Meningen

Indertijd was dit best een verfrissend en leuk idee. Fijn ongegeneerd afzetten tegen de gevestigde orde, en die zetten we dan meteen even neer als een fout-fascistische bende. Maar een kleine twintig jaar later zijn de parallellen met door social media of IT-getruc gemanipuleerde verkiezingen te pijnlijk, en roept zich de vraag op of de revolutionaire V wel recht heeft op onze sympathie. Tenslotte, in de oude woorden van Theun de Vries, de vrijheid gaat in het rood gekleed. Te makkelijk allemaal, de gekleurde propaganda-oorlog, en te makkelijk om altijd maar de revolutie te kiezen. Was dat niet een voorrecht voor links, en moest rechts zich niet getrouw aan het gezag conformeren? die oude traditie zou een heleboel problemen van de laatste twintig jaar voorkomen hebben.

In politiek opzicht scoort de film absoluut niet bij mij, zoveel wil ik maar duidelijk maken. Gedoe met eigenrichting, volksgerechten en tribunalen, daar hebben we al teveel woorden aan verspild de afgelopen paar jaar, en de optelsom is duidelijk - het leidt tot niets dan ellende, zelfs als je het er alleen maar over hebt zonder echt plan om er ooit iets van waar te maken. Niet voor niets is nog steeds een van de grootste schandalen uit de vaderlandse geschiedenis de moord op de broeders De Witt. Moet dat zich dan ook weer gaan herhalen?

Dus, nee. Narratief vind ik de film buiten dat motief al niet zo sterk - er hangt wel heel erg veel aan het Guy Fawkes motief, maar ook daar zonder dat de werkelijkheid daaromtrent ook maar ergens in de verte geraakt wordt. Goedkoop winstbejag, zouden we dat in een andere context noemen. Net als het gebruik van het masker - Anonymous was daar eerder mee, en bepaald niet in lijn met de filosofie die er in deze film aan verbonden wordt, als ik het vanuit mijn begrip uitleg.

Dan even de acteurs. Portman komt er deels mee weg, al is de transitie van mooi meisje naar geharde revolutionair niet heel erg geloofwaardig in haar spel - als je even door de kaalgeschoren kop heen kijkt, zeg maar. Weaving komt er deels wel mee weg, al is dat wellicht vooral door het masker - maar de teksten die hij uit te slaan krijgt zijn karikaturaal over the top, en dat maakt zijn optreden farcikaal. In de bijrollen wel een paar leuke - Ben Miles bijvoorbeeld. Maar ook veel meh, ik zie toch veel acteurs die beter kunnen, en ik zie er ook veel die hadden moeten bedanken voor de rol die ze krijgen.

Qua soundtrack ongeinspireerd en gemakzuchtig. En eigenlijk is de hele film dat wel - makkelijk scoren op de onvrede van de samenleving, maar zoals dat populisten betaamt, geen enkele aanzet tot een oplossing. Jaah, laten we het parlement opblazen. Goed plan hoor, bedenk er nog maar een.

Suffe film, er gebeurt niets, personages blijven vlak, langdradig. De truc met meerdere verhaallijnen werkt niet. En als trap na nog de bloopers in de aftiteling - dat bevestigt dat de makers echt geen idee hebben waar ze mee bezig zijn. Op een schaal waar iets als Love Actually op 8 komt, mag deze film helemaal niet opgevoerd worden.

Onevenwichtig.

Een enorme hoeveelheid cgi-geweld, beeldenpracht, maar de grootsheid van de visie en de diepte in het verhaal ontbreken - zijn niet in balans met wat Besson ons hiermee probeert te voeren. Met als resultaat dat het wat voelt als de gans die voor de foie gras vetgemest wordt. En hetzelfde al met de cast - overvloedig met de ene cameo na de andere. Wie Olivier Megaton herkend had mag het zeggen, en dat geeft ook weer aan dat het gewoon een beetje teveel is.

Misschien daarmee vooral dat de film moet rijpen, vooruit gaat met een paar keer opnieuw zien met een jaartje of wat tussenruimte, en uiteindelijk voor mij tot een soort cultstatus komt. Maar voorlopig vind ik het vooral nogal matig.

