Logboek

Een heikneuter komt in de grote stad terecht. Wellicht had mijn leven een heel andere wending gekregen als ik indertijd deze film gezien had, want maar een paar jaartjes eerder kwam ik vanuit een dorpje in Friesland ineens in Amsterdam terecht. Parallellen te over, al had ik dan wel de zekerheid van een onderdak en inkomen, en was ik niet zo naief als een van mijn latere vriendinnetjes die in de rosse buurt een briefje zag hangen ‘kamer: 100 gulden’ en dacht dat het best meeviel met de woningnood in de stad.

Ergens toch wel wat spijtig dat dit soort verhaal altijd vanuit het gezichtspunt van de heikneuter verteld lijkt te worden - zou het niet veel interessanter zijn om dat eens om te draaien. Vergelijkbaar wellicht met vampierenfilms, wanneer is Dracula nou eens de hoofdpersoon, is er nou echt nooit iemand op dat idee gekomen?

En ook jammer dat Noiret maar zo’n klein rolletje heeft - en toch trekt hij daarmee de film naar zich toe, meer dan Blanc of Bėart. Wat een geniale acteur was hij toch, en geen rol te klein.

Met zo'n cast verwacht je toch wat.

En daar komt dan zo ongeveer niks van uit, met het zwakke verhaal dat alle kansen laat liggen - maar wel een serie nogal overbodige en erg lompe schietpartijen afdraait. Wel wat realistischer dan gemiddeld misschien, moet ik daarbij zeggen - de helden schieten wel eens mis, en ze hebben ook geen oneindig magazijn. Evengoed kan dat de film niet redden, en dat doet de aanwezigheid van een Elliott of Fiorentino ook niet. Met gemak de slechtste film waarin ik een van beiden zag spelen.

Misschien niet precies historisch verantwoord, maar wel een erg interessant en bijzonder fraai gefilmd tijdsbeeld, met fijn veel details over hoe het er op het hoogtepunt van het duelleren zo ongeveer aan toeging - subtiel tegen de achtergrond van de wetswijzigingen van die periode, en de opkomst van het feminisme.

Jammer dan wel weer dat het personage van Marie-Rose Astié de Valsayre - ik geloof het enige personage dat echt bestaan heeft - maar relatief weinig ruimte krijgt. Over haar leven zou je best een erg interessante film kunnen maken, en met Doria Tillier heeft deze film alvast een actrice die dat met verve zou kunnen invullen.

In plaats daarvan heeft Roschdy Zem de hoofdrol als de fictieve zwaardmeester Clément Lacaze. Echt een straf is dat overigens ook weer niet - Zem is op het acteervlak op een niveau aangekomen dat wellicht nog hoger is dan de verheven status van de Maître d’Armes die hij speelt.

Perez heeft de regie strak in handen, en deelt zichzelf de rol van antagonist toe - die hij even fraai gedoseerd neerzet als Zem en Tillier. Knap werk, en het levert een erg fijne film op - precies wat ik graag zie aan een film, niet alleen een uurtje vermaak maar ook de vonk, de prikkel om iets bij te leren over het onderwerp, en in dit geval zijn dat er meteen twee - het schermen en Astié de Valsayre.

Lee Marvin en Sissy Spacek.

De intro van de film is onsmakelijk genoeg om iemand per direct vegetarier te laten worden - en als het in 1972 al zo toeging, dan vraag ik me af hoe dat tegenwoordig gaat. Er schiet me bijvoorbeeld zo’n term als ‘separatievlees’ te binnen.

Verder gaat het vooral om die jurk, de combine en de cattle pens - maar ook de rode vrachtwagen verdient het wel genoemd te worden, de cameravoering is af en toe best interessant, en de locaties kloppen ook best erg goed. Bij elkaar verdient de film toch wel een lichte cultstatus.

Een romcom uit Nederland, dat is een recept voor mislukking zou je denken. Toch vind ik deze dan wel weer grappig, al is het wellicht vooral vanwege de extreem flauwe grap rond de kus van Langelaar en Aerts. En Jelka speelt dan wel mee maar krijgt eigenlijk veel te weinig ruimte.

Verder is er wel een schrijnend gebrek aan Gronings accent en gedrag, of zelfs maar een geloofwaardige supermarkt. Het lijkt wel alsof de makers daar nooit daadwerkelijk zelfs maar in de buurt geweest zijn.

Een indrukwekkende film met sterk spel van Sennott, met een verhaal dat al vaker verteld is en ook nog wel vaker verteld zal worden. Wat me opviel is dat de film voor zover dat mogelijk is een vrij neutrale benadering kiest, wat de laatste tijd nogal zeldzaam lijkt te worden. De relaties worden goed uitgewerkt, de bijrollen zijn misschien niet allemaal even sterk als Sennott maar wel voldoende. Een van de betere films over dit onderwerp.

Een paar jaar geleden zag ik The Post (2017) - die me eerlijk gezegd erg tegenviel. Dan deze film, hetzelfde verhaal met een wat andere focus. Dat blijkt een veel sterkere keuze te zijn, en wellicht speelt daar ook een heel grote rol dat de cast van een volstrekt ander kaliber is. Vooral Hoffman heb ik geloof ik niet eerder zo scherp en met zoveel energie zien spelen. Meestal irriteert hij me, en wellicht had ik daarom de film nog niet eerder gezien.

Ook onverminderd relevant eigenlijk, gezien dat de schandalen in de Amerikaanse politiek bepaald niet opgehouden zijn na Watergate. Waar een Trump nu mee wegkomt is feitelijk veel erger dan waar Nixon voor aftreden moest. De schaamte is verdwenen, en dan vooral bij de partij die zegt iets met law and order te hebben - dat is het enige wat veranderd lijkt te zijn.

Flauwe hap, alles is eerder en later veel beter gemaakt - behalve de eindscene wellicht, want die verdient ten volle de bonuspunten die Jordy zo lang geleden al noemde.

Jammer dat de rest wel echt prut is. Anderhalf uur wachten op die ene scene die dan wel ok is. Zelfs als je verslaafd bent aan dit genre, dan nog kan je beter voor de duizendste keer Eurotrip kijken dan dit. Of Wayne’s World. Tia Carrere vs JLH, ouffff.

