Evengoed zie ik er wel in dat het een redelijk plot is en dat er fraai gespeeld wordt, maar het blijft wel een bevestiging van het oude gezegde - je vrienden kan je kiezen, je familie niet. Het bekruipt me vooral dat een echt beschaafde en ontwikkelde samenleving kinderen direct na de geboorte bij hun ouders weg zou moeten halen, maar er zijn kennelijk ook mensen die het beter getroffen hebben dan ik of de karakters in deze film.
De enige acteur die iets laat zien is denk ik wel Reynolds - de rest kabbelt maar een beetje in een relatief klein rolletje, en kan zoveel beter dan dit trekkerige script vraagt. Jammer dat Gruffud niet meer in beeld komt, toch een onderschatte acteur.
Daar laat ik het maar bij, anders begin ik nog over mijn eigen familie, de schoen van mijn vader of het gekrijs van mijn moeder.
Zjuul en Clive Owen redden het schip wat elke keer bijna zinkt - en waarom? omdat de regie op een te flauwe manier probeert een te zwak plot op te leuken. Sowieso moet je in dit genre al echt iets goeds te brengen hebben om indruk te maken, en ook deze keer weer is het probleem gewoon vooral dat er te weinig bloody doors zijn om ergens vanaf te blazen. En dan wordt het dus flauw en langdradig, en dat kan je dan wel proberen te verbloemen door gehannes met de tijdslijn maar daar wordt een film zo ongeveer nooit beter van.
Zjuul en Clive doen overigens nogal een herhaling van hun karakters in Closer (2004). Ook dat is gewoon een slordig foutje van de regie vind ik eigenlijk, als je je huiswerk doet zoals dat hoort dan voorkom je dat soort dingen.
Uit de tijd dat de toekomst de belofte in zich droeg van ondenkbare mogelijkheden, bevrijding van alle beperkingen, en machines die alle nare werk als het wassen van poepluiers van ons zouden overnemen. En dan iets met een school, en een charismatische lerares die haar leerlingen wel even op het juiste pad zet - het juiste pad, tegen de conservatieve mening van de school, de samenleving, de ouders, en wellicht het ergste nog, de kinders zelf.
Het dankbaarste werk ooit wellicht - niet gewoon dat je zelf probeert dingen te doen zoals jij vindt dat het zou moeten, maar ook dat je dat overdraagt. Een van de mooiste complimenten die ik ooit gehad heb en die ik in mijn ziel draag is dan ook 'dat je me zo'n goede opleiding hebt gegeven'.
Wellicht daarom ook dat deze film voor mij werkt. En natuurlijk ook omdat zo ongeveer alle actrices waar ik ooit een crush op had meedoen. En een mooie rol van ons'Zjuul natuurlijk, want daar ging het vanzelf nu om. Een van de toch eigenlijk weinige films waarin haar rol gewoon goed werkt en ze er ook fraai uit komt.
Jammer dat het verhaal wat verzandt in de nietszeggendheid. De eerste helft is verreweg het beste.
We worden allemaal ouder, maar ik ben er gewoon niet klaar voor om Padmé als een zeurende en gescheiden moeder van een stel kkinderen te zien. Wat? Mathilda, inderdaad. En dan Krasinski. Sorry hoor.
Verhuiskaartje heeft het bijna goed, als je zin hebt in een mystery film met vleugjes Indiana Jones, National treasure, the librarians en de Da Vinci Code, ga dan gewoon die films kijken. Zelfs als je ze al duizend keer gezien hebt. Beter dan dit volslagen inspiratieloze misbaksel. Nouja wellicht Da Vinci. Maar dat is dan ook wel het enige, en het testbeeld is nog steeds beter.
Wat is er toch misgegaan met Ritchie. Maar dat vragen we ons al een hele tijd af, dus wellicht is het meer opportuun om te vragen wat er mis zit met Portman. Echt man man man, die moet toch wel wat beters kunnen vinden dan deze film. Wat een droefenis.
Dat deze film iets met Sex Lies and Videotape te maken heeft zal Soderbergh er wel achteraf bij verzonnen hebben. Ik zie in ieder geval geen enkele link, niet qua narratief, niet qua beeldstijl, en al helemaal niet filmisch. Het is wellicht te waarderen dat hij het durft om dit soort experiment de wereld in te slingeren, aan de andere kant komt het nou ook niet echt over alsof hij er zijn best voor gedaan heeft. En zo'n beetje hetzelfde geldt wel voor de hele cast en crew. Was daar nou niemand bij die even had kunnen zeggen 'ja maar sorry waar gaat dit eigenlijk heen?'
Nergens dus. En buiten dat, een van de lelijkste films die ik ooit zag.
De timing werkt niet, het verhaal is matig, het embedded stukje geschiedenis is te lelijk gefilmd, de regie laat veel te veel steken vallen, de cinematografie is veel te vaak prut, en het is de verkeerde versie van de Deguello. Over de hele linie close, but no cigar. En dat dan met zo'n cast.