Erg mooie beelden. Af en toe zelfs te mooi, er wordt net wat teveel met licht gespeeld zodat het af en toe te goed zichtbaar is dat er iemand met een schermpje bezig is wat schaduwen in te vullen. Toch erg mooie plaatjes - tientallen zo niet honderden beelden zouden zo in de Leica-kalender kunnen.

Maar dat is dat ook wel het pluspunt. Verder struikelt de film over een teveel aan elitair separatisme en teveel gebrek aan toegankelijkheid. Een woord zegt meer dan duizend plaatjes, dat wordt maar weer eens duidelijk gemaakt.

Van acteren in de normale zin van het woord is geen sprake. Toch is het wel bijzonder - maar wel vooral ten dienste aan het beeld. Daarmee wordt de film door het acteren ook niet minder eendimensionaal, maar blijft het geheel hangen op het idee van de Leica-kalender.

De soundtrack komt op mij ook niet over, trouwens. Ik vind het vooral klinken als lelijk gepruts met synthesizers, en daarbij meestal irritant sloom en met een lelijke galm erin. Slapende kat op het keyboard.

Al met al een fijn experiment - maar een film is het niet geworden.

Geschiedenisles.

Gelukkig is het verhaal vrij nauwkeurig in het vertellen van de geschiedenis, zijn er weinig details veranderd. De film is vrij onderkoeld en ook vrij neutraal gespeeld - ook door Cruise, waarvan ik dat eigenlijk niet verwacht had. Erg spannend wordt het daarmee niet, ook al omdat de afloop natuurlijk allang bekend is. Wel erg mooi in beeld gebracht, waarbij voor een groot deel gebruik gemaakt is van de originele locaties.

Onmogelijk om deze film niet te vergelijken met Dangerous Liaisons. En ik ben bang dat ik die film toch echt op alle vlakken beter vind - het verhaal wordt scherper aangezet, de timing is beter, de casting is beter, de rollen worden beter gespeeld - niets tussen te krijgen. Daarmee nog niets ten nadele van deze film of de acteurs die er in spelen - maar, Colin Firth kan op geen enkele manier de rotzak zijn die John Malkovich speelt. En net zo min kan Annette Bening de kwaadaardigheid zo van het scherm laten druipen als Glen Close.

Daarmee is deze film niet slecht. Maar er is wel een verschil tussen een prima film en een meesterwerk.

Toch wel knap slecht.

Een verschrikkelijk cliche verhaal, slecht acteerwerk, slordig gefotografeerd, flauwe humor. Maar aan de positieve kant tenminste eindelijk weer eens een film die wat gore laat zien, terwijl dat bij het vampierengenre dat de laatste tijd zo bloedeloos lijkt te worden al tijden niet meer te zien was. En goed om te zien dat de traditie van de essenhouten staak nog niet helemaal vergeten is. En de grap met de kast werkt dan ook eigenlijk weer wel.

Maarja, die positieve puntjes moet je dan ook wel echt zoeken.

Ohjee.

Dit is dus de zoveelste herhaling van de formule verfilming van een serie boeken voor 'young adults'. Na Potter, Twilight, Hunger, en nog wat minder geslaagde pogingen dus deze. In 6 delen (een stemmetje in mijn achterhoofd denkt dan meteen aan 8 films).

Helaas kwam ik daar pas halverwege dit eerste deel achter. Het begon me op te vallen dat de thema's toch wat bekend voorkomen. Iets met een school, vampieren, wat meiden en wat jongens, en iets ingewikkelds om het verhaal wat volume te geven. Waar ken ik dat ook alweer van.

Maarja. Misschien wat erg kort door de bocht, maar na drie kwartier maar afgehaakt. Het lukte me toch al niet zo goed om in het verhaal te komen. Wellicht doe ik de makers daar vreselijk onrecht mee, het zij zo. Ik zal dan maar eens niet stemmen.

