Voor mij is het verhaal vooral wat zeurderig en zagerig - er zit zo ongeveer niets in dat me aanspreekt, tot op het punt dat de fraaie rol van Moore het ook niet meer vlot trekt. En waarop ik als troostprijs nog wel ietwat op gerekend had - iets van eye candy van Sidney Sweeney - komt ook niet uit de verf.
Niet mijn film, zal ik dan maar denken.
Ohja, wat beweerd wordt, dat als je een fik start met zo'n flare, dat lijkt me toch uiterst onwaarschijnlijk. Zo'n ding sproeit erg specifieke chemicalien rond, en ik denk zomaar dat die achteraf heel goed terug te vinden zijn.
Ik zag vandaag ergens een roddelrubriekje over dat er kennelijk een vervolg op deze film aan zit te komen - met zo ongeveer de volledige cast op herhaling. Leuk, want deze film verdient het om een vervolg te krijgen, en ik hoop dat het lukt om dat vervolg even vrolijk en onbevangen te laten zijn als dit eerste deel.
Nagra en Knightley zijn ontwapenend schattig met hun familieproblemen, de balans tussen wat er van ze verwacht wordt en wat ze zelf zijn en kunnen geven - het dilemma wat zo ongeveer elk kind ooit zal doormaken. Zoals bij het genre past wellicht zonder al te veel drama, maar de boodschap is evengoed helder.
Leuk om een vroege rol van Knightly te zien - en ze speelt hier eigenlijk gewoon beter als in veel van haar latere rollen, waarin ze vaak in maniertjes en trekjes vervalt. Hier is de hoofdrol eigenlijk voor Nagra, en die speelt haar bijkans weg - en wat onterecht lijkt het daarmee dat zij nauwelijks doorgebroken lijkt in vergelijking. En buiten dat een vroege rol van melkmuiltje Rhys Meyers.
Verhalend is het misschien een beetje standaard en gewoontjes, maar ook gewoon grappig en lichtvoetig kijkvoer. Ook daarvan hoop ik dat een vervolg dat blijft vasthouden. Kom maar door, zeg ik.
[i]No one has ever accused me of being a clever man![/]
Visueel is het allemaal wel best in orde, en de vormgeving is ook ok al is het wel een beetje erg blauw. En ook aan de acteurs is vrolijk vorm gegeven, het onder getatoeerde smoeltje van Milla ziet er leuk uit, Bautista is gepast stoer en gebutst. Nouja de kaalgeschoren kop van Arly Jover vind ik wel een beetje jammer.
Jammer dat het verhaal grotendeels op niets trekt - en dat ook vanaf het begin al zo duidelijk is dat je nauwelijks je aandacht er bij houdt. Toch, het heeft ook wel zo z'n moment hier en daar, maar als je dat mist is er nog steeds niks aan de hand - dit is echt zo'n film waarin de vormgeving en het beeld veruit belangrijker zijn dan futiliteiten als een zinvol verhaal. Net zoals zo ongeveer alle films van Anderson eigenlijk - dat kunstje heeft hij prima onder de knie.
Een Amerikaanse film met een overweldigende meur van spruitjeslucht. Misschien dat dat werkt als je kan lachen om de overmaat klompenhumor, tulpen en de oubollige soundtrack, maar voor mij is dat juist enorm averechts.
En dan blijft er maar weinig over, want het plot is verder nogal zwak, Kidman speelt ook niet erg best maar trekt wel alle ruimte naar zich toe waardoor zelfs een GGB en Macfadyen niet uit de verf komen. Of Sennott dan.
Jammer, ik had er meer van verwacht. Wellicht tegen beter weten in.
Joanna Pacula is voor mij eigenlijk alleen bekend uit Gorky Park (1983) met een rol die indertijd diepe indruk maakte. Toch resulteerde dat kennelijk niet in een doorbraak voor haar carriere, want wat daarop volgde was een ietwat dalende lijn van bijrolletjes en B-films, als ik dat maar even heel oneerbiedig zo mag samenvatten. En wellicht zit ik er ook naast, want een redelijk groot deel van haar films heb ik geloof ik niet eens gezien.
En wellicht geldt hetzelfde ook voor Mimi Kuzyk - die herinner ik me nog uit Hill Street Blues. Volgens mij toch een heel behoorlijke actrice, en daarnaast beslist niet lelijk - en dat bedoel ik als understatement. Toch nooit doorgebroken. Kennelijk is daar dan toch meer voor nodig.
Meedoen aan zo'n B-filmpje als dit zal in ieder geval niet geholpen hebben. Heel slecht is het op zich niet, maar precies ook wel weer zo'n film waar je als acteur niet echt voordelig uit gaat komen. Niet genoeg om iets te worden voor het mainstream publiek, en te weinig apart om iets van een cultstatus te krijgen. Te weinig inspiratie, geen vonk om er iets van te maken.
Wellicht ligt dat ook vooral aan regisseur Pen Densham. Na drie films waarvan twee onder de maat is hij kennelijk producent geworden. Ieder zijn vak.
Een nogal zonderlinge film die een ongebruikelijke mix van autobiografie combineert met wat overkomt als een slordig in scene gezette documentaire. Deels omdat sommigen van de acteurs kennelijk zichzelf spelen en daar erg weinig van bakken, deels ook omdat de production values rammelen. Of is het omdat de hoofdpersoon zo’n onsympathieke en domme kl***zak is.
En toch kijkt het wel prettig weg. Kennelijk is dat de magie van de camino.