Het enige wat verbaast is dat Verbinski na deze misser nog aan de bak gekomen is. Het zal wel zijn dat mensen in de war waren met Vidal. Toch, hij heeft er kennelijk wat van geleerd, want zijn latere films waren wel wat beter.
Een tranentrekker, en dat is dus echt niet mijn favoriete genre.
Ik had eigenlijk ietwat gehoopt op een traditionele boze stiefmoeder, maar alle boosaardigheid komt juist van de echte moeder - en daar is vervolgens veel te weinig van om de film mee te vullen. In plaats daarvan wordt het mierzoet, wordt de soundtrack stomvervelend, en duurt het allemaal nogal lang voordat het voorspelbare einde eindelijk daar is.
Bonuspuntje wel omdat ons'Zjuul (weer eens) een fotograaf speelt, en ook nog eens de goede spullen in haar vingers heeft. Ik bedoel natuurlijk omdat ze fraai speelt, net als Harris en Sarandon.
Ja, lieve kijkbuiskinderen, dit is dus echt gebeurd. En nog helemaal niet zo lang geleden, in het land of the free, home of the brave. Zo ongeveer in dezelfde periode als dat de grunts zich mochten uitleven in de eerste golfoorlog.
En dit is dus precies waar het om gaat als ondernemers weer eens lopen te oreren over regeldruk. Het is een fraaie zaak die deze film daar uitlicht, maar er zijn er talloze en er komen elke dag nog nieuwe bij - en het is elke keer wel zo'n beetje hetzelfde verhaal. Jay, nieuw idee, mooi product, plenty afnemers, veel geld verdienen. Maar ook wat afval waar we nog geen oplossing voor hebben. Geen zorgen, zet maar over de muur, de samenleving pakt de rekening wel op, tegen de tijd dat ze er achter zijn hebben wij wel zo'n jacht van 150 meter. Het probleem is alleen dat er elke week wel zo'n film als dit uitgebracht kon worden. Er zijn te weinig Zjuuls om daar de hoofdrollen in te spelen. Maar zelfs ons'Zjuul met haar speciaal voor deze film opgehypete voorgeborchte redt het niet tegen het grote geld kennelijk, en in de VS maken mensen zich ondertussen zorgen over het toevoegen van fluoride aan drinkwater dat door de industrie in de omgeving al ver daarvoor ondrinkbaar was. Ehh, waar is Erin Brockovich als je haar nodig hebt. Nou, een korte blik op de wikipedia geeft aan dat ze bepaald niet stil zit, maar wat je eigenlijk zou verwachten is dat de samenleving - ook in de VS - leert van dit soort dingen. Nee dus.
Ons'Zjuul schittert in de hoofrol, met haar trailer trash kleertjes en opgehypete voorgeborchte - wellicht niet helemaal het juiste woord, maar eens het in mijn hoofd zat wou het er niet meer uit. Ergens op het snijvlak van het einde van het big-hair decennium en het in-your-face-voorgevel tijdperk, en ze zet daar alles in wat ze maar heeft. En of het trailer trash gebeuren er nou geloofwaardig uitkomt in haar spelen, ik durf daar geen oordeel aan te wagen maar mij overtuigt het wel.
Jammer dat de bijrollen eigenlijk toch wat zwak zijn. Maar, aan de andere kant, deze film hangt toch vooral aan de kracht van het verhaal, en niet aan de vertolkingen - dat is alleen maar bonus. Was er een soundtrack? Niets van gemerkt. Was er een behoorlijke cameraman, iets met cinematografie? Ook daar is me niks van opgevallen. Kennelijk best een goede film met een sterk verhaal dus.
Toen waren dit soort samenzweringstheorietjes nog ergens in de verte grappig - hoewel het in het begin toch ook wel duidelijk wordt neergezet hoe onprettig mentaal getroubleerd de samenzweringsmensen precies zijn. Fraai spel van Gibson, zonder meer. Een engerd, een stalker, een halve gare die in het gekkenhuis thuis hoort.
En laten we er duidelijk over zijn, dat geldt dus gewoon onverkort voor iedereen die denkt dat de aarde plat is, dat de verkiezingen in de VS in 2020 gekaapt zijn, dat Oekraine de oorlog begonnen is of dat de maanlandingen gefaked zijn. Die mensen hebben hulp nodig, net als het karakter dat Gibson speelt in deze film - en nee, ik ben bang dat dat voor zo ongeveer niemand van hen zal komen in de vorm van ons'Zjuul.
