Het was op zich wel een interessant idee voor een film, maar de uitwerking is belabberd.
Sowieso is al zo'n beetje alles wat in beeld komt te lelijk voor woorden - de cgi is echt niet om aan te zien, maar ook de grime van bijvoorbeeld Kingsley lijkt er echt niet op, de aankleding ziet er uit alsof de voddenboer uitverkoop hield, de gebouwen zijn overduidelijk van karton en papier-mache. En alles is ook nog eens in lelijke kleuren. De soundtrack is al even mis - veel te aanwezig, veel te klassiek. En wellicht het ergste, de acteurs spelen eigenlijk allemaal gewoon slecht - met uitzondering van Kingsley die af en toe even een momentje heeft, TBS die in verhouding tot de rest verrassend genoeg redelijk is, en Rai die zo stralend aanwezig is dat de rest daarbij wegvalt - en ze heeft ook verreweg de leukste actiescenes.
Rai is ook goedbeschouwd de enige reden om de film te doorstaan - en ik herinner me nog dat ik er bij mijn vorige kijkbeurt toen de film net uit was ook al zo over dacht. Tot het punt zelfs dat ik nog wat andere films waar ze in speelt opgezocht heb, maar die bleken allemaal tegen te vallen.
Alternatieve titel: Clint Eastwood's Recruit, 22 januari 2025, 23:33 uur
Jammer dan.
Op zich speelt Clint wel leuk - een soort uitvergrote versie van Dirty Harry, maar dan zonder de quotes en zonder blaffer. Nouja, zonder échte blaffer. Blijft toch een beetje half, het voelt gewoon alsof er iets mist. En Charlie Sheen, tsja, die kan ik niet meer zien zonder alle foute associaties die hij ondertussen achter zich aan sleept.
Daar staat dan weer tegenover dat Sonia Braga en Raul Julia wél soliede rollen neerzetten, maar daarmee is de film nog steeds niet echt op een niveau van boven twijfelachtig kijkvoer. Al is de achtervolging met de private jet wel een ietwat miskend stukje filmgeschiedenis.
Wat de film in die zin ook ietwat interessant maakt is dat de duidelijke signatuur van Clint's regie nogal lijkt te ontbreken - veel actiespektakel zonder soliede verhaal, het is zo ongeveer de antithese van al zijn andere films. Misschien had hij gewoon zijn dag niet. Ik ben het wel helemaal met hem eens over die kleur, laat dat duidelijk zijn.
Vooraf had ik gedacht dat Diaz wel het zwakke punt zou zijn - want tenslotte maakte ze in de jaren vóór haar 'break' vaak maar weinig indruk. Maar die zorg bleek onterecht, want ze is best goed bezig hier. Net als Foxx - wellicht niet de meest genoemde acteur, maar misschien is dat gewoon onterecht. Toch al weer de tweede film met hem in een hoofdrol die ik zie deze week, en in beide gevallen puik werk.
Daarmee is aan de andere kant het positieve nieuws ook wel weer zo'n beetje op. Het eerste halfuurtje is nog wel uit te houden, maar daarna verworden de cliches tot een volstrekt oninteressante brij waar de afgezaagde actiescenes ook al geen verluchting meer voor bieden. Close is miscast - verrassend, maar het werkt gewoon niet, en de flauwe verwijzing naar Fatal Attraction doet daar nog eens extra mee af.
En dan al helemaal de manier waarop Gordon zichzelf een trap na geeft door een vervolg in de steigers te zetten. Alsjeblieft niet.
Vooral leuk om Tom Cruise eens een heel andere rol te zien spelen dan wat we van hem gewend zijn. Jamie Foxx is ook best redelijk, Jada Pinkett vond ik in de opening heel goed maar in de ontknoping wat tegenvallen.
Verder weinig positiefs te melden - of uberhaupt, eigenlijk. Het is allemaal wel vrij degelijk, en misschien vonden we dit toen een indrukwekkende film. Maar nu niet, of toch tenminste ik niet. Soliede kijkvoer, verder kom ik er niet mee - en van een regisseur als Michael Mann verwacht ik dan toch eigenlijk iets meer dan dat.