Het zoveelste deel alweer, en net als het vorige heeft het maar weinig te brengen. Nóg minder leuk dan het vorige deel, niks nieuws onder de zon, en het script is alsof het een remake van Soof 3 is met een groter budget - als een soort voorzeggen wat voor soort emoties de doelgroep op deze leeftijd verplicht moet hebben. En nou ik het over die leeftijd heb, ai, wat is Emma Thompson ineens oud - het staat haar goed, daar niet van, maar toch een beetje schrikken. Leuk dat zo'n beetje de hele cast weer komt opdraven, jammer dat Colin Firth er wat sukkelig uitgeschreven is. En getver, wat een gemakzuchtige en flauwe soundtrack weer - als ik dat soort dingen horen wil, dan zet ik m'n ouwe lul playlist wel aan.
Verder een erg groot gehalte aan mooi hoor, maak er nog maar een. Al hoop ik toch echt wel dat dit nou het laatste deel is. En als er dan zonodig toch nog een deel moet komen, laat dat dan Bridget Jones' Funeral worden.
Een soort late western, en heel, heel losjes gebaseerd op het leven van de 'echte' Roy Bean. Verlevendigd door een enorme hoeveelheid urban myths - maar daar dan de plattelandsversie van. En tot leven gebracht door Paul Newman, met wat hulp van bijrolacteurs waarvan een deel later in Dallas terecht zou komen. Maar ook een klein rolletje voor Anthony Perkins, en voor Stacy Keach - en voor Jacqueline Bisset en Ava Gardner.
De fijnste acteur vind ik wel de beer. Jammer dat hij maar zo kort meedoet.
Alternatieve titel: The Names of Love, 20 juli 2025, 00:56 uur
Erg grappig en fraai scherp in de observaties - en hoe daar vervolgens een situatie omheen gefabriekt wordt. Het doet me de vraag aan waarom we dit soort komedie in Nederland op de een of andere manier niet voor elkaar krijgen - als we hier zoiets proberen is het al bij voorbaat plat en flauw, terwijl het in Frankrijk vrijwel zonder uitzondering charmant, lichtvoetig en spitsvondig blijft. En dan nog met zo veel (en erg plezierig) bloot als Sara Forestier laat zien - daar zouden toch kamervragen over gesteld worden bij ons, in Frankrijk vinden we dat dan gewoon grappig en in functie van de film.
Aan de andere kant is deze film ook voor Frankrijk zonder aarzeling buitengewoon goed, dat moet ook gezegd, en wellicht komt dat vooral door Leclerc die het halfgare verhaal niet alleen mede verzonnen heeft, maar ook in de rails weet te houden - en die combinatie zie je toch niet echt vraag. Dit is de eerste film van zijn hand die ik zie, en dat zet aan om de andere titels ook eens op te zoeken.
Het is de afgelopen jaren in de mode geraakt om het verleden te verheerlijken zonder daarbij ook maar enige realiteit in acht te nemen, en daar drijft deze film vrolijk op mee - en zelfs in meerdere dimensies. In het hoofdmotief al dat de hoofdpersonen vergeten lijken te zijn dat het allemaal echt niet zo leuk was op het moment zelf, een laagje dieper dat buiten hun eigen bubbel niemand zo onder de indruk was van hun kunstvorm. En vanzelf dan ook nog het eeuwige sic transit, het alle Menschen muessen sterben. Boo hoo hoo cry me a river.
Maar ook daarbuiten is het eigenlijk hetzelfde Droste effect. Ja, Pam speelt prima, maar om dat nu tot een prijswinnend fenomeen te verklaren gaat me toch echt een paar tandjes te ver - dat is voor die mensen die haar nooit in Baywatch gezien hebben en geen vergelijk kunnen trekken misschien, maar ik zie er geen openbaring in. Net zoals JLC als gecremeerde kroket wellicht wel wat punten verdient op de schaal van onzelfzuchtige acteerprestatie, maar daar staat tegenover dat het toch ook wel een vrij ontluisterende rol is die erg zwaar op het visuele aspect leunt en niet op kunde of talent. Bautista wint het hands down van beide dames op dat vlak.
Coppola levert hiermee wel een aardige film af, maar meer dan dat kan ik er echt niet in zien.
Wel leuk kijkvoer, maar hoe het plot de ene twist na de andere doet ligt me eerlijk gezegd niet zo. Op zich zit het wel goed in elkaar geloof ik - of misschien beter gezegd, de lust ontgaat me om te proberen gaten in het plot te schieten, zo’n film is het niet.
Thatcher is wel leuk, de rest eigenlijk te inwisselbaar. De puntjes die de film verdient zijn vooral voor de half-onwerkelijke beelden in het begin, dat is fijn gedaan. Had dat niveau liever volgehouden in plaats van de zoveelste inwisselbare mindfuck-film te willen maken. Zoals ik wel vaker zeg, geniet, maar fuck met mate.
Het concept is in ieder geval origineel geloof ik, maar de uitwerking rammelt oorverdovend hard - en in alle opzichten, van het concept zelf tot en met het laatste detail loopt het van de ene onwaarschijnlijkheid in de andere. Van 'ja hoor' tot 'tuurlijk' en 'oh ja' binnen tien seconden, en dat zo'n beetje de volle speelduur lang.
Dat levert op zich wel een aantal leuke situaties en plaatjes op, maar het totaal is gewoon absoluut onvoldoende, en hoe langer je achteraf nadenkt over waar je precies naar hebt zitten kijken, hoe minder er van overblijft. Wellicht de beste samenvatting van de hele film kan je geven met de simpele zin 'er klopt geen hout van'.
Teller komt dan in ieder geval nog een beetje geloofwaardig over als soldaatje - hij is zijn babyvet kwijt en daarmee haast onherkenbaar. Maar ATJ, neuh, en als onderwerp van een (kuch) lange-afstandsrelatie al helemaal niet. En dan Weaver nog - een publiekstrekker rolletje voor op de poster, maar ze speelt goedbeschouwd gewoon enorm slecht en is misschien maar 3 minuten aanwezig.
