Waar het bij mij mis gaat met deze film is nog niet eens als het ineens een musical wordt, maar het stuk daarin dat herinnert aan die page-reclame van heel lang geleden, half jaren 80 toen ik bij een hospita op kamers zat. En in die reclame speelden precies zulke hokjes als in die scene een rol, en het hoogtepunt was dan dat een van de spelers een soort salto boven zijn hokje maakte, en mijn hospita dan altijd kraaide 'kijk je kan zijn blote billen zien!'.
Eens zo'n associatie, en het komt gewoon niet meer goed met een film. En nog zoiets waar ik ook niet echt overheen kom, ik heb het gewoon niet met Margot Robbie. Dat werkt dus helemaal niet in een film als deze, die het vooral van een enorme suspense of van alles moet hebben.
Respect voor Kogonada dat hij een heel, heel eigenzinnige film probeert. Deels werkt het - de voice over gecombineerd met de vierde wand is heel simpel, erg weinig vertoond maar heel sterk. De metafysische GPS is ook best origineel, al wekt het voor mij vooral associaties met films voor kleuters op, met de ballonnen en de vaak neppig overkomende achtergrond in die scenes. Maar wellicht dat er iemand is die de combinatie van elementen in dit rariteitenkabinet precies vindt kloppen. Maar ik zie dat er niet in.
Het geheel doet me nogal denken aan La Science des Rêves (2006) - al is het zo'n veertien jaar geleden dat ik die zag. Maar waar die film me raakte, doet deze me niets.
Hoe krijgt een derderangs regisseur als Nunn deze cast bij elkaar, dat is de vraag die me door mijn hoofd blijft spoken. Wat dachten Alice Krige en Charles Dance. Wat triest voor Mathilde Warnier, die er toch wel iets anders van verwacht zal hebben - toch in ieder geval niet dat ze de beste acteur.trice zou blijken te zijn tegenover wat toch ooit een paar heel, heel indrukwekkende namen waren - nouja, Dance komt er mee weg geloof ik. Maar dan Beckinsale nog, wat heeft die zichzelf aangedaan. Dan zie ik liever de rimpels van Krige. En wat denkt ze nog te bewijzen met dit soort film.
Wat Nunn er van maakt, met deze cast is echt drie, driehonderd keer niks. Wat er uit komt is een krampachtige poging om Guy Ritchie na te apen terwijl dat Guy Ritchie zelf niet eens meer lukt. Actiescenes die er gewoon absoluut niet op lijken, dialogen die op niets trekken, een storyboard dat te dom is voor woorden, de timing die niet klopt, en overal dan maar een dikke dreun overheen om de aandacht af te leiden. De jonge Kate die niet eens in de verte lijkt op de oude Kate - ook niet zonder botox en collageen.
En dan komt de ontknoping nog - Am I in Mexico? Feels like a fucking standoff! Man man wat een triestigheid.
Alternatieve titel: The Story of O, 20 februari, 19:19 uur
De tweede film van regisseur Just Jaeckin na het eerste deeltje van Emmanuelle - en dat was al zo'n beetje het slechtste van de hele reeks. En ook deze film vind ik niet overtuigen, hier heb ik het boek dan niet van gelezen maar een snelle blik op de wikipedia geeft aan dat er hetzelfde manco in zit als bij Emmanuelle al - het is een soort puberale versie van het verhaal, waardoor alleen het bloot overblijft en het motief daarvoor verborgen blijft, vergeten is. En wellicht het ergste, de blinde adoratie voor Sir Stephen, terwijl hij de overtreffende trap van een dooie diender neerzet.
Corinne Cléry, de hoofdrol O is zonder meer bloedmooi, maar de beelden zijn dat grotendeels eigenlijk niet echt. De mistige softfocus met een dikke laag vaseline op de lens irriteert snel, niet dat het iets verhult maar het is gewoon zo lelijk dat het stoort. Hetzelfde wel voor veel van de locaties waarbij vooral het regelmatig terugkerende fletse groen me mateloos irriteert, het is het allemaal net niet.
Jammer, want behalve het suffe verhaal had dat de film nog wat interessant kunnen maken. Maar ook die kans blijft liggen. Blijft over een enorm langdradige brij met ingewikkeld gedoe dat maar niet interessant wil worden. Wat een verspilling van tijd en talent - nooit gedacht dat ik dat nog eens van een film met Udo Kier zou zeggen.
Over de jaren heen vaak genoeg een stukje van gezien, maar nooit van begin tot eind. Nu dus eindelijk wel, en ik moet zeggen dat dat toch wat tegenviel. Zeker het eerste uur voelt gewoon stuurloos, daarna komt er net wel wat meer lijn in maar blijft het toch ook wel erg een open vraag wat nou precies de bedoeling is - je verbaast je dat dezelfde schrijver een Raiders of the Lost Ark wist op te pennen.