Er zijn geloof ik nogal wat films met subtiele variaties op dit plot, maar voor zover ik het weet is dit het origineel, en de uitwerking is ook best goed. Sowieso een erg fraaie cast - Kris Kristofferson die een rol heeft die hem als gegoten past en daarmee zijn even sterke buddy Treat Williams wat overvleugelt. Kurtwood Smith als de ultiem hufterige bad guy. Rip Torn als de verborgen stille kracht op de achtergrond. Het klopt gewoon allemaal. Dat het verhaal hier en daar wellicht een beetje rammelt als je heel goed oplet, mwah, ik kan daar wel mee leven - en al is de afloop dan wellicht voorspelbaar, het blijft toch spannend hoe het plot zich ontvouwt om daar te komen.
Qua beelden - aan de ene kant erg mooi, en zo'n caravan als die waar Roberts Blossom woont, daar droom ik toch soms nog wel van. Zo'n uitzicht en nul buren, en de enige geluidsoverlast als twee keer in de week de drugrunners overvliegen - toch wat anders dan elke 50 seconden wat ik nu met dank aan Schiphol af en toe mee krijg. Aan de andere kant, het is wellicht niet allemaal even opzienbarend, en wellicht dat dat de wat lage score verklaart; wie zich aan een spectaculaire actiefilm verwacht had komt wellicht teleurgesteld uit de film. Het is meer een slow burn die iets van de kijker verwacht, als je zoiets kan zeggen van een film in dit genre.
De soundtrack van Tangerine Dream - de aanleiding om de film uit de vergetelheid te tillen - valt eigenlijk maar nauwelijks op. Deels omdat ze in dit geval niet overduidelijk hun bestaande sequences recyclen, maar buiten dat vooral omdat de soundtrack in zijn geheel nogal subtiel is en eigenlijk alleen op de rustmomenten doorkomt. Het is dan ook niet echt een actiefilm met dreunende beat, maar duidelijk subtieler bedoeld. Wat mij betreft een goede keuze. Zoals de hele film vooral eigenlijk de juiste keuzes lijkt te maken. Nouja, afgezien van het muziekje bij de aftiteling, want dat is gewoon mis. Naar verluidt was het plan om daar Sympathy for the Devil voor te gebruiken, maar wilden de Stones daar te veel geld voor hebben.
Alternatieve titel: Codename: The Soldier, 19 januari 2025, 23:24 uur
Beter goed gejat dan zelf bedacht.
Dat lijkt wel de beste samenvatting van deze film, die ongegeneerd 'leentje'buur speelt bij James Bond voor de skiscenes, bij de Pink Panther bij de grote held thuis, wellicht zelfs bij Potemkin voor de opening. Zelfs Tangerine Dream recyclet het grootste deel van de soundtrack zonder schaamte uit hun eerdere werk. Wellicht is dat ook het enige wat de film inhoudelijk toevoegt: het geeft een beeld van hoe Tangerine Dream hun muziek ontwikkelden.
Verder is het vooral armoe troef, been there done that better. De Cannon-versie van een Bondfilm? Wellicht dan eerder The Asylum.
De vierde film in mijn 'Tangerine Dream soundtrack' retrospectief. Waarvan me opvalt dat in deze net als in Risky Business een Porsche total loss gaat, en Alberta Watson speelt hierin, net als in The Keep. Dat is ook verder wel het enige wat die film met dit matige werkje gemeen heeft.
