Meningen

Aardig filmpje.

Al Pacino krijgt duidelijk te weinig tegenwicht van Simone of van de 'echte' acteurs, en wordt ook door de regie niet afgeremd. Of zou hij bewust hier zo'n vreselijk overdreven theatrale rol spelen... om het contrast met de toch best emotieloze Rachel Roberts groter te maken. Dat doet Winona Ryder in ieder geval ook al, maar dan wat duidelijker. Catherine Keener heeft dan in vergelijking een minder symbolische rol. Denk ik.

Maar het gaat toch voor een heel groot deel eigenlijk over het verhaal. Dat is niet zozeer een satire op de gekkigheid van Hollywood, maar meer een aanklacht tegen de onzin die wij als kijkers en critici er zelf van maken. De heldenverering die bij de filmwereld hoort is tenslotte wat wij veroorzaken - gretig geholpen door Hollywood natuurlijk, maar je moet wel even onthouden waar het begint.

Toch levert dat best veel grappige situaties op. Misschien geen echte dijenkletsers, maar wel echt leuk. En er zit natuurlijk altijd wel een randje aan van lachen om jezelf. Maar dat is best leuk, af en toe.

Het idee zal wel geweest dat er een over-the-top actiefilm moest komen die eens een eind zou maken aan het gezeur dat Arnie te oud wordt.

Maar da's maar ten dele gelukt. Over the top is het wel, maar vooral in de body count en in de bloederige kills. Het verhaal is wel spannend als je niet te goed op de details let, maar er zitten nogal wat plotholes in - en hoe de DEA precies weet dat er tien miljoen ontbreekt is dan nog niet het ergste.

Op zich wel interessant in beeld gebracht hier en daar, tijdens de laatste achtervolging vielen me een paar mooie shots op. Eerder in de film zitten ook wel al wat probeersels, maar niet altijd gelukt.

Maargoed, terug naar Arnie. Het zou leuk zijn als hij eens een wat meer op acteren gerichte rol zou spelen. Zoiets als Gran Torino, schiet me dan even te binnen - een beetje aangegeven door m'n voorganger natuurlijk.

Aardige film. Vooral door Julia Ormond eigenlijk, die erg goed op haar plaats is als de wat onschuldige Sabrina. Harrison Ford en Greg Kinnear liggen me dan wat minder goed, zeker Ford is toch kennelijk niet zo'n heel goede acteur, of misschien ligt dit soort ding hem slecht.

Het verhaal is zowel van alle tijden als stevig achterhaald. Tenminste, je zou toch denken dat de dochter van een chauffeur tegenwoordig wat minder wereldvreemd zou zijn. Als er uberhaupt nog mensen zijn die een inwonende chauffeur hebben.

Maar waardoor ik op deze film uitkwam - ik had een jaartje of wat geleden een lijst van alle films van Sydney Pollack gemaakt, en daar van opgezocht wat ik niet recent gezien had. Daar was deze dus nu van aan de beurt. Maar ik had over het hoofd gezien dat het een remake was, en dat het origineel met Hepburn is. Dus die dan ook maar even opzoeken...

Films met Jason Statham lijken een soort genre op zich te worden. En dat is een haast twijfelachtige, gevaarlijke eer in het actiegenre - als je voorgangers als Steven Seagal of Jean-Claude van Damme hebt. Want zij zien dan wel hun namen in een groter lettertype dan de titel op de dvd-hoes staan, verder dan de uitverkoopbak komen ze meestal niet meer. En zeker niet in de bioscoop.

Maar dat stigma is zeker niet wat Statham met deze film verdient. Ja, de vecht- en actiescenes nemen en belangrijke plaats in, maar het verhaal is zeker niet vergeten. Geloofwaardig wordt het nooit, daarvoor wint onze held wel iets al te makkelijk. In z'n eentje tegen de hele New-Yorkse onderwereld, en dan nog winnen ook.

En gelukkig maar, als het een geloofwaardig verhaal had moeten zijn dan was dit geen leuke film geweest. Want leuk is het zeker, een uurtje of anderhalf lang zien hoe onze held de ene na de andere groep badguys uitschakelt. Als witjes gaan ze. Zoals dat hoort. Topvermaak.