Aan de cast ligt het ook niet, want er doen er nogal wat mee - of misschien is dat ook wel de oorzaak, dat iedereen wat ruimte en een stukje verhaal moest krijgen. Danny Glover komt er redelijk mee weg, Scott Glenn al wat matig, en John Cleese heeft zijn momentje - de rest maakt eigenlijk te weinig van de krappe ruimte. Al die karakters krijgen ook maar nauwelijks kleur of diepte, dat is ook een van de makkes van de film.
Maar wat het ergste wellicht is, de soundtrack die krampachtig probeert om de sfeer te bepalen. Spannend wordt het er in ieder geval niet van.
Dat dat in een theaterstuk werkt, betekent niet dat het dan een goed idee is om er maar een film van te maken. En een theaterstuk dat 80 jaar geleden werkte omdat het voor toen nogal een onontgonnen onderwerp aanstak, betekent niet dat dat nu nog steeds zou werken. [i[These are powers and passions without precedent in motion pictures[/i] geeft daar eigenlijk al genoeg in aan - als er in 1959 nog niemand op het idee was gekomen, dan was het misschien ook beter om er maar niet aan te beginnen.
Bovendien ben ik nooit zo onder de indruk geweest van Elizabeth Taylor - niet van haar voorkomen, en ook niet van haar acteren. Ook hier heeft ze weer een paar scenes die je volgens mij gewoon mislukt kan noemen. Montgomery Clift krijgt hier nogal wat kritiek, maar ik vond hem als enige gedoseerd spelen, een relatief rustpunt tussen alle overacting en gedoe.
Er zijn in dezelfde setting en uit dezelfde tijd nogal wat films die me veel beter bevallen - nog niet zo lang geleden zag ik bijvoorbeeld Lilith (1964). Wat een verschil.
Alternatieve titel: Duel achter de Sterren, 18 februari, 02:27 uur
Filmgeschiedenis.
Effecten en art direction van James Cameron, soundtrack door James Horner, en Gale Ann Hurd als assistant producer voor Corman, een soort vroege voorproef op wat dat zou gaan worden.
Dat het verhaal gebaseerd is op Shichinin no Samurai is nauwelijks merkbaar, en evenmin is het relevant dat de film meelift op het succes van Star Wars - het is duidelijk een andere film, de enige overeenkomst is wel zo'n beetje dat het in de ruimte speelt - of wat daar voor doorgaat. Het nogal maatgevende verschil met beide 'grote voorbeelden' is dat deze film zich op geen enkele manier serieus neemt, en dat werkt best goed met de beperkingen van het budget. Want dat was er kennelijk, en ja, je ziet het er af en toe echt wel aan. Wel is duidelijk dat Corman zowel een talent had voor het vinden van de goede cast en crew om deze film voor een dubbeltje te maken, als dat hij daar enorm geluk bij had.
En zo is het ook de eerste 'echte' speelfilm van Darlanne Fluegel - nouja, ze had ook een rolletje in Eyes of Laura Mars, maar daar was ze me niet in opgevallen. Heel erg doorgebroken is ze nooit, maar toch wel in een aantal interessante films gespeeld - tot in de jaren 90. En ondertussen is ze al niet meer onder ons, 64 maar geworden na early onset dementia. Meh.
De rest van de cast is bekender geworden, Richard Thomas die dit soort rol aan de lopende band zou gaan doen, Robert Vaughn die al een jaartje of vijfentwintig, dertig aan die lopende band stond, en over George Peppard begin ik helemaal maar niet. Dat kon kennelijk allemaal wel van dat beperkte budget. Geen wonder dat de effecten er wat knullig uit zien soms - maar zoals al gezegd, dat was toen ook wel zo'n beetje zoals dat ging.
Flauw, flauwer, flauwst, en dan heb je het drietal Abrahams, Zucker en Zucker nog. Toch in hun oeuvre wellicht het minste - ik vond de Naked Gun films en Police Squad veel leuker, en Airplane al helemaal. Toch is het erg vermakelijk kijken, en voor de verandering ook best makkelijk dat je niet de hele tijd hoeft op te letten om het verhaal te volgen, want dat is er gewoonweg niet.
Wat me wel opviel is hoe veel parallellen er zijn met 'Allo "Allo - pilot in '82, seizoen in '84. Wie heeft dat van wie gejat, het is me niet meteen duidelijk, maar de Duitsers-in-uniform lijken sprekend en dan komen later Fairfax en Carstairs ook nog langs met hun koe.
Macho Callahan opent met een paar ongekend lompe en wrede scenes die je doen herinneren aan het 8e amendement van de U.S. Constitution en het verbod op 'cruel and unusual punishment'. Waar verreweg de meeste films met zo'n opening een crescendo van geweld en gore zouden inzetten, doet deze film precies het tegenovergestelde: naarmate de film vordert, worden de mensen menselijker, aardiger en meedogender. Nogal ongebruikelijk, maar vooral ook eigenlijk erg sympathiek. Of het voor de film ook echt werkt is alleen wat anders, ik ben er nog niet beslist uit - en het gebrek aan reacties hier, het gebrek aan stemmen hier (9) en op imdb (530) geeft daar een nog negatiever beeld van.
