Meningen

The Sand Pebbles. Nummer 3 op de lijst van 'beste marinefilms' van Ryan Szimanski. Wie, hoor ik je vragen? nou dat is de curator van Battleship New Jersey die vijf keer in de week een filmpje maakt over alles wat maar in de verte met het slagschip te maken heeft. Zijn youtube kanaal krijgt van mij zonder enige aarzeling vijf sterren, en niet alleen omdat hij deze film aanprijst.

De film begint gepast episch met een symfonie die langer duurt dan er ruimte is in de begingeneriek. Een fraaie introductie waarbij je voorzichtig kennis maakt met het ambitieniveau dat Robert Wise meenam voor deze film. Geen misse regisseur overigens, met iets als The Sound of Music net vòòr deze film, West Side Story een paar jaartjes eerder, Run Silent, Run Deep in hetzelfde genre, en The Hindenburg een tiental jaartjes later. Geen vreemde in de epische films of de astronomische budgetten, en dat blijkt hier ook wel weer.

Om te beginnen, de cast is wel zo'n beetje ongeëvenaard - alsof Wise de telefoon maar hoefde te pakken en iedereen bij de eerste vraag alles uit zijn handen liet vallen, zo komt het over. Steve McQueen om het verhaal aan op te hangen, Candice Bergen als zijn love interest, Sir Richard Attenborough en Love Boat-kapitein Gavin Macleod als zijn makkers, Richard Crenna als de kapitein en Mako als de koelie. En jawel, de 'echte', de originele Emmanuelle - de auteur van al die ietwat autobiografische boeken waar die films met Sylvia Kristel van gemaakt zijn. Ik wist niet eens dat ze ook actrice was.

Wat de film ook sterk maakt is het verhaal - gebaseerd op het verhaal van een Amerikaan die deze periode ook daadwerkelijk meegemaakt heeft in een vergelijkbare rol en daar een boek over schreef. Alweer autobiografisch, ongetwijfeld, maar of het daardoor komt of door iets anders, het komt authentiek over. Een stuk historie van goedbeschouwd nog niet zo heel lang geleden - de naweeën ervan dreunen nog steeds door in Azie, maar toch is er bij ons eigenlijk hoegenaamd niets over bekend. Volksoproer en machtsomwenteling verteld tegen de persoonlijke achtergrond van de militairen en burgers die ermee te stellen hadden, en voor wat we van Hollywood gewend zijn nauwelijks opgeleukt en ingekleurd. Het enige wat je er tegen in kan brengen is er ietwat rekening gehouden lijkt te zijn met de kijkwijzer - maar daar kijk je makkelijk genoeg doorheen.

Wellicht het leukste is de reden waarom Ryan Szimanski deze film zo hoog op zijn lijstje heeft staan: de enorme rijkdom aan authentieke details. Hij noemt daar vooral de machinekamer en de gang van zaken op het schip, maar het komt mij voor dat hetzelfde voor de hele film geldt. Echt een kijkfestijn.

En voor na de film is het leuk om de lijst trivia, quotes en goofs op imdb na te lezen. Even episch als de hele film. Je doet er bijvoorbeeld al haast even lang over.

Een nog jonge John Wayne in een film die eigenlijk een jaar of vijf te laat was, want het had zo een recruitment film voor de US Marines kunnen zijn. En met wat archiefbeelden van de 'echte' gevechtshandelingen op het ongelukkige eilandje, goed opletten om die er uit te halen.

Met hoe het echt ging op Iwo Jima heeft het allemaal maar erg weinig te maken. Daar kan je beter het duo films van Clint Eastwood voor kijken, en ook daar zit het er nogal ver vanaf. Het enige wat deze film te brengen heeft is wat eigentijdse gung ho, en het kapsel van Wayne. En die originele beelden, dus.

Dracula en de klassenstrijd. De aristocratie tegenover het proletariaat. Das Kapital en de arbeider. Wie zal er zegevieren, wie wint de laatste maagd - de verfijnde graaf of de lompe knecht.

