Greetings from Tim Buckley (2012)

Vanaf 26 september in de bioscoop (Wild Bunch)

Deze film had bij mij, als enorme Tim Buckley-fan, meteen al een streepje vóór. En ik moet zeggen, bij vlagen was ik onder de indruk van de manier waarop Ben Rosenfield en Penn Badgley vader en zoon Buckley neerzetten. Als Ben zijn mond echter opendoet om te zingen is die illusie meteen verstoord.

Gelukkig gaat de film niet in de eerste plaats over Tim, het is Penn Badgley als zoon Jeff die de hoofdrol heeft. En hoewel hij een aardig potje zingt en gitaar speelt, gaat hij me toch snel op de zenuwen werken. Kennelijk heeft hij heel lang zitten oefenen op het gezicht van een gekweld artiest . Voortdurend, vooral als Allie (Imogen Poots) in zijn buurt is, kijkt hij rond met zo’n gepijnigde blik van: ‘Begrijpt niemand dan hoe moeilijk ik het heb?’ Dat begon me gaandeweg de film enorm tegen te staan.

Inhoudelijk is het ook maar een saai, zwak verhaal dat mij geen moment weet te boeien. Het gaat nergens naar toe, het verrast niet,het heeft geen spanning, geen humor, helemaal niks. O ja, toch wel: het heeft de mooie muziek van Tim Buckley.

Idem dito. Dus toen ik deze film in het Lowlands-programmaboekje zag staan leek het me wel de moeite waard om hier eens voor te gaan zitten. Maar helaas, het was vooral verspilde tijd. Dit had een documentaire moeten zijn. In deze vorm werkt het niet, zeker omdat het verhaal gewoon veel te dun is en af en toe gevaarlijk richting verheerlijking van zowel vader als zoon schippert. De innerlijke strijd die Jeff voert in deze film kon me nauwelijks boeien, en dat is niet goed als de film zo'n beetje om dat ene gegeven heen gebouwd is.

Nou, net naar Film by the Sea (Vlissingen) geweest. Had bovenstaande recensies gelezen en dus met enige tegenzin naar deze film.

Viel me, eerlijk gezegd, mee ! Het gaf me meer inzicht en verdieping in de ontwikkeling van de muzikant Jeff Buckley. Ik ben echt een liefhebber van zijn muziek. Mooi hoe er in een kleine jamsession de basis wordt gelegd voor nummers van zijn album ' Grace '.

Jeff is altijd een mysterie gebleven voor mij, nu kreeg je meer inzicht in zijn verleden. De muzikale erfenis van de genen. Ontwikkeling van een liefde. En de triestheid van zijn verleden. Goed uitgebeeld.

Toppunt vond ik het tribuut concert voor zijn vader. Daar gaat de film over van een 'drama' film naar een documentaire achtig concert. Verweven met het podium debuut van Jeff. Liefde voor muziek !

En goed geacteerd ! Live zingen en gitaarspelen. Goed gedaan door zowel Badgley als Sadler.

En Imogen Poots.. Wat een ontzettend mooie vrouw.. Wil ik meer films van zien..

Podium debuut als zanger bedoel je ?

Het is zonder twijfel allemaal behoorlijk geromantiseerd, dus documentaire-achtig zou de juiste omschrijving kunnen zijn. Ik heb de bootleg van dat concert al jaren in de kast en voor mij heeft het meer historiese waarde dan dat het echt zo geweldig goed is.

Die bootleg is niet om door te komen. Ik heb hem vrij snel gedumpt. Toch staat mij vaag bij dat Jeff Buckley daar ook een versie van 'Sefronia' deed, die echt wel goed was. Is dat enige lichtpuntje bewust uit de film gelaten, of laat mijn geheugen mij gewoon helemaal in de steek?

Mweh, Het is het allemaal net niet. Het acteerwerk van Jeff, het zingen van hem (wat me op een gegeven moment wat op de zenuwen begon te werken), de langdradige scenes die vaak helemaal niets toevoegden en de dialogen die vaak een beetje kant noch wal raakten. Tim vond ik beter uit de verf komen qua acteerwerk, al was zijn stem het ook niet helemaal. De versie die Jeff van Once I Was zong was desalniettemin wel het beste moment van de film voor mij.

