The Astronaut (2025)

Vaak is het zo dat in horrorfilms, als een astronaut door een noodlanding terug op aarde landt dat er een buitenaards wezen mee terugkeert. Als Kate Mara, die als Sam de hoofdrol speelt, dus door haar adoptievader, generaal William Harris (Laurence Fishburne) in een afgelegen huis in quarantaine wordt geplaatst kan het niet anders dan dat een buitenaardse entiteit komt aankloppen...De film is niet echt iets nieuws en eerder voorspelbaar maar het was wel een leuke, kleine Sciencefiction-horror-thriller die het veel weet te halen uit de speelduur van 90 minuten en het budget. De film vertrouwt veel op Mara's acteerprestaties en die zijn gewoon behoorlijk solide. Aan het begin speelt de film ,et een ​​gevoel van mysterie, is er intrige van de overheid of NASA? Dit biedt best wat spanning, uiteindelijk komt de ontknoping en neigt meer naar jet sentimentele van Spielberg...Waar de regisseur nog een paar knipogen naar lijkt te hebben verwerkt! Kortom ook al gebeurt er hier niets heel verrassends, is toch prima gemaakt en vermakelijk.

Ik vond er werkelijk niets aan. B-film.

Met veel pijn en moeite afgekeken. Ze hadden alles om hier een goed verhaal van te maken maar

verhaal is saai en slecht.

Na het zien van The Astronaut voelt het alsof schrijver/regisseur Jess Varley District 9 (2009), Dark Skies (2013) en Close Encounters of the Third Kind (1977) heeft gezien en dacht: 'Wat zou er gebeuren als ik deze drie zou combineren en dit doe met een beperkt budget'?

Het resultaat: een grotendeels voorspelbare, doorsnee spookhuisfilm over aliens, met een vleugje horror voor de juiste mixage.

Sam (Kate Mara) is net terug van een ruimtemissie met een nogal harde landing en moet dagelijks medische en fitheidstesten ondergaan om te bepalen of alles in orde is. Wat voor missie het was? Dat kom je later te weten. Sam begint dingen te ervaren die astronauten naar verluidt zouden kunnen ervaren na terugkeer op aarde: duizeligheid, oorsuizen, hallucinaties, en vreemde vlekken op haar lichaam. Volkomen normaal, toch?

Toch??

Bij binnenkomst in de atmosfeer van de aarde sloeg er iets tegen Sams capsule. Ondanks alle tegenspoed weet Sams (adoptie)vader, generaal Harris (Laurence Fishburne), haar op een idyllische plek in 'the middle of nowhere' te laten verblijven. Sams lange afwezigheid heeft de relatie met haar man Mark (Gabriel Luna) en dochter Izzy (Scarlett Holmes) onder druk gezet. Dit wordt niet geholpen door haar verlangen om nog een missie te doen, maar wanneer haar collega-astronaut Val (Macy Gray) haar vertelt dat ze eventuele nare symptomen geheim moet houden, moet Sam een keuze maken: toegeven dat het langzaam erger wordt, of zwijgen. En als ze niet zwijgt vertelt hij erbij, zou ze een volgende missie kunnen vergeten.

De film verdient een pluim voor het einde, dat een unieke wending biedt die oprecht welkom was. Desondanks speelt het grootste deel van de film zich af als een checklijst met horrorhuis-elementen. Griezelige geluiden; check, schaduwen die op de achtergrond bewegen; check, objecten die uit zichzelf bewegen; check en andere personages geloven het slachtoffer niet; check.

We hebben het al honderd keer eerder gezien. Het was misschien leuk geweest om dingen te zien die wat........ buitenaardser waren. Tijdens de aftiteling worden we getrakteerd op een aantal fantastische buitenaardse beelden, en ik wenste dat meer van DAT, daadwerkelijk in de film had gezeten.

Bovendien zijn de aliens grotendeels continu verborgen. De duisternis van de nacht verduistert ze vaak, hoewel er scènes zijn die zo donker zijn dat je helemaal niets kunt zien. Dit is frustrerend wanneer Sam ergens bang voor is, terwijl wij het niet kunnen zien. Ik moet de film echter wel complimenteren met de effecten, die niet slecht zijn.