Vakwerk.

Zoetig en tranentrekkerig verhaal, met weinig verrassingen anders dan hoe de moeilijkheden precies naar boven komen en overwonnen zullen worden. Maar toch, zoals het hoort, met een slimmigheidje erin dat je dan weer verbaast - wie het aan zag komen mag zich melden.

Mooi gespeeld, leuk stel, leuke kinders. De slechterik geloof ik niet zo, en hij blijft ook veel te veel bordkarton. Maar heel erg is dat niet, het is evengoed wel een fijn filmpje, mooi plaatjeskijken en af en toe luisteren naar de mooie soundtrack.

Zeker wel de eerste film in heel erg lang waarin ik Denzel Washington niet bezig zie op de automatische piloot een of ander standaard typetje af te draaien. Eindelijk zien we 'm weer een beetje z'n best doen. En daarbij is hij is niet de enige - ook Ryan Reynolds is geloofwaardig en echt op dreef. Sterker nog, het hele verhaal klopt eigenlijk gewoon prima, alle acteurs - met uitzondering van eentje dan, ok - zijn prima op hun plaats en overduidelijk met plezier bezig om er wat van te maken. De beelden zijn prachtig, mooi fris kleurig van af en to beelden ertussen door van wat misschien toch wel het mooiste land van de aarde is. Er is actie zat - en goed ook, misschien niet het meest spectaculaire wat we ooit gezien hebben maar het klopt gewoon, achtervolgingen met sporen vers gemorste olie op het wegdek. Echt goed. En, wat misschien nog wel het belangrijkste van alles is voor een actiefilm: het is gewoon domweg spannend. Als er al een kritiekpuntje mogelijk is, dan is het dat het liefje van onze held niet al te goed speelt. Maar gelukkig is ze niet heel vaak met tekst in beeld.

Eigenlijk best een perfecte film... wat wil je dan nog meer. Ik kom er zo even direct niet op.

Mooi klein filmpje, met een twist die ik niet echt aan zag komen - wellicht een Engels idioom wat ik gemist heb, want achteraf gebruikt Nick Cave het in dezelfde context. Ook buiten dat een verhaal om nog eens over na te denken. Aardig gespeeld door een vrij onbekende cast, en mooie beelden, al valt er hier en daar ook wel een steekje. Of was het bewust, dat er af en toe wat lelijk bleke beelden tussen door zitten - het zou kunnen, gezien het verhaal. Het beeld van de poster, van de lavendelvelden, had van mij wel wat langer en vaker in beeld mogen zijn - al speelt het ook daar een rol dat dat juist niet zo is.

Erg fijne film. Mooi spel met werkelijkheid en droom - is de mad scientist nou gek of niet, en daarin verweven een diepere laag die uitnodigt om over na te denken. Maar dat hoeft op zich niet, ook als je daar overheen kijkt is het een leuke film. Met die advertentie heeft het niet zo heel veel te maken vanzelf - het is tenslotte geen documentaire, en die advertentie zelf is weer duidelijk jatwerk van een aantal heel bekende science fiction boeken.

De vaker genoemde kritiek dat de subplotjes afleiden deel ik niet - omdat ik ze niet zo heel erg vind afleiden, maar belangrijker dan dat omdat ze dienen als contrast met het hoofdverhaal. Voegt echt wat toe, vind ik.

Aubrey Plaza is super. Zoals ze met mimiek, haar ogen speelt, prachtig. Het helpt daarbij ook wel wat dat het begin van de film best vertederend is - daarmee de toon meteen goed gezet en de sympathie op de juiste hoofdpersoon gevestigd. De rest valt dan wat minder op - hoewel Mark Duplass ok is, en vooral sterk is in de scènes met Aubrey - die combi werkt prima.

Mooie locaties en natuurlijk de spulletjes waar de mad scientist mee sleept - uit alles spreekt dat er iemand met heel veel inzet en een heel duidelijk vormgegeven idee bezig is, en dat tot in de perfectie heeft kunnen uitwerken. En dat is heel erg goed gelukt wat mij betreft. En nog eens extra knap als je naar het budget kijkt - nog geen miljoen dollar.