Alternatieve titel: Wages of Fear, 19 januari 2025, 18:42 uur
The Sorcerer is an evil wizard
Friedkin's versie van het verhaal van Georges Arnaud, en waar ik bij de versie van 1953 zei dat die geen remake nodig had is er wellicht inderdaad iets te zeggen voor de lezing van Friedkin zelf, die het geen remake wilde noemen. En inderdaad zijn er nogal wat verschillen met de versie van 1953. Hoewel, ook van die film wordt vaak genoemd dat de introductie wat lang is, en in dit geval moet me ook wel van het hart dat de vier vignettes van de aanloop wat onevenwichtig aanvoelen - ik had het wellicht interessanter gevonden als het daarop volgende deel in het dorp wat langer was geweest.
Het verhaal blijft in de basis wel overeind - het gaat over een uit de hand gelopen oliebron en instabiele explosieven, en een moeizame reis over zeer slechte wegen. Maar deze versie is wel veel zweteriger, veel grimmiger en veel rauwer dan de 1953 - waarin de chauffeurs toch een groot deel van de tijd met netjes gestreken broeken met vouw rondliepen. Daarvan in deze film geen sprake, en de inkleuring gaat daarmee in pas - de kwaadaardige tovenaar van de titel heeft een gepast angstaanjagende grille, de chauffeurs krijgen een veel bredere introductie, en de rit is zo mogelijk nog onmogelijker - uitmondend in de welhaast onovertrefbare scenes op de brug. Filmgeschiedenis, na zowat 50 jaar nog niet overtroffen, en een schoolvoorbeeld van het verschil tussen de nauwelijks in economische termen bestuurde filmindustrie van de jaren-70 en de commerciele aanpak van nu. En ook voor Friedkin geldt dat wel, want ondanks dat ik nog lang niet al zijn films gezien heb geloof ik dat hij nooit meer in de verte in de buurt kwam van de genialiteit van Sorcerer. Het loon van de angst betaalt zich kennelijk ook daarin uit.
Een ander aspect waarin deze film uitblinkt is de soundtrack, of wellicht beter de soundscapes van Tangerine Dream - aan de ene kant nogal een exponent van de jaren-70 en -80, aan de andere kant ook volstrekt tijdloos. En dan niet in de zin van de top-2000 of zoiets afgezaagds; sterker, de soundtrack-cd vind ik nauwelijks aan te horen. Maar in de film klopt het allemaal gewoon perfect.
Over Georges Arnaud (pseudonym van Henri Girard) is op de Franse wikipedia nogal een lang en gedetailleerd stuk leesvoer te vinden - niet alleen heeft hij zelf een ruim tiental boeken geschreven, er zijn ook boeken over hem geschreven. Nogal een kleurrijk figuur. Je zou je afvragen hoeveel van dit verhaal precies autobiografisch is.
Alternatieve titel: Violent Streets, 19 januari 2025, 17:08 uur
Michael Mann's eerste 'echte' speelfilm.
En dat doet hij dan dus maar even - een film die oppervlakkig gezien over een diefstal-met-braak gaat, maar in de details daaronder eerder een psychologische karakterschets van de dief is. En in beide gevallen met een weelde aan volstrekt overtuigende details. Duidelijk dat Mann zich liet bijstaan door ervaren en geharde misdadigers, en niet alleen dat, er spelen ook een paar mee in de film - van bajesklant tot filmster, om het maar even zo uit te leggen. Het vertaalt zich het meest opvallend in de tot in details kloppende scene met de thermische lans, maar ook in het karakter van Frank - van zijn emotionele onbeschikbaarheid tot en met de uitzichtloosheid van zijn bestaan.
Ook buiten dat is de cast best interessant - nogal wat later beroemde acteurs spelen hier hun eerste rol. James Belushi en (toen nog praktiserend politieman) Dennis Farina als bekendste wellicht, maar ook een Robert Prosky. En Willie Nelson - zonder muziek.
Dat brengt me bij wat wellicht een van de meest interessante keuzes van Mann voor deze film is - de soundscapes van Tangerine Dream, en toen goed voor een Razzie terwijl dat achteraf toch een van de sterkste punten van de hele film is. Zoveel beter dan een soundtrack van willekeurige populaire deuntjes. En kennelijk beviel dat beide partijen goed, want in Mann's volgende film The Keep kwam daar een nog veel sterker vervolg op. Qua soundtrack dan, want sec als film is deze veruit beter.
