tenslotte net mensen.

Ik ben niet zo enthousiast over deze film. Sowieso wordt de claustrofobische sfeer van Das Boot in de verte niet gehaald, en dat is toch nogal een gemiste kans met dat voorbeeld voor ogen. Maar erger dan dat, de beelden zijn af en toe gewoon simpelweg lelijk. En wellicht het ergste, het verhaal is dan wel origineel maar de timing van het vertellen klopt niet - de spanning ontbreekt zo'n beetje volledig.

Het concept doet een beetje denken aan Locke (2013) in dat de setting net als bij die film geheel in een auto is - en je je afvraagt of dat voldoende zal zijn om de hele speelduur interessant te blijven. In dat voorbeeld lukte dat moeiteloos, deze Daddio heeft er ondanks een tweede hoofdrol wat meer moeite mee. De dialogen zijn ook niet allemaal even interessant. Toch weten Johnson en Penn de aandacht wel voldoende vast te houden.

Jammer van het einde, dat vond ik nogal ongepast. Een wanklankje.

Geniet, maar mindfuck met mate.

Met de 109 minuten duurt het al veel te lang om tot de ontknoping op te bouwen, en het einde is dan ook nog eens enorm teleurstellend. De ontknoping waar het op lijkt af te stevenen is flauw maar wel ok, maar de twist op het laatste moment is inherent strijdig met zo ongeveer alles tot dat moment - en de enige oplossing daarvoor (ach het zit toch allemaal in zijn hoofd!) is de ultieme dooddoener waarmee je alle plotholes rechtpraat.

Daarmee zwak, en het doet af aan wat in potentie nog wel een redelijke film had kunnen zijn. Want Affleck is goed op dreef, goed geholpen door de erg mooi gestylede Beecham en ietwat gehinderd door de teveel getypecaste Fishburne. En de styling van het ruimteschip is ook best ok, net als de cameravoering.

Typisch voorbeeld van een regisseur en writer die denken dat ze slimmer zijn dan hun publiek. Dat heeft altijd dezelfde uitkomst: daar zet je jezelf mee te kakken.

Amy Adams in een film die schijnbaar niet kan kiezen of ze nou een super-Karen of een lief leuk doggie zijn wil. Is het een aanklacht tegen het patriarchaat, of is het een klaagzang over ouder, volwassen worden. Of is het gewoon een zeurwijf, een blafhondje dat alleen maar klaagt en nergens verantwoording voor nemen wil.

Tegenwoordig kies je er voor, grotendeels dan toch, om kinderen te krijgen. Maak daar dan ook een bewuste beslissing van, en val de rest van de wereld niet lastig met je gejank als dat achteraf toch niet alles blijkt te zijn wat je gedacht had. Luister naar je ouders en je vrienden, het is gewoon fucking topsport, en ja, ook voor een traditionele afwezige pappa. Hou het eens een jaar of tien vol op dat kantoor met een fulltime baan met die kcollega’s, dan praten we daarna verder over hoe moeilijk het is op de babyboekenclub, ffs.

En met dat van m’n lever, ik vind dat de film echt een hele serie kansen laat liggen. Sowieso is het nogal een laf, het-kan-alle-kanten-uit verhaal. Kom op, een beetje meer durf. En maak dan eens af waar je aan begint.

The Convert heeft zo ongeveer alles wat ik graag mag zien in een film - een interessant verhaal in een setting waar ik nog niets van wist, visueel supermooi, goed gespeeld door overtuigende acteurs die goed in hun rol zitten. Tegen de achtergrond van de Musket Wars waar genoeg over te vertellen valt om tientallen films mee vol te krijgen heeft Tamahori er geen enkele moeite mee om een boeiende en spannende film te maken - hij heeft ook al wel eens vaker met het regisseursbijltje gehakt, en het onderwerp ligt ook niet ver van hem af.

Het verhaal is dan ook nog eens gebaseerd op het boek Wulf van Hamish Clayton, dat vervolgens weer gebaseerd is (of verwijst naar?) het 10e eeuwse gedicht Wulf and Eadwacer. Dat had ik er dus niet uit gehaald, en ook achteraf zie ik het niet direct terug; het gedicht is sowieso nogal raadselachtig. Wellicht komt daar meer uit als je het boek ook leest. Misschien eens opzoeken.

Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik het echt serieus oneens ben met mezelf.

