• 15.735 nieuwsartikelen
  • 177.873 films
  • 12.196 series
  • 33.962 seizoenen
  • 646.802 acteurs
  • 198.938 gebruikers
  • 9.369.461 stemmen
Avatar
 
banner banner

Pola X (1999)

Drama / Romantiek | 134 minuten
3,24 45 stemmen

Genre: Drama / Romantiek

Speelduur: 134 minuten

Alternatieve titel: Pierre ou Les Ambiguïtés

Oorsprong: Frankrijk / Duitsland / Japan / Zwitserland

Geregisseerd door: Leos Carax

Met onder meer: Guillaume Depardieu, Catherine Deneuve en Yekaterina Golubeva

IMDb beoordeling: 5,7 (5.625)

Gesproken taal: Frans

Releasedatum: 10 februari 2000

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Pola X

"An erotically charged descent into madness."

De jonge welgestelde Pierre heeft onder pseudoniem een succesvolle roman geschreven. Wanneer hij in een duister bos de mysterieuze Isabelle tegenkomt, vertelt zij hem zijn zus te zijn. Pierre ontfermt zich over Isabelle die als bastaard opgroeide. Hiertoe breekt hij met zijn luxe wereld en samen vestigen ze zich in Parijs waar Pierre de donkere kant van het leven lijkt op te zoeken.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van danuz

danuz

  • 12935 berichten
  • 0 stemmen

Pola X is qua stijl een totaal andere film dan ik aanvankelijk verwachtte (dacht aan een obscuur avantgardistische film). De intrede deed mij direct anders inzien, want qua filmstijl is dit redelijk conventioneel te noemen. Het obscure zat hem ergens anders in. Een leven dat door een geheimzinnige 'buitenstaander' op de kop wordt gezet, schepen die achter zich worden verbrand, de drang naar een grootser bestaan en dan uiteindelijk de fatale beslissing.

Een film die mij meesleurde in een mentale teloorgang die ik niet altijd kon bevatten, maar die daardoor des te interessanter, verontrustender en surrealistischer was.


avatar van wendyvortex

wendyvortex

  • 5196 berichten
  • 7268 stemmen

Sluit me helemaal aan bij Danuz. Jammer dat Leos Carax na de succesvolle films Mauvais Sang en Les Amants Du Pont Neuf een beetje uit beeld verdween. Deze Pola X is een briljante film met geweldige soundtrack van Scott walker.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 22394 berichten
  • 5066 stemmen

Ik ben minder enthousiast, hoewel absoluut een goede film. Deze film is wat mij betreft bijna nog meer een film over identiteit dan over teloorgang. Pierre tracht zijn gevormde identiteit los te laten, maar vind niets terug dat echt hijzelf is, beland in een leegte en dat is zijn ondergang. Voor mij vielen niet alle stukjes helemaal op zijn plaats. De trigger die Isabelle was niet, de soms nogal filosofisch benaderde identiteitskwestie, de mentale teloorgang, de beelden en de zeer sterke soundtrack. Los allemaal interessant, maar helemaal aansluiten deed het niet. En een scene die me zo meesleepte als de quatorze juillet-scene uit Les Amants Du Pont Neuf (wat beter dan deze wat mij betreft) zat hier niet in.

3.5*


avatar van Ik Doe Moeilijk

Ik Doe Moeilijk

  • 1145 berichten
  • 197 stemmen

'Het enige dat ik van je wil, is dat je me gelooft' zegt Isabelle, (als Pierre heeft besloten met haar weg te trekken naar Parijs. Later in de film, als Isabelle een zelfmoordpoging heeft gedaan , zegt hij iets als 'ik heb aan haar getwijfeld, ze zal dood gaan. (losse parafrases, ik weet de zinnen niet zo letterlijk meer)'

In het licht van Carax' nieuwste film Holy motors is mijn interpretatie van Pola X enigzins veranderd bij de tweede kijkbeurt. Wat mij betreft kan de film naast een letterlijke interpretatie van het verhaal, waarin iemand zoekt naar waarheid en liefde, ook opgevat worden als een parabel over het auteurschap. Het medium film is een terugkerend thema in het oeuvre van Carax (zie de pagina over Carax op Senses of Cinema).