Waar ik me mateloos aan erger is het spel wat de film speelt met de werkelijkheid - want dat is precies wat de samenzweringsondernemers ook maar al te graag doen. Het eeuwige ja maar, en wat als dan toch misschien. Het waar rook is is vuur. Maar laten we het even duidelijk maken. Geen enkele, en dan bedoel ik dus echt nul, 0, zero, nada, niente van al dit soort onzinverhalen is achteraf ooit waar gebleken, van Nostradamus tot Engel. Ik wacht op de tribunalen, maar dan die waar die 5G-terroristen berecht gaan worden. Die dansleraars. Die influencers, die youtubers. Al die mensen die tégen het WEF zijn, of vóór Putin. Gewoon een schijnproces, zoals zijzelf beweren dat er zouden zijn. Serieus, het kan me niet snel genoeg gaan. Zij willen zelf geen rechtsstaat of geestelijke gezondheidszorg, is het dan aan ons om dat aan ze op te dringen?
Ohja het ging over de film. Wat ik al zei, het begin is best wel goed eigenlijk in de karakterisering, maar daarna verliest het plot zich in een poging om een Jason Bourne te vermengen met dat ding wat Kubrick over de maanlandingen had, en dat struikelt aan alle kanten. Echt zo'n plot waar je niet langer dan drie seconden over nadenken moet.
Wel erg leuk om Patrick Stewart in deze rol te zien, en wat doet hij dat goed. Daarbij vergeleken zijn Gibson en Zjuul toch wel vrij kansloos, en dat is dan ongeveer het enige wat ik kan waarderen in de film.
Leuk om een film te maken over Jekyll en Hyde, maar zodra die namen genoemd zijn weet iedereen al hoe het afloopt. Daar zou dan toch iets tegenover moeten staan om dat gebrek aan spanning wat op te vullen, maar helaas, deze film doet het tegenovergestelde met een ongekend traag tempo en nul inhoud - maar wel begeleid door jammerende violen die je het gevoel geven moeten dat er iets vréselijks aan de hand is. Ja, maar dat is deze film, niet wat je te zien krijgt.
Malkovich is ook nog eens precies miscast, zijn maniertjes vullen de leegte van het verhaal veel te veel op. Roberts krijgt ondanks dat ze de hoofdrol heeft nauwelijks ruimte en haar karakter geen inhoud. En het einde dan nog. Kansloos.
Een nogal flauwe poging om het succes van Pretty Woman uit te melken. Maar wat ziet Gere er ondertussen al oud uit, veel te oud voor ons'Zjuul eigenlijk. En het verhaal trekt echt helemaal op niets, de productie is te goedkoop, de soundtrack is laf, en jawel - beelden tijdens de end credits.
Maar toch, als ik dan toch ooit nog eens trouwen moet, dan zo, bovenop een heuvel, met alleen een priester er bij, geen familie vrienden kennissen of buren. Liever wel een priester van het FSM, en ik loop liever dan dat ik op een paard zitten moet.
Something to talk about behalve dat er eigenlijk gewoon niets is waarover nog ook maar een woord gesproken hoeft te worden, en er in de film ook zo ongeveer geen woord gezegd wordt over waar dan over gesproken zou moeten worden. En behalve dat al, als er iets is dat de woorden we moeten even ergens over hebben aangeven is het wel dat de relatie ten einde is. Misschien beter dan dat je blijft rondlopen met het gevoel dat er toch echt wel eens gepraat moet worden, maar hoe dan ook, de rode lijn blijft hetzelfde. Praten is einde relatie.
Het is wat het is, en het zij zo, maar wat me met deze film mateloos verkeerd schiet is de zemelige omweg waarmee het plot dat soort simpele wetmatigheid probeert te omzeilen, en dan ook op de een of andere manier dat nog probeert te verhullen in een soort standaard Hollywood-sausje. Niks aan de hand, doorlopen mensen. Even een beetje praten en alles is weer goed. En wellicht het meest ergerlijk van al, dat het hele spul speelt in een familie van zo overduidelijk letterlijk over het paard getilde mensen.
Het enige moment dat de film in de verte laat kloppen is als Dennis Quaid dat knietje krijgt - al is het overduidelijk gefaket. Serieus, wie leest dit soort script en denkt dan dat het een goed idee is om er een film van te maken - alsjeblieft, zoek een ander vak, ga bij de supermarkt achter de kassa zitten of zo. Misschien dat je dat wel kan.
In mijn enthousiame over het plan om álle films met Julia Roberts te kijken (en zoveel mogelijk ook nog eens in volgorde) had ik even wat details over het hoofd gezien. Zoals, dit is een musical. Dit is een film van Woody Allen. Dit is niet alleen een film van Woody Allen, maar hijzelf speelt erin mee - de hoofdrol zelfs.
En het wordt erger - zoals wel vaker in Allen’s films worden je de oren van het hoofd geluld, en veel te vaak nog door een voiceover ook. Kennelijk onvermijdelijk om alle verwikkelingen uit te leggen van wat vooral aanvoelt als een boeketreeksje over een volstrekt oninteressante familie samengesteld uit veel te veel volstrekt oninteressante mensen. Voor mij ver, ver verwijderd van waar Allen-fans altijd zo hoog over ophemelen maar wat ik nooit in zijn films vindt - de 'interessante dialogen'. Het wordt gewoon nooit interessant, of zelfs maar in de verte intelligent. De hele film is gewoon simpelweg bloedsaai in de flauwe en oninteressante verwikkelingen van de familie. Zoals het spreekwoord luidt, the opera ain’t over till you’ve heard the fat lady sings, maar ons’Zjuul is niet dik en vanaf haar zingen heeft je zitvlees nog een uur te gaan.