Tegelijkertijd ontvouwt het spel zich als een soort Griekse tragedie, die onvermijdelijk naar het al voorbestemde einde gaat. Ook in dat opzicht is de film ongebruikelijk, niet alleen in de schijnbare onafwendbaarheid van het noodlot maar ook in de uitwerking. En er speelt ook nog eens een stel beren mee, en voor de verandering eens niet grizzly's maar Am. zwarte beren.
Ook in de rolbezetting is de film bijzonder, voorop natuurlijk Jean Seberg, die tijdens de opnames zwaar last had van de FBI en hun extreem ongrondwettelijke COINTELPRO spelletjes - ze ziet er ook flets en moe uit vond ik, al kan dat natuurlijk de suggestie zijn. Van Janssen had ik geloof ik nog nooit gehoord, en maar ooit 1 film gezien waarin hij meedoet terwijl hij toch 64 credits heeft. Bekender zijn dan Lee J. Cobb, Pedro Almendariz Jr, David Carradine, maar wie me vooral opviel was Bo Hopkins. Echt zo'n acteur die in die tijd in zo ongeveer alles wat langs kwam leek mee te spelen maar waar ik voor m'n gevoel al zowat vijftig jaar niets meer van gezien heb. Nouja laat het veertig zijn.
Qua cinematografie, geluid, locaties is het allemaal ergens tussen western pulp, tv-film en megaproductie in - allemaal net niet, en dat geldt zowel hoog over als voor de details. Een bijzondere film, maar wellicht niet precies een goede.
Al na een paar minuten drong tot me door dat ik deze film al veel vaker gezien heb. Maar toch blijven kijken, zo boeiend is het wel. En ook de zoveelste film in vrij korte tijd die speelt in de tragiek van het Amerikaanse platteland, gisteren nog de teloorgang van de mijnbouw in October Sky (1999), vandaag is de landbouw aan de beurt - met een uitstapje naar de staalfabriek.
De film is geloof ik redelijk uniek in dat Scott Glenn nu eens de bad guy speelt, en dat doet hij erg overtuigend maar ook vrij onderkoeld - het is een gluiperd die hij neerzet. Daar tegenover degene in die tijd, misschien net iets later op MTV de titel 'Dream Gynaecologist' kreeg: Mel Gibson, zo'n acteur waarvan we haast zouden vergeten dat die vroeger wel degelijk sterke rollen kon spelen. En natuurlijk Sissy Spacek, en wat een prachtig sterk wereldwijf is ze hier weer.
Verder is er eigenlijk maar weinig te melden. Het verhaal rommelt zich zonder al te grote verrassingen naar het voorspelbare einde. Maar dat geeft niet echt, want het verhaal klopt, de beelden zijn fraai - en hoe kan het ook anders met een super DOP als Vilmos Zsigmond, al komen er maar weinig van zijn beroemde wide angle landschapjes langs.
Oh, de sequentie met het hert verdient misschien nog wel een vermelding. Angstaanjagend en triest tegelijk, en hoe dat dan in een saamhorigheid eindigt, erg knap.
Vanzelf zat de film in mijn hoofd als een absolute klassieker, en dat is het ook. Maar toch met de blik van nu bepaald niet boven kritiek verheven. Om maar even met een heilig huisje te beginnen, ik vind Jodie Foster eigenlijk wat tegenvallen, ze speelt te veel het typetje dat we haar vaker hebben zien spelen - al moet daar voor de eerlijkheid misschien bij dat dat vooral in latere rollen is. Niettemin, het doet af aan de kracht.
Tweede is dat 's werelds meest beroemde kannibaal - flauw trouwens, die naam - wel wat al te almachtig en alwetend is, en daar rammelt het plot toch wel wat van alle gaten die er in vallen. De timing verbergt dat grotendeels en fraai overigens, de regie pakt naadloos op waar het verhaal wat laat liggen, aan de andere kant zit er ook wel wat erg veel flauwe en niet-functionele yuk in het geheel wat je bij een mindere film goedkoop effectbejag zou noemen. En dan Buffalo Bill nog. Toch een beetje al te veel over the top, om zo veel op een persoon te stapelen. Je zou je gaan afvragen of Trump's en Musk's fetish met trans mensen nog hier vandaan komt, het zou me niks verbazen.
De cast is best ok, ondanks dat ik niet zo heel enthousiast ben over ons' Clarice, en goedbeschouwd doet Anthony Hopkins weinig meer dan een over the top griezelblik trekken. Dan is Scott Glenn eigenlijk leuker, en sowieso zoals altijd weer een sterke rol waar geen speld tussen te krijgen valt.
