Surviving Picasso (1996)

Een volstrekt on-meeslepend verhaal met een debuterende actrice (McElhone) met een spectaculair gebrek aan personality.

Antony Hopkins moet het vrijwel alleen doen, en hij komt een heel eind (soms ziet hij zelfs kans om op Picasso te lijken) - maar het is vergeefse moeite. De film is een prentenboek van karakters en gebeurtenissen. Vrouwen en vrienden van Picasso komen voorbij (Diaghilev, Matisse) en een vervelende vertelstem plakt het allemaal aan elkaar.

Een (dure) ramp, deze film.

Op zich wel leuk, altijd, die biopics over bekende personen.

Zo ben ik altjd wel benieuwd naar het leven van goede kunstenaars of muzikanten, b.v.

Hopkins speelt hier redelijk goed, Moore eveneens.

Maar het verhaal valt wel mee, intrigeert echt nergens en het kabbelt allemaal maar traag voort, zonder dat het ergens echt boeiend wordt.

De mooie beelden van het Franse platteland redden de film nog engiszins.

Wel stukje beter dan het drakerige Jefferson in Paris- maar da's niet moeilijk.

Een 2,5.

Hij viel mij heel erg mee. De eerste film die ik van James Ivory zag was The Remains of the Day, ook met Hopkins, en die vond ik goed maar hier en daar ook erg saai. Dat had ik bij deze film veel minder. Hier en daar was het niet al te boeiend, maar toch erg interesant met een fantastische Hopkins die de show steelt als Pablo Picasso. 3*

Een tegenvallend en af en toe zelfs akelig portret waarin de figuur van Picasso als (clichématige) held of icoon van de vrouwen werd neergezet. Het verhaal zelf, met uiterst smaakvolle beelden, waarin vooral de zucht naar publiciteit en de hebzucht van de kunstenaar werd geaccentueerd, was in feite flinterdun. De regisseur toonde weinig echte interesse in de schilderijen.

Ik was al heel lang op zoek naar deze film - en zoals dat dan gaat, als je 'm dan uiteindelijk vindt, dan wordt het langzamerhand duidelijk waarom de film zo moeilijk te vinden was.

Het onderwerp is echt veruit interessant genoeg, en de acteurs en trices zijn boven elke twijfel verheven - ja, het is McElhone's eerste serieuze rol in een speelfilm, maar ze brengt alles wat in de rol verwacht mag worden. In tegenstelling tot een Hopkins, een Moore - die in veel te veel scenes staan te schutteren, te koekhappen alsof ze geronseld zijn van de plaatselijke voetbalvereniging.

Wat er mis zit in deze film is de regie, die talloze steken laat vallen. Het verhaal is in potentie heel interessant, maar dat komt er niet uit - vooraleerst omdat de vertelling gewoon niet werkt, maar buiten dat klopt de timing ook niet, is de mise-en-scene zo ongeveer elke keer weer ongelukkig gekozen, krijgen de acteurs niet de kans om hun talent te laten zien.

Zo ongeveer het enige waar ik vrede mee heb is de aankleding van de sets. Small victories.

Jammer, hier had zo onzegbaar veel meer uit gehaald kunnen worden. Echt een film om te vergeten, een om niet te verkopen, een om uit je cv weg te laten. James Ivory heeft in zijn nadagen nog wat succes als schrijver, laten we hem dat gunnen.