Overigens, een film die qua sfeer wel wat op deze lijkt is King of California (2007).

Een fijn luchtig oorlogsfilmpje, overduidelijk met het motief om jonge Amerikanen die nog geen dienst hadden genomen over de streep te trekken. Mooi contrastrijke beelden van de woestijn, een verhaal als een oude John Wayne western, en ook ongeveer evenveel diepgang. Humphrey die voor de verandering niet de romantische held speelt, maar dan toch nog wel een held. Toch, al klinkt dat misschien allemaal als kritiek, het werkt allemaal wel prima - de acteurs hebben er zichtbaar zin in om er wat van te maken, de productie klopt, en de regisseur verstaat zijn vak. Niks mis mee.

Brooke Shields.

Iedereen (nouja van mijn leeftijd dan) herinnert zich The Blue Lagoon (1980) nog wel, maar wat er daarna met de carriere van Shields gebeurd is is een beetje in de vergetelheid geraakt. Steeds kleinere rollen in steeds kleinere producties, van film naar televisie - dat lijkt de samenvatting. Passend bij de wat cliche-achtige mening 'ze kan niet acteren' - en ja, daar is wellicht ook wel iets van aan. Maar ten tijde van deze film was haar ster nog rijzende, en er is ook wel te zien waar dat vandaan komt.

En met alle voor de hand liggende kritiek, zo heel slecht is dit filmpje nou eigenlijk ook weer niet. Cliches horen wel wat bij het genre, de production values zijn redelijk, de soundtrack is van Morricone, en op de cast is ook niet echt bespaard - tot en met Rhys-Davies die zijn rolletje uit Raiders of the Lost Ark moeiteloos doortrekt. En Brooke zelf, natuurlijk. Toch niet echt slecht, wat ze hier laat zien.

Jammer dat het wel allemaal wat weinig authentiek overkomt - vergelijk bijvoorbeeld even met iets als The Sheltering Sky (1990) voor een idee wat me daarin dwarszit. Wellicht is dat het grootste probleem.

Mis op alle fronten.


De film irriteert al bij de opening - waarbij er minutenlang niets gebeurt. Misschien bedoeld om de kijkers nog even hun popcorn op te laten kauwen voordat het ‘begint’, tenminste, zo komt het op me over. Maar daarna wordt het niet beter. De karakters zijn meh, zo’n beetje de hele cast is miscast en overtuigt geen moment, het verhaal hangt van nonsens aan elkaar, de actie klopt niet, en de soundtrack is me als nagels op een schoolbord - veel te opdringerig, en elke keer weer een volstrekt verkeerd liedje.

Pas in de laatste 15 minuten komt er nog een beetje wat uit, maar te laat. Wat zal ik zeggen. Het boek zal wel beter geweest zijn - het staat me niet heel duidelijk bij of ik dit deel ook gelezen heb. Elk van de acteurs kan heel, heel veel beter. Zelfs de regisseur kan beter.

Sign of the times.

Dat de inleiding, de uitleg van de wanhoop van de mannen die ze uiteindelijk aanzet tot de zelfmoordmissie op de vrachtwagens nu als langdradig wordt beoordeeld spreekt meer voor de tijdsbeleving van nu dan voor de film, want die is tijdloos. Net als de exploitatie van het hoofdmotief dat is, en net zoals de exploitatie in alle kleine details in de aanloop dat is. Geniaal in dat iedereen zijn eigen taal mag spreken, maar ook wat onduidelijk waarom de voertaal uiteindelijk Frans is - heb ik daar iets in gemist misschien? Hoe dan ook, volstrekt overtuigend in het sterke verhaal, en meesterlijk in de verfilming daarvan.

Een meesterwerk dat verder geen uitleg of krans behoeft, en al zeker geen remake - en al helemaal niet zo'n talentloze en kansloze versie als er nu op Netflix de ronde doet. Beschamend dat dat uberhaupt toegestaan wordt.

Voor iedereen die denkt zich een uurtje of anderhalf te vermaken met een aardig Netflixje: sla deze over. Niets van de genialiteit van het origineel komt terug in deze kansloze, trieste remake. De makers hebben werkelijk niets, maar dan ook echt werkelijk niets begrepen van wat het origineel tot een steengoede film gemaakt heeft, en in plaats van dat ze daar iets van het goede van gepikt hebben, hebben ze enkel en alleen gekeken naar wat triviale details.