Misschien is het wel een soort film wat op een geschikt moment beter werkt dan, ehh, op een doordeweekse werkdag waarop je van de ene vergadering naar de andere rent - daar had ik ten tijde van mijn vorige mening nogal eens last van. Hoe dan ook, ik vind het nu best een leuke film, het geouwehoer van Brydon en Coogan is grotendeels best grappig en de setting van de trip als doorkijkluik naar hun leven is ook fraai gevonden. Wat je van Winterbottom verwachten zou ook.

En het wordt nog iets interessanter zelf als je er bij neemt dat de film de samenvatting is van wat origineel een serie in 6 of zo delen van een half uur elk was, en dat er dus enorm hard in gesnoeid is om deze modale speelduur te bereiken. Dat is beslist erg knap werk van Winterbottom, en het maakt me nieuwsgierig naar de hele serie. Helaas kan ik die kennelijk niet zomaar ergens vinden... De serie staat hier zelfs niet op de site.

En er zijn ondertussen vier seizoenen, en ook vier films. Laat ik die allemaal maar eens gaan kijken binnenkort.

Ik vind honden super leuk en heb er eigenlijk altijd wel een gewild - maar ook altijd een ongeschikt huis, een te onregelmatig leven en geen opvang in de buurt voor als ik even weg moet. Maar toch blijft het wel wat knagen. Maar als er een, één, 1 ding is wat me permanent geneest van mijn latente hondwens, dan is het wel het idee dat mijn aanstaande trouwe viervoeter een innerlijke Kevin Costner heeft. Is er een lijst van grootste afknappers in een film, en dan zo dat het niet alleen die film zelf voor je verpest, maar ook het ding waar het om gaat? Zo ja, dan staat deze film met ruime afstand op 1.

Dat is het wel zo’n beetje met dit misbaksel. Ventimiglia is miscast, maar dat irriteert nauwelijks omdat hij maar een paar tellen screentime heeft. En Seyfried is wel ok, of misschien zelfs prima, maar ook zij krijgt nauwelijks kans om er iets van te maken.

Blijft over die hond. Nogal een lamme keuze om daar een golden retriever voor te laten opdraven, echt zo’n brave middle of the road hond. Had iets durven kiezen, een Staf, een Patou, een Ierse wolfshond desnoods. Een poedel zelfs.

Maar dit is gewoon het toppunt van lafheid, en dat is de hele film ook.

Dreaming of Maria Callas, whoever she is.

Het is wel een beetje schrikken, een film over Callas met Angelina Jolie in die rol. En dan nog zingen ook. Dat kan toch niet goed gaan, denk je dan.

Maar dat gaat het dus wel. De diva komt fraai tot leven, en haar divagedrag is af en toe heerlijk - en Jolie weet dat prima over te brengen. Geloofwaardig en authentiek. En zelfs de zang overtuigt - en dan niet alleen die delen waarbij overduidelijk de stem van de echte Callas gerestaureerd en wel in de recycling gaat.

En behalve het geluid is ook het beeld echt super mooi - en vanaf het begin ook al, maar nog steeds met wat uitschieters - het segment van Mme. Butterfly in de regen is een fraai voorbeeld.

Wat minder goed bij me aankomt is de manier waarop het verhaal uitgewerkt is. Niet de juiste balans tussen biografie en de setting van de laatste week, en daardoor komt het af en toe langdradig over. En wellicht het ergste, er komt maar matigjes uit wie Callas nou eigenlijk was, en waarom ze zo'n diva was - en belangrijker dan dat, waarom ik de tranen al over mijn wangen heb lopen als zij de tweede maat zingt, terwijl ik bij elke andere zangeres vraag of die kat toch maar liefst snel uit zijn lijden geholpen mag. Misschien heel even, als ze uitlegt waarom ze nooit naar haar eigen platen luistert, maar behalve dat is het toch vooral alsof je droomt van iemand waar je eigenlijk niets van weet.

Toch nog steeds een fijne film, en misschien is het gewoon ons ook niet gegeven om er iets van te begrijpen. En behalve dat al, het is toch nauwelijks mogelijk om teveel Callas te hebben.