Zo ongeveer het enig positieve wat ik er uit slepen kan is de enorm rijke cast, en soms ook fraaie acteerprestaties. Maar daar staat de grotendeels tenenkrommend slechte zang tegenover, is de helft van de cast 30 tot 50 jaar verwijderd van wat het karakter vraagt, trekt het plot op niets, zijn de verwijzingen uber flauw en gratuit, is het geluid bij de zang regelmatig niet in sync, worden de liedjes enorm cheezy gerecycled. Zo ongeveer de MO van Allen tout court - de spruitjeslucht, de kaas druipt er rijkelijk van af, de fans vinden het toch wel geweldig.
Ik dus niet. Ik kan hier zo ongeveer helemaal niets mee. Een fijne musical die ook nog iets interessants met de filmindustrie doet, dan denk ik aan Paint Your Wagon (1969). Zoek de acht verschillen met dit flauwe misbaksel.
Een afgrijselijke film over een stel strontvervelende mensen die de godganse dag bezig zijn met strontvervelende dingen, zonder dat daar ook maar het minste aan verzachtende omstandigheden tegenover staat. Wat kan een Sally Field, een Dolly Parton, ons'Zjuul toch bewogen hebben hier aan mee te doen - van de rest verbaast me dat ergens minder.
Tom Skerrit dan. Hij verzorgt heel af en toe op homeopatische wijze iets van een comic relief. Maar net iets te vaak omdat je gewoon medelijden met hem hebt. Je zal het te stellen hebben met zo'n zooitje vervelende kwijven. Om je van kant te maken.
Het enige positieve wat ik aan deze film kan ontdekken is dat ik kennelijk toen al het instinct had om deze te vermijden, en dat al die tijd heb weten vol te houden.
Indertijd in de bioscoop gezien, en dat maakte genoeg indruk kennelijk dat het hele script me nog goed voor de geest stond nu - zo'n 33, 34 jaar later. Het is ook nogal een onderwerp natuurlijk, en waar in die tijd het nog niet zo duidelijk was dat zulke dingen dus echt gebeuren, nu is dat zowat dagelijks nieuws. Of het vaker voorkomt dan vroeger, ik twijfel daar nogal aan - dertig, veertig jaar geleden had je ook al overvolle blijf-van-mijn-lijf huizen, en dat gaat dus zo ongeveer precies over deze problematiek. En wat ik me ook nog herinner van mijn prille jeugd is die mevrouw die twee hoog in de volgende straat woonde, en waarvan mijn moeder zei dat ze teveel dronk. Maar van teveel drinken krijg je geen blauw oog.
Wat de film best goed doet is de problematiek in een verder nogal onbeladen thrillermotiefje te vatten - inclusief wat horrortrucjes met de handdoeken. Maar daar staat tegenover dat ik Bergin en Anderson eigenlijk gewoon knap slecht vind spelen - en ook dat hun karakters gewoon bar slecht zijn uitgewerkt. Alsof het echt geen moeite mocht kosten. En buiten dat en wellicht veel erger, het verhaal is prut. Te flauw, met teveel gaten en onwaarschijnlijkheid in het plot. Luie schrijvers, luie regie, luie productie. Gewoon een leuk smoeltje casten als heldin, dan vreet het volk het wel.
Over ons'Zjuul vanzelf geen kritiek, die is zoals altijd schattig, intelligent en mooi, met een heel eigen mix van stoere zelfredzaamheid en romantische klutziness, en dat alles terwijl er geen haartje uit model zit. Daar had de regie kennelijk wél tijd voor.
Ik weet nog wel dat ik indertijd diep onder de indruk was van deze film - in de bios gezien, en als ik het nog goed weet zelfs in Tuschinski. Ons'Zjuul vanzelf, met haar mooie krulletjes en haar brede glimlach, maar ook William Baldwin, Kevin Bacon, Kiefer Sutherland - zo cool en stoer als ik zelf ook nog eens zou willen worden. Dat ze eigenlijk nogal vervelende en nare mannekes spelen zag ik toen niet, kennelijk.
Het plot trekt vanzelf op niets - een brein dat geen bloed, geen zuurstof krijgt is niet in staat tot zinvolle waarneming, daar is de wetenschap al best lang uit. Als je iets in hogere sferen zoeken wilt, dan zal dat op een andere manier moeten. Maar ook in de directe zin, nogal teleurstellend hoe het zo Hollywoodesk tot een einde gebracht wordt, en dat dan ook nog in een film die als 'horror' geclassificeerd is. Een film die zo opzichtig met de dood speelt, maar ten koste van alles toch vooral geen slachtoffers maken wil, dat voelt toch ietsjes laf.