Deze film is een 'Kate Mara-film', en ze houdt het goed bij elkaar maar laten we eerlijk zijn: ze heeft niet veel om mee te werken. Ze brengt angst meesterlijk over, hoewel het script, als het om haar familie gaat, tekortschiet in wat te doen en hetzelfde geldt voor haar als persoon. Wat doet ze graag als ze niet in de ruimte is? Waarom is ze astronaut geworden? Hoe heeft ze haar man ontmoet? Wat we over Sam weten, kan in één zin worden samengevat, wat niet ideaal is wanneer we bijna elke scène met haar doorbrengen.

Ik houd het ditmaal op een 6, dus net binnen de voldoende grens maar dan ook niets meer!

Weer een film die ik zie die absurd veel haat krijgt. Omdat het in vrouw is in de hoofdrol of omdat de meeste elkaars mening kopieert en niet na wil denken dat ze wel goede dingen zagen?

Anyway, blind ingaan in de film is key, wat ik deed en zojuist de trailer bekeken die bijna alles weggeeft. Typisch.

Cinematografie is uitstekend, visueel top. 1ste acte

Is wat traag maar daarna is het smullen. Score, sound design top. Hoofdrolspeelster Kate Mara is prima. Film is zorgvuldig opgebouwd en je vraagt je echt of hoe die Aliens eruit zien. Creepy AF

Negeer de haters. Absoluut krijgt deze film een plaats in mijn top 10 van dit jaar

Astronaut Sam Walker [Kate Mara] moet van haar leiddinggevende (en vader) [Larry Fishburne] in quarantaine na een incident bij haar terugkeer op aarde. Ze kampt met onverklaarbare geluiden en mysterieuze visioenen die ze op advies van collega en beste vriend Val [Macy Gray] geheim houdt, ook voor haar echtgenoot [Gabriel Luna] en haar dochter [Scarlett Holmes]. Als de klachten alleen maar ernstiger worden, begint Sam zich af te vragen wat er in werkelijkheid met haar is gebeurd. Intrigerend mysterie met een sterke cast heeft een merkwaardige, vergezochte en teleurstellende ontknoping.

Leuke B film

Tja dat een klein kind overdag bewolkt door de telescoop kijkt en zegt ik zie de Melkweg en ik zie pluto opa is natuurlijk heel slecht gedaan

[quote]omniesbonsai schreef:

Leuke B film

Tja dat een klein kind overdag bewolkt door de telescoop kijkt en zegt ik zie de Melkweg en ik zie pluto opa is natuurlijk heel slecht gedaan,terwijl er gedaan wordt alsof het normaal is

]Leuke B film

Tja dat een klein kind overdag bewolkt door de telescoop kijkt en zegt ik zie de Melkweg en ik zie pluto opa is natuurlijk heel slecht gedaan,terwijl er gedaan wordt alsof het normaal is

Verrassend eind,leuk!

Matige sci fi thriller. Het verhaal is mager en is te beperkt om een hele film mee te vullen. De uitwerking is daardoor ook niet zo goed. De mysterieuze opbouw is redelijk maar tot het eind gebeurt er weinig anders dan wat schrikmomenten die beter zouden passen bij een echte horrorfilm. Men had zich bij dit verhaal beter kunnen focussen op de mysterie en drama. Het positieve aan de film is het einde, dat op een andere manier de kijker nog iets weet te raken. Het acteerwerk is verder voldoende. Visueel is de film redelijk geslaagd. 2.5/3.0

Zeer matig de aliens leken op gemuteerde kerstbomen.

Mooie visuals aan het einde, voor dat de titels echt losrollen. Als de rest van de film nou van hetzelfde niveau geweest was.

Niet dat het nou alleen maar slecht is, Mara doet haar best in ieder geval wel. Het is meer het plot, de andere acteurs en de productie die het gevoel geven dat je naar een derderangs netflixje zit te kijken. Zoals wel vaker bij dit soort films lijkt het alsof het idee wel goed was, maar vooral de durf, de vonk ontbrak om er iets van te maken. En dan krijg je dus dit soort kijkvoer. Zo zonde eigenlijk. Als ook maar een kwart van de dramatische vioolmuziek tijdens de titelrollen ook gevoeld was.