Slingshot (2024)

Vanaf 26 september in de bioscoop (WW Entertainment)

Toen ik de trailer zag dacht ik heel even dat Slingshot de verfilming was van "Project hail Mary" (Andy Weir). Gelukkig blijkt dat niet zo...

Deze film te slecht voor de acteurs die erin spelen.

De laatste 15 minuten waren echt goed. Op een gegeven moment wist je even als kijker niet meer wat de realiteit was en wat niet. Beginstuk was wel iets te langdradig.

Goed einde, maar ik irriteerde mij enorm aan hoe onprofessioneel de astronauten handelden.

Vergeleken met de bemanning van The Expanse voelde dit voor mij als een groot minpunt. Verder

was de film prima.

Aardige mindfuck, deze SF-film over drie astronauten tijdens een jarenlange missie naar Titan, een maan rond Saturnus. We hebben het allemaal wel eens eerder en ook beter gezien, maar de prima cast, het intelligent uitgewerkte script en de visueel aantrekkelijke vormgeving compenseren het gebrek aan originaliteit net afdoende.

Jammer hoor. Weer een film in mijn favourite genre verkloot

Je snapt de hele film niet. Heb je wel opgelet?

De film scoort echt tenenkrommend laag hier en ik snap er niks van.

Toegegeven, de film lijkt erg conventioneel en de flashbacks kunnen het tempo uit de film halen. Maar je komt er gaandeweg acnter dat alles in de film een doel dient. De flashbacks, de handelingen van de bemanning en de dingen die er gebeuren. Alles komt mooi samen in de derde akte en deze speelt tegelijkertijd met je waarnemingen en zorgen uiteindelijk voor een echte (dubbele) mindfuck. Dat is fijn, want ik merk de laatste tijd vaak dat de derde akte bij leuke films toch roet in het eten gooien en juist in deze film versterkt het intelligente laatste gedeelte de eerste 70 a 80 minuten van de film. Alles valt op z'n plek zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Erg fijne film in een favoriet genre voor mij.

Toch aardig mee vermaakt

Blijft tot op het eind geboeid kijken met hoe de vork in de steel zit met tot op de laatste seconde dat het toch weer anders is dan je had verwacht

4*

Achteraf had ik deze in de bios willen zien, absoluut waardig voor mijn abonnement. Maar ik heb er amper tijd voor gekregen. Zo te zien draaide de film vanaf eind september en gisteren was al de laatste keer, erg zonde. Behoorlijke flop dus, helaas.

Dus thuis gekeken en me er prima mee vermaakt. Sowieso ben ik een groot fan van deze setting en het genre. Realistische sci-fi i guess? Om het maar zo te noemen. Uitstekende cast die allemaal goed hun werk doet en als kijker bleef ik absoluut vaak gissen over de happenings.

Lang verhaal kort....

Hij was al die tijd alleen in het ruimtevoertuig, door die hibernation + drugs helemaal en eenzaamheid doorgedraaid en maakte zichzelf wijs dat er nog twee crewleden waren. Dus ook op het eind dat ie zijn vriendin hoort zeggen dat het een simulatie is....zit allemaal in zijn hoofd?

Dan ben ik absoluut tevreden met dit einde want ik had het zwakker gevonden als het dus toch echt puur een simulatie was geweest. Dit doet mij meer.

Tja, of niet. Je kan dus alle kanten ermee op, zoals ik net in een artikel las.

De klinische en krappe setting zorgt voor een redelijk beklemmende sfeer. Ook de verslechterende mentale conditie van het team, aangetast door de gedrogeerde diep-slaap-sessies, mist zijn effect niet. Met daarbij welgeplaatste flashbacks door de film heen, bouwt Slingshot langzaam aan de situatie waarin steeds onduidelijker wordt wat echt is en wat niet. Maar niet te langzaam, wat mij betreft. Er gebeurt steeds genoeg om nieuwsgierig te blijven naar het vervolg. Ik heb deze psychologische scifi dan ook met veel plezier bekeken. Ook al, omdat de acteurs prima presteren.
Wat mij persoonlijk wel tegen staat, is het einde. Waarom kunnen sommige filmmakers niet gewoon een helder eind aan hun verhaal maken? Of is het een ongeschreven regel dat het laatste shot de waarheid toont? In dat geval vind ik de scene er vlak voor erg vreemd.