Terwijl er van het basisidee toch best iets te maken geweest was. Genoeg parallellen in de bekende historie die met iets minder overdreven herschrijving een veel betere film had kunnen opleveren. Zonder die kloof, om eens mee te beginnen, en ook zonder die alomtegenwoordige monsters.
Een ode aan Napels wellicht, maar dat had Sorrentino al eens gedaan in zijn overigens geniale 'È stata la mano di Dio' (2021), en als je deze film daar tegen afzet dan ontbreekt er toch wel erg veel. En in plaats van een persoonlijk verhaal krijgen we dan deze keer wat filosofische bespiegelingen over wat antropologie ook alweer is, maar wel wat erg uit de losse pols - als je een zakje fortune cookies koopt krijg je al meer mee.
Sommige beelden zijn heel, heel mooi - en ook voldoende intrigerend om te blijven spoken. Maar van Sorrentino verwacht ik dan toch iets meer dan alleen dat, en dat is dan precies wat ik niet zie in deze film. Nou verbergt hij wel eens vaker waar het hem precies over gaat, maar een korte zoektocht laat zien dat ik niet precies alleen ben in dit opzicht. Wellicht is dit gewoon inderdaad een gemakzuchtig tussendoortje, een lege doos met een mooi papiertje. En daar past de score voorlopig dan ook maar bij.
Begin jaren 90 was dit een bekende, beroemde en gevierde film - volgens mij toch best lang in de bios, en daarna in de videotheken, en daarna nog talloze keren op de tv. Maar ondertussen volstrekt vergeten lijkt het, maar waarom.
Er is best veel gewoon echt goed - sowieso de casting van de dames kan echt niet beter, met de erg mooie en ook erg mooi spelende Annabella Sciorra. Ook alweer zo'n actrice die we op de een of andere manier vergeten zijn. En Deborah Kara Unger natuurlijk, en in een van haar eerste rollen - waarin ze wellicht haast mooier is dan later ooit, want deze, hoe noem ik dat, gulle look staat haar beter dan de toch wat magerdere en meer afgetrainde stijl die ze in latere films zou opdoen.
Verder is Leguizamo er bij met een mooie en complexe rol, en de schilderijen die hij als terloops laat zien geven daar nog een extra dimensie aan - en daarbij nog eens duidelijk dat beeld en geluid in de hele film echt prima zijn, er is overduidelijk voldoende talent aan het werk in die vakgebieden. En dan had ik hetzelfde graag gezegd van Alan Alda, maar zijn draadje is dan weer wat gemakzuchtig, en dat doet de film wellicht toch vooral de das om - dat hij niet ingegrepen heeft in deze rol is toch wel een serieuze miskleun. Als de balans Alda vs LaPaglia net een tikkeltje genuanceerder geweest was, en daar een ander einde in gevonden had kunnen worden. Hoeveel meer had de film daarmee kunnen zijn.
Geeft nog steeds geen antwoord op waarom deze film, en zoveel vergelijkbare films uit de periode half-90 tot half-2000 zo vergeten lijken te zijn. Laat ons daar iets aan doen, zeg ik dan. Al is het maar met een berichtje hier. En sowieso, een film waarin DKU meespeelt verdient het natuurlijk gewoon om herinnerd te worden, al is het alleen al om dat feit.
Deze film brengt daar wel verandering in. Wat een episch werk is dit - waar in het eerste uur het idee van het volgen van zoveel generaties me nogal tedieus overkwam, ergens later daagde het me hoe belangrijk het is om duidelijk te zijn over wat de historie van ons continent, onze landen precies is - en vooral omdat de geschiedenis zich aan het herhalen is.
Een sterke reminder aan hoe de helden van dit soort verhaal eigenlijk gewone mensen zijn, en ook hoe de bad guys van dit soort verhaal eigenlijk gewone mensen zijn - ze wonen bij ons in de straat, je ziet ze langslopen, je zegt ze misschien gedag.
Maar zij zijn niet ons. Ze zullen er nooit bij horen, met hun bruine hemden en uniformen, met hun groepjes, hun wapens, hun status, hun zelfbedachte rechtvaardiging. Mensen die handelen uit vreemdelingenhaat, uit afgunst of eigenbelang zullen er nooit bijhoren. In hun eigen kliekje, maar daarbuiten rest hun niets dan medelijden, verachting en de wens om hun bestaan te vergeten.
Of het een gelukkige keuze was om Fiennes zoveel generaties te laten spelen, ik twijfel er wat aan - feit is wel dat hij er bewonderenswaardig zijn best voor doet. De schermkampioen werkt wel het beste, moet ik zeggen.
In zijn tegenspeelsters is het makkelijker - Ehle is te mooi voor woorden, Weisz krijgt te weinig ruimte in het script, en Deborah Kara Unger wint het met haar kleine rolletje evengoed bij mij omdat ik, ehh, sorry, gewoon vooringenomen ben. Sue me.
Moeilijk wel om dit soort film te zien, terwijl er in Europa door de voor de hand liggende partijen weer openlijk wordt gemijmerd over het afvoeren van mensen naar 'ergens anders' - omdat ze een of ander geloof aanhangen, of omdat hun ouders of grootouders in een ander land geboren zijn.
Toen deze film in de bioscoop kwam was dat nog zo ongeveer volstrekt ondenkbaar. Wat is er veranderd in die jaren? Extreem rechts heeft weer een stem gekregen, en vooral als het 'ongehoorde' deel van de samenleving dat een ongehoord grote impact heeft op de publieke opinie. Social media heeft gekozen voor extreemrechts als verdienmodel. En genocide is terug, en de wereld staat er bij en kijkt er naar.