Leuk filmpje, en een voorbeeld van hoe je best een leuke en onderhoudende film kan maken zonder megabudget. Is het eng? nou nee niet echt. Is het vernieuwend? nee ook niet. Maar wel grappig, en dat is vooral doordat de jonge en onbekende cast zo ongeremd vrolijk bezig is er wat van te maken. En ja, het helpt natuurlijk ook dat Ferguson en Chadwick er bijzonder fraai uitzien in al die strak afkledende lederen en latex jurkjes.

Leuk.

Een mooie cast aan het einde van de jaren-80 - Jennifer Beals, toen wellicht op de top van haar bekendheid na Flashdance en het clipje van Michael Sembello, een vroege rol van Nicholas Cage, en Maria Conchita Alonso. Cage gaat volledig uit zijn dak, daar kan je dan over vallen maar het past wel prima voor de rol die hij hier te spelen heeft. Dat het verhaal niet al te geloofwaardig is, tsja, ga dan vampierenfilms kijken. Beter om over dat soort gemier heen te stappen, want de film is een heerlijk stukje nostalgie van een andere tijd in de filmwereld - zowel de tijd dat de film gemaakt werd als het origineel waar Cage zijn waanzin door laat voeden. En hij slaagt er daadwerkelijk in om Max Schreck te benaderen met zijn mimiek en rollende ogen - beter dan welke andere vampier dan ook, geloof ik zo even. Toch niet mis.

Irma Vep.

Door die serie nieuwsgierig geworden naar wat het was dat Assayas de aanleiding gaf om een film én een serie te maken geïnspireerd op dit Feuillade-feuilleton. En wat blijkt, voor het gemak staat het hele gebeuren gewoon in alle glorie gerestaureerd op Youtube, wel met af en toe tenenkrommende en niet-originele muziek, en ook met maar 1 van de tinten die indertijd in de voorstellingen gebruikt werden - het blauw van de nacht, naast amber voor binnen, groen voor buiten, en ook nog knalrood - maar waar dat dan voor is is me niet geheel duidelijk. Wikimedia heeft wel de getinte versies - maar die zijn dan wel minder fraai gerestaureerd, en ook zonder geluid. Misschien is dat laatste eigenlijk beter, hoewel je dan wel het Mahlereske moment mist dat de muziek ineens wel klopt, aan het einde van deel tien.

Narratief is het als je het hele zaakje achtereenvolgens kijkt wel een beetje repetitief - haast elk deel volgt wel een beetje een patroon, behalve dat het met de streken van Les Vampires van kwaad tot erger gaat. Geen middel blijft onbeproefd in de strijd tussen de boeven en de brave Guérande met zijn sidekick Mazamette - de ene vermomming na de andere (al is het allemaal een beetje van een 'it is I, Leclerc!' niveau), ontvoeringen, vergif, gas, een kanon dat in een hutkoffer past - en een verrassend plotelement, want als je even niet opgelet had zou je zo maar denken dat het zoals wel vaker gewoon een ontvoerde persoon was. Stunts te over op de daken van Parijs, en de dappere Musidora die kennelijk al haar stunts zelf deed. Je moet maar vertrouwen hebben in zo'n regenpijp - en zeker als je al weet hoe soliede een Frans balkonnetje zijn kan.

Over de acteurs durf ik eigenlijk nauwelijks iets te zeggen - het is allemaal vrij ver verwijderd van wat we nu onder die term verstaan. Musidora heeft haar scene en die is absoluut geniaal, maar om daar nou die 440 minuten voor uit te zitten is wellicht wat veel. De stijl van Feuillade is haast theatraal, in de zin dat de scenes voornamelijk zo zijn als je ze als bezoeker in het theater zou zien. Vrijwel alle binnen-scenes zijn zo gefilmd. De beperkingen van de tijd en ook van het beschikbare budget, voor wat ik er uit wijs word - hoewel er ook een bron is die beweert dat Feuillade het op die manier 'echter' vond overkomen. Hoe dan ook, al het binnenshuisgedoe maakt wel weer voor een mooi contrast met de buiten-scenes, en die zijn extra leuk omdat ik er waarachtig nog een paar plekken van herken ook (er is overigens zelfs een site waar je veel van de locaties op terug kan vinden). Extra leuk zijn die paar scenes in en rond Fontainebleau, waar ik vaak geweest ben (dat is ook waar ik iets herkende - het verkeersplein met de zuil). Sowieso een erg leuk tijdsbeeld, interessant om te zien hoe er aan de bebouwing eigenlijk niet zo heel veel veranderd lijkt, maar aan de straten dan weer wel.