Het thema van deze week is films waar Tangerine Dream de soundtrack van speelt.
Voor deze film geldt dan meteen dat dat zo ongeveer de enige reden is om deze film uit de welverdiende vergetelheid te halen - tenzij je het melkmuiltje van Cruise nog eens terug zien wilt, maar daar zijn toch wel betere films voor te vinden. En hetzelfde geldt voor Rebecca de Mornay.
Het script lijkt losjes gebaseerd op Ferris Bueller - dezelfde zero fucks given moraal, en wellicht ook het gedoe met de auto. Maar Ferris Bueller kwam drie jaar later pas. Sowieso ook een veel betere film.
Regisseur Paul Brickman is zo te zien een beetje een manusje van alles - regisseur (2 films), schrijver (7 films), camera (1 film), producent (3 films). Geen van allen erg succesvol, lijkt het. Waarmee ik de beste man geen trap na wil geven, hij is daarmee tenslotte in alle richtingen verder gekomen dan ik - maar het valt op dat hij zoveel verschillende rollen heeft gehad, dat zie je niet zo vaak.
Ohja, ik moet vanzelf natuurlijk nog iets zeggen over de soundtrack. De stijl van de 80-er jaren Tangerine Dream is onmiskenbaar - dat wel. Maar het zijn aan de andere kant maar een paar kleine stukjes. Niet echt de moeite om daar de film voor uit te zitten.
Een vreemde film - enerzijds een standaard koude-oorlogplotje dat niet zou misstaan als aflevering van Derrick, aan de andere kant een bezetting waar een gemiddelde regisseur alleen maar van dromen kan. En ondanks dat de waarderingen nu toch best aan de hoge kant zijn - toch ruim 7 op imdb - heeft Heynemann er indertijd kennelijk niet goed mee gescored, want als vervolg mocht hij wat tv-series doen.
Wellicht dat de grootste makke wel het plot is. Op zich is het grotendeels best geloofwaardig, als je er even bij stilstaat dat ‘in het echt’ niet alle geheime diensten werken zoals de Bond-films ons willen laten geloven. Maar het levert dan weer niet beslist een heel boeiende film op. Tenzij wellicht je acteurs als Noiret en Rochefort graag ziet spelen, dan is het ineens een heel andere zaak, en wat zeker wel klopt is de sfeer die de film neerzet. Ongekend sterk, al komt ook dat wellicht door Noiret die als altijd weergaloos is in zijn houding, bewegen, gedrag en dictie.
Overigens gebaseerd op een boek kennelijk, en er schijnt aan het einde wat gesleuteld te zijn. Of dat een goed idee was is een interessante vraag waar ik zo direct het antwoord niet op vindt - voer voor een mooie discussie. Ietwat verrassend is het zeker wel.
Een superfijne film met als basis een authentiek overkomen drama, over echte personages met diepgang en kleur, verteld in dialogen die door echte mensen zouden kunnen zijn uitgesproken. Niks toneelachtigs aan, maar wel mooi spel van Deroy-Olsen en Gladstone. Fijn werk, en er zit ook nog de nodige (ietwat zwarte) humor in.
En ik merk dat wel vaker als een film in de context van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika speelt. Toch allemaal al gauw wat echter, diepgaander en authentieker dan de gebruikelijke Hollywood-film. Ik hoop dat regisseur Erica Tremblay met dit visitekaartje wat grotere budgetten los weet te krijgen, dat verdient ze zonder meer.
Onecht aanvoelende dialogen en een emotieloze, statische delivery van de hele cast - kennelijk op invloed van regisseur Gabizon, want Gere en Kruger kunnen echt wel wat beters.
Jammer, want het idee is beslist interessant, maar tegen dat er eindelijk iets van uit komt is het ruim te laat. Misschien dat een toneelstuk beter werkt ook - de film voelt wel wat aan alsof het zo bedoeld was, maar nee - het is een remake van het Israelische origineel, ook van Gabizon. De lust ontgaat me om dat origineel op te zoeken, ik vond deze remake al genoeg teleurstelling.