Als icoon van de tijd is de film onweerlegbaar een voorbeeld geweest, sowieso natuurlijk voor de hele serie aan Hannibal-films die er nog op volgde. Overigens nooit de moeite gedaan om er een van te gaan zien, en wellicht zegt dat wat. Maar ook de hele opleving van het misdaad- en politiegenre, van Se7en tot en met Saw, het is toch allemaal wel schatplichtig aan dit voorbeeld. Ergens ook wel ietwat jammer, want genoeg is toch echt gewoon genoeg.
Ik dacht, een film met Rutger Hauer en Sylvia Kristel die ik nog niet gezien heb, dat moet ik dringend inhalen. Maar het blijkt dus zo'n typisch jaren-70 probeersel te zijn waar zo ongeveer niets aan gelukt is.
De beelden van de landschapjes en de oude gebouwen zijn misschien ooit mooi geweest. Kennelijk op de Isle of Man gefilmd. Maar er is niet veel van over, de kleuren zijn verfletst en uit balans - geen kritiek, want ik kom er zelf ook niet erg uit met beschadigd oud materiaal. Maar dat was het positieve nieuws, want het spel trekt op niets, een totaal oninteressant en saai kostuumdrama wat oorspronkelijk al weinig toegankelijk was maar nu helemaal niet meer kan boeien. De acteurs zijn nagelkrassend theatraal aan het overacteren - als je het al zo mag noemen, het komt af en toe over als de bonte avond van de plaatselijke toneelvereniging. Voorop Hauer, teleurstellend genoeg, en de rol past hem dan ook nog eens absoluut niet. Net zoals die snor hem absoluut niet staat. Maar ook Kristel en de rest van de cast bakt er niks van, de enige die er een beetje goed uit komt is Rita Tushingham - en, ok, Kees Brusse heeft een leuke scene. Maar ook dat is nog niet het ergste. Dat is dat de film - ja, ook in het Nederlands - achteraf is ingesproken, en dat is behoorlijk amateuristisch gedaan. Alsof je terug in de tijd naar een Duitse tv-zender zit te kijken, zo rommelig is het.
Eye had zich wat mij betreft de moeite kunnen besparen met deze restauratie. Zelfs als je met alle geweld àlle films van Hauer - of Kristel, wat mij betreft - gezien wil hebben, dan nog sla je deze beter over.
Ik kwam een filmpje op Youtube tegen van een meneer die een rondje aan het rijden was in de buurt van waar deze film speelt, en hij noemde de titel. Dus ik dacht, laat ik eens kijken.
De plaats van handeling die in de film al zo triest is, een schoolvoorbeeld van West Bumfuck, USA waar je ineens de betekenis van The River van Springsteen weer in de volle breedte en diepte bij langs krijgt I come from down in the valley / where mister, when you're young / they bring you up to do / like your daddy done, in de tegenwoordige tijd is dat nog tien keer erger. Volstrekt uitzichtloos, een gemiddeld jaarinkomen van iets van 10.000 dollar, alles wat aan gebouwen nog staat valt van ellende in elkaar, alles dicht, niemand op straat. Niemand wil kolen meer tenslotte, en met dank aan Trump niet omdat het slecht is voor wat dan ook, maar gewoon te duur.
Super mooie rollen van Laura Dern, Chris Cooper en in iets mindere mate ook Jake Gyllenhaal - hij speelt bijna de hele film prima, maar verprutst ook een scene behoorlijk. De beelden zijn erg fraai en voor zover ik het even kan zien ook ter plaatse of daar vlak in de buurt gedraaid, en de hele boel met de raketjes komt er erg fraai uit. Wat ik aan de andere kant net een beetje miste was de plaatsing in de jaren-60, op een of andere manier voelde de film aan alsof het veel later speelde qua sfeer. Niet van inhoud natuurlijk. Misschien omdat de geur van het verval nog te sterk in mijn hoofd zat.
Jammer dat de film nogal mierzoet is verder, met de cliche formule 'lach en traan', en wat tranentrekkerige beelden aan het einde met veel te veel vioolmuziek. Toch geeft het verhaal en de film - en zeker samen met hoe het er in Coalwood nu bij staat - een erg verhelderend beeld van de minder bekende kant van de VS. Wat we hier gemiddeld niet te zien krijgen - de uitzichtloosheid, de armoede, de achterlijkheid van de talloze West Bumfuck dorpjes en stadjes waar niets gebeurt, nooit iets gebeuren gaat en maar een paar mensen die de kans krijgen te ontsnappen. Meestal eindigt dat dan in het leger, tenslotte, zoals die beroemde poster zegt, not everyone gets to be an astronaut.
Homer Hickam kwam ook in het leger terecht, maar daarna ook bij de NASA. En hij leeft nog, Homer bedoel ik, en schrijft het ene boek na het andere - 19 titels staan er op de wikipedia. Als ik mijn huidige leesvoer-voor-het-slapengaan uit heb wellicht eens een van opzoeken.