Vanuit de aanleiding, de film en serie van Assayas, had ik eigenlijk verwacht dat Musidora in haar catsuit een grotere rol zou spelen - effectief is dat van het totaal van 440 minuten speelduur misschien een minuutje of vier, vijf. Toch heeft dat kennelijk zoveel indruk gemaakt dat dat nog steeds naklinkt. Wellicht net zo als de titel - les Vampires, die vanzelf niets met vampieren te maken hebben. Toch zit er een basis in de historie in het geheel - Les Apaches, die geen vampieren waren en ook niet in Amerika woonden, maar een bende was in Parijs rond 1900. Elementen daarvan komen terug in de film, bijvoorbeeld in de coup du Père Francois - de handige truc waarmee les Vampires hun slachtoffer een touw of doek om zijn hoofd of nek slaan, en er dan op de rug getild mee weglopen. Het zal je maar gebeuren. Een beetje net als die truc waarmee je met een schepnetje van 1 hoog naar beneden wordt gehaald. Lijkt me ook niet prettig.

Afijn, 440 minuten is een erg lange zit - en ook nog als je het zoals ik over drie dagen uitspreidt. Wat me door mijn hoofd schoot is dat een vertoning indertijd wel wat interactiever geweest zal zijn dan op de bank met een nogal droge youtube-versie met eentonige begeleiding. Een groot deel is nogal slapstick-achtig, ik stel me zo voor dat het publiek nogal luidruchtig meegeleefd zal hebben. En indertijd keken ze ook maar een klein uurtje per keer, dat maakt ook een hoop uit.

Zo, nu eerst maar een kom potage veloute de grenouille. Of wellicht is dat ook wel iets waar alleen wij 'Ollanders om moeten lachen.

Alicia Silverstone is vast echt een vampiertje... ze lijkt nauwelijks een dag ouder dan in het clipje van Aerosmith waar ze bekend mee werd. Maar da's wel in de vorige eeuw...

Maar wat een geniale film is dit. Leuk onserieus, campy af en toe zelfs. Alicia Silverstone en Krysten Ritter zijn samen echt goed, spelen een leuk en fijn stel vampierenmeiskes op zoek naar hun weg in de wereld. Onderdrukt door hun wat te sterk overheersende mamma Sigourney Weaver. En dan naar de VA-meeting waar Malcolm McDowell een perfecte Vlad-the-Impaler neerzet. Met z'n breiwerkje. Afspraken met vriendjes, met alle onzekerheid die daar bij hoort - en dan kunnen ze zichzelf niet eens in de spiegel zien

Leuk.

Super mooie beelden in stemmig zwart-wit, en dat is ook overduidelijk het sterke punt van de film, al moet je er misschien wel voor in de stemming zijn. Want, narratief is de film erg traag en langdradig en wat te veel ondergeschoven bij de cinematografie. Evenzeer zijn de karakters te gestileerd, en komen daardoor onecht over. Toch geloof ik wel dat er een redelijk kloppend beeld van het leven in Brazilie tweehonderd jaar geleden gegeven wordt, ondanks dat het werk op het land ook wel wat onderbelicht blijft. Het is in ieder geval interessant plaatjeskijken, en dat sluit goed aan bij de mooie beelden.

Ik vond het wel een ok filmpje. Leuke opbouw in de intrige en de spanning. Wel wat statisch in de zin dat de meeste handelingen zich in en om de auto afspelen, en er had wel wat meer humor in gekund misschien ook. Paul Walker draagt de film prima, jammer dat het alweer in en om auto's is - daardoor is de vergelijking met de F&F-films voor de hand liggend, maar dit is toch een wat ander iets. Wellicht daardoor de lage score, het publiek had kennelijk wat anders verwacht. De actie is dan toch wat minder, en op zich ook terecht - de focus van dit verhaal ligt anders.