Ik weet niet hoe waarheid getrouw deze film is? veel zal en is natuurlijk geromantiseerd maar dat stoorde mij helemaal niet! t.o.v de beelden die ik ooit gezien heb van jeff buckley, vind ik dat deze acteur hem goed neerzet! Daarnaast is muziek heerlijk! ook de hints naar Grace geweldig! en ik ga toch ook maar weer eens wat vaker naar zijn vaders werk luisteren:)

Kijk ! Komt er toch nog wat goeds uit voort !

Die scenes met die meid zijn behoorlijk mutserig, maar het acteerwerk van de Buckleys is indrukwekkend. Door de film kreeg ik in ieder geval weer zin om de muziek te draaien.

Als Jeff Buckley fan zat ik in mei '97, net die maand m'n eindexamens afgerond, diep in angst toen 'ie vermist was en uiteindelijk in de rouw toen het slechte nieuws kwam. Bijna een jaar durfde ik de cd niet op te zetten, bang voor wat het met me zou doen.

Door de jaren heen heb ik het nieuws gevolgd over geplande verfilmingen van zijn leven, met als doodsbenauwd hoogtepunt dat Brad Pitt hem graag wou spelen.

Misschien is er inmiddels genoeg tijd overheen gegaan, maar toen ik vanmiddag deze film zag was ik aangenaam verrast. Van tevoren ging ik er vanuit dat ik me zou ergeren aan iedereen die een poging zou wagen, maar ik ergerde me eigenlijk helemaal niet aan hoofdrolspeler Badgley als Jeff Buckley. Ik was zelfs best wel onder de indruk van zijn zang (Goddank geen onnatuurlijk aanvoelende playback). Wat betreft het 'verhaal', ik ben blij dat het geen historische studie is geworden waarbij feiten plichtmatig moeten worden afgewerkt om fans tevreden te houden. Dat levert doorgaans alleen maar vlees nog vis bio's op die van A naar B naar C naar D etc. hobbelen. Nu is't met name een fijne sfeerschets waarbij ik vooral dacht: "o was ik maar begin twintig, begin jaren negentig"... Al had ik dan het internet gemist, maar hell wat niet weet wat niet deert

Ik moet wel zeggen dat ik het meest geraakt werd toen Jeffs opname van Hallelujah was te horen en kort zijn foto was te zien in een krantenberichtje. Tegen de echte kan nog steeds niks op, maar of we daarom een liefdesverklaring moeten afstraffen...

Ik had me wel verheugd op deze film, maar hij was helaas behoorlijk saai. Ik verwachtte heus geen actie of zo, maar er was toch zeker wel meer uit te halen geweest, zoveel prachtige muziek en 2 intrigerende levens, ach ja...

Fan van zowel Jeff als Tim Buckley maar naar mijn idee doet deze film beiden geen eer aan. Jeff is een ongeïnteresseerde en mysterieuze jongen die verder weinig karakter krijgt van Algrant. Ook van het karakter van Tim krijgen we weinig te weten behalve dat hij een angstige vader is die zijn zoon wel wil kennen maar dat op een of andere manier durft. Beweegredenen blijven achterwege en aan het einde is het toch alleen muziek dat de klok slaat. De muziek blijft overigens wel overeind en dat doet Penn Badgley toch heel aardig. Hij had alleen niet de hele film hoeven kijken alsof hij moet poepen en tegelijkertijd een moeilijke som probeert uit te rekenen. En natuurlijk komt daar dan ook nog een geforceerd liefdesverhaal om de hoek kijken om het geheel iets interessanter te maken. Algrant had er beter aan gedaan het liefdesverhaal weg te laten en de karakters Tim en Jeff beter uit te werken. Nu heeft de film weinig om handen en heb ik niet Tim en Jeff Buckley leren kennen.

Tegenvaller. Ik had gehoopt op ene wat meer diepgaand verhaal, er leek mij ook gezien hun geschiedenis voldoende voorhanden.

Maar film kon me echt niet bekoren. Veel scenes vond ik compleet overbodig en echte karakterstudies zaten er niet in. Muziek was wel goed, maar de film als geheel viel mij enorm tegen. Had meer verwacht, veel meer

Een goede dramafilm...