Ohja. Christinith - die scene was ik ergens tegengekomen. Helaas is dat wel meteen ook zo'n beetje de grappigste uit de hele film, en de rest is toch duidelijk minder, vaak veel te flauw of eigenlijk helemaal niet leuk. Grootste probleem is dat de film te hard probeert, te krampachtig cool wil zijn. Wat aan de andere kant dan wel weer leuk is is dat zo ongeveer iedereen meedoet, je bent sneller klaar als je een lijstje maakt van wie er niet in zit.
Verder eigenlijk verrassend weinig over te zeggen, het is echt zo'n film die ik na vijf minuten al weer zo'n beetje vergeten ben. Behalve, nouja, Christinith dan misschien.
Het verbijsterende maar wel waargebeurde verhaal van Dennis P.
Bij vlagen geniaal gespeeld door Edo Brunner, die ook echt geknipt lijkt voor de rol - en naar verluidt wat tips daarvoor kreeg van de 'echte' Dennis. Jammer dat er voor de rest wat teveel BNers langskomen, dat doet eerder af aan de film dan dat het wat bijdraagt. Enkel Nadja Hüpscher komt er redelijk mee weg, al is dat deels wellicht ook nog doordat Brunner zo overtuigend smoorverliefd naar haar kijkt.
Een van de fraaiste details in het verhaal vind ik nog steeds dat de buit een tijdlang verborgen lag in zo'n spuuglelijk kunstwerk langs de Hoge Ring in Almere. Al die mensen die daar elke dag langskwamen, 's ochtends en 's avonds naast in de file hebben gestaan zonder ook maar het minste idee te hebben dat daar voor een Godsvermogen aan diamanten voor het oprapen lag. Je verzint het niet.
Alternatieve titel: After the Rain, 13 februari, 18:12 uur
Honteux!
De beelden van de overstromingen hebben we allemaal wel eens gezien. Misschien niet precies deze, maar of je de ene of de andere ziet maakt alleen uit voor welke kleur auto je ziet drijven - het idee blijft hetzelfde.
Waarmee deze documentaire wél diepe indruk maakt is door een aantal van de slachtoffers te volgen over de jaren. Je ziet ze voor je ogen ouder, grijzer en rimpeliger worden, terwijl hun situatie niet wordt aangepakt, niet verbetert, overheid en verzekeraars geen haast hebben of uitvluchten zoeken, en ze eindeloos van het kastje naar de muur gestuurd worden en door louche ondernemers kaalgeplukt worden.
Maar ook de uitleg is helder. Ja, er is klimaatverandering, en daardoor komt extreem weer vaker en in steeds hevigere vorm. Maar tegelijkertijd speelt ook dat waar vroeger de economische focus onder in het dal lag en daar de welvaart, de rijke mensen woonden, die vertrokken zijn naar de hoger gelegen vlaktes met nieuwe woonwijken, mega industrieterreinen, en platgestreken landbouwlakens. Waar daar vroeger het water vastgehouden werd, loopt dat nu extra snel naar onderen, om de daar achtergebleven arme mensen weg te spoelen - of met de st* achter te laten. En dat zou nog niet zo genant zijn als er tenminste ruimhartig bijgesprongen werd na een ramp, maar nee.
Te vaak horen we over dit soort ramp geluiden als 'ja maar ga daar dan niet wonen'. Hadden deze mensen een keus? En konden ze naar redelijkheid voorzien hoe groot het risico was?
In de bergen kom je dit soort overstromingen ondertussen overal tegen - bijvoorbeeld in de Pyreneeen zijn de afgelopen jaar of tien geloof ik alle dalen van de Oost- tot de Westkust wel een keer ernstig overstroomd, en allemaal dorpjes die daar al honderden jaren waren zwaar beschadigd of weggespoeld, maar ook in de heuvels boven Lyon kom je dit overal tegen. En ook in ons extreem laaggelegen platte polderlandje zijn er grote risico's aan zeer ernstige overstromingen, zo'n buitje als uit dit voorbeeld boven de Flevopolder zou enorme schade en wekenlange wateroverlast veroorzaken, want er is domweg geen capaciteit om het water snel genoeg weg te pompen.
Wie de ernst van de klimaatverandering nog ontkent heeft zijn hoofd in het zand, of zand in zijn hoofd. Het zal echt anders moeten, maar ik ben bang dat dat inzicht pas komt als het al ruim te laat is.
Gisteren de gelijknamige film uit 1961, vandaag deze. Dat de films niets met elkaar te maken hebben was al snel duidelijk, maar behalve dat ligt in deze de lat voor het ambitieniveau ook wel bepaald lager, dit is meer zo'n standaard Franse vakantieklucht met net een heel klein vleugje Bonjour Tristesse er door gehusseld om Anais Demoustier wat te doen te geven - maar veel te dun om de film tot iets anders dan een standaard Franse vakantieklucht te maken. Zo'n apparaat van een vader, het arme schaap. Voor een komedie is er veel te weinig te lachen, of je moet het tellen van plotholes hilarisch vinden - dan kom je aan handen en voeten te kort.
