The Trail of the Lonesome Pine (1936)

* 30 maart a.s. op DVD: R-2.

Vergeet de hierboven vermelde R-2 link met teleurstellende transfer: DVDreview van de R-1: 'Detail is shockingly strong'.

film verdient een veel betere waardering. ga maar zien.

Een van de eersten kleur film,redelijk bewaard gebleven deze tc .

Sterke film geen western,schitterend gefilmd in een prachtige omgeving .

Een nog zeer jonge Henry Fonda die toen al de kwaliteit toonde voor latere films.

Fred MacMurray prima acteerend in een geschil tussen bergmensen,met als inzet

Sylvia Sidney

Het schijnt zo te zijn dat dit de eerste film was die in kleur (Technicolor) werd opgenomen buiten de studio's.

In ieder geval ziet de film er mooi uit in kleur maar ook de omgeving is goed gekozen .

Het verhaal over een driehoeksverhouding is best boeiend om te volgen zeker voor een film uit 1936.

Wel is het een raar idee dat Fonda trouwplannen heeft dit terwijl hij een neef is van Sidney.

Maar goed als je zo afgelegen woont in de bergen en de keuze aan vrouwen blijkbaar schaars is .

Dan kan ik mij er wel iets bij voorstellen .

De acteurs acteren naar behoren al springt Sylvia Sidney er voor mij iets boven uit.

Fuzzy Knight zingt nog enkele liedjes iets dat voor mij niet gehoeven had .

Deze versie uit 1936 was toen al de vierde boekverfilming .

Het boek komt uit 1908 en de andere drie films zijn uit 1914,1916 en 1923.

De titel song werd nog eens gezongen door Laurel & Hardy in de film The Way west (1937).

When it's twilight on the trail / and my voice is still

Please plant this heart of mine / underneath that Lonesome Pine / on the Hill

Op zijn minst de derde versie van het verhaal, en de vergetelheid siert wellicht alle drie versies. In ieder geval lijdt deze versie onder een erg weinig interessant verhaal, als een soort voorloper op het Western-genre voordat men doorhad dat daar iets van een narratief in nodig was.

In technische zin wellicht interessant omdat het een van de oudst overgebleven films in kleur is. En ja, in de versie die ik zag zien de kleuren er bijna goed uit, en het gebrek aan perfectie daarin speelt echt geen enkele rol. Maar de overblijvende kleuren ook niet echt.

Wellicht evenzeer interessant door een erg vroege rol van Henry Fonda - nauwelijks herkenbaar hier met zijn melkmuiltje met zijn volle gebit tegenover de doorleefde kop zonder tanden die hij later zou krijgen. Ook voor hem toch wel dat ik nauwelijks onder de indruk was van zijn rol.

Hathaway had er toch al best wat films opzitten, dus waarom hij met dit nogal nietszeggende en flauwe ding kwam. Was dat omdat het toch een remake van twee eerdere versies was, en hij zich daar schatplichtig aan voelde? Iemand die die eerdere films gezien heeft mag het zeggen. Ik ga de moeite maar niet nemen geloof ik, deze lag me al zwaar genoeg op de maag.