Als je wat plaatjes van de MAN KAT1 10t GL in de woestijn zien wil, ok, maar ook daar stelt de film best in teleur. Te kort, te weinig. Mooie wagens, in een wereld zonder global warming, zonder CO2 probleem, zonder wegenbelasting, zonder accijns op diesel en zonder tolwegen zou ik er best een willen hebben. Laat maar.

Ai wat een naargeestige donkere film.

Het verhaal is onduidelijk, wordt heel langzaam uit de doeken gedaan en de stukjes vallen langzaam op hun plek. De spanning wordt daarbij zorgvuldig opgebouwd, ondanks het trage tempo is het niet echt saai. De duistere sfeer wordt even zorgvuldig uitgewerkt, en de salauds blijken van een akelig kaliber te zijn.

Vincent Lindon draagt de film, ondanks dat hij een hele serie sterke spelers om zich heen heeft trekt hij alle aandacht naar zich toe. Wellicht omdat hij de rol van de held speelt in het verhaal - de enige.

Wat een fantastisch mooi mens.

In elk beeld dat deze documentaire van Sally Ride laat zien fonkelen haar ogen, alsof ze net de leukste grap ooit verteld heeft, alsof ze bezig is met waar ze altijd van gedroomd heeft, alsof ze het opperste geluk gevonden heeft. En misschien was dat ook alledrie wel zo. Hoe tragisch aan de andere kant dat ze daar nooit het gevoel bij heeft gehad vrij te zijn om zich te laten kennen. En aan de andere kant ook wel weer, niemand is aan de samenleving verplicht om uit de kast te komen, en niet iedereen heeft er behoefte aan om daar een groots gebaar en een publieke happening van te maken. Wat in ieder geval enorm fijn is is dat ze haar partner gevonden heeft ondanks de onvrijheid van die tijd, en daar een haast sprookjesachtig happily ever after mee geleefd heeft.

De documentaire is van stijl weinig spannend, voornamelijk archiefbeelden en talking heads. Maar voor dit onderwerp past dat ook gewoon, en zelfs wellicht beter dan een andere aanpak. Het is namelijk gewoon geweldig om die archiefbeelden te zien en Sally haar droom te zien vervullen. En daarna word je vanzelf nieuwsgierig naar haar omgeving, en is het een haast even groot genoegen om haar zus en haar lief langs te zien komen. Jammer dat ze niet samen heel, heel erg oud geworden zijn.

Voorspelbare sentimentele romkom. Jawel. En ook een heerlijke feelgoodfilm, een sprookje over onmogelijke liefde en onwaarschijnlijke dromen die toch uit kunnen komen als je er hard voor werkt.

Ewan McGregor is zeker niet mijn favoriete acteur, maar als deze contactgestoorde dooie diender is hij werkelijk perfect gecast. Geen speld tussen te krijgen, prachtig hoe hij de haast te stereotiepe Engels-onderkoelde humor brengt. Emily Blunt is dan zo mogelijk nog beter - en de chemie tussen die twee spat haast van het scherm af. Mooi om te zien hoe dat groeit ook. Vakwerk. Net als Amr Waked, de sheik - en dat is wel de eerste keer in heel lang dat er weer eens een geloofwaardige sprookjessheik te zien is. En ook nog eens KST die geweldig overdrijven mag als politiek secreet.

Dan nog de plaatjes van de natuur en het landschap - zowel in Schotland als in Jemen, waarbij dat laatste dan eigenlijk Marokko is. Erg mooi. Enige schoonheidsfoutje vind ik eigenlijk dat er een korte scene is met Ardverikie House als achtergrond - dat kennen we nog iets te goed van bijvoorbeeld Monarch of the Glen.

En de klassieke muziek is misschien ook net ietsje te zoetig. Maar bij een voorspelbare sentimentele romkom past dat ook wel.