Af en toe grappig, maar het enige dat echt leuk is is de onherkenbare manier waarop Lellouche Dali speelt - en verrassend genoeg ook Duris die af en toe een flauw glimlachje weet te veroorzaken met zijn doortrapt slechte karakter. Maar verder is het teveel een lege doos, een nothingburger, een enorme berg pretenties met nul inhoud, en Demoustier irriteert met haar stuntelige spel - wellicht ten dienste aan het script, maar dat maakt het niet minder teleurstellend. Oh, en nog crazy credits en een kek lettertypetje ook - de film struikelt al over de pretenties, en smijt je dan daarmee buiten.
Heb ik iets gemist, was het een geniale parodie op iets of zit er een bijzondere literaire onderlaag in die je pas snapt als je de derde letter uit elke tweede lettergreep ontcijfert? Het zal me eerlijk gezegd roesten.
Dat is zo ongeveer ook wel het enige positieve aan de hele film, want voor de rest is het half om half product placement en mierzoet sentiment. En af en toe ook gewoonweg bespottelijk slecht, zoals het hele gebeuren met de kabelbaan of het klimmen.
De wikipedia weet daarnaast nog te melden dat de eigenaar zijn hond graag terug wilde, maar daar na diverse bedreigingen uiteindelijk maar vanaf gezien heeft. Dat vertelt de film dan niet, maar het geeft toch een wat onplezierige nasmaak aan het geheel. Onsympathieke mensen, bah.
Wanneer zou er dan eens een film komen die wel een zinvol beeld van AI geeft, vraag ik me af. Nouja, een van de afleveringen van Black Mirror kwam wel redelijk in de buurt als ik het me goed herinner. Deze film niet, die gaat gewoon weer de kant van sprookjes en fabeltjes op.
Niet dat dat nou per se betekent dat het een slechte film is, want vermakelijk is het op zich best wel. Zolang je maar over het onzinnige verhaal heen stapt, en je niet ergert aan J-Lo. Maar waarom zou je dat doen, want zo slecht is het nou ook weer niet wat ze hier laat zien.
Hersenloos plaatjeskijken en alles voor zoete koek slikken dus. En morgen de hele film alweer vergeten. De positieve uitleg daarvan is dan wel dat er ook niks echt fout zit, er zijn zat films die daar lang niet in de buurt komen.
Maar daar staat dan wel weer tegenover dat Ali Landry er overduidelijk lol in heeft, en ze maakt de rol van het mooiste meisje van de universiteit ook nog eens moeiteloos waar. Met dat sommige van de flauwe grappen eigenlijk stiekem wel werken is het daarmee toch wel een ok filmpje.
En de laatste scene komt vooral deze weken ook goed aan.
I found this new way of extending the chord changes so it was like - a whole new song. And it still fit.
Ik heb nooit echt iets gekund met de jazz van Charlie Parker, maar met deze uitleg begin ik er tenminste iets van te begrijpen. Niet dat ik het ineens mooi vind, dat is nog een hele stap verder. Alleen maar het eerste stukje van begrip.
Dat maakt de film wel tot een lange zit. Voor toen best knap en gedurfd dat de saxofoon die je hoort de originele opnames van Parker zelf zijn met een band eronder gemixt. Duidelijk dat deze film voor Clint een labour of love was, een duidelijker antwoord dan dat op de vraag 'voor wie heeft Clint deze film gemaakt' is niet nodig. En wellicht zou hij blij zijn te weten dat de muziek van zijn held door deze film net iets bekender geworden is.
Whitaker krijgt terecht lof voor zijn rol, en eigenlijk zijn alle acteurs goed bezig. De regie van Clint is ook voortreffelijk - en zoals altijd soliede maar ook weinig verrassend. En hij legt het drama er goed op, de scene waarbij Bird terugkomt op zijn oude stek en 'Buster Franklin' ziet spelen is gewoon ronduit schrijnend.