Helaas geen kans meer op een revanche. Paul Walker, triest verongelukt, komt nog postuum terug in F&F7. Maar da's toch niet hetzelfde.

De regisseur had kennelijk als schoolproject een trailer gemaakt - en dit is dan de langere versie daarvan. Tsja, het doet mij nogal denken aan de docent die ik indertijd had, die zo’n soort standaard toespraakje had als een van zijn studenten hem wat teleurstelde. Zoiets als ‘ja jongen, als je nou niet bereid bent om je huiswerk te maken en ook niet het talent hebt om je door dit vak heen te bluffen, dan wordt het dus nooit wat met je. Waarom ga je dan niet bij de buren van de zeevaartschool vragen of ze nog iets weten, dan haal je gelijk je monsterboekje op en ga je op de grote vaart, misschien dat je daar ook geen talent voor hebt maar dan zie je tenminste nog wat van de wereld’.

Had die beste man maar op Brendan Steere’s school gedoceerd, dat bleef mij maar door m’n hoofd gaan. Dan was dit onleuke prutswerk ons bespaard gebleven. Want, het idee is leuk, maar de uitwerking is volkomen prut. Niet over the top genoeg, vooral, en ook echt niet leuk genoeg.

Oef.

Een al twijfelachtig verhaal - op zich in eerste aanzet best een goed gegeven, maar de draai die er aan gegeven wordt, meh - verzin iets beters. Maar dan de verfilming nog. Irritant al dat de soundtrack als een soort samenvatting van de jaren-80 moet opgaan - en dan nog eens met lelijk verknipte versies van de liedjes. Ik zit toch g**&d in een film, niet in een de-beste-van-de-jaren-80 disco - bedenk iets beters, alstublieft. En dan de lelijke green-screen beelden op de Ventoux nog. Ok, dat wordt later wel iets beter, maar toch - zoiets mag toch niet in een 'echte' film zitten.

Goed - alle punten qua soundtrack, production values, cinematografie en verhaal zijn dus al gemist. Beetje zoeken wat dan daarna nog overblijft. Ik had nog wat hoop dat Maruschka Detmers nog iets brengen kon, maar ook die blijkt ijdel. Dan doet de rest van de cast het niet slecht - in ieder geval wel iets boven verwachting. Maar die was dan ook echt niet hoog.

Ja, wel een leuk idee, en ook wel aardig uitgewerkt, en wat een absoluut geniale cast ook.

En wat een meesterwerk had het kunnen zijn als Klapisch er niet weer zijn gebruikelijke auberge espagnole van moest maken. Een klein beetje meer beheersing, een klein beetje meer nadenken in plaats van gewoon doen. Iets meer art in plaats van craft, wellicht - want als ik het Klapisch al gun dat hij dit trucje kent zo langzamerhand, het is toch teleurstellend dat hij niet verder komt.

Het plotje of wat daarvoor doorgaat is al vanaf dat de slijptol tevoorschijn komt doorzichtig, te makkelijk. En net zo lijkt Adele veel te veel op Adele Blanc-Sec met haar rare hoedje. Het soort vergissing wat je van een regisseur met een eerste film al niet echt accepteert, maar Klapisch gaat al meer dan dertig jaar mee in het vak. Je zou toch hopen op iets meer reflectie, iets minder zelfgenoegzaamheid.

Leuk om Vincent Macaigne weer eens langs te zien komen - toch wellicht de beste acteur die het francofone taalgebied op dit moment op stal heeft. Jammer dat hij niet wat kieskeuriger is in de rollen die hij accepteert - ja, hij tilt deze film naar een hoger niveau, maar ik had liever een film gezien waar dat ook de moeite waard was. Niet de zoveelste herhaling van zetten van Klapisch.

Verfilming van een toneelstuk.

Op zich best knap gedaan, en Seigner en Amalric spelen goed. Maar het verhaal wil maar niet interessant worden, en de dialogen hebben hier en daar wel een aardige vondst, maar te weinig om echt leuk te worden. De eerste draai in het plot komt prima door en werkt, daarna wordt er een wat groter beroep op de kijker gedaan en is de geloofwaardigheid eigenlijk weg en wordt het gedoe wat langdradig.