Isabelle is in deze film naast zus en geliefde ook de muze van de schrijver. Een tamelijk hysterisch en aandachtszieke bron van inspiratie waarvoor de schrijver alle financiele en maatschappelijke verworvenheden onmiddelijk opgeeft, in ruil voor de benadering van artistieke waarheid. Net als in Holy Motors is de auteur van het verhaal van Pola X op zoek, in de eerste film naar de schoonheid van het acteren, in de laatste naar de waarheid achter de sociale verschijningen. Beide blijven echter gedesillusioneerd achter, hun beider zoektocht is gedoemd te mislukken, ze zal opgegeven moeten worden ten gunste van wat meer nederige ambities. Beide films zijn zo een kritische commentaar op de huidige staat van het medium film. Carax lijkt zich af te vragen hoe het medium vitaal kan blijven, zodat het niet een holle vertoning wordt voor aan afwezig publiek (zoals in Holy Motors]. Veel meer dan vragen blijven de films niet. Maar voor mij schemert er toch hoop in de duistere werelden van Carax, zijn films spreken een taal die nog steeds relevant is.


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 12893 berichten
  • 7675 stemmen

Leos Carax is duidelijk niet mijn regisseur. Met uitzondering van Les Amants Du Pont-Neuf spreken zijn films mij niet aan.
Ik zoek graag motieven achter de gedragingen van de personages, maar waarom Pierre zijn comfortabele bestaan opgeeft om met zijn (vermeende) halfzuster aan de zelfkant van Parijs te gaan wonen en werken, is mij absoluut een raadsel.
Maar eigenlijk geldt dat voor heel de film. Ik heb zitten kijken naar de zelfdestructie van een getalenteerd schrijver. Maar wat zijn drijfveren zijn? Ik heb werkelijk geen idee.

Ik vraag me wel af of Carax misschien een beetje semi-autobiografisch bezig is geweest. Hij had toen al enige tijd afscheid genomen van zijn "muze" Juliette Binoche (de Lucie-figuur ?), die in zijn bed plaats had moeten maken voor Yekaterina Golubeva (zichzelf ?).
Hoe dat ook zij, deze film is duidelijk niet mijn ding.

Trieste bijkomstigheid tenslotte, de beide hoofdrolspelers (Depardieu en Golubeva) zijn allebei op relatief jonge leeftijd overleden.


avatar van danuz

danuz

  • 12935 berichten
  • 0 stemmen

Inderdaad meer een film over identiteit dan mentale teloorgang. Pierre komt achter een pijnlijke waarheid en verliest zich in de gevolgen. De teloorgang is slechts een effect van de identiteitscrisis waarin hij terechtkomt. Vooral naar het einde toe ligt de film enorm zwaar op de maag. Helaas moet ik wel bekennen dat de film bij herkijk minder intrigeert (vooral het begin is wat slepend) en ik het zelf wat moeilijker heb met de zwarte visie van Carax. Maar alsnog blijft het een interessante film, vooral omdat Carax een conventionele filmstijl verweeft met een ambigue belevingswereld.


avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

Buitengewoon werk weer van Carax, deze adaptatie van Melville’s roman; en de film lijkt in zekere zin hetzelfde lot beschoren als kennelijk die roman. Wat dan weer aardig strookt met de werdegang van het titelpersonage.

Daarbovenop lijkt het evident dat Carax hier wederom tot over zijn autobiografische oren in zit: voor wat betreft die driehoeksverhouding, en tegelijkertijd, daarmee verbonden, de (vergeefse?) worsteling om een artistieke uitdrukking te vinden voor dat, wat door het hoofdje spookt.

Je zou het haast een klassiek gegeven kunnen noemen, onvermijdelijk niet vrij van clichés, waarin iemand zijn ondergang tegemoet gaat door een comfortabel leven vol leugens op te geven voor een zoektocht naar waarheid en liefde, getriggerd uiteraard door een mysterieus, fascinerend vrouwelijk wezen die niets minder lijkt te zijn dan de eigen, onderdrukte ziel.

De tragiek is dan niet zo zeer dat de persoon in kwestie niet de kwaliteiten in huis heeft om die zoektocht te laten slagen, maar dat het onvermijdelijk is dat de mens zich te pletter loopt op die ‘waarheid’, door inherent vice, dan wel het onbegrip, of het wezen, van de wereld. Vandaar ook dat de gemiddelde, niet geheel van zelfkennis gespeende, mens zich er doorgaans wel voor wacht om zijn dromen van waarheid en liefde al te serieus te nemen, zou je zeggen.

Carax slaagt er met Pola X in, juist ook door de hopeloze romantiek van dit gegeven intact te houden, een donker anti-sprookje te creëren, die de dubbelzinnigheid, het paradoxale van zijn eigen artistieke queeste op fascinerende wijze weet uit te drukken. Je zoekt, maar ‘wie vindt, heeft slecht gezocht’, naar het woord van een dichter wiens naam ik nu even kwijt ben. ‘t Zou fout zijn als dit goed afgelopen was.