Eigenlijk de hele film lang zat ik me te beraden op wat ik er dan eigenlijk van zou gaan vinden, meer dan me gewoon te verliezen in het plot. Wellicht omdat het toch af en toe wat te dichtbij komt. Is het zeurende en niet al te aimabele karakter dat Ronan zo fraai neerzet me desondanks sympathiek, wil ik net als zij eigenlijk gewoon naar de Orkneys verhuizen en mijn vrienden en vooral mijn ouders vergeten - heb ik dan genoeg aan het mooie landschap of verveel ik me binnen een dag dood. Kan ik leven zonder drank, en ben ik dan nog steeds gelukkig, kan ik mezelf vergeven voor wat ik gedaan heb terwijl ik zo dronken was dat ik er niets meer van weet. Waar leidt de Proustiaanse zoektocht naar het geluk ons heen.

Geniaal hoe daar dan een antwoord op komt. Een van de mooiste filmeindes ooit.

Tsja, ik zal wel niet bij de doelgroep horen, maar het blijft volstrekt onduidelijk voor me wat beide dames in het veel te gladde en lege smoeltje van Hemsworth zien. Net als dat het me volstrekt onduidelijk is wat hij dan wel in Dern ziet - en nee, niet omdat ze ouder is of lelijk zou zijn, maar omdat er net als bij hem al zo ongeveer geen enkel karakter uit komt. Veel gezeur en moeilijkdoenerij, verder komt het script niet. Als enige ietwat sympathieke karakter blijft dat van Silvers over. Wie is zij ook alweer? Ohja, die eigenwijze dochter van pappa Space Force. Hoop dat ik haar snel eens in een leukere film zie.

Forgot how fucking dense I was!

Normaal gesproken krijg ik bij voorbaat al bultjes van films waarin tijdreizen een onderdeel van het plot is. En ook hier zijn daar alle ingredienten voor aanwezig, want goedbeschouwd klopt er maar vrij weinig van het basisgegeven. Tenzij je het misschien opvat als een allegorie, of wellicht zelfs een antwoord op al die 'to my 16-year old self' gedoetjes - en dan blijft er ineens een vrij charmante en ontspannen coming-of-age film over, met een best schattige Maisy Stella en een wat klein rolletje voor Aubrey Plaza.

Meer dan prettig kijkvoer voor een saaie avond moet je er dan ook weer niet van willen maken, maar daar voldoet het dan ook prima voor.

Alien: Romulus slaagt er redelijk in om de sfeer van de originele films te vertalen naar nu zonder dat er aan het originele idee al te veel geweld gedaan wordt. Maar helaas komt daarbij ook mee dat het plot af en toe vol gaten en onlogische of natuurkundig onmogelijke rommel zit. Al dat hoort er tegenwoordig kennelijk bij, en het door superpowers murwgeslagen publiek vreet het toch wel.

Spaeny is natuurlijk geen partij voor de Ripley van Weaver, maar dat kon ook niemand echt verwacht hebben. Toch, er zijn momenten waarop ze er best dicht bij zit, en dat redt de film meer dan een van de andere elementen - hoewel de scenes in de control room met de PET-achtige computers me ook positief verrasten. Aan geld voor de vormgeving overduidelijk geen gebrek. Maar dat daar dan zo'n hybrid uit komt, bleeh, wat een zwaktebod is dat geval.

Leuk om weer even terug te zijn in het Alien universe, maar ook deze film voegt eigenlijk maar weinig nieuws toe wat de moeite is. Het idee bekroop me dat ik eigenlijk net zo goed naar een rerun van Alien of Aliens had kunnen gaan - enerzijds is dat een compliment, met dat de sfeer kennelijk goed getroffen is, anderzijds zegt het ook iets over hoe overbodig deze film precies is.

de titel mag spelen, Hippolyte Girardot daar tegenover, met wat ondersteuning van Jean-Pierre Marielle en Richard Bohringer - allemaal prima acteurs, ondanks dat ze niet altijd in de mooiste producties terecht weten te komen.

Het verhaal heeft dan wel de diepgang van een boeketreeksje - afgezien van dat het is gebaseerd op het boek Villa Triste van Patrick Modiano, die een Nobelprijs voor de Literatuur in ontvangst mocht nemen - naast nog wat andere indrukwekkende prijzen van bijvoorbeeld de Académie Française. Wellicht een gevalletje lost in translation, en het zet toch aan tot nieuwsgierigheid naar het boek. Meteen maar besteld dus, en in een dag of wat gelezen - het is maar een redelijk dun boekje waarvan me ten enenmale ontgaat wat daar bijzonder aan is. Een fraai voorbeeld van "film was better, the".