Aardige film over drie astronauten die jarenlang onderweg zijn naar een verre planeet. De onderlinge verhoudingen tussen de astronauten is prima uitgewerkt. Wel allemaal al eens eerder gezien en het valt soms wat in herhaling. Desalniettemin wordt het nergens vervelend en kijkt de film gemakkelijk weg. De plotwending is leuk, maar maakt de film niet direct beter.

Redelijke science fiction film. Het verhaal hebben we eerder gezien. De uitwerking is wat wisselend. Het begint aardig maar al snel zakt de film wat in waarbij de flashbacks wat roet in het eten gooien en het tempo en spanning eruit halen. Maar richting het einde leeft de film op en worden de flashbacks duidelijk. Het einde is echt geweldig, hoewel een open einde hier, hoe super irritant dat ook zou zijn, ook wel mooi was geweest. Het acteerwerk is verder prima. Visueel vrij simpel en niet hoogstaand. 3.0/3.5

Jammer dat de film zo'n laag gemiddelde heeft. Ik vond het een prima scifi film met sfeer, goede karakerontwikkelingen en een sterk einde. Ja het middenstuk sleept wat en het is niet bijzonder origineel, maar ik vond het zeker dankzij de derde akte heel vermakelijk. Leuk script en ik heb een zwak voor Affleck die hier weer een prima rol neerzet. Fishburne doet het trouwens ook goed.

Zeker voor liefhebbers van scifi films gewoon een aanrader om te kijken, laat je niet afschrikken door het gemiddelde hier.

Ruime 3*

SF- films zijn in een zeldzaamheid, dus als er al eentje uitkomt moet ik hem zien. Zekerlijk als het over een reis in de deep space gaat. Hou van dit genre. Wat een lange ruimtereis doet met een mens. Vooral psychologisch. Het verliezen van de zin op de realiteit, het langzaam gek worden, de beknopte ruimte van het schip, enz.. Allemaal al eens gezien, maar opnieuw weet deze film mij te boeien. Op den duur weet je het zelf allemaal niet goed meer en ervaar je als kijker wat de astronauten meemaken. Geslaagde film dus. En een einde waar je nog wat kan over nadenken.

Voor de liefhebbers van het genre niet teleurstellend.

Verwacht geen aliens, spacebattles of lightsabers e.a., maar een ‘realistische’ ruimtereisfilm.

En op de achtergrond een nog wat simpel liefdesverhaal…

4*

Geniet, maar mindfuck met mate.

Met de 109 minuten duurt het al veel te lang om tot de ontknoping op te bouwen, en het einde is dan ook nog eens enorm teleurstellend. De ontknoping waar het op lijkt af te stevenen is flauw maar wel ok, maar de twist op het laatste moment is inherent strijdig met zo ongeveer alles tot dat moment - en de enige oplossing daarvoor (ach het zit toch allemaal in zijn hoofd!) is de ultieme dooddoener waarmee je alle plotholes rechtpraat.

Daarmee zwak, en het doet af aan wat in potentie nog wel een redelijke film had kunnen zijn. Want Affleck is goed op dreef, goed geholpen door de erg mooi gestylede Beecham en ietwat gehinderd door de teveel getypecaste Fishburne. En de styling van het ruimteschip is ook best ok, net als de cameravoering.

Typisch voorbeeld van een regisseur en writer die denken dat ze slimmer zijn dan hun publiek. Dat heeft altijd dezelfde uitkomst: daar zet je jezelf mee te kakken.

Interessante gegeven wel een tikkie standaard beelden. Fight club in space.

Yup. Het beeld had eerder op zwart moeten gaan. Dat was ook trouwens maar toen startte de volgende scène.

Spannend tot het laatst.

Prima acteurs.

Snap de lage waardering niet.