De uitsmijter tijdens de aftiteling, 'Parker's Mood' komt overigens wel bij me aan. Leuk getruc met de maat en de melodie - waarmee ik wellicht weer terug ben bij waar ik mee begon.
Een onleuke film over grotendeels onleuke mensen die onleuke dingen doen.
Palmer is leuk (om te zien) maar haar karakter is nogal oppervlakkig, Grace heeft wel een ok karakter maar speelt alsof hij aan de slaapziekte lijdt, Fogler en Faris zijn vooral beeld- of beter tijdvulling. Trachtenberg heeft nog wel een grappig rolletje maar krijgt amper een halve minuut screentime.
Dat alles zou nog niet zo erg zijn, als de soundtrack niet zo fff irritant was. Niet qua keuze, dat gaat nog wel, maar het is gewoon hyperirritant dat er om de paar seconden weer een paar maten van een volstrekt ontoepasselijk deuntje langs komen. Doe dan een mixtape in plaats van een film, als je dat wil.
Antoniak maakt van haar idee een oefening in weglaten, wellicht geholpen door het krappe budget. Dat vertaalt zich in een vertelling waar zo ongeveer niets van over is - en van ieder ander zou me dat vrijwel meteen verkeerd geschoten zijn, maar door de duidelijke parallellen met haar eerdere films klopt het voor mij dan op een of andere manier wel weer.
Niettemin blijven er zat raadseltjes onbeantwoord - wat met de drone, waar is het martelkeldertje voor of moet het een isoleercel verbeelden. Waarom zijn ze daar, wat is er gebeurd met de andere mensen, en hoe kan het dat de doorweekte jas van Hannah in een mum van tijd weer droog is. En nog een hele serie van dat soort dingen die in het venn-diagram gevaarlijk dicht tegen de binnenrand van het bolletje 'pretentieus gepruts' aan liggen.
Jammer van de soundtrack, die is me echt wat al te opdringerig. En hoewel het accent van El Kharraz en Sluiters meestal wel vrij goed is, klopt wat ze zeggen niet erg met wat een (kuch) native speaker zou zeggen. Daarmee voelt het alsof Nederlands misschien gewoon beter geweest zou zijn.
Verder is het voor mij echt wel zo'n voordeel van de twijfel ding, maar ik snap alle kritiek hierboven ook wel. Het ligt misschien vooral aan het moment dat je 'm ziet.
De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.
De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.
2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.
In de korte samenvatting:
1974: een krappe 2*
2006: 2.5*
2019: 3*
De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.
De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.
2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.
In de korte samenvatting:
1974: een krappe 2*
2006: 2.5*
2019: 3*
De 1974 heeft een soort cultstatus, maar waarom wordt me dus echt absoluut niet duidelijk. De film is nergens eng, er zit zo ongeveer niks in qua jumpscares, en de sfeer is ook maar heel af en toe wat eng. Dan het volstrekt achterhaalde gedoe met het tracen van de telefoonlijn (nee, zo werkte dat toen ook echt niet). En nog dat het einde enorm voorspelbaar is, en dan alsnog ongerijmd in twijfel getrokken wordt. Tsja, er zal altijd wel iemand bezorgd zijn over monsters onder haar bed, in die orde grootte is het. Qua vermeende woke content loopt deze versie overigens voor die tijd redelijk in de pas met de 2019; het baas in eigen buik was toen tenslotte een nog vrij nieuwe verworvenheid - te absurd voor woorden dat er nu, vijftig jaar later, nog steeds mensen zijn die dat niet willen of kunnen accepteren. En de film? verreweg het engste, het meest angstaanjagende er aan is het oorverdovende geknaag van de tand des tijds. Volstrekt achterhaald, ik vond het een saaie zeurfilm zonder aansprekend beeld, zonder verhaal, zonder spanning en met nul punten voor de soundtrack.