Leuk filmpje met een eigen dynamiek, een heleboel vaart en veel fijne actie.

Helaas is het verhaal wat weinig origineel, en klopt de timing af en toe niet erg goed. En het ontbreekt ook net iets teveel aan originele gimmicks, hoewel de eind-kill dan wel weer erg fraai is. Het grote voorbeeld is vanzelf Serbuan Maut (2011), maar daar kom je niet zomaar in de buurt - en om daar maar wat diepgang aan te geven, dat lukte de makers zelf ook al niet met hun tweede deel Berandal (2014).

Deze film heeft kennelijk ook wat al teveel beperkingen in het budget, en dat blijkt wel uit de production values - vooral de belichting is af en toe echt zwaar onder de maat. Jammer, want verder is er wel een heleboel erg goed - het maakt nieuwsgierig naar wat deze crew zou kunnen laten zien als er wel genoeg geld was.

Knap slecht, maar dat mag op zich ook niet echt verbazen vanzelf. Toch, het basisidee is best wel ok, en de cast is dan wel niet best maar gelooft er wel in. Het gaat vooral mis met de regie, die de timing van de grappen en grollen niet rond krijgt - tsja, daar ging het nou net om.

Wel fijn om Trejo weer eens een hele film te zien spelen - in de laatste paar films waarin ik hem zag had hij alleen een cameo als publiekstrekker op de poster.

The Sand Pebbles. Nummer 3 op de lijst van 'beste marinefilms' van Ryan Szimanski. Wie, hoor ik je vragen? nou dat is de curator van Battleship New Jersey die vijf keer in de week een filmpje maakt over alles wat maar in de verte met het slagschip te maken heeft. Zijn youtube kanaal krijgt van mij zonder enige aarzeling vijf sterren, en niet alleen omdat hij deze film aanprijst.

De film begint gepast episch met een symfonie die langer duurt dan er ruimte is in de begingeneriek. Een fraaie introductie waarbij je voorzichtig kennis maakt met het ambitieniveau dat Robert Wise meenam voor deze film. Geen misse regisseur overigens, met iets als The Sound of Music net vòòr deze film, West Side Story een paar jaartjes eerder, Run Silent, Run Deep in hetzelfde genre, en The Hindenburg een tiental jaartjes later. Geen vreemde in de epische films of de astronomische budgetten, en dat blijkt hier ook wel weer.

Om te beginnen, de cast is wel zo'n beetje ongeëvenaard - alsof Wise de telefoon maar hoefde te pakken en iedereen bij de eerste vraag alles uit zijn handen liet vallen, zo komt het over. Steve McQueen om het verhaal aan op te hangen, Candice Bergen als zijn love interest, Sir Richard Attenborough en Love Boat-kapitein Gavin Macleod als zijn makkers, Richard Crenna als de kapitein en Mako als de koelie. En jawel, de 'echte', de originele Emmanuelle - de auteur van al die ietwat autobiografische boeken waar die films met Sylvia Kristel van gemaakt zijn. Ik wist niet eens dat ze ook actrice was.

Wat de film ook sterk maakt is het verhaal - gebaseerd op het verhaal van een Amerikaan die deze periode ook daadwerkelijk meegemaakt heeft in een vergelijkbare rol en daar een boek over schreef. Alweer autobiografisch, ongetwijfeld, maar of het daardoor komt of door iets anders, het komt authentiek over. Een stuk historie van goedbeschouwd nog niet zo heel lang geleden - de naweeën ervan dreunen nog steeds door in Azie, maar toch is er bij ons eigenlijk hoegenaamd niets over bekend. Volksoproer en machtsomwenteling verteld tegen de persoonlijke achtergrond van de militairen en burgers die ermee te stellen hadden, en voor wat we van Hollywood gewend zijn nauwelijks opgeleukt en ingekleurd. Het enige wat je er tegen in kan brengen is er ietwat rekening gehouden lijkt te zijn met de kijkwijzer - maar daar kijk je makkelijk genoeg doorheen.

Wellicht het leukste is de reden waarom Ryan Szimanski deze film zo hoog op zijn lijstje heeft staan: de enorme rijkdom aan authentieke details. Hij noemt daar vooral de machinekamer en de gang van zaken op het schip, maar het komt mij voor dat hetzelfde voor de hele film geldt. Echt een kijkfestijn.