Behalve dan dat dat natuurlijk een sprookje is. In de VS is er geen vrijheid meer, tenzij je bij de ondertussen 0.2 procent hoort die zo absurd veel schaapjes op het droge hebben dat het allemaal niet meer uitmaakt. Niet in welk land je ‘woont’, niet waar je ‘vandaan komt’.
Maar voor die andere 99.8% is het leven ergens op de glijdende schaal waar Fern op zit. Proberen je eer, je waarde intact te houden terwijl je auto je huis is, en je mooiste bezitting een stel borden dat je vader bij elkaar gezocht heeft over jaren van yard sales. Terwijl je goedbeschouwd gewoon een slaaf bent, maar dan zonder een eigenaar die nog een beetje oplet of je niet te vroeg naar de knoppen gaat. Je eigenlijk nooit echt een keuze kan maken over wat je nou eigenlijk wil - niet over de dingen die er toe doen. Het leven als bittersweet symphony, maar dan niet als een half-bewuste romantische keuze, maar als een onafwendbaar lot.
Nogal een schot voor open doel, een makkelijk onderwerp, en je zou dus denken dat daar een absoluut geniale film uit komt. Maar ik vond dat toch nogal tegenvallen. Ja, Frances McDormand is best goed als Fern, en ja, David Strathairn is dermate irritant en yuk dat Fern’s keuzes op hun plaats vallen.
Maar de boodschap van de film is uiteindelijk zwak en laf. Het komt over alsof de kalkoen van de middle-class Americans beslist dat het wel helemaal ok is met dat menu voor Thanksgiving. De angel die er had kunnen zijn heeft geen drupje venijn, het is allemaal wel goed zo. Het is een soort gezapigheid, een vertrouwen op dat er toch altijd wel werk zal zijn in een of ander fulfillment center - terwijl dat overduidelijk de eerste post is waar in gesneden gaat worden met de volgende stap in de automatisering.
En dezelfde denkfout voor iedereen die een net iets beter baantje heeft. Het economische denken heeft geen mensen nodig, maar alleen geld en winst. En dus zijn wij allemaal als Fern - stuurloos als speelbal van wie er werk heeft, en het enige verschil is misschien een dun laagje abstractie.
Wat we collectief met ons allen Zhao kwalijk mogen nemen is dat ze ons de vrijheid geeft om te denken dat dat om iemand anders gaat. Nee, het gaat over ons. Over jou. Over mij.
Alternatieve titel: The Good, the Bad and the Ugly, 11 juli 2025, 00:18 uur
Herzien, en ook hermeningd.
Dat dit derde deel verreweg het beste en meest epische is van het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono mag geen verrassing heten. De opbouw naar de apotheose van dit derde deel, en ook de opbouw naar de apotheose in dit derde deel gaan hand in hand. Het verhaal neemt ons mee op een epische reis door de woestijn - met een roze parapluutje - naar de hel van de loopgravenoorlog, tot de militaire begraafplaats en het fraai aangelegde centrale plaveisel daarvan.
Net als in de vorige delen is de ontwikkeling van de stijl van Leone richting OUATITW duidelijk te volgen. De extreme close-ups die in dit deel toegevoegd worden, de rol van de muziek die sterker is dan ooit met vanzelf de shootout aan het einde met daarbij de ultiem epische melodie.
Daarmee haast de meest perfecte film ooit, ware het niet dat Leone hierna nog verder ging, en de lat nog een stuk hoger zou leggen. Toch is dit ook eigenlijk gewoon een onbetwistbaar meesterwerk. Niet op elk onderdeel op zich misschien, maar samengenomen klopt het allemaal zo goed dat er geen speld meer tussen te krijgen valt.
Kom er maar om, met alles wat nu geproduceerd wordt. Zit daar een film bij die over zestig jaar nog net zo relevant is als deze, en een die ik in mijn volgende reïncarnatie net zo graag elk jaar een keer of wat uit de kast haal?
Alternatieve titel: For a Few Dollars More, 10 juli 2025, 01:28 uur
Deel twee van het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono.
Waar deel een nog duidelijk een weinig gerichte vingeroefening was met wat gelukstreffers, is dit tweede deel veel verder. Het verhaal is niet gejat, en daarnaast wellicht beter - er zijn meer details, er is meer karakter, meer diepte. De cinematografie is beter. Eastwood heeft leren acteren, en is zijn bleke melkmuiltje ineens kwijt, en hij krijgt hulp van Lee Van Cleef, en die zet een ongekend fraaie rol neer - wellicht speelt Van Cleef's aanwezigheid ook een rol in de acteerprestaties van Clint. Hij moet het tenslotte van iemand geleerd hebben, en qua timing klopt het gewoon.
De soundtrack is wat minder dan van Un Pugno, met een paar kleine uitzonderingen - het orgelmuziekje bij de kanselpreek van Indio bijvoorbeeld, of de symfonische trompetsolo aan het eind. Maar daar staat tegenover dat de ontwikkeling van de cinematografie richting OUATITW heel duidelijk is, en vanaf het eerste deel een enorme stap gemaakt heeft. Haast alle genialiteit is er al, wat nog net ontbreekt is de consistentie.
Wat de film nog een extra tintje meegeeft is dat hij in de bioscoop kwam vlak voordat ik geboren werd, en Clint nu nog steeds zijn stempel drukt op de filmindustrie - of hij nu zelf speelt, regisseert of alleen produceert op de achtergrond. Volgens mij komt niemand anders daar toch maar in de verte bij in de buurt.
Alternatieve titel: A Fistful of Dollars, 9 juli 2025, 00:02 uur
Een vingeroefening.