Wellicht dat het in een theater wel werkt, of zelfs in een bioscoopzaal. Niet op de teevee thuis. Tenminste, niet voor mij.

Aangrijpend drama.

Het levensverhaal van Gemma en haar zoon, de problematiek van ongewenste kinderloosheid tegen de tragische achtergrond van de burgeroorlog in Joegoslavie. Uitgebreid en met veel detail, langzaam verteld met veel aandacht voor de karakterontwikkeling zowel van de hoofdrollen als van de personages die in de zijlijn meespelen. Langzaam opbouwend naar een zeer dramatische climax. En die is dan sterk genoeg om je ook na twee uur echt in de ban te houden totdat alle details daaruit helder geworden, en je geschokt en verdoofd achterlaat. Genoeg kracht om je nog uren vast te houden, in de wetenschap dat dit natuurlijk 'maar een verhaal is', en dat de werkelijkheid met regelmaat nog veel dramatischer geweest is.

Prachtig verfilmd. Eigenlijk is het enige waar ik me wat aan heb gestoord, en dan ook nog alleen in het begin, de wat nadrukkelijke grime waarmee het verschil tussen nu en flashback wordt aangegeven. En hoewel de rimpels op Penélope Cruz' afgeleefde oudere gelaat er overtuigend genoeg uit zien, leidt het toch wat af van de inhoud. De soundtrack is wel wat behoudend met veel Bruce Springsteen en Nirvana, maar wel erg to the point in het verhaal, en zonder meer goed gekozen.

Hoewel er ook wel wat mindere acteurs meedoen in de vele bijrollen, wordt het verhaal gedragen door een aantal erg sterke rollen van onder andere Penélope Cruz en Emile Hirsch, daarnaast valt de bijzonder mooie Saadet Aksoy op en heeft Jane Birkin een leuke kleine rol in het verhaal.

Jammer eigenlijk vooral dat de film eigenlijk relatief weinig aandacht lijkt te krijgen. Want, behalve dat het een schitterend stuk werk is, verdient de boodschap het ook om nog beter gehoord te worden. En al is het duidelijk dat de wereld nog lang niet klaar is met het verwerken van de gebeurtenissen in Joegoslavie - er komen tenslotte eigenlijk pas in de laatste paar jaren films uit die de problematiek echt durven aan te snijden - kan de waanzin en beestachtigheid van de oorlog niet vaak genoeg vertoond worden.

Nouja.

Beter dan de nederlandse versie, dat moet gezegd, en wellicht leent de net een tikje vlaamse tongval zich ook gewoon beter voor dit soort niemendalletjes - het irriteert al minder dan dat plat Goois zou doen. En daarnaast vond ik het ook wel leuk om Joke Devynck weer eens te zien spelen, al is het dan maar in een bijrolletje. Maar het plot is (nouja, remake) bijster onorigineel, en het einde wordt er ook wat moeizaam aan geplakt.

Maar ik had ook niet echt een meesterwerk verwacht, dan moet ik dan ook weer zeggen.

Verrassend aardige film. Eigenlijk is het enige wat me er echt aan dwarszit de muziek - wat een dramatisch gepruts met die violen. Ohja, en een lelijke galm bij sommige geluidseffecten - welke zeg ik maar even niet, wat dat is wellicht een spoiler.

Het begin lijkt wat te vervallen in de 'gewone' Nederlandse gezapigheid - een beetje een soapachtige sfeer, die eigenlijk veel erger is dan waar meestal de kritiek over komt - die paar blootscenes, ach - alsof je in een buitenlandse film nooit een stukkie vel ziet. Onzin. Maargoed, deze film heeft een paar sterke scenes waardoor hij zich duidelijk van dat soort gemiddeldheid losmaakt. Erg goed - ik bedoel dan die scene waarvan je denkt - he, wat zijn ze nu aan het doen - en dan krijg je in een flashback de uitleg hoe dat zo komt. Door de timing echt helemaal goed.