En voor na de film is het leuk om de lijst trivia, quotes en goofs op imdb na te lezen. Even episch als de hele film. Je doet er bijvoorbeeld al haast even lang over.

Ik heb wel vaker moeite om te begrijpen waar Aziatische films over gaan, en Koreaanse zijn daar nog weer een volstrekt aparte grootheid in. Op de een of andere manier komen de emoties niet door, en dat is ook bij deze film weer eens een ding. Oppervlakkig gezien snap ik het verhaal wel, maar niet hoe de personages hun ding daarin doen, wat ze beweegt tot wat ze doen en wat ze daarbij voelen. Lastig om dan iets te zeggen over of ze goed gespeeld worden, of om iets van de film te vinden. Het ziet er in ieder geval allemaal fraai verzorgd uit.

Welcome to Pain City! Population: You!

Het idee - zombies als the living impaired - is best geniaal, maar de uitwerking is dat niet. Nou heeft de film wel een paar leuke momentjes, maar de hoofdrollen zijn saai en vervelend, er is niet echt een plot, en er is niet echt iets te zien. Oh, en de soundtrack trekt op niets behalve het overdreven valse muziekje aan de eindgeneriek. Geeft wel te denken dat er kennelijk zoveel mensen hebben meegewerkt aan dit stuk bagger - of waren ze wellicht living impaired.

Molly of Dolly?

Weisz had met De Inbreker (1972) een fijne film afgeleverd, dus zal iemand wel gedacht hebben ‘goed zo, doe nog maar een’. Maar achteraf blijkt die film dus toch wel iets van een gelukstreffer te zijn geweest.

Niettemin is het nu wel een geniaal tijdsbeeld, zowel van de Nederlandse entertainmentindustrie als van Amsterdam voordat de stad door de naoorlogse golf van kapitalisme en massatoerisme volledig verpest werd. De gokhal komt er nog mee weg (want: die aapjes die ik me nog herinner uit die tijd). De kratten in de bakkerij, het samenspel van Glimmie en De Bonk, of hoe heten ze in dit deel ook alweer. Het knullige karategedoe met het ichi-ni-san. De achtervolging met de tram. Als Jennifer Willems haar moeder ziet. Hoe de broertjes uitgeschakeld worden.

Daarmee is de walmende spruitjesgeur nog net uit te houden. Maar het is wel op het randje - het lijkt allemaal wel wat, maar uiteindelijk is het allemaal alleen maar nostalgie. Alleen al op dat vlak had er nog zoveel meer in gezeten. Je kan dat Weisz overigens niet kwalijk nemen, dat hij niet ingezien heeft dat dat 50 jaar later de enige waarde van zijn film zou blijken te zijn.

Als idee niet onaardig, en de uitwerking van de flashbacks is ook wel ok. Maar de tegenwoordige tijd ligt me wat minder goed, en misschien ligt dat aan de mimiek en kop van Ólaffson - die overigens in niets op zijn jongere versie lijkt. Wat me ook niet ligt is dat hij na al die tijd nu pas naar zijn verloren liefde op zoek gaat, waarom niet eerder? Of heb ik daar iets gemist? En andersom net zo goed, waarom is zij niet op zoek gegaan naar hem, waarom heeft ze niks laten horen?

Visueel is de flashback ook wel ok, en ook in dat opzicht bevalt de tegenwoordige tijd me minder. Narratief en emotioneel vind ik het toch wat te weinig authentiek overkomen - te gezocht, en met een te makkelijk spel op de emotie.

Leuk.

Qua sfeer en beeldvoering lijkt de film een beetje op Army of Thieves/Army of the Dead, al vervlakt dat wel wat eens Abigail haar werk doet. Wel een beetje erg cliche dat al meteen duidelijk is wie de final girl is - het hoort dan misschien wel bij het genre maar het blijft wat flauw. Van de suspense moet de film het duidelijk niet hebben, zelfs de korte plotomschrijving hier geeft het al weg. Gelukkig daarvoor in de plaats prettig veel gore en goed getimede actie die vaak tegen slapstick aan zit.

Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett zaten met hun eerdere films bij mij steeds onder de streep, met deze lukt het dan eindelijk wel eens, al is het dan met de hakken over de sloot.