2* (waarvan anderhalf punt JLH bonus)

Het begin, en wellicht is dat het interessantste deel van de film doet me onweerstaanbaar denken aan La Belle Noiseuse (1991). Het komt ook wel wat over alsof dat de bedoeling is, dus of dat nou een pluspunt is laat ik maar even naast me. Visueel heb ik dezelfde twijfels - mooie beelden, maar er wordt ook wel wat erg gratuit gebruik gemaakt van het gebeeldhouwde smoeltje van Merlant. Fraai, maar de context en de inhoud, daar ging het toch om.

Ergens halverwege verandert de toon ietwat, en neemt een zekere vertedering over van het zagende stemmetje in mijn achterhoofd. Lief toch. Maar eens de titelrollen gedraaid hebben komt dat stemmetje weer terug - had hier niet veel meer in gezeten, als er beter naar la Noiseuse gekeken was, of er zelfs misschien begrepen was wat die film tot iets bijzonders maakte. Zoals wel vaker mis ik vooral de durf, het talent is er overduidelijk wel.

Er zijn legio films waarvan het plot ongeveer dezelfde samenvatting heeft. Wat maakt deze daarin bijzonder? het wordt mij niet direct duidelijk. Eens te meer ben ik het ergens wel eens met Onderhond. En toch ook wel teleurstellend dat precies het beeld waar de titel uit komt nauwelijks terugkomt in de film - niet dat ik die uitleg nou zo ernstig mis, maar wel de focus op waar het dan kennelijk om zou moeten gaan. Zoals het uitpakt had de titel eerder zoiets als 'full-body schilderij van een vrouw in een soort lijkwade' kunnen heten - oh, het was bedoeld als trouwjurk.

Wat me dan ineens weer aan het werk van Piet van den Boog herinnert. Wellicht verklaart die link meteen ook waarom ik deze film wat teleurstellend vind.

The unbearable lightness of being with an oligarch

En dat pakt op zich wel leuk uit, al is de tweede helft wat te lang en stapelen de verwikkelingen zich wat langdradig op. Toch blijft het wel fijn kijken, de balans tussen komedie, ranzigheid en familiegezeur is fraai getroffen - en wellicht is dat ook in grote mate aan Madison’s karakter te danken, want ook daar zit een vergelijkbaar knap getroffen balans in.

Voor zover ik het tussen de regels door begrijp speelt het verhaal in de vroege jaren -00, maar dat komt er wat weinig duidelijk uit dus. Maar zoja dan verklaart dat in ieder geval het ontbreken van verwijzingen naar de oorlog in Oekraine en de sancties tegen Russische oligarchen. Toch eigenlijk wel wat slordig om dat te laten hangen.

Een remake, maar het origineel heb ik nooit gezien, en vanwege mijn Streepallergie laat ik het daar ook maar bij.

Het verhaal is enerzijds onzinnig, aan de andere kant gebeuren dit soort dingen dus gewoon echt. Jammer wel dat er niet op een of andere manier een beter plot uit te wringen was. En dan de soundtrack nog, met de te oubollige song waarmee we de titelrollen in gesmeten worden.

Mooie plaatjes van de rivier, dat dan weer wel, en de B-list acteurs doen hun best al is het niet echt genoeg. Het grootste probleem is gewoon de gemakzuchtige productie en de te makke regie.

De film is op zich al boeiend genoeg, maar als je even graaft blijkt het verhaal vrij letterlijk waar gebeurd te zijn. Dat maakt het toch een tikje interessanter - we hebben het niet meer alleen over een spannend romantisch driehoekje tussen Joss Ackland, Greta Scacchi en Charles Dance, maar over een echte moordzaak, die ook nog eens formeel nooit echt opgelost is. Met alle details over het hoe en waarom open, en als je daarvoor voelt jaren aan graafwerk in de saillante details.

In de film vallen we halverwege in het gebeuren, en met de tand des tijds zien we dan wel wat over het hoofd waar de hoofdrolspelers vandaan kwamen, hoe ze in dit navrante blijspel terecht kwamen - niet echt op merites, laat ik het daar beleefd bij houden. Fraaier nog, Lord Errol, die mooie rol van Charles Dance, was in het echt lid van de British Union of Fascists. Wellicht toch niet zo’n fijne meneer als zijn fraaie smoeltje doet vermoeden - maar wel echt op het lijf van Dance geschreven, alsof de echte protagonist ooit voorvoeld heeft dat er ooit een acteur van dat kaliber zou zijn om hem te spelen. Niet dat ik Dance verdenk van fascistische sympathieen overigens, maar hij heeft er wel precies de goeie kop en mimiek voor.

En dan Joss Ackland, met zijn rol als de latende huisvader. In het echt liep dat toch ook wel, ahem, interessant af - hij werd dan wel vrijgesproken van de moord, maar - ik citeer maar even van Wikipedia “Delves Broughton was never accepted back into the Happy Valley set and returned to England alone, his wife having already taken another lover” - en jawel, binnen enkele dagen na zijn retour pleegde hij volgens de officiele lezing zelfmoord door een overdosis morfine.

Genoeg materiaal om een serie over te maken, en dan minstens tien seizoenen - en geen enkele noodzaak om details te verzinnen, de realiteit is ook in dit geval gewoon sterker dan wat de beste schrijvers in Hollywood uit hun pen krijgen. Je zou gaan hopen op een remake, die de historische context breder meeneemt, en meer aandacht voor de afloop - even heel simpel, hoe de personages van Scacchi en Ackland aan hun eindje kwamen, en wat er nog van hun respectievelijke imperia over is.

En vanzelf ook veel meer inhoud over wat er precies indertijd gebeurd is in die ‘happy valley’ waar we nu alleen maar zijdelings iets van te weten komen. Maar ja, wie zou je toch in de rollen van Dance, Scacchi en Ackland moeten casten. Nogal kansloos eigenlijk. Wat dat betreft is deze film toch wel ongenaakbaar.

Het zal wel een leuk of misschien zelfs goed idee hebben geleken, ergens vroeg in de onstaansgeschiedenis van deze productie. Anders verklaar je niet dat een Blanchett, een Dance, een Vikander zich hiervoor hebben laten strikken. Maar de uitwerking is vooral saai, nietszeggend, en de makers zetten niet hun doelwit te kakken maar vooral zichzelf. De paar momenten die grappig of betekenisvol, misschien zelfs zinvol zijn verdwijnen volledig in de brei van saaiheid en mislukte ideetjes. Een satire op de politiek is het allerminst - eerder een parabel op de bewuste, bedoelde, of zelfs gezochte onwetendheid van de makers.

