L'Histoire Très Bonne et Très Joyeuse de Colinot Trousse-Chemise (1973)

Dit is de allerlaatste speelfilm van Brigitte Bardot.

Yep, en dan nog geen stemmen ? Misschien komt het omdat ze hier al 35 was...het betreft hier verder een schijnbaar door de Italiaanse decamerotici geinspireerde boertige klucht, vol sodomie, pies en poep grappen, grotendeels uitgesproken op rijm. De setting is de Berry , de tijd: ergens in de 15-eeuw, zo te zien.

Een soort schelmenroman- achtige intrige over de sentimentele educatie van de eponieme boerenlul Colinot, gespeeld door een beginnende Huster die zoals gezegd gedurende vrijwel de hele film ronddoolt op zoek naar zijn geliefde Bergamotte-Piccolo, maar daarin wordt gehinderd door allerlei figuren die zijn pad kruisen, voornamelijk Gallo- cinema babes uit de seventies, onder wie behalve de ouwe BB die hier een occitaanse addelijke dame speelt die de onbehouwen held leert wat la gaya scienza inhoudt : Bernadette Lafont, Natalie Delon, en een geloof ik debuterende Catala. De meesten gaan naakt en voor schaamhaarfetishisten is dit waarschijnlijk een feest. Het onderhaar van BB hoeven we niet te zien, we zien haar slechts zijdelings in haar blote reet.

Ze mag haar laatste film ook zelf zingend besluiten.

BB #47

Vroegâh toen ik nog in een studentenhuis woonde, zo een met 12 kamers en een gedeelde keuken waar dan de tv stond, en een bank om op te hangen. Steevast als we dan als jongens een film zaten te kijken en een van de meiden binnenkwam, je kon de klok er op gelijk zetten dat het enige stukje bloot vel in een film van anderhalf uur precies op dat moment te zien was. En de commentaren die we kregen natuurlijk. Tot een van mijn buurmannen in een geniaal moment van bijdehandheid zei 'nee, jullie zien het verkeerd, het gaat om het camerawerk! De belichting! Cinematografie! Dit is kunst!'

Zo'n film is dit dus, maar dan écht - misschien dat er indertijd wel een verdwaalde ziel voor een bloot borstje of billetje deze film heeft willen zien, maar met de normen, kuch ik bedoel natuurlijk de eenvoudige beschikbaarheid van overdadige hoeveelheden porno van nu speelt dat geen enkele rol meer, en gaat het daadwerkelijk alleen nog om, jawel, het camerawerk. De belichting. De cinematografie, de filmmuziek, het steeds terugkerende melodietje van Colinot de rokkentiller en de ongedwongen manier waarop hij in het leven staat. Het tegenovergestelde van het calvinisme in de lage landen, die vinden dat het leven geleden moet worden voor de beloning in het hiernamaals - we leven nu, laten we het leuk hebben.

Objectief is de film misschien een weinig interessante klucht - en daarmee precies ook de samenvatting van het merendeel van de films waarin BB een rol gespeeld heeft. Maar aan de andere kant is het ook net iets meer - een viering van het leven, het plezier boven de altijd zeurende kritiek, het goede dat beter is dan het betere. Voor BB een passend afscheid van de filmwereld. Jammer dat er niet nog talloze Mépris, Vérites, Coeurs of Lumières in zaten, en diep respect voor het lef om gewoon een dikke, vette streep te trekken. Deed iedereen dat maar zo.