Zit ook inclusief muziek erbij...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Prima achtergrond muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

En niet te vergeten: in kleur...

To-watch list

Greetings from Tim Buckley stond al een aardig lange tijd op mijn to-watch list voordat ik eindelijk de tijd nam de film er eens voor te zetten. Hoofdreden waarom ik de film wilde kijken is omdat Penn Badgley uit Gossip Girl de hoofdrol speelt en ook nog eens zou gaan zingen in deze film. Mijn nieuwsgierigheid was dus zeker gewekt. Daarnaast heb ik jaren geleden veel geluisterd naar het liedje Hallelujah gezongen door Jeff Buckley. Maar de film gaat uiteindelijk over Tim Buckley, zijn vader.

Gevallen sterren

Sowieso vind ik films over de tragische levens van gevallen sterren altijd wel interessant, zo vind ik de film James Dean (met James Franco) ook echt fantastisch. Ik moet trouwens eerlijk bekennen dat ik Tim en Jeff Buckley door elkaar had gehaald, het liedje Hallelujah komt dan ook niet voor in de film. De film draait om Jeff Buckley die gaat zingen tijdens een tribute show ter ere van Tim Buckley. Een compleet levensverhaal van Jeff zien we dan ook niet, we zien echt alleen de voorbereiding van de tribute show en ook uiteindelijk een stuk show zelf. Het lijkt hierdoor ook niet echt een afgerond geheel. Het was gewoon een fragment uit zijn leven, maar wel zijn opstap naar bekendheid. Het eerste deel van de film zou overigens wel als traag beschreven kunnen worden en zal niet iedereen pakken.

Fantastisch zang- en acteerwerk

Na het bekijken van de film las ik dat Penn Badgley alles live heeft gezongen tijdens het filmen, en gezien ik hem best sterk vond vind ik dat erg bewonderenswaardig. Een knap staaltje zang- en acteerwerk. Volgens kenners heeft Penn Badgley Jeff Buckley ook erg goed nagedaan. Penn Badgley is dan ook een groot fan van Jeff Buckley sinds zijn zeventiende en is hierdoor de ideale acteur om hem te spelen.

Paralelle levens

Parallel aan het verhaal in het “heden” zien we ook een stuk verleden van Tim Buckley, waarvan we in feite wel het levensverhaal meemaken, althans tot vlak na de geboorte van Jeff. Zijn levensverhaal is ontzettend interessant en het is bijzonder om te zien dat terwijl Jeff en Tim elkaar eigenlijk nooit gekend hebben, ze toch eenzelfde pad hebben bewandeld. De tribute show zou namelijk de plek zijn waar Jeff ontdekt zou worden als zanger, om uiteindelijk een tragische dood te sterven. Dit laatste wordt dus niet behandeld in de film, maar heb ik gelezen op het internet, de film zorgde ervoor dat ik meer over hun levens wilde weten.

Conclusie

Greetings from Tim Buckley is een film geschikt voor diverse groepen kijkers; voor fans van Tim of Jeff Buckley, voor muziekliefhebbers, liefhebbers van biografische films en ook voor fans van bijvoorbeeld Penn Badgley of Imogen Poots. Het leven van de beide mannen is bere-interessant, vooral ook omdat hun levens bijna paralel lijken te lopen terwijl ze elkaar eigenlijk nooit hebben gekend. De stem van Penn Badgley en het acteerwerk in de film is ook zeker niet om over te klagen. Greetings from Tim Buckley is een interessante film om eens gezien te hebben.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Hoe maak je een film over iemand die een ongekend talent had, maar te vroeg overleden is om dat er volledig uit te laten komen. En hoe maak je een film over zijn zoon, waar precies datzelfde in overtreffende trap voor geldt. Als er eigenlijk te weinig wol is voor een documentaire, maar wel genoeg ruimte om te dromen hoe alles had kunnen zijn.

Deze film is een schoolvoorbeeld van hoe je zoiets aanpakt. Badgley overtuigt als de nog zoekende Jeff Buckley, de muziek klinkt fijn, de onzekere en prille romance met de - voor zover ik weet fictieve - Allie is vertederend. Alweer een ijzersterke rol van Imogen Poots.