Wat me een raadsel is is hoe dit misbaksel tot een release heeft kunnen komen. Een enorm gebrek aan zelfrespect in de productie op zijn minst, maar het verbaast me ook dat deze lijst acteurs niet ergens een rode lijn getrokken heeft. Je naam wordt er toch aan verbonden.

Ik vind dit echt een serieus moeilijke film om naar te kijken.

David Lama was een super aardige gozer, en het is volstrekt tragisch dat hij er al niet meer is. En als je dit soort film kijkt, is het haast onmogelijk om je te onttrekken aan de indruk dat de druk van de beroemdheid en de noodzaak om voor sponsoren relevant te blijven daar een rol in gespeeld heeft - en dat deze film zelf daar ook een voorbeeld van is. Het is tenslotte niet echt dat de film overloopt van het plezier in het klimmen om het klimmen zelf tenslotte; het wil maar niet duidelijk worden of Lama er uiteindelijk een beetje lol in had. Volgens het oude spreekwoord ‘de beste klimmer is die die het meeste lol heeft’, dan maakt hij hier weinig kans.

Behalve dat is het qua film ook nog eens een echt lange zit ondanks de beperkte speelduur van maar 102 minuten. Ook dat is wel absurd eigenlijk, met dit onderwerp en in deze omgeving. Dan moet je toch een enorm talent hebben - voor iets anders.

Teveel documentaires verliezen zich in een eindeloze brij van uitleggerige voice-over die over elk beeld duiding en mening willen toevoegen om toch maar vooral zeker te stellen dat elke kijker daar braaf de gewenste emotie bij voelt. De filmvariant van zo'n toeristenbus waarbij de animateur.trice bij elk gebouw haar commando's afdraait als ware het een drill sergeant. Die augen.... Links, zoiets.

Maar het kan ook anders, en deze film laat zien hoeveel beter en mooier het daardoor al gauw wordt. Gewoon minutenlang kijken naar een hommel op een bloem, met als enige geluid het gezoem. En zo hoort het ook gewoon, want bij dit soort beelden past een verstilling, met op zijn hoogst een gedicht, een sentimenteel liedje gezongen door je moeder, een anker als je persoonlijke binding met een boom of een stuk steen.

Zo'n film als deze zou ik zelf wel willen maken.

Nou nee.

Het idee kan dan zijn dat Michael Mann door zijn rol bij de originele serie heel goed in zijn hoofd had hoe dat had moeten zijn, maar evengoed lijkt de film er in ongeveer niets op. Het ontbreekt aan de 'echte' Tubbs en Crockett, de panache van Johnson, de stille kracht van Edward James Olmos en de rijkdom van de hele originele cast - en over de Ferrari begin ik maar helemaal niet.

Wellicht eerlijker om de film als een op zichzelf staand iets te beoordelen, en dan valt op dat de sfeer wel degelijk sterk is en de soundscapes ook bij afwezigheid van Jan Hammer best sterk zijn. Gong Li die een hoop kritiek krijgt ligt bij mij best goed, en daarnaast altijd jammer als een klasbak als Naomie Harris een toch wat klein rolletje heeft.

Dat was het positieve nieuws overigens, want Colin Farrell is lomp miscast - en niet omdat hij een slechte acteur is, verre van. Maar hij past absoluut niet op deze rol, is overduidelijk uitgezocht omdat hij in de verte wel wat op Johnson lijkt maar qua spel, mimiek en dictie komt het gewoon nergens in de buurt van wat nodig is. En wellicht het ergste, die onderkin. De film is uit 2006, toen mocht fatshamen nog dacht ik zo?

Ai.

Ik had er meer van verwacht - wellicht naief, want de versie van Murnau en de remake van Herzog vielen me ook al niet zo goed. Het was misschien ook eigenlijk gewoon wel een echt slecht idee om een remake te maken die zo strak langs het origineel loopt - en niet alleen omdat dat op zich al een wat gemankeerde film was, maar ook omdat daarmee dik honderd jaar ontwikkeling van de filmkunst wordt overgeslagen.

Er zijn nogal wat films over vampieren gemaakt tenslotte, en de afgelopen honderd jaar is zowat elke denkbare verbetering aan het origineel wel eens geprobeerd - soms met weinig succes, maar ook best vaak met juist veel succes. Nu nog maar weer een keer teruggrijpen op het origineel is niet alleen per definitie domweg een herhaling, maar ook de ontkenning van honderd jaar aan bewezen goede ideeën. Als je daar dan niet iets heel eigens en heel spectaculairs tegenover weet te zetten, dan wordt het gewoon een saaie herhaling zonder enige waarde.

En dat is het dus eigenlijk gewoon ook. Jammer van de moeite, jammer van de paar mooie scenes van Lily-Rose en Willem Dafoe. Maar verder voelde het als een langere zit dan The Brutalist, en die noemde ik in mijn schrijfseltje al ongekend kontkrakend.

Volgende keer graag gewoon weer een vampierenfilm in de jaren-70 stijl, met veel slapstick en veel kleur, en alle ondertussen verplichte onderdelen als spiegels en vleermuizen. Eng hoeft het niet te zijn, dat is bijzaak in dit genre - dat hebben we geleerd uit die honderd jaar evolutie. Leuk aan de andere kant is wel zo'n beetje verplicht, en dat is dit geval dus ook al nergens.

The China Syndrome. It's not about China. It's about choices. Between honesty and ambition. Career and conscience. Responsibility and profit.

Een icoon van de jaren-70, deze film - en tegelijkertijd onverminderd actueel.

De techniek achter de schermen bij de televisie is niet meer hetzelfde, maar aan de natuurkunde is niets veranderd, en aan de aard van de mens ook niet. Precies om de redenen die de film laat zien zal kernenergie nooit veilig zijn, toen niet en ook nu niet, en dat blijkt met elk incident met kernenergie opnieuw. Wat is de rode draad dat de ongelukken in Three Mile Island, Sellafield, Chernobyl en Fukushima gemeen hadden? Dat het vermijdbare fouten waren, en dat die van te voren genoegzaam bekend waren - maar niet werden opgelost, omdat het probleem werd weggeredeneerd, gebagatelliseerd. Het probleem is niet de natuurkunde, of de technologie - het probleem is de mens. Je kan op zijn hoogst een discussie starten of af en toe een rampje minder schade oplevert dan continue fossiele brandstoffen doorstoken - veel succes om dat te verkopen aan de buren van je kerncentrale.