Het verhaal van Salome is in talloze opzichten verweven is in de cultuur van ons half-heidense, half-gristelijke landje. Op mijn werk bijvoorbeeld werd er als er wat foutgegaan was nogal snel gevraagd om een hoofd op een zilveren schaal - zonder dat daar iemand ook maar in de verte bij leek te begrijpen wat daar de context van was. I have kissed thy mouth, Iokanaan, I have kissed thy mouth!

Helaas heb ik iets minder vaak getuige mogen zijn van de dans van de zeven sluiers - naar boven afgerond kom ik daar zo ongeveer op nul uit. En hoe mooi Rita Hayworth ook is in deze film, hoe weinig verhullend de flinterdunne jaren-50 jurkjes haar fysiek omsluiten, ik krijg het er nauwelijks warm van. Het komt nergens over alsof ze er zelf iets bij voelt, dat is het vooral - ze doet iets waarover ze misschien wel eens wat gelezen heeft, maar ze begrijpt er overduidelijk niets van.

Het verhaal is dan ook nog eens opgeleukt met een enorme hoeveelheid ernstig uit de duim gezogen - pardon, ik bedoel niet op bijbelse grondslag gebaseerde en ook overigens volstrekt onbewezen feiten. In vergelijking met de andere films ligt vooral in deze versie de saus er wel erg dik bovenop. Met het toneelstuk van Oscar Wilde heeft deze versie in tegenstelling tot de andere films in ieder geval zo ongeveer niets te maken, en hij hield zich wel naar redelijkheid aan wat we dan authoritative sources noemen. Het verhaal lijkt dan ook vooral bedoeld om Hayworth zowel haar dansje te laten doen, alsook haar er tegelijkertijd vromer dan de paus uit te laten komen.

En daarmee opgeteld vooral nogal mislukt. Wellicht dat het indertijd het bedoelde effect had, maar ik kan er met het oog van nu echt niet van onder de indruk zijn. Ik blijf toch vooral op het mysterie zitten, waar het met die zeven sluiers nou echt om te doen was. En Hayworth, daar kan je beter een van haar andere films voor zien.

Dieterle de regisseur was kennellijk indertijd een van de makkers van David O. Selznick, en die bombastische en gelovige stijl komt er ook wel erg overdreven uit - maar zonder ook maar iets van het speciale wat zoiets als Ben-Hur (1959) dan wél deed lukken. Jammer, voor Rita.

Salomé, Salomé, dance for me!

Het bekende verhaal van Salomé en haar dans - waarbij het natuurlijk primair gaat om de perfiditeit van haar gewenste beloning en de rol van haar moeder daarin. Om nog maar te zwijgen van dat het haar stiefvader is waar ze haar dansje voor doen mag.

Pacino volgt het spel van Oscar Wilde tot de letter, en dat is ook wellicht de enig juiste keuze. Het levert in ieder geval op grote afstand de interessantste film op die ik over het verhaal van Salome tot dusver gezien heb, en gelukkig zonder de overdaad aan religieuze saus die in de Amerikaanse films vaak zo'n zwakke brij oplevert. Wilde kon het verhaal wel erg fraai vertellen, en de woorden die hij daarvoor gekozen heeft zijn even fraai als de beste stukken van Shakespeare.

De film slaagt er erg goed in om los te komen van de vaak erg statische setting van een toneelverfilming - listig gebruik van de achtergronden en hoeken, en grotendeels is het beeld ook duidelijk niet tijdens een publieke uitvoering gemaakt. Tegelijkertijd voelt het nog steeds aan alsof je in het theater zit. Erg knap gedaan, en als je daarbij uit de bijbehorende documentaire Wilde Salome leert dat de tijd voor de hele productie nogal beperkt was dwingt het des te meer respect af.

Ook is het een van de betere rollen van Pacino, al vervalt hij wel in zijn gewone klank en oogopslag. En Jessica Chastain steelt absoluut de show met een erg fijn uitgewerkte en super mooi gespeelde Salome - en voor het eerst ook een Salome neerzet die toch tenminste íets snapt van de verleiding waarmee ze een koning beweegt iets te doen waar hij gewoon absoluut geen zin in heeft. Dat lijkt voor de andere Salome-vertolksters die ik tot dusver zag toch ver buiten bereik.