In het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono is dit wel duidelijk de minste. Leone is zijn stijl aan het ontwikkelen richting C'era una volta il West, en elk van de elementen is al duidelijk daar. Maar de perfectie die OUATITW zou gaan brengen is er nog net niet helemaal, al zie je wel dat dat aanstaande is.
Clint moet overduidelijk nog wat wennen aan zijn rol, aan zijn status als filmster - hij ziet er af en toe echt als melkmuiltje uit, of wellicht net zoals ik toen ik een jaar of vijfentwintig was. Ja, er zit een baard aan, maar het staat nog niet echt. Vooral daarmee is het verschil met In Più enorm.
Verder is het relatief wat weinig opzienbarend. Als film klopt het wel, maar nauwelijks de moeite eigenlijk, en in de vertelling wat ondergeschikt aan het origineel Yoyimbo - zowel in de details, als in de manier waarop het uitgevoerd, opgedist wordt.
Behalve dan natuurlijk dat de teksten die Clint voor zijn kiezen krijgt wel echt erg goed zijn. En vanzelf het echte, enorme, grote verschil: de ongekend goede soundtrack met de muziekjes van Ennio Morricone. Zelfs als hij iets basaals als de Deguello jat, komt er nog iets mooiers en geniaals uit. Daarom, en wellicht ook alleen daarom is deze film een monument. Een film om elke paar maanden te herzien, om je te herinneren aan hoe het moet, hoe het kan zijn.
Of gewoon omdat je ruzie hebt met een van je zakelijke relaties, en je van daaruit zo'n Deguello state of mind hebt. Kon ik maar trompet spelen.
Vampieren zijn leuk, maar het genre komt wel met een aantal ongeschreven regels. En dat geldt net zo voor het nogal wat obscuurdere weerwolvengenre, waarvan me eigenlijk alleen een aantal varianten van het Roodkapje-verhaal te binnen willen schieten.
In combinatie van die twee genres werkt het eigenlijk niet. De Blade serie kwam er nog een beetje mee weg, maar datzelfde kan ik van de Underworld serie echt niet zeggen. Verhalend is het gewoon tobberig en saai, de actie trekt veel te vaak op niets en de beelden zijn weinig opzienbarend en ook weinig aantrekkelijk.
Ja, Kaatje-terug-in-de-aanbieding is een super mooie mevrouw, en in haar leren en latex outfitjes ziet ze er uit als een heel, heel spannende date. Jammer dat ze haar tijd zo verspild heeft aan deze serie, ik had haar graag in wat betere films gezien, en wellicht zelfs met zo'n outfitje aan.
Alternatieve titel: Empire, 7 juli 2025, 00:16 uur
Voor iedereen die zich ooit afgevraagd heeft hoe Renee Zellweger ooit aan die rol van Bridget Jones gekomen is, ik zie het in deze film.
Helaas is die historische kanttekening wel zo'n beetje al het positieve - als al - wat er over deze film te melden is. Ja, Liv Tyler heeft hier haar mooie babyface nog, maar daar staat tegenover dat de film zelf vooral eigenlijk best saai en vervelend is. Kansloos, zoals het Gwar segmentje, dat aan alle kanten mist waar dat over gaat. Kansloos in de beschouwing van de post high school teenagers, waarin aan alle kanten wordt gemist waar dat over ging half jaren negentig. Veel te veel van de karakters proberen krampachtig om cool te zijn, maar komen niet eens in de buurt van dat proberen.
Zo ongeveer elk van de afleveringen van BBT hebben een beter voorbeeld van hoe je de vibe van zo'n winkel neerzet. En in die vergelijking valt deze film gewoon keihard door de mand. Hadden de makers maar naar Career Opportunities (1991) gekeken voordat ze met hun onberaden plan aan de gang raakten.
En als je naar het gemiddelde van regisseur Allan Moyle kijkt, dan is het ook langs die as wel duidelijk. Zoals die leraar bij mij op de HTS in zijn gebruikelijke speech uitlegde, als je dit dan niet kan, ga dan een monsterbriefje halen voor de grote vaart. Grote kans dat je daar ook niet goed in bent, maar je ziet tenminste wat van de wereld en misschien leer je daar dan wat van.
Weisz en Lynch trekken om beurten de kar, en doen dat erg goed - en die jurkjes staan ze allebei ook bijzonder fraai, dat helpt ook wel. En dat Weisz enorm leuk kan zijn wist ik al wel, maar Lynch doet niet voor haar onder - toch eens kijken of ik daar wat meer films van kan vinden.
En dan die hond nog, wat een leuk beest.
Qua stijl lift de film wel erg duidelijk mee op de stroming die je in die tijd in het VK had, met Guy Richie als duidelijkste voorbeeld. Maar Eagles houdt het net een tikje subtieler, en dat is dus duidelijk ook beter. Jammer dat hij na deze film vooral in de tv-producties en series terecht lijkt zijn te komen, want het is toch duidelijk dat hij meer kan.
Alternatieve titel: Beauté Volée, 5 juli 2025, 01:07 uur
Lelijk in de luier, mooi in de sluier.
Lang, lang geleden was ik op kraamvisite - ik ben allang vergeten bij wie, en ook met wie ik in discussie raakte over dit oude gezegde waarvan zij dacht dat het andersom was - mooi in de luier, lelijk in de sluier. Maar mijn gedachte daarbij was, als dat al bestaat, dan zou je dat toch nooit tegen een pasgeboren moeder over haar kindje zeggen? Zo van, ze is nu wel mooi, maar wacht maar tot later?
Waarom begin ik daarover, nou precies omdat dat voor mij van toepassing is op Liv Tyler. Vroeger een onwezenlijk mooi meisje, maar de vrouw die daar later uit groeide. Bertolucci als ervaren vieze ouwe man heeft dat toch heel scherp gezien, en het had ook geen week later moeten zijn geloof ik. Je ziet de verandering al tijdens de speelduur.