Jane Fonda is vanzelf perfect als gemengd-nieuws meisje dat carriere maken wil, en de losbollige cameraman die Michael Douglas neerzet klopt ook helemaal. De karakterrol, voor zover daar eigenlijk sprake van is dan, die is voor Jack Lemmon. En Lemmon maakt er meer van dan je zou mogen verwachten - meer dan wat toen gebruikelijk was voor dit soort film, en dat maakt de film tot wat het geworden is, en wellicht in niet onbelangrijke mate ook door het samenspel met zijn filmcollega Wilford Brimley. Geloofwaardig en authentiek, zo komen ze vooral over - en dat doet ook Richard Herd, die de dollartekens in zijn ogen niet verloochend en letterlijk over lijken gaat. Echt een eng mannetje, als een soort jongere Trump welhaast met zijn gladjakker-kapsel.

Het enige waarin ik de film wat matigjes vond was de scene van de achtervolging, waarin Lemmon in zijn BMW achterna gezeten wordt door de enforcers van de bad guys. Toch niet echt geloofwaardig dat ze hem zo makkelijk kunnen bijhouden. Wel leuk om zo'n BMW nog eens te zien langskomen - mijn oom had ze - eerst een 1600, later ook een 2002. Mooie auto's.

Wel vermakelijk, maar ook extreem voorspelbaar en gemakzuchtig in de uitwerking - het komt nou niet echt over alsof er lang nagedacht is over dit script. Megan Fox als publiekstrekker, maar de rest van de cast is beter bezig - Fox loopt er een beetje versuft en bleekjes bij, Madeline Zima ziet er een stuk prettiger uit eigenlijk en speelt ook beter.

Verder mist de film precies alles waardoor ik me over een week of wat nog herinner waar het ook alweer om ging. Of misschien zelfs morgen al.

Ik ben nogal fan van Laetitia Casta, maar ondanks haar gulle aanwezigheid is deze film nauwelijks door te komen. Een auberge espagnole vol irritant overdreven personages, veel druk gedoe en nul inhoud, bleeh. Voorop daabij Amalric, die me in een normale film al snel op mijn zenuwen werkt, maar dat nu in de overtreffende trap doet.

I’ve seen bongo films better than that Mosquito rubbish!

Een aantal best mooie en indrukwekkende beelden van de V1 in actie, van de vliegerij met de Mosquito, en de supermooie auto - een Godsal V8 Corsica, no less. Maar het verhaal is nogal teleurstellend, en het blijft onduidelijk waarom de makers niet gewoon voor een van de vele waargebeurde verhalen over het 619 Squadron gekozen hebben. En kennelijk vond David McCallum dat ook, want van hem is het citaat dat ik hierboven quote.

Slecht is het op zich ook weer niet, het is vooral dat het zonder veel moeite zoveel béter had kunnen zijn, en de vraag waarom onbeantwoord blijft.

Alles aan deze film zet mij enorm aan om er een absurd lang stuk over te schrijven. Liefst even lang als de film zelf, zodat je kan kiezen of de de film gaat kijken of dit stuk leest.

Wat ik al eens een keer of wat eerder opgemerkt heb, het aantal sterren is niet altijd een zinvolle benadering van wat wel of niet een 'goede' film is. Het blijft toch altijd een arbitraire metriek, en enorm afhankelijk van de context - wat voor soort film is het, welke verwachtingen had ik er vooraf van en valt dat mee of tegen. Paste de film bij de mood toen ik zat te kijken - en wellicht belangrijker nog, toen ik er wat over opschreef. Een wellicht veel zuiverdere metriek is hoeveel woorden ik er aan besteed: er zijn zat films die een drietje krijgen, en waar ik moeite heb om er drie zinnen over op te schrijven. Is dat dan een 'gemiddeld' goede film? En in vergelijking, deze film die ik beslist geen drie sterren ga geven maar toch ook geen vijf - maar waar ik wel een heel boekwerk over schrijven kan, en dan nog het gevoel heb dat er meer bij gekund had?

Eerst maar even wat onderwerpen die toch wel verplicht zijn als het over deze film gaat, en als eerste dan maar meteen de werkelijk kontkrakende speelduur. Het is lijkt het wel ietwat in de mode, een soort wedstrijd waar je hoog, heel hoog in scoren moet als je serieus genomen wil worden voor de grote prijzen. Terwijl aan de ene kant de maatschappij steeds meer moeite heeft om de aandacht langer dan vijf seconden bij social media vandaan te houden, telt een film van korter dan drie uur nauwelijks meer mee, zo lijkt het wel. Noodzakelijk is dat verder toch niet echt, want narratief had het zonder al te veel moeite ook wel in krap twee uur gekund volgens mij, en met wat creativiteit nog een half uur korter. Dus waarom? Death by powerpoint, maar dan de filmversie. Dat er dan een pause nodig is is al wel helemaal het toppunt - alles om maar op te vallen, die indruk krijg ik er van.

En hetzelfde met Vistavision. Mooie techniek hoor, maar er is een reden dat het al ruim vijftig jaar niet meer gebruikt wordt. Als je het jezelf nou echt graag moeilijk wil maken, waarom dan niet gewoon 70mm - dan kan je tenminste nog met enig recht volhouden dat je meer resolutie op het scherm krijgt dan met digitaal. Maar met VV is dat niet echt een zinvol argument te noemen - en voor de 'kleur' of 'look' van de film is al een even onzinnige discussie, vanwege dat alles na de camera nog steeds digitaal is, en de color grading gewoon volstrekt losstaat van het film formaat of de camera. Het zou wat uitmaken als je jaren-50 stock zou gebruiken, en je de voor toen typische maar wel foute kleuren zou krijgen - maar dat bestaat allang niet meer, en die foute kleuren komen in dit geval dus gewoon uit de computer, en dat is wat mij betreft grotendeels erg lelijk gedaan, en ook grotendeels niet in de 'goede' foute kleuren. Nogal nep dus eigenlijk.