Het verhaal is dan weer een minder sterk punt. Net een beetje te ver over the top, en dat past niet bij de toon van de film verder. In een boek werkt dat misschien beter, hier vond ik het gewoon een plottwist te veel. En erg geloofwaardig is het uiteindelijk dan ook allemaal niet.

Maargoed. Onderhoudend is het beslist wel. En er is nog iets extra ook, want deze film heeft ook nog eens Terence Schreurs. Die had ik al niet meer gezien sinds De Band op de tv was. Veel te lang geleden alweer.

Trier schurkt voor mijn gevoel iets te vaak over de rand van teveel pretenties, en dat dreigt hier ook mis te gaan. Hoofdstuktiteltjes, dan ben ik al haast weer klaar met een film - en hier krijgen we er maar liefst twaalf te verduren, met nog een proloog en epiloog erbij. Wel wat erg veel van het niet zo goede.

Maar het blijkt mee te vallen, want er komt wel een vrij prettig filmpje uit - al is dat grotendeels te danken aan het fijne spel van Reinsve en haar leuke koppie. En er komen wel wat interessante observaties langs, al is het nogal erg op het losse beloop. Daar kan je dan allerlei diepere lagen of motieven in zien, maar als ik dan denk aan films, regisseurs die dat wel inkleuren is de conclusie toch vrij snel dat Trier hier een heleboel laat liggen. Arty farty in de kunst van het weglaten of gewoon een gebrek aan diepte, zeg het maar. Of misschien ook wel allebei, want zo zwart-wit is die tegenstelling niet, en dat kun je dan ook weer terugzien in de manier waarop Julie in het leven staat.

Maar denk ik dan weer even aan de titel, de slechtste mens van de aarde. Dat mag Trier dan toch eerder op zichzelf betrekken, de wereld te laten lijden onder zo'n pretentieus prutsfilmpje. Voor straf het volledige werk van Bergman en Kubrick kijken, dat lijkt me wel een noodzakelijke zelfkastijding als compensatie voor zoveel zelfoverschatting.

Een film die met weinig extra moeite heel veel beter had kunnen zijn.

In de basis is het er allemaal wel - de verlopen advocaat die een nieuw vuur vindt, een reden om zich te herpakken. Het verraad uit een onverwachte hoek. De nieuwe hoop op een goede afloop, en de ontknoping.

Maar hoeveel beter had dat allemaal kunnen worden uitgewerkt, in plaats van deze toch vooral suffe en trage film vol cliches. Alsof niet Newman maar Lumet een drankprobleem had, en het allemaal wel welletjes vond. Meest tragisch wellicht nog de vrij overbodige rol van Rampling. Was de film anders geweest zonder haar karakter? Nauwelijks, denk ik dan.

Wellicht dat Lumet erop heeft vertrouwd dat het onderwerp op zich al schokkend genoeg was - indertijd, toen een willekeurige arts nog een soort onaantastbare status had. Nu niet meer, het zijn tenslotte net mensen.

La Vérité, en niets dan la vérité.

Behalve als een leugentje beter uitkomt, of gewoon interessanter is. Of beter uitkomt. Gemixt met een film in een film, kom maar door met de dubbele lagen, gestapeld op een Frans familiedrama met heel veel dialoog. Echt mijn film.

Behalve dat het niet echt werkt. De structuur is zowel te gezocht als teveel incrowd - wanneer leert het filmwereldje nou eens over het eigen ego heen te stappen. Is het een poging om een nieuwe impuls aan de cinéma vérité te geven, of een pastiche, plat vermaak voor een uurtje. Voor mij echt het laatste, want de vonk ontbreekt, en de beroemde namen brengen maar weinig. Misschien heel, heel even in de laatste minuten, dat er iets uitkomt van waar het over gaat - wanneer ik dan herinnerd word aan wat papieren vouwsels in de kast van mijn vader. Maar da’s wel een wat makkelijk sentiment om op te spelen.

Beter dan ik gedacht had.

Wel weer wat erg Nederlands in de dictie van de acteurs (echte mensen praten niet zo!) en in de manier van vertellen. Maar dat stoorde me nog niet zo erg. En Janzen met haar bimbo rol ging ook nog vrij goed. Sterker, ik dacht bijna dat dit dan een van de weinige uitzonderingen zou worden - een Nederlandse film die ik kijkbaar vind.