De film is erg fijn in de cinematografie, met de mooie zonnige Italiaanse landschapjes en de weelderige villas met zwembadjes uit de Romeinse tijd. En even weelderig is de rijkdom aan karakters die die ruimte invullen, tegenover de nogal platte en flauwe verhaallijn die onze gevierde vieze ouwe man daarmee vertellen wil. In een af en toe geforceerd aanvoelende hippe stijl, met een soundtrack die een voorbode lijkt van die afgrijselijke trend van een paar jaar later waarbij een film alleen nog maar over de soundtrack lijkt te gaan. Ik vergeef het Bertolucci maar, en meer dan iets anders omdat zijn keuzes toch vooral zo raak zijn. Ook daarin toont hij zich wel een meester in het vak - een stijl overklassen die hoort bij regisseurs die nog nauwelijks in de puberteit waren.
Evengoed is het een gemankeerde film, want behalve het vieze-ouwe-mannen motiefje gaat het eigenlijk gewoon veel te veel nergens over. Tekenend daarvoor ook dat de beelden tijdens de aftiteling haast mooier en indrukwekkender zijn dan die tijdens de film zelf. Een gemiste kans.
Maar wat een weergaloze rol van Jeremy Irons weer. Toch een vol punt extra alleen daarvoor.
Alternatieve titel: Defense of the Realm, 3 juli 2025, 01:47 uur
Een film uit een ander tijdperk.
Het hele basisgegeven gaat er al over dat de politiek over feiten gaat, zich aan de wet houdt en normale en beleefde omgangsvormen respecteert, en als een van die grenzen overschreden wordt dat consequenties heeft voor de politicus die in de fout gegaan is.
Maar helaas hebben we dat ergens los gelaten, met dank-geen-dank aan het rechtse populisme en de algoritmes van social media. Een van de minder schadelijke bijwerkingen daarvan is dus dat deze film nauwelijks meer werkt.
Behalve dan toch dat het er wel om gaat. Laat deze film een oproep zijn aan alle politici, alle populisten, en een herinnering aan wat het betekent als je liegt 'in office'. Laat deze film een herinnering zijn aan hoe verkeerd, hoe fundamenteel fout de 'official secrets act' en vergelijkbare wetgeving precies is. Een nette democratie heeft geen staatsgeheimen, en de historie laat elke keer weer zien dat als die uitzondering toch ingeroepen wordt, dat niets met de belangen van de staat of de samenleving te maken heeft.
Een heel goede film is het daarmee wellicht nog steeds niet, met dank geen dank aan de tand des tijds en ondanks de mooie rol van Byrne en de als altijd weergaloze Denholm Elliott - er is toch niemand die zoals hij op een beleefde maar toch volstrekt duidelijke manier kan overbrengen dat wat zijn gesprekspartner - of de spreker waar hij op reageert - gewoon rabiate onzin is. Hadden we nog maar zulke mensen in de politiek, dan zou de wereld er een stuk beter voor staan.
Een heel voorspelbaar streamingfilmpje met de te verwachten production values, acteurs van de B- en C-lijst, en een verhaal wat op een bierviltje past - en ook overkomt alsof het op een geschreven is. Wat me desondanks deed besluiten om de film uit te zitten was de naam van Violante Placido - een van de allermooiste namen in de hele filmindustrie vind ik dat. Waar kende ik haar ook alweer van? Nou van haar rol in Anton Corbijn's The American (2010), en al is het wel duidelijk dat er een aantal jaren tussen die rol en deze zitten, je zou toch niet direct denken dat het er alweer 15 zijn.
Verder is de film wellicht alleen interessant door het 1-euro concept - wat voor mij nieuw was. De eerste paar minuten zat ik echt met open mond te kijken, met af en toe zo'n kreet als 'take my money' er tussen door. Ja, dat bestaat dus echt, al is het concept wel een beetje opgeleukt voor de film wellicht.
Om mee te beginnen, er zijn zo van die stukken geschiedenis waarvan ik het gevoel heb dat alleen een heel strikt documentaire aanpak aanvaardbaar is, en daar hoort de Palestijnse terreur van de jaren-70 beslist bij.
Het volgende is dat ik niet zo happig ben op achter-de-schermen gedoe - of nog erger, navelstaren door de media of de filmindustrie.
Toch werkt deze film wel, ondanks dat. De focus op de tv-ploeg is beperkt genoeg om het vrij makkelijk op de algemeen bekende feiten te houden, en dat maakt het ook ietwat uitlegbaar om de moreel eigenlijk verplichte duiding grotendeels achterwege te laten. Blijft over een scherp veroordelend vingerwijzen naar de Duitse autoriteiten - maar dat is geen nieuws, en die schoen hadden ze in de jaren-70 direct al aangetrokken. En zelfs dat wordt nog ietwat vergoelijkt doordat de hoofdrolspelers zelf ook zo overduidelijk fout bezig zijn in hun haast het verhaal in eigen handen te houden in plaats van de ervaren nieuwscollega's daar hun werk mee te laten doen.
Voer voor een maatschappelijke discussie wellicht - wat is het belang er van om berichtgeving op deze bijna interactieve manier te doen, bijna deel te nemen aan het terrorisme - en hoever was deze nieuwsploeg daarmee gegaan als ze daar meer ruimte in hadden gekregen. Als de ietwat meer realistische variant van C'est arrivé pres de chez vous, haast.
Van mij hoeft dat eerlijk gezegd niet, en je kan in de afloop ook een sterk argument zien waarom nieuws vaak beter een paar uurtjes kan wachten. Minder sensatie, meer feiten - daar zouden we allemaal een heel stuk mee opschieten.