Jammer wel dat die zeven sluiers er niet in terugkomen. Dat blijft toch intrigeren, dat kennelijk niemand daar iets van weet te maken - of het aandurft daar wellicht haar vingers aan te branden. Niet dat de dans van Chastain niet overtuigt, daar geen woord van kritiek over - van mij krijgt ze zonder een moment aarzeling ieder hoofd wat ze maar wil, en op die zilveren schaal ook. Maar toch, die sluiers ontbreken, en daar blijf je dus mee op je honger zitten als je je afvraagt wat daar dan mee was. Maar wellicht ook dat de legende van Salome juist daarom tweeduizend jaar lang blijft fascineren.

Een van de slechtste films ooit.

Oh en de regisseur is Herzog, dat dan ook nog. Waar is dat nou precies fout gegaan. Heb ik dan iets gemist?

Of misschien beter, hebben alle andere critici, filmhuisbezoekers, en losse kijkers iets gemist? Is er dan iets heel diepgaands, iets onbegrepens aan hoe Michael Shannon hier zijn slechtste vertolking ooit neerzet, hoe Veronica Ferres te kakken wordt gezet als de eerste de beste filmstudent? Is er ergens een laag die dat tot een meesterwerk maakt? Is het eerste uur van de film, met de als eerstejaars padvinders bewegende gemaskerde mannen een symbool voor iets waarvoor de uitleg me ontgaat?

Echt een film om zonder geluid en zonder ondertitels te zien. Dan is het echt beter, geloof me maar.

Indertijd was het boek nogal een hit, en de film vond ik toen ook echt geweldig.

Ondertussen heb ik het boek bij de zoveelste opschoning van mijn boekenkastkamer maar weggegooid, onder het motto 'als ik het de afgelopen vijfentwintig jaar niet aangeraakt heb ga ik dat vast de komende vijfentwintig jaar ook niet doen'. Maar de film is wel gebleven, en wellicht was dat niet de juiste keuze.

Achteraf moeilijk terug te vinden wat ik daar toen in gezien heb. Het verhaal is veel te zeurderig, te gezocht romantisch - en wellicht speelt daar een rol bij dat ik geleerd heb om dit soort 'relaties' maar liever te vermijden. Romantiek is leuk, maar het moet niet teveel Die Leiden des jungen Werthers worden.

Maar ook als film werkt het nauwelijks voor me. De aantrekking tussen Scacchi en D'Onofrio komt niet over - terwijl ze indertijd een stelletje waren. Nouja, niet lang meer, maar dan nog steeds hadden ze de moeite kunnen doen. En wellicht nog erger, voor een film die over erotiek, huidhonger en lust gaat is er toch wel erg, erg weinig bloot te zien. Zoals Fransman het zo fijntjes uitlegt, van Greta krijgen we nog geen blote borst te zien, en dat voelt toch wel een beetje als een gemiste kans. En in lijn daarmee eindigt de film in getob, en krijgen we dan pas iets te zien van wat Scacchi en D'Onofrio als acteurs wel degelijk kunnen - en ook dan pas dat Greta haar gebruikelijke zijden ondergoedjes aan heeft. Maar tegen die tijd is de toon allang gezet, en de film allang een mislukking gebleken.

Ja kom maar door, we hebben dit al gezien. Beter en diepgaander.

Voor het wandelen langs de Engelse kust, ik noem even die fijne series documentaires die Kate Humble voor de BBC gemaakt heeft. Voor het idee van wandelen om je ergens over heen te zetten, denk eens aan Wild (2014) of de talloze films over iemand die naar Santiago loopt. Vooruit, The Way (2010), of zelfs maar The way my way (2024). Of het idee dat je door frisse buitenlucht van elke denkbare ziekte geneest - Campbell's Kingdom (1957). Ja, zo oud is dat sprookje al, en dat is het natuurlijk ook precies - een sprookje. Of als je een echt goede film wil zien waarin iemand alles achterlaat, vertrekt zonder doel anders dan de horizon, kijk dan eens Nothing Personal (2009). Allemaal moeiteloos heel veel beter dan deze film.