Het is me niet geheel duidelijk wat de bedoeling van regisseur Jean Valère precies was met deze film, dit flauwe verhaaltje over een tijdelijke driehoeksrelatie zonder enige chemie, aantrekkingskracht of iets wat zelfs maar ietsje verder lijkt te gaan dan beleefde interesse. Kennelijk ben ik niet de enige die daar niet uit kwam, want de film lijkt volledig vergeten - nogal bijzonder gezien Jean Seberg in de hoofdrol, en zo kort na À Bout de Souffle dat ze tussendoor niet eens naar de kapper geweest was. Hier op deze site mag ik 65 jaar na dato de eerste reactie schrijven, het artikel op de wikipedia is (ook in het Frans) een stub, en op imdb staan welgeteld drie user reviews die alle drie zo lovend zijn dat ik er geen woord meer van kan plaatsen.
Het verhaal raakt ook al nergens - de drie hoeken van die driehoek waar het om gaat zijn behoorlijk onsympathiek, zelfs Seberg wekt geen verlangen naar een Hollywoodesk happy end op. Wellicht is een van die drie op imdb op het goede spoor, en zit het 'm er in dat de dialogen een oefening in sociale kilte zijn. Zo goed is mijn frans echter niet, en voor dit geval heb ik daar vooral een enorme hoeveelheid je m'en fou bij.
Alternatieve titel: Het Huis der Vrouwen, 10 februari, 14:13 uur
Een interessante film - misschien eerder dat dan 'goed', want er is toch nogal wat kritiek mogelijk. Aan de ene kant is het onwaarschijnlijk knap hoe de decors in de studio nogal letterlijk schilderachtig mooie plaatjes opleveren, aan de andere kant is het in sommige scenes ook gewoon potsierlijk en lelijk. En als je bij de les blijft zijn sommige beelden van de oude harem ook gewoon spuuglelijk - alsof het zo'n huisje op een modelspoorbaan is, en dan van het goedkope merk.
Daar staat dan weer tegenover dat de cameravoering af en toe erg, ja, 'interessant' is, en meest opvallend is dat bij de extreme close-ups van de acteurs/trices. Ook daar weet ik niet zo goed of een woord als 'goed' wel van toepassing is, maar interessant is het zeker - en toch best een tijdje vóór die film die daar beroemd om werd: OUATITW. In de onknoping met het shot van de ogen van Kathleen Byron werkt het in ieder geval goed, eerder in de film is het vooral wat verwarrend en vond ik het eerder afdoen aan de scene dan dat het wat toevoegt.
Kathleen Byron dan. Dat zijn toch wel echt erg fraaie scenes, de onthechting die ze speelt is haast angstaanjagend om te zien. Toch niet echt een vergelijk voor te vinden, als ik zo even in mijn geheugen graaf, en ja, inderdaad, dat is dan wel het moment waarop het camerawerk eindelijk gewoon klopt.
De vertelling vond ik verder wat tam, de recente serie was daarin een stuk sterker. Maar ja, daar speelt Byron niet in mee, en de vergelijkbare rol van Aisling Franciosi is, ehh, niet echt vergelijkbaar.
Een mythisch dier dat in de nacht alle kwade dromen opzuigt, is dat niet wat we allemaal nodig hebben - is dat niet de reden waarom we een vriendelijk glimlachende teddybeer van onze ouders krijgen, dat ze wensen dat we de vredige slaap beleven die ze zelf, wij allemaal zo graag zouden willen beleven maar zo vaak niet kunnen vinden.
Is dat zweverig, 'new age', jaren-60, naief-wereldverbeterend? of is de mens gewoon deel van de natuur, en zijn alle dieren gezien of ongezien onze familie. Hebben de muizen en de egel die in mijn tuin wonen recht op hun plek daar, en ben ik moreel verplicht om ze te ondersteunen-zover-ik-kan in de koude winter nadat ik ze uit mijn keuken verjaagd heb, ondanks dat ik ze eigenlijk nooit meer zie en het dus niet meer over hun entertainment value gaat. Vogeltjes krijgen daar vaak het voordeel van de twijfel mee met hun vrolijke kleurtjes, maar de wormen, kevers en vleermuizen zijn net zo goed deel van de secret commonwealth, grotendeels voor ons aller gemeenschappelijk belang aan het werk terwijl we daar eigenlijk nooit iets van zien of van merken.