Daarmee kom ik onvermijdelijk ook weer terug bij de vraag of de tijd al gekomen was om een niet-strict-documentaire film over deze gebeurtenis te maken, en daarmee onvermijdelijk ook een vorm van exploitatie op de nagedachtenis van de slachtoffers te plegen. Ik ben daar niet zo van overtuigd eerlijk gezegd. Zeker niet omdat het achterliggende conflict onverminderd voortduurt. Dan voelt het toch niet als ok om hiermee zo'n overduidelijke gooi naar de Oscars te doen.
Als film is het verder overduidelijk wel erg fraai vakwerk - alles wat in beeld is klopt, van de sfeer van de jaren-70 tot de omgeving van het Olympisch Stadion, en er wordt overtuigend gespeeld waarbij vooral Benesch me positief opviel.
Alternatieve titel: Frankie & Johnny, 2 juli 2025, 23:12 uur
Zoals in de omschrijving al staat, Johnny krijgt geen grip op haar gevoelens. Maar ik ook niet, en ook blijven die van Johnny een beetje teveel op de vlakte - er is in het begin van de film wel een verwijzing, maar die wordt nauwelijks ingevuld in de rest van de toch best lange looptijd. Frankie krijgt dan ergens wel een beetje inkleuring, maar of die een positieve voorspellende waarde heeft voor het happily ever after hangt af van of je de gevoelstemperatuur van Debussy kan vertalen naar een bijpassende filosofie. Mij lukt dat in ieder geval niet, en wellicht komt dat omdat ik wat tegenovergestelde ervaringen heb.
Wel een aardige film verder - nee, dat woord is niet precies positief. Pacino had en heeft de naam een van 's werelds topacteurs te zijn, maar speelt toch wel erg vaak hetzelfde soort rol, en dat is ook nu weer zo. Dan is Pfeiffer wellicht wat veelzijdiger, maar het wat matte script vraagt niet echt iets bijzonders van haar. De bijrolletjes zijn leuker dan beide hoofdrollen, en dat is eigenlijk ook wel wat de film voor mij samenvat.
Alternatieve titel: Desire, 2 juli 2025, 22:51 uur
Indertijd was het boek nogal een hit, en de film vond ik toen ook echt geweldig.
Ondertussen heb ik het boek bij de zoveelste opschoning van mijn boekenkastkamer maar weggegooid, onder het motto 'als ik het de afgelopen vijfentwintig jaar niet aangeraakt heb ga ik dat vast de komende vijfentwintig jaar ook niet doen'. Maar de film is wel gebleven, en wellicht was dat niet de juiste keuze.
Achteraf moeilijk terug te vinden wat ik daar toen in gezien heb. Het verhaal is veel te zeurderig, te gezocht romantisch - en wellicht speelt daar een rol bij dat ik geleerd heb om dit soort 'relaties' maar liever te vermijden. Romantiek is leuk, maar het moet niet teveel Die Leiden des jungen Werthers worden.
Maar ook als film werkt het nauwelijks voor me. De aantrekking tussen Scacchi en D'Onofrio komt niet over - terwijl ze indertijd een stelletje waren. Nouja, niet lang meer, maar dan nog steeds hadden ze de moeite kunnen doen. En wellicht nog erger, voor een film die over erotiek, huidhonger en lust gaat is er toch wel erg, erg weinig bloot te zien. Zoals Fransman het zo fijntjes uitlegt, van Greta krijgen we nog geen blote borst te zien, en dat voelt toch wel een beetje als een gemiste kans. En in lijn daarmee eindigt de film in getob, en krijgen we dan pas iets te zien van wat Scacchi en D'Onofrio als acteurs wel degelijk kunnen - en ook dan pas dat Greta haar gebruikelijke zijden ondergoedjes aan heeft. Maar tegen die tijd is de toon allang gezet, en de film allang een mislukking gebleken.
Super mooie beelden van de wildernis, en een (zoals haast altijd) erg sterk spelende Dafoe als antiheld waar het bijna-geloofwaardige plot aan opgehangen wordt. Zo'n beetje de enige fout die de film maakt is dat het begin achteraf gezien te uitleggerig is, en dat Mulvey daar al in langs komt - dat had voorkomen moeten worden. En daarnaast, de casting van Sam Neill, verrassend genoeg. Niet zozeer omdat dat hij geen sympathieke rol speelt, maar hij mist de scherpte en de geloofwaardigheid.
Daar staat het prettig-romantische subplotje rond O'Connor en haar gezinnetje dan weer tegenover, en dat klopt dan weer wel - en vooral ook in de relatie met het marginaal maar wel net voldoende uitgewerkte karakter van Dafoe. En dat is het waar als ik het goed begrijp het in het onderliggende boek eigenlijk om draait. Lijkt me interessant om eens te lezen, maar so far nog geen geluk om het te vinden.
Het valt niet mee om in het vampierengenre nog iets nieuws te brengen, en ook deze film slaat de plank weer enorm mis. Niet zozeer door de slordigheidjes met de spiegel - en de spiegelreflex camera, maar vooral door het gestuntel met Lewis en zijn dubbelrol. Het voelt aan alsof de regie daar zo van vervuld was dat er geen aandacht voor de rest van de film overbleef.
Sowieso al wat dapper om Lewis te casten - die is tenslotte door zijn antipathieke rol in Homeland wel zo’n beetje af. Maar hij viel me mee, en een film met Kelly Macdonald kan ook nooit echt helemaal slecht zijn, en wat een genot om haar accent weer eens te mogen horen.
