Les Grandes Personnes (2008)

gewoon een woord "'''''''super"""""

ik heb nog pijn in mijn buik van het lachen

aangenaam filmpje over de relatie tussen de verschillende personen in de film.

Een van de mindere films van de topper Jean-Pierre Darroussin al met al een magere zes dus 3 *

Ik begrijp niet waar je om hebt moeten lachen en heb zelden zo'n saaie inhoudsloze film gezien....

Lief, klein en kort filmpje!

En net voor de sneeuwstorm Nederland in z'n greep gaat krijgen nog even een Franse vakantiefilm over een vader en zijn 16-jarige dochter die met de zomervakantie naar Zweden gaan.

Vakantie lijkt niet erg voortvarend van start te gaan: huisje is dubbel geboekt en noodgedwongen wordt het samenleven met twee eveneens Franse vrouwen.

Dochter is net blijven zitten en krijgt wat last van vlinders in d'r buik en onderwijl jaagt pa met metaaldetector op een verborgen vikingschat.

Subtiele humor, vakantiegevoel (niet persé alleen de prettige kanten) in een uitermate fijne coming-of-age-film.

Iets te lief, iets te klein, en iets te kort.

Ik hou wel van dit soort films, maar ik zag te weinig gebeuren dat me bij blijft, dat me raakte, dat me deed lachen, dat me emotioneel raakte.

Het was bovendien de eerste keer dat ik Darroussin bezig zag - ondanks zijn toch al behoorlijk uitgebreid acteerwerk - en hij werkte eigenlijk wel een beetje op m'n zenuwen. Niet duidelijk of dat z'n personage of de acteur zelf was.

Oké, maar het had allemaal net iets meer mogen zijn.

Gisteren de gelijknamige film uit 1961, vandaag deze. Dat de films niets met elkaar te maken hebben was al snel duidelijk, maar behalve dat ligt in deze de lat voor het ambitieniveau ook wel bepaald lager, dit is meer zo'n standaard Franse vakantieklucht met net een heel klein vleugje Bonjour Tristesse er door gehusseld om Anais Demoustier wat te doen te geven - maar veel te dun om de film tot iets anders dan een standaard Franse vakantieklucht te maken. Zo'n apparaat van een vader, het arme schaap. Voor een komedie is er veel te weinig te lachen, of je moet het tellen van plotholes hilarisch vinden - dan kom je aan handen en voeten te kort.