Wat er dan vervolgens met de camera gedaan wordt, mwah - ja, er zitten zeker een aantal episch mooie beelden tussen. Maar ook enorm lelijke, en enorm overbodige. Het doet me de vraag aan of de gelukte beelden met opzet gelukt zijn, of per ongeluk - zoals een van mijn docenten ooit wel eens tegen me gezegd hebt 'je hebt geen talent, maar compenseert dat met een enorm hoog materiaalverbruik'. Als makkelijk voorbeeld van wat je beide kanten uit redeneren kan misschien, het beeld van het Statue of Liberty. Ik vind het vooral lelijk gedaan, en ontoepasselijk - het had gekund als Toth was flauwgevallen in het verhaal, maar zoals het nu langskomt, echt nee. Maar een minuut later komt er dan wel weer een beeld langs wat gewoon echt helemaal klopt, en zo als poster ingelijst kan worden en dan zowat het hele verhaal van de film al vertelt.

En zo gaat het zo'n beetje doorheen de hele film. De scenes in de marmergroeve zijn hier en daar episch mooi - maar de onthulling van het blok marmer, geniaal in de simpliciteit met de fles water - maar dat wordt dan weer zò enorm knullig in beeld gebracht dat ik er haast bij begin te gillen. Zo volstrekt overbodig en jammer, en het doet eigenlijk alle wel gelukte beelden haast weer teniet.

In oplopende volgorde van ergernis geloof ik, wil ik dan wel even wat kwijt over de titel - en daarmee ook over dat onderdeel van het narratief. Met het brutalisme heeft de film eigenlijk hoegenaamd niets uit te staan, en er komt maar verrassend - en teleurstellend - weinig inhoudelijks over het brutalisme langs, en zelfs het Bauhaus wat wel genoemd wordt komt niet verder dan een wat losse verwijzing in het verleden van Toth. Terwijl ik me daar vanwege de titel toch echt aan wat meer verwacht en zelfs op verheugd had. En niet alleen langs die kant - de ietwat gesuggereerde aanleiding voor de (oh zo lelijke en verfoeide) brutalistische stijl is er in de realiteit helemaal niet, want die bestond al ver voor de periode waarin de film speelt. De correctere term zou wellicht zijn 'nieuw brutalisme' - wat meteen ook impliceert dat er een oudere vorm was, en daar hoeven we bijvoorbeeld alleen maar voor aan, inderdaad, Bauhaus of zelfs Le Corbusier te denken. Maar zelfs dan klopt de link, de aanleiding in het verleden van Toth niet, want het nieuw-brutalisme was veel breder, en ontstond eerder uit kostenoverweging en esthetische motieven.

Het liedje aan het einde - 'One for you, one for me'. Sowieso dat hele gedoe al met die frivool scheef lopende titelrol, maar dan met die enorme dissonans erbij. Er is vanuit het narratief wel een verklaring te bedenken, en wellicht klopt die ook met wat Corbet ermee bedoeld had - meer daarover wellicht later, als ik het tegen die tijd niet alweer vergeten ben. Maar of dat klopt of niet, het schraapt me evengoed als nagels over het schoolbord, en er moet me ook met een bijgaande diepe zucht van het hart dat het kneiterhard tegen het adagium 'show don't tell' ingaat - net als het hele einde al. Titelrollen zijn er voor de credits, als je dan nog iets te vertellen hebt dan is er gewoon iets mis met je film. Bijna net zo erg als hoofdstuktiteltjes, maar met als bonus strafpunten dat je je publiek met die nasmaak buiten gooit. Ohja, hoofdstuktiteltjes.

Dan kom ik langzamerhand bij de positievere punten, en als eerste dan het onwaarschijnlijke gegeven dat Corbet niet gewoon even een filmpje gemaakt heeft voor een bescheiden budget van nog geen 10 miljoen dollar - nee, hij heeft een van de meest epische en absurd lange films uit de filmgeschiedenis gemaakt voor een budget waar de meeste serieuze films nog niet eens een script van kunnen maken. Meer kwijt zijn aan de camerahuur, de stroomrekening voor de belichting. De rechten voor de soundtrack. De acteurs voor de bijrollen - elk. Je vraagt je af hoeveel hij op de pof heeft moeten doen, hoeveel spullen hij heeft moeten lenen - of hoeveel spullen hij heeft moeten 'lenen' - en al helemaal met het in die context nogal absurde idee om ouderwetse film te gebruiken. Dan is de waslijst aan anachronismes, foutjes en missertjes in het verhaal of minder goed gelukte scenes eigenlijk gewoon onwaarschijnlijk kort. Niet dat ik me als regel laat overhalen door dit soort aspecten - het is tenslotte het eindproduct wat telt, en je moet je publiek niet lastig willen vallen met hoe dat tot stand gekomen is, daar gaat het niet om. Maar toch, het verdient respect. Corbet weet waar hij mee bezig is, daar is geen speld tussen te krijgen.

Het verhaal van de film is in vrijwel alle opzichten gewoon absoluut geniaal. Een van de fraaiste voorbeelden van 'show don't tell' ooit wellicht, en niet alleen over de primaire verhaallijn maar ook over de onderlagen die je er wel of niet in zien en vinden kan. De enorme weelde aan detail, die pas achteraf en na een keer of wat kijken op zijn plaats begint te vallen, en dan nog steeds van alles open laat - precies zoals dat met echte mensen is. De meer dan lome timing waarmee voor alles, inclusief de meest overbodige trivialiteiten in het verhaal op ongekende wijze ruim de tijd wordt genomen, geen nuance over het hoofd gezien wordt, geen mogelijkheid onbenut blijft. Met als enige potentiele vraagteken daar tegenover dan weer de reveal aan het einde - die eigenlijk een lelijk contrast vormt, maar aan de andere kant ook deels wel ietwat noodzakelijk is om een aantal aspecten niet te laten ondersneeuwen in het complex van de vertelling. En als vergoelijking wil ik daarbij ook aanvoeren dat het klopt met hoe ik nadat ik een meer traditionele en niet-fictieve biopic zou kijken - en daarna zou nalezen over de achtergrond en hoe het met de persoon afgelopen is; daarmee valt het, hoe lelijk wellicht ook, toch perfect op zijn plaats.

En aan de andere kant moet ik daar ook gewoon bij opmerken dat precies hetzelfde verhaal ook zonder enige twijfel had kunnen worden teruggesneden naar een krappe anderhalf uur zonder daar ook maar enig risico door te lopen iets te missen - laat staan een detail dat in het verhaal noodzakelijk is. Het is een tweesnijdend zwaard - aan de ene kant is de film zo episch als gevolg van de speelduur en de rijkdom in nauwelijks narratief functioneel beeld, aan de andere kant doet het af aan de film door precies diezelfde speelduur en de goedbeschouwd af en toe glaciale vertelstijl - die met hetzelfde gemak en evenveel recht zowel episch en doodsaai genoemd kan worden.