Dat fascinerende zit ‘m op één of andere manier ook in de opbouw, denk ik, de opeenvolging van scènes, die schijnbaar ongelijksoortige zaken bijeenbrengen.

Als Pierre het verlangen uitspreekt om ‘de wereld de waarheid in het gezicht te spugen’ en we zien daarop het kleine zigeunermeisje – onbedoeld daartoe aangezet door een eerdere opmerking van Pierre – al lolliezuigend voorbijgangers toevoegen dat ze stinken, wat ze uiteindelijk met de dood moet bekopen, is dat al een omineuze uitdrukking van de kinderlijke naïviteit, en de hopeloze mislukking, van Pierre’s streven.

Je zou haast vergeten dat Carax ook cinematografisch veel in zijn mars heeft (misschien ook omdat het stilistisch alle kanten op lijkt te gaan), met fraaie scènes in die vervallen fabriekshal, het motor-ongeluk van Marie – dat in zijn surrealistische feel doet denken aan wat je soms zag in de eerste twee films van Carax - en het haastige opdringen van Lucie en Isabelle door de opgelopen menigte bij Pierre’s arrestatie. Prachtige sex-sequentie ook, die zich meten kan met dat wat bijvoorbeeld Claire Denis soms in haar films laat zien.

‘Claire D’ wordt trouwens bedankt op de aftiteling. Het zal wel niet geheel toevallig zijn dat háár adaptatie van een roman van Melville uit hetzelfde jaar stamt... en misschien dat daardoor Pola X de enige film van Carax is waarin Denis Lavant géén rol speelt

En er worden nog meer Deetjes bedankt: ‘Gilles D’ en ‘Fjodor Michajlovitsj D’. Waarom dat is, mag de liefhebber uitzoeken.


avatar van Darbie

Darbie

  • 1519 berichten
  • 6022 stemmen

Vol goede moed ben ik aan deze film begonnen !

En als ik de vergelijking trek met een vijfgangen-diner in een 'toch wel bien élevé restaurant' , dan was de 1e gang fantastisch, de 2e iets minder maar bij de derde kreeg ik het idee dat er iets was misgegaan in keuken.

Gang 4 heb ik alleen wat met met een vorkje uit geprikt om dat met een goede slok rode wijn weg te spoelen en de rekening vragen.

Het dessert heb ik overgeslagen.


avatar van eRCee

eRCee

  • 13441 berichten
  • 1978 stemmen

Ferdydurke schreef:
‘Fjodor Michajlovitsj D’. Waarom dat is, mag de liefhebber uitzoeken.

Holy motors!, das cool, had ik gemist. Maar ik durf mezelf gerust een liefhebber te noemen en knal hem er dan maar in: het verhaal vertoont verdacht veel overeenkomsten met De idioot (waarbij Pierre voor vorst Myschkin zou moeten staan, Lucie is natuurlijk Aglaja en Isabelle vertolkt de rol van Natasja). Als we het dan toch over het verhaal hebben: vergis ik me of wordt erop gehint dat Isabelle uiteindelijk niet de zus was van Pierre maar van Thibault?

Overigens ga ik wel een beetje mee met de kritiek van BBarbie, want het verhaal had wat strakker gemogen en de personages blijven net wat te ongrijpbaar. De grote troef van Pola X is echter de expressieve kracht. Carax weet soms op wonderlijke wijze zijn beelden en scenes bij je naar binnen te duwen. In bijvoorbeeld zo'n gedirigeerd rock-orkest herken je de man die achter Holy Motors zat. Ben het dan ook niet helemaal eens met danuz over de stijl, die is wel degelijk tamelijk opvallend, hoewel misschien niet continu.

Mooie film.


avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

Hah, ik wist het eigenlijk zelf niet. Het zou kunnen. Ik moet die naam eigenlijk wat minder laten vallen, en meer van zijn boeken (her)lezen


avatar van eRCee

eRCee

  • 13441 berichten
  • 1978 stemmen

Het zou kunnen? Het ís zo.


avatar van dvdcrusher

dvdcrusher

  • 621 berichten
  • 515 stemmen

Niet echt een liefhebber van Franse films, maar dit is een verrassend goede film over een beloftevolle jonge schrijver wiens leven verwoest wordt door een vrouw die beweert zijn zuster te zijn. Schitterend acteerwerk van alle acteurs in dit gitzwart verhaal. Opvallende verschijning van Catherine Deneuve, al is haar rol waarschijnlijk de minst boeiende in het scenario. 3,5 sterren