Verder valt er voor een komedie maar bijster weinig te lachen, en is het vampierengedoe echt veel te tam en anemisch. Als je daar nu nog iets mee doen wil, dan moet het wel echt iets meer brengen. En behalve dat al, als je een film over vampieren maakt, hou dan in ieder geval de stijlfiguren die daar bij horen in ere - en zonder gemakzuchtig cherrypicken, alsjeblieft. Een beetje respect graag.
Vlakbij de studentenflat waar ik indertijd woonde was een videotheek, en daar gingen ik en mijn buren vaak een filmpje huren - en in de begintijd ook een videorecorder, want die had je toen nog niet zelf. Zo'n ouderwets zaakje met een bloedmooi blondje achter de toonbank, en een afdeling porno op de eerste verdieping - en iedereen die daar een film huurde kreeg dan een 'onopvallend' plastic tasje van haar mee, alleen die dingen waren nogal herkenbaar zwart-wit gestreept dus als je daarmee kwam aanlopen bij de flat kon je gejoel verwachten van de helft van de verdiepingen. Dus nee, doe maar geen tasje.
Van dat zaakje, uit die tijd herinner ik me deze film dus, en het kan wel zijn dat ik hem meer dan een keer opgehaald heb zelfs - wellicht omdat ik toen nogal onder de indruk was van Drew Barrymore, en ook wel een beetje van Sean Young hoewel dat toen niet echt mijn ‘type’ was. Nu wel, geloof ik.
Als film valt het toch allemaal wel tegen, nu. De dames zijn er niet minder mooi op geworden, maar waar ik me toen wellicht verplaatste in de rol van Fahey vind ik dat nu maar een wat sullig karakter, en misschien ook niet zo aimabel. En het verhaal trekt natuurlijk op niets.
Echt zo’n film waar je eigenlijk alleen de eerste vijf minuten van moet kijken, de rest valt toch tegen.
Het regie- en schrijfdebuut van Julia Stiles - en net als bij haar acteercarriere is dat misschien niet het meest hoogdravende ooit, maar van mij mag ze rekenen op een hoge gunfactor. Zo’n beetje al haar films hebben op een of andere manier al iets van jeugdsentiment of guilty pleasure als lading, en daar kan dit nieuwe hoofdstuk zonder enig probleem ook nog wel bij.
Als film is het op zich wel gelukt vind ik - voor zover dat überhaupt nog mogelijk is, want het genre is wel zover uitgetreden dat het misschien gewoon beter is om te zeggen dat het klaar is - af, voltooid, volbracht, afgedaan. Toch lukt het zo halverwege het wat wankelende plot om een fraai vertederend en tranentrekkend momentje op te lepelen zonder dat dat al te gezocht overkomt. Jammer dat het einde dan weer wat al te zoetsappig is.
Beeld en geluid zijn ok - ik vond de muziekjes tussendoor grotendeels goed gekozen en prettig, en de locaties zijn absoluut prima hoewel ook enorm cliché - doe me eens een Hollywoodfilm waarvan een van beide hoofdrolspelers net zo'n krot bewoont als waar ik in mijn twintigjes wonen mocht - of kom met een verhaal waaruit geloofwaardig blijkt dat ze net de erfenis van hun oligarche suikeroompje hebben stukgeslagen op de aanbetaling. Het zou me niks verbazen als de mismatch tussen de realiteit en de optrekjes in films en series een significante rol speelt in hoe de huidige woningnood gevoeld wordt.
Ohja, ik had het over de film. Fuhrman, daar wou ik nog iets over kwijt - het is toch wel een opluchting dat ze er weer wat gezonder uitziet dan in The Novice (2021). Ze komt aan de andere kant niet helemaal bij dezelfde intensiteit, al scheelt het niet heel veel.
Wat gepaste politieke steken onder water, een serie flauwe verwijzingen naar andere films en veel te weinig van de speciale saus waar Paddington in de eerste twee delen zo leuk om was. Wel veel marmelade, maar daar ging het dus niet om.
Wellicht dat het succes van de eerste twee delen de makers ietwat aangezet heeft tot een overdosis gemakzucht. Onbegrijpelijk dat Sally Hawkins niet terugkeert in haar rol, en hoe goed Emily Mortimer dat stokje ook overneemt, het voelt gewoon als een gemis. En haast erger nog, Hugh Bonneville lijkt de toon niet te kunnen vinden, Banderas is erbij gesleept bij gebrek aan inspiratie - en doet ook nog eens veel te veel zijn typetje uit Shrek over. Colman en Broadbent zijn leuk, maar dat is geen verdienste van de film - die zijn leuk in elke rol.
Maar het ergste vind ik wel dat de CGI zo nepperig overkomt. Dat was in de eerste twee delen toch veel minder aanwezig volgens mij, maar dit derde deel opent met een serie extreem lelijke beelden en zet daarmee een indruk die niet meer weggaat.
Jammer, ik had er heel veel meer van verwacht en gehoopt, maar dit voelt veel te veel als een zoveelste gemakzuchtige film die voortdobbert op een eerder succes zonder de intentie om daar zelf nog iets aan toe te voegen - en dat hebben we al veel te vaak gezien.
Misschien dat het over een jaar of wat als de teleurstelling wat afgezwakt is beter valt. Tot het zover is schiet dit baksel me verkeerd.
Sowieso al bla over inhoud - als je interessant wil doen met je analoge film, doe dan tenminste 70mm. En dan ook nog eens hoofdstuktiteltjes en gepruts met de chronologie om een saai verhaal wat op te leuken. Dan kan je lyrisch worden over mindfucks, maar het ligt er veel te dik op voor mijn gevoel. En buiten dat, als de personages zo plat blijven dat het je geen ruk kan schelen hoe het met ze afloopt is het gefuck ook niet bijster interessant.
Kortom, ik wil die twee uur terug. Oh, het was maar anderhalf uur, nouja het voelde als drie.