De acteurs dan, en daarmee als eerste de Lee-Van-Burentjes. Een onaangenamer stel buren zal je wellicht nooit tegenkomen, en dan bedoel ik wel de héle familie, want er zit zoals men dat dan zegt 'nog geen goeie hond bij'. Te beginnen al met het zoontje wat onze held zo slordig in een bijzonder vervelende situatie laat terecht komen, en daar nooit iets aan rechtzet - fraai maar weinig aansprekend gespeeld door Joe Alwyn. Even naar is Maggie Lee die even weinig mores lijkt te kennen, en ook weinig verdienstelijk gespeeld wordt door Stacy Martin - begrijp me goed, in beide gevallen is het niet slecht of zo, maar niemand zal een van die twee zich herinneren door wat ze in deze film laten zien, en normaal gesproken had ik er geen woord aan gewijd - maar in dit geval dient het als inleiding op, en contrast met, de stamvader van de Van-Burentjes. Een van de meest onaangename personen in de hele filmgeschiedenis wat mij betreft - de gluiperigheid druipt er gewoon met bakken van af, en daarmee eigenlijk een van de zwakste punten van de film - de rol van Guy Pearce is gewoon echt veel te dik aangezet. Maar aan de andere kant, het klopt ook ergens weer wel, het past in het narratief en is daar ook functioneel in. Maar amai wat een abjecte griezel, het is gewoon niet om aan te zien - en ik weet niet zo goed of ik het nou een bijzonder knappe rol van Guy Pearce moet vinden, of dat ik hem ervan moet verdenken dat hij echt zo is, of dat het een fout van de regie is. Maar, ook daar ook bij te nemen is dat wat wij hier echt ongeloofwaardig en veel te ver over the top vinden niet betekent dat het in de VS niet bestaat.

Jones is dan in haar rol veel subtieler, en blijft schijnbaar wat op de achtergrond in wat je oppervlakkig gezien een 'klein' rolletje zou kunnen vinden - maar naarmate de film vordert, of je meer van de details begint op te merken steeds groter blijkt te zijn. Niet precies een flatterende rol misschien, maar wel een enorm sterke. Jammer wel dat er in de half-erotische scenes dan weer de noodzaak gevoeld is om met body doubles te werken. Ergens doet dat toch af aan de zweem van authenticiteit die voor de rest haast ondoorbroken is, en ook zo'n grote rol speelt in de film - eigenlijk genoeg om een even lang epos over te schrijven als ik hier nu al doe.

Brody als laatste is geniaal in zijn rol - ondenkbaar dat iemand anders deze rol had kunnen spelen, en even ondenkbaar dat iemand anders even sterk had kunnen spelen. Daar kom ik dan hier ergens tegen dat hij drie en een half uur een grienend gezicht trekt, maar daar kan ik dan eigenlijk niets anders van denken als 'heb je de film eigenlijk wel gezien dan' - sowieso klopt het al niet, maar hij speelt een zwaar verslaafde met een niet al te vrolijk bestaan, om het voorzichtig uit te leggen - was het beter geweest als hij met een clownsmuts op de horlepiep zou dansen dan. Kan hij beter? Ja, dat denk ik echt wel. Is dit de beste rol die hij ooit gespeeld heeft? Misschien niet. Maar daar gaat het niet om - hij speelt déze rol geniaal goed, en beter dan wie anders het ook maar had geprobeerd, daar ben ik absoluut van overtuigd.

Natuurlijk ook nog een woordje over Isaach de Bankolé - een van die acteurs die schijnbaar elke denkbare rol volstrekt geloofwaardig invullen kan en daarbij zowel pontificaal op de voorgrond als vrijwel onzichtbaar blijven kan - en soms allebei tegelijk, zoals in The Limits of Control (2009). In deze film speelt hij een vrij tamme en gewone rol, maar wel een die een noodzakelijk vast punt, een soort rots in de branding lijkt voor Toth. Weer fraai neergezet, al zie ik hem liever in een hoofdrol.

Waarmee ik kom op wat wellicht het belangrijkste zou moeten zijn: de inhoud van de film, het levensverhaal van Toth eigenlijk - waar het tenslotte allemaal om draait. Het is geen beslist vrolijk verhaal, niet het gedeelte waar de film in eerste aanzet over gaat, en ook niet de voorgeschiedenis of het happily-ever-after - voor wat we daarvan te weten komen tenminste. Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden en voor velen het beloofde land - maar ook een land waar een zeer groot aantal mensen met absurde denkbeelden wonen, en niet alleen nu maar ook voor en vlak na de tweede wereldoorlog. Het land waar de belofte was en is dat iedereen gelijke kansen heeft, maar dat in de praktijk nog moeilijker blijkt te liggen dan in de slechte oude tijd in Europa waar je nooit een kwartje werd als je voor een dubbeltje geboren was, waar je nooit bij de upstairs zou horen als je ooit downstairs begonnen was. Het is precies die huichelachtige vroomheid, het beter-dan-jij die de rol van Pearce zo scherp uitstraalt, en het script dat geen mogelijkheid overslaat om het hem ook als subtiele steek onder water of bruut letterlijk uit te laten spreken. Waarbij hij aan de ene kant de arme Toth ogenschijnlijk de helpende hand toereikt, maar daar altijd primair het eigen gewin, de eigen status en het eigen belang in zoekt. Niets van wat hij zegt is ooit oprecht of normaal, en in elke situatie loopt Toth de kans op de volgende vernedering, terwijl Lee Van Buren daar onverminderd, gelijk een niet nader te noemen Amerikaanse president, onvoorwaardelijke slaafse dankbaarheid voor terug eist. Het is de harde werkelijkheid van een maatschappij waarin vriendschap niet bestaat, alles uitgebuit wordt en alles om geld en macht draait, en dat weet Corbet er zowel subtiel in te wrijven als met de moker in te meppen. Zo mogelijk nog naargeestiger al dan de voorgeschiedenis waar Toth met zijn familie voor gevlucht is, een keiharde bespiegeling op het 'Land of the Free, Home of the Brave' dat Amerika wel denkt te zijn maar alleen voor de dunne bovenlaag van de samenleving daadwerkelijk is. Een land waar zonder enige aarzeling alles bij elkaar gediscrimineerd wordt door de groep die de touwtjes in handen heeft en alles bij elkaar liegt en bedriegt om dat zo te houden. Waar geen wet bestaat maar alleen het recht van de sterkste en de rijkste, en iemand die niet bij het juiste groepje hoort er nooit bij zal horen.