Het blijft aan de andere kant wel leuk om precies dit groepje acteurs zo samen in een film te zien. Voor mij was dat de tijd net nadat ik in Amsterdam terecht gekomen was, en ik voor het eerst regelmatig naar de film begon te gaan, zo'n beetje parallel aan het begin van hun carrieres - het groepje van net na de brat pack als ik het goed heb. Altijd wel iets van een zwak voor gehouden, en dat straalt ook af op deze film, hoeveel daar verder objectief ook mee mis is.
De film is een soort swashbuckler in de setting van twee concurrerende journalisten, met een schandaaltje over iets met landbouw. Maar daar gaat het niet om, het gaat om de interactie tussen Nolte en Roberts.
Naar verluidt hadden ze tijdens de opname een bloedhekel aan elkaar. Roberts schijnt gezegd te hebben dat Nolte de slechtste acteur ooit is, en Nolte voelde zich alsof hij zijn ziel aan de duivel verkocht had. Toch spelen ze best leuk samen, en misschien is dat wel een teken dat ze eigenlijk allebei best goede acteurs zijn.
Verder is het allemaal niet heel geweldig. Gewoon kijkvoer, en best ook wel okee kijkvoer, maar het verhaal zit dwars om er iets meer in te zien.
In mijn thema van de week - films met Julia Roberts - had ik even over het hoofd gezien dat dit een film is waarin broerlief Eric de hoofdrol heeft, en er zit toch een markant verschil tussen Eric-films en Julia-films. Ja, ook toen al dus.
Details zoals Dennis Hopper die af en toe zijn neppe Ierse accent vergeet en ineens een nep Duits accent heeft. Een karakteracteur als Elias Koteas die niet echt verder komt dan aan zijn baard te krabben. Gary Swanson, de senator met zijn fraaie speech tijdens de zitting - maar de camera is niet op hem in focus maar op de dame naast hem.
Het is de aanwezigheid van Eric Roberts - de ongekroonde koning van de B-film, die simpelweg door zijn astrale projectie, zijn duistere aura elke film onderuit haalt tot dat niveau. Of daar onder. Zelfs ons'Zjuul krijgt daar geen deukje in. Daarom moet deze film bewaard blijven. Voor de wetenschap. Zodat filmstudenten ooit, ver in de toekomst kunnen begrijpen hoe dat werkt, welk onzichtbaar quantumdeeltje daarvoor verantwoordelijk is.
Alternatieve titel: Ready to Wear, 13 mei 2025, 19:40 uur
Chaos.
Met de warboel van de verschillende verhaallijnen en de horde acteurs is de vraag wat ik er van vond nauwelijks meer te beantwoorden. Film kijken als een wedstrijdje wie is wie, en als je daar dan het karakter ook nog bij moet onthouden wordt het me wat veel. Gelukkig zit er nauwelijks een verhaal in, en wordt het uiteindelijk meer een spelletje van wie je leuk of sympathiek vindt.
Chiara Mastroianni wint dat spelletje uiteindelijk, en wellicht is dat vooral omdat haar karakter net een tikkeltje meer diepgang krijgt dan de rest. Maar ook dat blijft homeopatisch.
Verder ben ik eerlijk gezegd wel blij dat dit subgenre van de mozaiekfilm weer uit de mode is geraakt. Meestal werkt het niet, goedbeschouwd - en dat is ook in dit geval denk ik wel zo. Vanzelf wel een positief woordje voor de absurdistische beelden aan het einde, de wezenloos rondschrijdende modellen.
Alternatieve titel: Girls of Summer, 13 mei 2025, 00:14 uur
Justine Bateman, we zijn haar wellicht collectief vergeten, maar dat was in die tijd een van de up and coming actrices, en dat van deze cast uiteindelijk Julia Roberts zou doorbreken wisten we toen echt nog niet. En Liam Neeson vanzelf, leg me dat uit.
Wat we toen wel wisten al was dat The Bangles echt de bom waren, en de film lift schaamteloos en gratuit mee op hun succes. Tot en met dat Julia Roberts een kloon van Michael Steele lijkt - de uber mooie big hair bassiste van de Bangles, en wat was ik daar indertijd verkikkerd op. Of wellicht gewoon op ons'Zjuul zelf, want de beelden vloeien moeiteloos in elkaar over.
Maar buiten dat is dit gewoon een fijne film die het verdient om gezien te worden, want er is niks veranderd in die tijd. Net als in de films van nu is Neeson te oud voor de rol die hij speelt, net als in de films van nu klopt de muziek niet echt maar blijft de soundtrack wel werken. Het enige wat wellicht wat vreemd lijkt zijn de kapsels.