De 2006 kleurt dan een heel stuk meer tussen de lijntjes van wat we tegenwoordig van dit genre verwachten - elke paar minuten een jumpscare, af en toe enge, onsmakelijke gore of geestige beelden, listig gebruik van het concept dat wat je niet ziet enger is dan wat bruut in beeld komt - maar in tegenstelling tot 1974 wordt er veel duidelijker geïmpliceerd wat er dan precies niet te zien is. Maar ook irritant gedoe met flashbacks en een irritante en veel te aanwezige soundtrack. In plaats van Margot Kidder deze keer MEW en Michelle Trachtenberg als beoogde final girls, maar nog steeds geen behoorlijk plot. Alweer, er zal vast iemand zijn die het allemaal heel eng vindt, maar ook hier blijft dat wat onbegrijpelijk.
2019 dan. Eindelijk eens een beetje een normale slasher met alle verplichte cliches die er bij dat genre horen. Net als de vorige niet zozeer een remake als een re-imagining, een nieuw concept waarbij wat elementen uit de vorige versies terugkomen. Al is dat wellicht niet meer dan een plastic zakje en een zolder of een verwijzing naar de kat. Je kan je afvragen of in beide gevallen niet beter gewoon een losstaande film gemaakt had kunnen worden, maar gelukkig niet, want vandaar dit vergelijk. Voor dit deel valt dan vooral op dat er als eerste een behoorlijk motief en verhaal in de film zit, al heeft dat wellicht als grootste verdienste dat het de antiwokebrigade eens een stevige trap tegen de schenen geeft. En daarnaast wint Imogen Poots het met gemak van haar voorgangsters, zijn de production values op een heel ander niveau, klopt de soundtrack bijna en zijn de beelden veel frisser, beter getimed en beter geedit - en het feeërieke einde van Elwes vond ik ook best fraai gevonden. Jammer aan de andere kant dat de ontknoping zo uitleggerig is - wie opgelet had wist allang wat er nog even drie keer voor je herkauwd wordt. Er is schijnbaar ook nog een extended cut van 111 minuten, wellicht dat die op dat vlak beter is. Van de drie films in ieder geval de enige waarvan ik het gevoel krijg dat het een heel goede film had kunnen zijn.
In de korte samenvatting:
1974: een krappe 2*
2006: 2.5*
2019: 3*
Alternatieve titel: The Arctic Convoy, 3 januari 2025, 14:48 uur
Er zijn best veel films en boeken over de grote oorlogsschepen. Niet zo veel over de toch wat minder tot de verbeelding sprekende vrachtschepen, en deze film vult die lacune in door te kiezen voor een wat afgeragd klein pieremagochel waarvan je je afvraagt of het wel de moeite is om er een bommetje op te gooien. Maar dat maakt de heldhaftigheid van de schepelingen er niet minder om. Wel wat persoonlijker wellicht, hoewel daar best wat kansen onbenut blijven - en misschien is dat ook wel okee, want dat leidt tenslotte maar af van de missie, volgens de moraal van een van de beroemdste boeken over dit onderwerp: The Cruel Sea van Nicholas Montserrat. Ook al zo’n vertelling over wat minder aansprekende scheepjes, en wellicht houden de overeenkomsten daarmee ook direct op.
Zoals al gezegd is dit narratief ietwat gebaseerd op de historische tocht van het konvooi PQ-17. Ook daar is wel meer over geschreven en gefilmd, en een van de beste boeken die ik las is, je verwacht het niet, van Alistair MacLean: Zr. Ms. Ulysses. Zijn eerste boek, en veel beter dan zijn latere werk. Toch levert de film ook wel een fraaie bijdrage aan het totaalbeeld, al moet je er misschien in geinteresseerd zijn om geboeid te blijven.