One for You, One for Me tenslotte. De meest voor de hand liggende uitleg - het liedje was in de tijd dat de afsluiting van de film speelt een 'wereld'hit. Nummer 1 in Belgie. Maar het is ook ietwat van een begrip in de film- en kunstwereld - een project voor het publiek, een project voor de maker zelf, en dat kan je makkelijk vertalen naar de letterlijke inhoud van de film - de bibliotheek is voor Van Buren, het complex is voor Toth - zo blijkt. En als je het voldoende uitrekt, kan je er ook een wat cynische bespiegeling op dat soort eerbewijzen slash carriere-retrospectieven als waarmee de film eindigt in zien, langs de lijnen van de verzuchting 'ze komen allemaal een keer aan de beurt'. Ik denk persoonlijk dat de rechten goed te doen waren, en dat Corbet het een mooie manier vond om het publiek de deur uit te krijgen.

Nog even een uitsmijter naar aanleiding van de onvermijdelijke regen aan loftuitingen: dat Brody een Oscar voor zijn rol krijgt is wat mij betreft wel begrijpelijk - en ondanks dat ik nog niet alle films gezien heb, lijkt het er niet echt op dat daar een andere keuze in denkbaar was. Meer moeite heb ik met de Oscar voor original score - daar is me echt niets van opgevallen, en wellicht is dat iets positiefs, maar om dat nou ook al te gaan bekronen zegt misschien meer iets over de trieste toestand van de gemiddelde soundtrack dan over deze, ahem, 'uitzonderlijke' prestatie. En zo ongeveer net zo met de cinematografie - zoals ik in mijn betoog al ruim uitgemeten heb, ja, er zitten best wat leuke en misschien zelfs geniale beelden bij, maar minstens evenveel echt lelijke. Ik zie het er niet in, laat ik het daar maar bij houden.

Amai wat een mooie vrouw is Blake Lively toch, en daar maakt deze film dankbaar en vakkundig gebruik van.

Dat is dan ook wel zo’n beetje het positieve nieuws, want narratief vond ik het allemaal niet zo sterk. Vooral omdat het onderwerp niet beslist heel overtuigend wordt verteld - het blijft allemaal wat abstract en luchtledig, je zou juist met zo’n onderwerp iets meer verwachten. Vooral omdat er toch bepaald wel meer films en series over zijn, ik noem maar even een Maid (2021).

Wellicht dat de productie werd dwarsgezeten door wat nu in de media wordt uitgesponnen - de hooglopende ruzie tussen Lively en Baldoni. Nee, daar wordt het geen betere film van, ook achteraf niet.

Once I had believed in Father, and the world seemed small and old. Now he was gone and the world seemed limitless

Ik kwam bij deze film terecht door een interview over 1923, waarin Ford en Mirren aanhaalden dat ze bijna veertig jaar geleden al eens eerder hadden samengewerkt. Dan denk je, Ford in de tijd van Indiana Jones, en Helen Mirren in het prille begin van haar carriere, toen ze nog maar in enkele tientallen films had gespeeld. Dat kan toch niet mis gaan.

Maar dat doet het dus toch. Niet alleen omdat het onderwerp een loodzwaar drama over iemand met een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis is, maar ook omdat dat dat uitvoerig en langdradig getoond wordt, zodat je je aan het einde van de film zelf als een van zijn slachtoffers voelt. Knap gespeeld door Ford, dat zeker wel, maar daar wordt het nog lang geen aangename of plezierige film van. Sterker nog, ik zat me behoorlijk te irriteren - het is tenslotte niet alsof we niet al genoeg narcistische Amerikanen langs zien komen in het wereldnieuws de laatste tijd. Constant weer het gedraai en gelieg waardoor het zoveelste voorspelbare probleem toch weer iemand anders' schuld is - het is precies wat Ford hier laat zien. Als een soort voorspelling van de ziekte die de VS tot zo'n onmogelijk en onaangenaam land heeft gemaakt de afgelopen jaar of twintig.

Ik vond het daardoor een moeilijke en nare film om te kijken, en er is zo ongeveer niets wat enige verlichting brengt tot aan het einde. Zoals je zou verwachten in een film over een narcist krijgen de andere acteurs nauwelijks ruimte - die zijn er alleen maar ter meerdere glorie van hemzelf. Jammer voor Mirren dus - haar grootste bijdrage is de quote waarmee ik begon.

Bijna zo slecht dat het er leuk van wordt, maar toch niet helemaal. Het minimale budget zal wel voor de helft opgegaan zijn aan de cameo van Danny Trejo die nauwelijks iets te doen heeft in het plot - volstrekt overbodig eigenlijk. Soms zijn de beelden bijna mooi genoeg - zoals de wandeling op het ondergelopen strand. Jammer wel dat de robot er net niet in past, en de belichting klopt van geen kanten.

En zo zijn er nogal wat meer beginnersfoutjes. Met wat meer talent, wat meer hard werk, wat meer geluk had de film veel beter kunnen zijn. Toch, je ziet er de droom in, wat het had kunnen zijn, en daarmee is het niet écht slecht. Maar ook weer niet echt voldoende.

Maar hopen dat dit filmpje in ieder geval Franzi Schissler de kans geeft om in de wat grotere budgetten en bij een wat betere crew terecht te komen - driekwart van wat de film nu heeft hangt aan haar.

Als romcom werkt dit geval absoluut niet, want er valt helemaal niets te lachen en van enige romantiek of chemie tussen Johansson en Tatum is geen enkele sprake. Evenmin voegt de licht revisionistische versie van het bekende verhaal van de maanlanding iets toe aan de talloze documentaires en films die er al gemaakt zijn. Wel wordt weer nieuwe legitimiteit aan de conspiracy theory gegeven - nieuwe olie op het vuur van de wappies, de twijfelzaaiers en de Q-aanhangers. Enorm kwalijk, ik zou het volstrekt terecht vinden als de makers hiervoor ter verantwoording worden geroepen. Het is echt dringend tijd dat de maatschappij afrekent met deze onzin en iedereen die daaraan meedoet, en al helemaal als het zo’n belabberd slechte film oplevert.

1*, het halve punt is voor de kat.