De Hollywood-hervertelling van het aloude sprookje van Assepoester, met een extra themaatje gejat van Wall Street (1987) wellicht. En amai, wat zien Roberts en Gere er nog jong uit, terwijl het (kuch kuch) toch máár 35 jaar geleden is. Dat de film klopt komt vooral door de brede glimlach van Roberts, en wellicht reden om ooit nog eens een Oscar voor de beste tandarts in te voeren.
Maar tegelijkertijd is de film achteraf toch vooral een ode aan de vergane glorie van de big hair women. Ik durf niet te schatten hoeveel tijd het gekost moet hebben om die krullen in zo'n perfecte bos op het hoofd van ons' Zjuul te behannesen. Ergens toch wel jammer dat dat uit de mode geraakt is.
Qua film, het is vanzelf onmogelijk om iets zinvols te roepen over wat zo'n monument van de hedendaagse populaire filmgeschiedenis is. Maar als ik dan toch iets zeggen moet, jammer dat Laura San Giacomo maar zo'n klein rolletje heeft - jammer dat Richard Gere er zo weinig van maakt, en wat een fijne bijrolletjes hebben Hector Belizondo en R. Darrell Hunter eigenlijk. Zij maken het verhaal meer dan Gere.
Dying Young, een tranentrekkerig drama zonder weerga. Julia Roberts, way back in the time when girls had big hair - maar wat dat dan wel weer een klein beetje voor me verpest is dat het eerste dat ik op IMDB zie is dat het niet haar eigen haar is. Het soort detail dat je wel weet, maar liever niet geweten had.
Het gegeven is interessant en wordt ook wel ietwat uitgewerkt, in de marge dan - want het gaat primair niet om het plot maar om ons' Zjuul, vanzelf, inclusief haar mooie smoeltje, dikke lippen, big hair kapsel en strak afkledende jurkjes. Maar in tegenstelling tot het goedkope en gemakzuchtige uitmelken wat we nu gewend zijn geraakt met sequels, prequels, parquels, quelquels, en welke andere quelling dan ook, doet de hele cast en crew gewoon hun best om ook van deze film echt iets te maken. Er komt daadwerkelijk iets uit, al blijft het Amerikaans en Hollywood-esk.
Het is de vraag die ondertussen geloof ik ruim een derde van ons op enig moment krijgt - proberen te behandelen, met als meest positieve uitkomst wellicht een jaartje meer. Maar daarvoor moet je wel alvast door het voorgeborchte.
Ik weet werkelijk niet wat ik zelf zal kiezen als het voor mij zover komt - het is makkelijk om in abstracte zin vooraf te zeggen dat ik dat niet wil, met alle ellende en impact die dat op de natuur en leefomgeving heeft ook nog eens. Maar als het zover is, en ze ineens aan mijn bed staat.
Er zit ongeveer 1 moment in de film dat werkt zoals bedoeld, en dat is als Liz Hurley schaak speelt met God. Maar daar moet je je wel anderhalf uur door een zouteloze brij heen werken, en de beloning is anderhalve seconde beeld.
Verder is het vooral draf. Hurley die in een ongeziene halve microseconde ergens tussen de jaren-90 en de jaren-nul verworden is van een beeldschone meid tot een kopie van dat slagschip dat ik aanspreek met 'buurvrouw' - maar 'uwe duisternis' zou me even makkelijk van de tong rollen. Spelen kon ze daarvoor niet echt, en nog steeds niet, daar ging het nooit om, laten we daar geen gedoe over hebben. En precies hetzelfde met Brandan Fraser - kennelijk zijn er mensen die hem aantrekkelijk vinden. Ik niet, en de meeste mannen en vrouwen die ik ken ook niet - of toch als ze nuchter zijn.
En als ze nou de moeite genomen hadden om het idee ietsje verder uit te werken, maar nee. Braaf, braver, doodsaai. 93 minuten duurt deze film, maar het voelt als eeuwig branden.
Alternatieve titel: The Fourth Man, 8 mei 2025, 00:59 uur
Wellicht de minste film van Verhoeven, wat mij betreft - en misschien komt dat grotendeels door de cast die me niet ligt. Jeroen Krabbé in zijn jonge jaren, neeh. En Soutendijk, had daar dan een Kristel voor genomen, dan had het plot misschien nog in de verte geloofwaardig kunnen worden. Absoluut niet overtuigend. En dan de beeldstijl nog - net te vaak gewoon echt lelijk.
Maar een ander aspect is wel dat ik de film gewoon ook te vaak gezien heb, en het verhaal is wel sterk genoeg dat dat je in alle details bijblijft. Niet echt meer mogelijk om daar dan een neutraal en afgewogen oordeel over te vormen.
Alternatieve titel: Heavier Trip, 8 mei 2025, 00:58 uur
De death metal versie van Paddington 2 - tenminste, daar doet het begin in de gevangenis me onherstelbaar aan denken. Jammer dat een van de sterke punten uit het eerste deel, de onwaarschijnlijke romance tussen de voorman van de death metal band met zijn day job als schoonmaker in het psychiatrische ziekenhuis en het bloemenmeisje (Minka Kuustonen) geen vervolg krijgt. Want om die tuinbroek ging het nou juist.