En de baku ook. Ik denk dat er ergens hier een in de buurt zitten moet, want ik slaap best goed - behalve dan door de aanhoudende last van mijn schouder waardoor ik niet op mijn linkerzij liggen kan of de aanhoudende herrie van de verbouwing van de supermarkt aan de overkant van de straat. Maar dat is niet het domein van de baku. Wel een teken dat we haar moeten helpen om haar domein veilig te houden, en ook voor onszelf.
Leuker dan dat ik me het origineel herinner, want dat vond ik als ik het me nog goed herinner indertijd al enorm flauw en oubollig - en dan speelt daar ook Danny DeVito nog in, en die trek ik eerlijk gezegd niet zo goed. Cumberbatch eigenlijk ook niet, maar die wordt voldoende overvleugeld door Colman om geen kans te krijgen te irriteren. En Colman is natuurlijk altijd fijn.
Verder blijft het natuurlijk een flauw niemendalletje, maar dat hoort ook bij het genre.
Niet echt horror vind ik, vooral omdat het niet eng is - het blijft toch allemaal een beetje slapstick achtig. Wel veel gore en lompe actie, al is het misschien niet allemaal heel origineel. Toch best een grappig filmpje voor tussendoor. Ik zie hierboven een aantal keer het woord 'vermakelijk', en dat past inderdaad prima. Het helpt ook dat beide dames, Maddie Hasson en Andra Nechita bepaald geen pijn doen aan de ogen.
Alternatieve titel: I Am Not a Bird, 6 februari, 23:07 uur
De wat zelfkanterigere versie van de verhalen - films en boeken - van Amelie Nothomb, en ook dit is een boekverfilming. Ditmaal van een Canadese mevrouw Catherine Hanrahan, en kennelijk minimaal even autobiografisch. Het plan was om er een film van te maken met Kate Bosworth in de hoofdrol.
Wat een keuze, Kate of Alexandra, en wat ze beiden gemeen hebben is dat ze zonder enig probleem bloedmooi genoemd mogen worden, en heel behoorlijk acteren. Maar ook beiden niet veel geluk om in de 'juiste' producties terecht te komen, en nooit echt doorgebroken - het blijft een beetje zeuren met B-films en op zich interessante films maar elke keer net niet die die het grote publiek halen. Of ze te kieskeurig zijn om de opvolger(s) van Weinstein te plezieren? je zou het haast gaan denken.
Hoe dan ook, deze film is weer een schoolvoorbeeld van een productie die het niet echt halen gaat. Het verhaal is op zich wel goed, maar al vaker gezien en net niet geniaal genoeg om zoiets fijns als Lost in Translation of Stupeur et Tremblements te worden, en aan de andere kant ook net niet filmhuizerig genoeg voor - ehh, hoe heet die film nou waarin een meiske zo graag wil leren koken dat de vis tegen haar gaat praten.
Niettemin is het toch best een erg fijne film met een simpel en aantrekkelijk verhaal over liefde en binding, het vinden van je plek in een maatschappij die wezensvreemd is zoals elke, trouw en vrijgevigheid. En gelukkig worden niet alle vakjes voor je ingekleurd, je mag er zelf wat van vinden.
Qua casting welhaast perfect - al had wat mij betreft ieder ander spook van de opera die rol beter kunnen spelen dan Carice, maar dat foutje daargelaten. Alexandra is perfect met haar half/half onbenullige kijkende ogen, haar haar vol dode punten en vorkjes en haar constant uitgestraalde onzekerheid die als een zware walm over de film ligt. De Japanners, Kazu voorop, zijn daar het tegenovergestelde van - die hebben geleerd hun onzekerheden buiten beeld te houden. Jammer dat het verhaal weinig diepte zoekt in de cultuurverschillen buiten de love hotels. Maar de productie is wel fijn zorgvuldig - Kazu rijdt in precies de goede auto, om maar even een open deur in te trappen. En er komen evengoed, al lijkt het dan haast per ongeluk, wel genoeg details langs. Altijd nette sokken aan als je op date gaat, denk daaraan.
Het verhaal gaat van de ene twist in de andere zonder zich om plotholes te bekommeren, en na de derde draai verwachten de makers kennelijk dat we nog steeds goedgelovig en braaf meebuitelen. Wellicht moet je in de Amerikaanse politiek mee zitten om die mentale flexibiliteit te kunnen navolgen, voor mij is het gewoon echt twee twists te veel.
Waar ik al een keer of wat gezegd heb dat Sweeney misschien niet de beste actrice ooit is, maar ze wel uitblinkt in het uitkiezen van precies de juiste films - daar komt dus hier en nu een abrupt einde aan. En evenzo voor Seyfried. Wat een enorme inschattingsfout blijkt dit te zijn voor beiden en voor Sklenar. Hadden we maar echt een Berufsverbot voor dit soort wanstaltigheid, een soort oudtestamentische wraak op degenen die zo ver over de grens van wat redelijk is gegaan zijn. Een echo van wat je in zo'n situatie zegt - verschoon me van dat ik dat smoel van je ooit nog eens aanschouwen mag.
