Dear Brigitte (1965)

James Stewart speelt Robert Leaf, een dichter wiens literatuurlessen steeds meer lijken te moeten wijken voor wetenschappelijke vakken, zoals wiskunde. Samen met zijn vrouw [Glynis Johns] probeert hij z'n kinderen ook op te voeden met kunst, maar kort nadat op pijnlijke wijze duidelijk wordt dat hun 8-jarige zoontje Rasmus [Bill Mumy] geen enkele muzikale uitleg heeft, ontdekt zijn lerares dat wat zijn grote talent is... wiskunde! Daar is Robert natuurlijk niet blij mee, totdat blijkt dat hij het talent kan gebruiken (of is het misbruiken?) om zijn faculteit financieel te redden. Bovendien is er een sprankje van hoop wanneer blijkt dat Rasmus graag schrijft... brieven aan Brigitte Bardot! Stewart en Johns geven een masterclass komisch acteren in deze vermakelijke, maar beetje geforceerd dwaze komedie. Mumy houdt zich prima staande, maar de film wordt gestolen door de onnavolgbare John Williams als Roberts collega Peregrine John die zelf ook over een bijzonder talent blijkt te beschikken. Luchtige nonsens, aangenaam kijkvoer.

Dear Brigitte is de vijfde komedie die James Stewart en regisseur Henry Koster samen maakten. Leuke (familie)films met onschuldige pretentieloze humor. Beetje oubollig soms, maar best leuk. Ook leuk is dat Brigitte Bardot in Dear Brigitte een kleine bijrol heeft en zichzelf speelt. De actrice wilde niet naar Hollywood komen om daar te filmen, dus moest de gehele filmcrew naar Parijs afreizen om daar een scène van enkele minuten te draaien.

James Stewart speelt een verstrooide literatuurprofessor die tevens dichter is. Hij is wars van studierichtingen waarin exacte wetenschappen worden beoefend en geeft zijn kinderen een opvoeding waarin de alfawetenschappen een belangrijke plaats innemen. Groot is dan ook de schrik als zijn zoon een wiskundig genie blijkt te zijn. Uit dit gegeven ontspint zich een film vol gekke en grappige gebeurtenissen.

Het heeft allemaal niet veel om het lijf. De film biedt onschuldig en vriendelijk vermaak. Bepaald geen hoogtepunt in de filmcarrière van Stewart. Ach, ik heb me met dit oubollige humoristische vehikel wel vermaakt. Ik was ook wel nieuwsgierig naar de verschijning van Bardot. Het optreden van Bardot stelt echter niet veel voor. De scène waarin zij verschijnt is niet bijzonder grappig of levendig. Gewoon een routineus nummertje, zo lijkt het.

Bardot wilde trouwens niet dat haar naam in de credits werd opgenomen of voor promotiedoeleinden werd gebruikt. Vandaar dat de titel van de film die oorspronkelijk "Erasmus With Freckles" zou luiden, werd veranderd in Dear Brigitte. Zo had de film toch nog een verwijzing naar de Franse ster. De reden waarom Bardot niet met naam en toenaam met de film geassocieerd wenste te worden, maar wel wilde meedoen, kon ik overigens niet achterhalen.

BB #34

James Stewart.

Wellicht was het gezinnetje waar hij de vader van speelt wel ietwat een persoonlijk iets voor hem, want kennelijk was muziek bij de Stewartjes thuis net zoiets als wat we hier te zien krijgen. Aan de andere kant, hij staat algemeen bekend om zijn sympathieke rollen, maar als gezinsvader in deze vind ik hem toch nogal een hork, al komt het langzamerhand wel een beetje goed.

Niettemin blijft de film nogal dobberen en om de hete brij heen draaien totdat BB zelf langs komt - het merendeel van het gedoe daarvoor is echt te flauw, zoals de rekenkunstjes, de computer en al. En na BB is de sjeu er al helemaal af, mosterd na de maaltijd.

Het leek op papier misschien een leuk idee, maar in de film komt er wat weinig van terecht vind ik. En voor een komedie zit er toch wel wat veel moraal in en wat weinig humor, maar wel een wat onaangename zweem van uitbuiting van buitenbeentjes - onschuldig en vriendelijk kan ik het toch maar nauwelijks vinden, en niet in het minst door het horkerige gedoe van Stewart.

2*, en die zijn volledig voor BB.