Alternatieve titel: Convooibewakers, 3 januari 2025, 14:47 uur
Overduidelijk een propagandafilm voor de Britse marine, dit fraaie beeldverhaal vol met heldhaftige zeehelden met stiff upper lip - en zorgvuldig gladgeschoren, tenzij ze zich vermommen als Spanjaarden. Je verwacht elk moment Shakespeare citaten, ook van de Duitsers die zoals dat hoort gewoon engels spreken met een kelig accent. Very gut, Herr Kapitän. Beide partijen kijken vroom naar boven als er een plechtig moment is, en daar zijn er nogal wat van.
Best veel beelden van originele schepen uit die tijd, maar de actiescenes zijn grotendeels wel op schaal en in een zwembadje. Toch best knap gemaakt, gezien de omstandigheden van de tijd, maar misschien was er toen ook nog net wat meer ruimte dan wat later in de oorlog toen het toch wat serieuzer werd.
Als film voor nu eigenlijk alleen geschikt voor de echte nerds en geeks van het onderwerp, voor een normaal publiek is het wat te ver van wat we nu gewend zijn qua entertainment. Toch leuk dat zoiets als dit nog steeds te vinden is, het geeft toch een fraai beeld van de tijd.
Alternatieve titel: Me & My Sister, 2 januari 2025, 22:48 uur
Misschien had ik dit twintig jaar geleden wel een goede film gevonden.
Ondertussen zijn we met z'n allen wel even zoveel jaren doodgegooid met Huppert in de ene rol na de andere, en haar acteerkunst blijkt toch wel erg vaak op wéér hetzelfde typetje neer te komen. Ze kan wel anders - of moet ik zeggen, ze kòn anders - maar dat komt er maar heel zeldzaam uit, en niet in deze film.
Wat natuurlijk ook niet helpt is dat ze ook nog eens uitermate onsympathiek is - en behalve dat ze dus zoals ik al zei eerst en vooral Huppert speelt, is het ook nog eens een sekreet van een Huppert, een etter dat de levensvreugde van iedereen binnen een halve mijl opzuigt. Het absolute tegenpool van haar filmzus Frot dus, die behalve een veel aimabeler karakter daarmee ook nog eens de betere actrice lijkt.
De rest is dan maar wat beeldvulling, lijdend voorwerp, hangt er bij. Ook dat maakt het tot een film die vooral steken laat vallen, want ook dat had de regie moeten oppakken. Nu was dit voor Alexandra Leclère pas haar eerste film, en ga er dan maar eens aan staan om zo'n over het paard getild fenomeen als Huppert in het gareel te houden. Wellicht dat haar latere werk beter gelukt is, dit is pas de eerste die ik van haar zie. Ik kan nog niet zeggen dat ze nu bovenop mijn lijstje staat, deze film beviel me allerminst. Tot en met het typisch-Frans ludieke muziekje bij de titelrol, yuk. In alle opzichten zo'n beetje de antithese van wat ik leuk vind aan de Franse cinema.
En dan niet zomaar romantiek, maar tussen een hippiemeiske en een oude man. Niet bepaald een uniek verhaal, maar Clint kiest wel een vrij unieke benadering die schril afsteekt tegen de wat twijfelachtigere benadering van, noem, een Woody Allen, een Roman Polanski, een Stanley Kubrick waarbij zeker achteraf toch altijd een wat onplezierig plakkerige vieze-oude-mannengeur blijft hangen. Clint daarentegen omzeilt dat op een erg elegante manier waarbij beide personages hun charme behouden - sterker nog, laat groeien doorheen de film.
Holden speelt op zich wel goed - verdienstelijk is misschien het beste woord. Heel veel bijzonders vraagt de rol misschien ook niet van hem. Kay Lenz tegenover hem is ontwapenend schattig, en laat dat overkomen alsof daar geen moment van geacteerd is - wellicht is dat een knappe prestatie, maar ik ga er vooralsnog liever vanuit dat dat haar gewoon eigen is. En dan de hond nog - een leukere en knuffelbaardere filmhond schiet me niet snel te binnen.
Een van Clint's minst bekende films, lees ik hier. Maar ook wel een van de beste.