Draaf ik door? Misschien, maar laten we wel zijn, dit is een heel, heel erg slechte film. Ik wil die ruim twee uur (exclusief reistijd) terug.
Het verhaal kwam me al wat bekend voor, en inderdaad, ik blijk dus inderdaad het boek gelezen te hebben - en dat was dus zo'n waardeloze en uit elkaar vallende paperback dat die ondertussen al heel lang geleden alweer in de kliko beland is. Een wonder op zich dat ik me nog herinnerde dat ik het gelezen had - en dat ik het maar in de kliko gebonjourd heb ook, bij gebrek aan consistentie in het bindwerk.
De vertaling naar film werkt redelijk, al is dat vooral met dank aan de cast die ondertussen wereldberoemd geworden is. Nouja Anna Friel. Maar ik bedoelde Billy Connolly natuurlijk, en wellicht ook David Thewlis, Gerard Butler, Paul Walker, Michael Sheen. Toch een heleboel acteurs die sindsdien behoorlijk doorgebroken zijn, al duurde dat voor Walker toch wel veel te kort.
Verder zit de film afgezien van teveel jatwerk van Kruistocht in Spijkerbroek toch wel leuk in elkaar. Veel prettig bijna-kloppende historische details met de trebuchets en het griekse vuur. Er mist wellicht wat te veel diepte in vergelijking met het boek, maar dat komt aan de andere kant weer goed met de fraaie beelden.
Jammer toch wel dat vooral het verhaal in de tegenwoordige tijd zo slap is, dat doet echt af aan de film.
When it's twilight on the trail / and my voice is still
Please plant this heart of mine / underneath that Lonesome Pine / on the Hill
Op zijn minst de derde versie van het verhaal, en de vergetelheid siert wellicht alle drie versies. In ieder geval lijdt deze versie onder een erg weinig interessant verhaal, als een soort voorloper op het Western-genre voordat men doorhad dat daar iets van een narratief in nodig was.
In technische zin wellicht interessant omdat het een van de oudst overgebleven films in kleur is. En ja, in de versie die ik zag zien de kleuren er bijna goed uit, en het gebrek aan perfectie daarin speelt echt geen enkele rol. Maar de overblijvende kleuren ook niet echt.
Wellicht evenzeer interessant door een erg vroege rol van Henry Fonda - nauwelijks herkenbaar hier met zijn melkmuiltje met zijn volle gebit tegenover de doorleefde kop zonder tanden die hij later zou krijgen. Ook voor hem toch wel dat ik nauwelijks onder de indruk was van zijn rol.
Hathaway had er toch al best wat films opzitten, dus waarom hij met dit nogal nietszeggende en flauwe ding kwam. Was dat omdat het toch een remake van twee eerdere versies was, en hij zich daar schatplichtig aan voelde? Iemand die die eerdere films gezien heeft mag het zeggen. Ik ga de moeite maar niet nemen geloof ik, deze lag me al zwaar genoeg op de maag.
Er zijn bepaald wel meer films die kritiek leveren op het kunstwereldje. (Untitled) (2009) bijvoorbeeld, of Boogie Woogie (2009). Deze kiest een andere weg, maar komt uiteindelijk wel weer op hetzelfde uit, al is het dan wel met een paar vrij originele ideeen. Jammer dat de uitwerking dan toch wat marginaal blijft.
Uma Thurman speelt wat te overdreven, te theatraal. Samuel L ook, maar van hem zijn we dat soort dingen al veel te lang gewend waardoor het nauwelijks meer opvalt. Manganiello is dan beter, die is, in functie van zijn rol. Was de hele film maar van dat niveau.
En uiteindelijk toch net iets te veel een flauwe sigaar uit lege doos. Jammer, had meer in kunnen zitten. Het is toch vooral de gemakzuchtige regie die er geen meesterwerk van maakt.
Vampieren die last hebben van zilveren kogels en zilveren messen, staken van speciale houtsoorten en niet zichtbaar zijn in spiegels. Ok, dat gedoe met daglicht en knoflook is dan wel even vergeten, maar daar staat tegenover dat de vampieren (m/v) een overdaad aan strakke lederen kleding aan- en half uit hebben. En al zijn de mannetjesvampieren dan te slijmerig en fatterig voor woorden, de dames komen er bij mij dan wel mee weg, en gelukkig krijgen zij ook zo ongeveer alle screen time.
Een vampierenfilm hoort niet al te serieus te zijn, en dat heeft Halihan goed begrepen. Respect voor het genre, ook heel belangrijk, en behalve dat dat iets met de voornoemde zilveren of houten objecten in zich heeft snapt ze ook verder waar het om gaat. Erg leuk gedaan, ondanks de overduidelijke beperkingen, en er ondanks dat echt een leuke film van gemaakt - met net iets meer dan alleen die leren broekies, al is dat misschien toch eigenlijk stiekem wel de hoofdzaak.