Leuk wel om even backstage te zijn bij WOA. Maar veel diepte krijgt dit tweede deel daar nog steeds niet mee, en de humor is ook net iets aan de te dunne kant.
Alternatieve titel: Heavy Trip, 8 mei 2025, 00:56 uur
Fijn absurd en behalve dat eindelijk eens een film waarvan de soundtrack gewoon klopt.
Leuk dat een zo overduidelijk kleine en beperkte productie toch erg leuk uitpakt, al is daarbij ook meteen duidelijk dat er grenzen waren aan de durf - en dat nekt de film eerder nog dan het gebrek aan budget. Net niet genoeg over the top, net te weinig absurd. Net iets teveel flauwe stereotypes, en net iets te weinig echte death metal. Toch is het een fijne film - elke nuance die naar kritiek lijkt is eerder de teleurstelling over dat het zoveel meer had kunnen zijn met net een tikkeltje meer geloof, meer durf.
Een mierzoetig verhaaltje met Beau Bridges als uithangbord. Maar ik vond Miguel Matrai eigenlijk beter spelen.
Wat meer opvalt dan verhaal of acteurs is dat de film toch wat slordigjes en afgeraffeld aanvoelt - zoveel dat het me stoorde. Jammer, nergens voor nodig. Het is een teken van deze tijd wellicht - snel geld verdienen, en het minimale doen wat daar voor nodig is. Maar het resultaat is navenant. Niets om trots op te zijn.
Hoe maak je een film over iemand die een ongekend talent had, maar te vroeg overleden is om dat er volledig uit te laten komen. En hoe maak je een film over zijn zoon, waar precies datzelfde in overtreffende trap voor geldt. Als er eigenlijk te weinig wol is voor een documentaire, maar wel genoeg ruimte om te dromen hoe alles had kunnen zijn.
Deze film is een schoolvoorbeeld van hoe je zoiets aanpakt. Badgley overtuigt als de nog zoekende Jeff Buckley, de muziek klinkt fijn, de onzekere en prille romance met de - voor zover ik weet fictieve - Allie is vertederend. Alweer een ijzersterke rol van Imogen Poots.
Alleen de muziekkeuze tijdens de aftiteling al maakt dat deze film een cultstatus verdient - maar daarvoor is ook al alles perfect, geniaal, geen speld tussen te krijgen. Nee, dit is geen verwijzing naar Fight Club, dit is de film die Fight Club had willen zijn maar waarvoor het talent tekort schoot. Dit is geen ode aan Karate Kid of Cobra Kai, dit is waar het om gaat.
Een masterclass in hoe je de timing van je film doet. Een masterclass in vertellen en karakterontwikkeling. Een masterclass in casting. Een masterclass in low budget. En tegelijkertijd ook zo enorm jammer dat Stearns hierna met een wel ok, maar ook in vergelijking ernstig teleurstellend filmpje als Dual (2022) kwam.
In Harm's Way - nummer 5 op de lijst 'beste marinefilms' van Ryan Szimanski.
Daar moet ik dan bij melden dat zijn lijstje gaat over films waarin de gang van zaken op een schip in oorlogstijd een grote rol speelt, of de schepen fraai in beeld komen. Deze film scoort op beide aspecten best hoog. Jammer dat het daarbuiten eigenlijk niet zo'n heel goede film is.
Vooral eigenlijk omdat er geen duidelijke keuze in zit over waar de film heen wil. Ronddobberen in oorlogstijd, beetje schieten, beetje passagieren, zeeman loopt amok en maakt averij - het plot gaat alle kanten uit zonder dat daar een lijn in te ontkennen is. Weinig lol aan te beleven voor gewone mensen, des te interessanter als je Szimanski en zijn kanaal volgt - leuk om de schepen in actie te zien, alle details en mechanieken die je in een museumschip kan bekijken te zien worden gebruikt - en voor zover ik kan zien ook best correct.
En anders kan je altijd nog acteurs spotten. Nogal wat bekende namen van toen, en ook nog-niet-bekende namen die dat nog moesten worden. Ook dat maakt het niet echt tot een goede film overigens. Verder dan 'interessant' kom ik er niet mee, en dat is toch niet echt een compliment.
Alternatieve titel: Trainspotting 2, 4 mei 2025, 01:17 uur
Choose life.
Het kennelijk onvermijdelijke tweede deel doet een heleboel dingen goed - de toespraak van Rentboy als eerste, want dat geeft meteen de hele moraal in een notendop. Wellicht is het daarnaast ook wel wat noodzakelijk om iets van de Schotse cultuur en maatschappelijke omgeving te snappen om alle stijlfiguren en verwijzingen mee te krijgen, om maar te beginnen met het voor de hand liggende voorbeeld van King Billy en de oervorm van domrechts. Toch blijft het net teveel bij een verzameling goede ideetjes, en hangt het teveel op de connectie met het eerste deel en daarmee gedoemd in die vergelijking te zwak uit te vallen. En dan ook nog de mogelijkheid openlaten voor een derde deel. Mwah nee.