Dit misbaksel is nog net op de rand genietbaar door de aanwezigheid van Anderson - nog steeds een erg mooi koppie, en dat uitgebleekte haar en verbrande wangetjes maken dat alleen maar schattiger. Isaacs ligt me dan niet zo goed, en de rest is nauwelijks aanwezig. Zwak ook dat we de personages met alle getob eigenlijk helemaal niet leren kennen - het blijft allemaal erg flauw, erg zouteloos, erg aan de oppervlakte.

Narratief is het vooral een lege doos - nog los van de controversie, en geloof van het hele verhaal vooral wat je wil. Maar als drama werkt het niet voor mij, als ik-kan-alles-overwinnen vehikel werkt het niet, het einde is gewoon te lui voor woorden. Overhypet, jazeker. Maar dat neemt niet weg dat het gewoon een behoorlijk slechte film is.

Wat zal ik er eens van zeggen.

Het begint wel leuk, maar vanaf de helft vliegt het wat te ver uit de bocht - door zowel te ver over the top te gaan als te weinig, hoe gek het wellicht ook klinkt. En het einde ligt me helemaal al niet - te gemakzuchtig, te flauw. Aan de andere kant ook wel een perfecte uitsmijter waarmee alle potentiele diepere lagen of sociaal-maatschappijkritische motieven in een keer de prullenbak in kunnen. Saltburn is gewoon pulp, plaatjes kijken voor de lol met evenveel diepgang als deel 7 van Police Academy. Wel met een leukere cast en een fraai optrekkie als plaats van handeling. En gelukkig een stuk beheerster en smaakvoller dan het trieste Triangle of Sadness. Al moet ik zeggen dat ik ook daar even aan twijfelde toen Sophie Ellis-Bextor langskwam.

Na de eerste twee delen Page Eight en Turks and Caicos toch een beetje een tegenvaller. De spanning ontbreekt wat, de partijen zijn veel meer op afstand en daarmee ontbreekt de interactie ook. En Ralph Fiennes zowel als Helena Bonham Carter lijken de vonk te missen.

Bill Nighy wordt door dat alles natuurlijk niet geraakt. Dat zou ook niet bij zijn rol passen. Onverstoorbaar.

Clichewestern.

Schoolvoorbeeld van een western: een simpel verhaal waarin geen overbodig element toegelaten wordt, de bad guys zijn ongenuanceerd slecht, en de good guys staan lijnrecht tegenover ze. Het enige westernelement dat een beetje ontbreekt is het revolverduel op de hoofdstraat. Zoals het hoort in een western prachtige beelden van de stoffige dorpjes, weidse valleien in mooie kleuren paars en oranje.

Mads Mikkelsen is perfect in zijn rol als de wat stille held. Eva Green niet minder als de ietwat mysterieuze Indiaanse prinses. Maar daarmee niks gezegd over de rest van de cast, er wordt erg goed gespeeld.

Enige wat een beetje jammer is aan de film is dat het zo weinig verrassend of vernieuwend is.

Adembenemend.

Jammer wel dat het dramatiseren zo hardhandig gedaan is - met de werkelijkheid heeft dit filmpje hoegenaamd niets meer te maken. Meestal is dat voldoende voor me om een paar punten aftrek toe te passen - en er zijn er maar 5 te vergeven. Maar toch, bij deze film is het geheel toch wel wat charmant, hoewel ik me wel afvraag of dit niet gewoon de nieuwe koude oorlog is, deze propagandistische onzin.

Hoe het ook zij, ik heb me er behoorlijk mee vermaakt, al is het dan uit de duim gezogen onzin die wordt gepresenteerd onder de versleten woorden 'waargebeurde feiten'.

Een vader en zoon ontmoeten een moeder en haar dochter, en er ontstaat iets moois. En dat wordt gespeeld door Dustin Hoffman en zijn zoon Jake, en Sissy Spacek en haar dochter Schuyler Fisk, en het levert een onwaarschijnlijk mooie film op.

Het verhaal is ogenschijnlijk simpel, maar het werkt goed - de karakters zijn enorm sterk, herkenbaar en invoelbaar. De familierelatie klopt volledig - de familiaire omgang spat er gewoon vanaf. En of zoon en dochter hun talent nou via nature of nurture gekregen hebben, de appel valt duidelijk niet ver van de stam - het is niet precies zo dat de jongere generatie de oude garde wegspeelt, maar andersom is ook zeker niet van toepassing.