Maar de voiceover in de laatste minuut en het volstrekt stompzinnige einde draaien die hoop wel de nek om. Verschrikkelijk, wat slecht.

Op zoek naar geluk op een eiland vol neppe mensen.

Als feelgood verhaal volslagen mislukt, want driekwart van de tijd worden we verveeld met onsympathieke mensen die hun ledige leven zo stompzinnig mogelijk vormgeven. Krijg ik niet echt een goed gevoel van. En het enige aardige verhaallijntje dat er dan nog inzit is zo karikaturaal dat het ook maar nauwelijks een scheve glimlach oproept. Of moeten we er misschien een maatschappelijke kritiek in zien op de lifestyle van de BN'ers. Meh, dan had het misschien nog wel iets kunnen zijn, maar daarvoor is het toch niet echt scherp genoeg. Het enige moment dat nog iets leuks in zich heeft is de girlfight tussen de zusjes, en de bijbehorende scheldpartij. Maar ook dat is te dun. Met wat knap slecht acteerwerk en een te gedwongen soundtrack is ook langs die as niks positiefs te melden. Het enige dat nog een beetje wat heeft is het eiland zelf.

Maar aan de positieve kant, als je niet af en toe zo'n prul als dit kijkt verleer je het om een echt goede film te waarderen. Zo heeft Johan Nijenhuis toch nog een mooie bijdrage aan de filmindustrie geleverd.

Indrukwekkend verhaal, maar wel aan de dramatische kant - niet alleen het kampgedeelte, daarna loopt het ook allemaal niet echt van een leien dakkie voor de geliefden. Erg makkelijk komt het geluk ze niet aanwaaien. Op een waargebeurd verhaal gebaseerd schijnt het, maar anders dan de meeste films waar dat van gezegd wordt komt dit verhaal nergens opgeleukt of geromantiseerd over. En ondanks dat de acteurs voor mij geen bekenden zijn, wordt er prima gespeeld.

Na afloop van het verhaal blijven er wat vragen open, wat stof tot nadenken. En zo moet het ook - het soort problemen wat deze arme mensen te verteren krijgen zijn niet zo heel makkelijk opgelost.

Mooie film, maar niet heel makkelijk om naar te kijken.

Nooit van de serie gehoord, zonder voorkennis de film in gevallen. Dat blijkt een wat vreemd geval, vooral in het begin is de timing wat erg aan de slome kant en is er nogal wat uit te leggen. Maar de tweede helft is wel wat vlotter en spannender. Wat ik op zich wel opvallend vind is dat ik er niet echt een tv-film achtig gevoel bij kreeg.

Best aardig gespeeld, het verhaal had wellicht wat opgeleukt kunnen worden. Maar het meeste kwaad doet vooral de timing van de eerste helft, daar wordt de spanningsboog wat raar van.

Crocodile Dundee in het bejaardentehuis. Even spannend als de gesprekken in de conversatiezaal, of een middagje bingo. Van het origineel is weinig meer over - en wellicht kwam de charme daarvan ook in niet geringe mate van de persoon en het karakter van Linda Kozlowski. Waar Hogan na 24 jaar huwelijk sinds 2014 van gescheiden is, overigens. Toch jammer.

Het is me niet geheel duidelijk geworden wat Hogan met deze film dacht te bereiken. Wellicht niet meer dan een teken van leven. Nouja, dat is dan wel gelukt, al is het maar marginaal.

Er gebeurt niet heel veel lijkt het misschien, maar dat komt dan wellicht vooral door het erg trage tempo. Toch zijn er wel degelijk een aantal behoorlijk dramatische ontwikkelingen in het jonge leven van de twee meiden - onopvallend, doordat die zonder veel ophef en met een soort van de ene dag in de andere filosofie doorgemaakt worden. Meer eigenlijk een sfeertekening dan dat het echt ergens over lijkt te gaan - maar in die sfeertekening slaagt de film dan ook wel erg goed.

Olsen en vooral Fanning spelen charmant, en de beeldstijl is mooi consequent flets zomers.