Toch, het is wel knap om zo ongeveer de hele originele cast terug te krijgen na zoveel jaar, en daar een geloofwaardig plot omheen te spinnen hoe het met ze gegaan is in de tussentijd. Kelly Macdonald als advocaat vanzelf, je zag in deel 1 al aankomen dat die niet tevreden ging zijn met een rol als het vriendinnetje van. Dat is dan wel precies weer het soort detail wat de film nog net op het randje tot iets meer maakt dan een stereotype tweede deel, het uitmelken van een vergaan succes.
Verder is het zo'n film waar je maar niet al te veel over moet nadenken, want daar wordt het echt niet beter van. Niet dat zulke dingen in het echt niet gebeuren, maar dan zit er toch wat meer verhaal bij in de achtergrond.
Voor de eerste keer herzien sinds, ehh, toen. En ja, dat is dus alweer zo'n beetje dertig jaar geleden.
Indertijd was zo'n beetje alles wat de film deed nieuw - het tempo, de vunzige ranzigheid, de hallucinaties. Maar ook in die zin dat het z'n beetje de eerste rol van Ewan McGregor was. Nooit echt een fan van geworden. En wat ik ondertussen even vergeten was, het was dus ook echt de eerste rol van Kelly Macdonald - en daar ben ik dan wél fan van, alleen dat accent al. En dan nog, ook al zo'n prettig botte rol die ze hier speelt.
Over de film was ik dertig jaar geleden enthousiaster dan nu - toen zelfs de moeite genomen om ook het boek te lezen. Dat ligt ondertussen al heel lang in de kliko, het viel wat tegen. En er is ook wel een reden waarom ik pas na dertig jaar de moeite nam om de film zelf te herzien, je werd er indertijd helemaal mee suf gegooid. Het muziekje aan het eind - Born Slippy - is daar een niet zo positieve throwback naar. Er is zoiets als teveel.
Het relaas van de onvoorstelbare gebeurtenissen op 6 januari - en nog veel onvoorstelbaarder, hoe dat geen politieke gevolgen kreeg. En om het helemaal absurd te maken weten we ondertussen dat het hele stelletje raddraaiers van schroefje los tot staatsgevaarlijk weer vrij rondloopt - is losgelaten op de Verenigde Staten.
Wat me blijft verbazen is dat er kennelijk niemand wakker wordt van deze film die toch overduidelijk een onderkoeld en neutraal beeld van de werkelijkheid van die dag geeft. Met daarin onderdelen die je tot nadenken zouden moeten stemmen - zoals bijvoorbeeld dat het merendeel van de relschoppers overduidelijk zwaar aan de geestverruimende middelen zit, en elke grens van redelijkheid ver voorbij is.
Je zou denken dat een film als dit wordt opgepakt door iedereen die tegen dictaturen is. Maar nee, we willen ons kennelijk liever laten vermaken met een superheld dan de realiteit onder ogen zien. Liever het volgende hapklare brokje vermaak uit de koker van de oligarchie dan iets wat tot nadenken stemt. En wellicht is het ook gewoon zo dat de oligarchie er geen belang bij heeft dat deze film gezien wordt. Laat staan begrepen.
De jaren slaan toe bij Coogan en Brydon - of wellicht bij Winterbottom. Wat tijdens de Trip to Spain al begon zet zich in dit deel door, een langzaam sluipend drama, een volwassenheid dat zich meester maakt van het onbezorgde en onbezonnen duo. Heel menselijk en heel herkenbaar wellicht, maar de keerzijde ervan is dat ze daarmee ook met dezelfde sores bezig zijn als wij allemaal, en daar kijk ik geen film voor. Er komt een vijfde deel, ik hoop dan maar dat ze zich uit deze kuil weten te trekken. Het is daarmee nog steeds best een leuke film, zo is het niet. Maar de vonk van het eerste deel ontbreekt wel een beetje.
En de mooie beelden van de locaties voelen toch een beetje alsof je zelf op vakantie bent, in de meest luxueuze en mooiste plekken van Griekenland. Nooit geweest, misschien moet ik dat toch maar eens inhalen.
Inhoudelijk misschien ietsje minder dan de vorige delen - Winterbottom valt schijnbaar voor de verleiding van de lach en de traan waardoor er een nogal lelijk cliche motiefje in de film komt. En Bond/Moore is een mooi target om op de hak te zetten, maar daar staat tegenover dat de film een gebrek aan Michael Caine en zijn bloody doors heeft.
Aan de andere kant wel verreweg de mooiste locaties en plaatjes in de serie tot hier - misschien vooral omdat ik op best veel van de plaatsen die aangedaan worden zelf ook geweest ben, al is het dertig jaar of langer geleden. Dat geeft toch wel wat extra.