Niet heel erg gelukt, geloof ik - hoewel dat een begrip vereist van wat de maker precies bedoeld had, en dat ontbreekt nogal. Sowieso hangt het hele idee van een film over een huurmoordenaar me al een paar jaar enorm de keel uit, er komt veel te veel van dat soort draf uit Hollywood. En dan dit plot? het begint wel interessant, maar dat duurt niet tot het einde. Tel daarbij de irritant aanwezige soundtrack, de af en toe fraaie maar vaak ook oninteressante locaties. En wellicht de grootste makke, de cast - wat is er dan toch met Joeystarr gebeurd de afgelopen paar jaar. Alsof je iemand met een masker van zijn hoofd ziet rondlopen, zo zakkerig ziet het er uit. Triest word ik er van. En buiten dat, het komt ook niet echt over alsof hij er helemaal bij is, maar dat ligt niet beslist aan hem, want de hele cast loopt er wat matjes bij. Wellicht hun dag niet? Hoe dan ook, dit is mijn film niet.

Best een interessant stukje geschiedenis, en ongeveer verplichte leerkost voor iedereen die ooit wel eens een flesje bubbels wegtikt - als is het maar de goedkope cava bij oud-en-nieuw, want ja, die wordt dus ook gemaakt volgens precies dezelfde methodes die mevrouw Clicquot uitgewerkt heeft. Geen echte champagne vanzelf, want daarvoor moeten de druiven uit de streek komen - en ja, in tegenstelling tot wat vaak gezegd wordt ben ik er van overtuigd dat dat ook wel degelijk een echt verschil maakt. Voor de échte champagne heb je niet alleen de methode nodig, maar ook le terroir, de druiven, een goede zomer, en een familie die al honderden jaren hun ziel en zaligheid in een slokje bubbelwijn steken wil - grotendeels tegen wil en dank, want behalve de grote merken en de harde commercie zijn er nog steeds talloze kleine wijnboertjes die met veel plezier en inzet hun product maken en blij zijn als je een flesje bij ze komt kopen. Winst maken ze er als regel niet echt op, dat is voor de grote merken en de globalisten, de internationale concerns die wat ze ook maar bij elkaar graaien kunnen vermengen en onder hun paraplu verkopen.

En daar krijgen we in deze film de oorsprong van te zien. Wel een beetje verbazingwekkend dat het een Engelse film is, met Engelse acteurs en gesproken Engels. Toch doet de productie eer aan de oude drank, en een Franse productie (als die er ooit komt) heeft hier een fraai voorbeeld aan wat nog een toer zal zijn om te overtreffen. Want mooie beelden, de hoofdpersonen zitten straf in hun rol, en het verhaal klopt wel zo'n beetje al wordt het wat al te simplistisch afgerold. Het is tenslotte geen documentaire, en waar het wellicht wat te ver gegaan was om wat zombies en vampieren op te voeren, deze benadering is toch ook wel ietwat saai.

Een veel te warrig plot dat nergens ook maar in de verte geloofwaardig wordt, een stapel karakters zonder inkleuring en een hoop gedoe in wat een politiebureau zou moeten zijn. Ik had het moeten weten, maar ja, de poster zag er wel interessant uit. Nee, niet die er nu staat, het was een andere - of had ik 'm ergens anders gezien? Maakt ook niet uit, het is echt niet zo'n film waarvoor dat soort vraag ook maar in de verte de moeite lijkt.

1.5*, en dat is gul.

Wellicht een wat te late film over een wat teveel uitgetreden onderwerp, maar aan de andere kant doet de vrij zuivere behandeling ook wel weer goed. En zeker als je bedenkt hoeveel parallellen er zijn tussen de aanhangers van extreem-rechts en IS, dan wordt de film nog een stuk indringender. Misschien zouden allebei die problemen ras zijn opgelost als beide groeperingen zich dat eens zouden realiseren.

Mottet Klein en Amamra worden nergens in het verhaal sympathiek - en Amamra wordt ook nog eens ietwat vergeten, als is dat wellicht te verklaren in het verhaal. Deneuve laat gelukkig maar weinig van haar sterrenstatus zien, dat was vooraf wel een van de zorgen die ik had bij de film.

Ik was vandaag in de stemming voor een film waarin een US President achteloos voor zijn kop geschoten wordt, en daar voldeed deze prima voor.

Een halfjaar of zo geleden al eens gezien, en toen maakte het ook al indruk. Het scenario lijkt me als ik heel eerlijk ben behoorlijk realistisch gezien de ontwikkelingen in de VS van de afgelopen jaar of tien. Extreme polarisatie gepaard met militarisme en vrij wapenbezit, dat kan alleen maar uit de hand lopen, en dat dat op deze manier gebeurt lijkt me dan best waarschijnlijk. De coalitie van California en Texas die wel eens ongeloofwaardig wordt genoemd is dat wat mij betreft zeker niet - het zijn de staten die (verreweg) het meeste bijdragen aan het GDP van de VS, en daar zijn ze zich ook erg goed bewust van.

Gelijkaardig valt de hele gang van zaken van het stelletje mafketels en wat er met en om hun heen gebeurt bij mij ook in het bakje geloofwaardig. Dit is hoe mensen zich gedragen als ze elk anker kwijt zijn, hun vrienden en kennissen op een volstrekt willekeurige manier aan hun einde hebben zien komen, en daarbij verwachten dat ze elk moment zelf het haasje kunnen zijn. Wellicht als enige kritiek dat het einde wel ietwat gejat lijkt van een van de oude boeken van Heinlein - onverminderd populair bij de extremere Republikeinen, maar daarbij denk ik dat ze hem volstrekt verkeerd begrepen hebben.

De hoofdrollen worden fraai gespeeld, geen speld tussen te krijgen - al moet ik wel wat lachen om het idee dat je midden in een burgeroorlog met je ontwikkeltankje gaat zitten hannesen. En al helemaal als je daarna met je telefoon de negatieven gaat inscannen. Qua fotografie overigens best knappe beelden, al is daar neem ik aan een zekere Murray Close voor verantwoordelijk - die staat als 'key art photography / still photographer' in de titelrol. Daar staan overigens ook 106, ja honderd-en-zes credits voor stunts op.

Vertellend doet het ook allemaal zo ongeveer niks fout, met grote vaart van de ene absurde situatie naar de andere, tot en met de voor de hand liggende ontknoping. Knap werk, en een fijne film met een bevredigend einde. Zeker vandaag.