En een mooi einde ook - Fisk heeft ook nog een mooie zangstem. Ik ga er dan maar even vanuit dat ze dat liedje zelf zingt, en waarom ook niet - het past bij haar en haar rol. Lief.

Jammer.

Jammer dat Stallone niet nog maar een deeltje van de Rocky/Creed serie, of zelfs maar van de Rambo-reeks heeft gemaakt. Dan kan je zeggen, ja maar dat brengt niks nieuws meer - maar toch al gauw meer dan nog maar weer een superheldenfilm.

Voor het genre best goed, laat ik het daar verder maar bij laten. Helaas lijkt Stallone ook meegrzogen te worden in het supergeldengenre, want ik zie dat er binnenkort nog weer eentje bij komt. Even onthouden dat ik die dus oversla.

Heb ik toch kennelijk als enige Intouchables niet gezien. Dat heeft in dit geval dan een enorm voordeel - ik ging zonder die verwachting de film in, en dat pakt dan toch best aardig uit. Het is misschien allemaal wat voor de hand liggend en luchtig, het duistere randje zit nou ook weer niet zo heel erg verborgen.

Sy en Gainsbourg zijn ook nog eens een leuk stel samen en dat trekt al met al de film net een tikje boven de zoveelste ellende-met-vluchtelingenfilm uit. Belangrijk onderwerp misschien, maar de wat meer gebruikelijke trieste en negatieve benadering levert lang niet altijd een behoorlijke film op.

Oef.

Voelt toch als een prestatie om deze film tot het einde uit te kijken. Niet dat ik een meesterwerk verwacht had, maar zo'n absurd stompzinnig verhaal als dit, ik moet er echt om zoeken om er een vergelijking voor te vinden. Zowel in de details (ahem, de 'auto-hover') als op grote schaal (de brandweerman uit LA drost naar SF) gaat het net wat te vaak echt serieus de bocht uit. Maar toch ook dan af en toe weer een geslaagde grap er tussendoor - die van de second base, daar kon ik nou echt om lachen.

De effecten hadden nog een beetje wat kunnen redden. Maar ik vond ze nergens echt overtuigen eigenlijk, spektakel genoeg maar het ging me af en toe ook wel een beetje al te ver over the top. Hoewel net als met het verhaal er ook visueel af en toe wel weer wat erg leuke beeldgrappen tussendoor komen.

Tegen de verwachting in zijn het eigenlijk vooral de acteurs die de film nog ietwat redden. Had ik niet zien aankomen, met de lijst namen op de poster erbij.

Nogal meh.

Verfilmingen van een toneel werken meestal niet zo goed, en dit is daar weer een fraai voorbeeld van, al vraag ik me ook wel af of ik dit stuk in het theater beter getrokken had. Het idee is een beetje gezocht, en er komt toch net een twist teveel uit de hoge hoed - wellicht noodzakelijk om het nog in de verte interessant te houden, maar het helpt niet om het zeurende stemmetje in mijn achterhoofd stil te krijgen. Er zijn betere films over ongebruikelijke relaties, en zelfs als een hoofdrol daarin dan voor de een of andere CEO moet zijn.

Het grote probleem is wel dat er ongeveer niets doorkomt van de hoofdrollen - en ook al niet waarom ze elkaar nou eigenlijk precies nodig hebben. Er wordt wel over gepraat, dat is het niet - het komt niet over, het krijgt geen diepte, het voelt niet. Wat had dit idee in de handen van een van de oude Franse meesterregisseurs kunnen zijn, schiet me dan ietwat oneerlijk in mijn hoofd.

Qualley speelt best goed, jammer dat het niet in een interessantere film is - hoewel het beslist te waarderen is dat ze dit soort producties kiest in plaats van zoiets als de voorspelbare main stream MCL bagger. Daar tegenover dan weer, Abbott was me nog niet eerder opgevallen, terwijl ik toch al een paar van zijn films gezien heb. En deze rol ben ik ben ik bang ook snel weer vergeten.