Tsja, dat weten we vanzelf al. Want net als zo ongeveer ieder ander van mijn leeftijd (ahem) heb ik deze indertijd wel op Veronica gezien, in de tijd dat het tonen van een bloot borstje op televisie nog een ding was. En kennelijk maakte dat ook wel wat indruk, want de hele film is me over de jaren heen wel ietwat bijgebleven - nouja, niet dat soort onbelangrijke details als de klassenstrijd. Maar wel de vier fraaie big-hair dames, al ben ik bang dat die een stuk minder indruk zouden maken met wat minder aandacht van de kapper.

Qua acteren valt het allemaal niet zo mee, maar daar ging het bij Warhol en Morrisey ook niet zo om. Dachten we toen al, al had ik toen nog niet heel veel van Warhol en zijn meelopers gezien. Nu goedbeschouwd eigenlijk nog niet, en heel veel haast krijg ik daar door deze film nou ook niet van. Verder dan een beetje nostalgie komt deze film niet, uiteindelijk.

Dit is wel een beetje een "zware" franse film, die zeker in het begin ingewikkeld te volgen is, met prachtige beelden en alles. Thriller is echt het juiste genre - het is af en toe echt spannend. Je zit als kijker constant met de vraag of het dan toch niet beter was geweest als de protagonist gewoon de waarheid had verteld, terwijl het web van leugens verder en verder gespind wordt.

Jammer dat daar een vrij simpele oplossing voor komt. En daarmee degradeert deze film, die verder alles echt perfect laat zien, zich toch tot een soort van gemiddelde - ondanks dat het denk ik toch wel een originele wending in het verhaal is. En de ingewikkeldheid van het begin komt daarmee ook te makkelijk terug op aarde, en er worden daarmee ook teveel vragen beantwoord of overbodig gemaakt.

Maar, ondanks alle kritiek die er mogelijk is is deze film toch de moeite van het kijken zeker waard, en dat is omdat alles zo perfect in beeld gebracht wordt, en omdat de locaties, situaties, spullen, en decors echt geloofwaardig zijn. En de film wordt prachtig geacteerd, zeker niet in het minst door Julie Gayet - leuk om haar weer eens te zien. Maar de andere acteurs doen daar niet voor onder, het hele gezelschap is goed op dreef in deze film.

Wat indertijd toch echt wel indruk maakte komt nu wat gedateerd en simpel op me over. De momenten-tussendoor waarin degene die dit stukje van het verhaal trekt zijn of haar bespiegelingen verwoordt komen wat potsierlijk over - dat was toen misschien heel vernieuwend, ondertussen is dat toch wel eens eleganter gedaan. En de maatschappijkritiek is ook wel eens mooier uitgedrukt.

Net als Sandrine Bonnaire. Mooi gespeeld, daar echt geen woord van kritiek op. Maar is het zo bijzonder dat daar een Gouden Leeuw bij hoort? Ik zie het er niet direct aan af. Onderhoudend is het beslist, maar niet heel bijzonder.

Nogal onderkoeld.

Het komt vooral op me over als emotieloos. Waar de themas die geraakt worden toch diep in de ziel van de nog erg jonge Sarah snijden, komt daar maar heel weinig van over. Het blijft een beetje zoeken waar het nou eigenlijk over gaat, want zelfs dat wordt niet duidelijk. Er blijft eigenlijk maar een ding overeind: het boeit Sarah allemaal niet zo, tenzij het over lopen gaat. Maar dan zonder de passie die je daarbij verwacht, het komt eerder over als een vlucht uit de werkelijkheid. Een boodschap van de ultieme ledigheid, daarmee. Laat me maar lopen, dan hoef ik nergens over na te denken.

Of dat de bedoeling was betwijfel ik toch wel ietwat, en de film is hoe dan ook behoorlijk saai. Aan Sophie Desmarais ligt het niet, die doet haar best, maar het script en de regie laten het echt afweten. Waarheen, en waarom. Zulke moeilijke vragen zijn het niet - tenzij je ze over het leven stelt.

Interessant.

Of het historisch correct is betwijfel ik ietwat, er is over de rol van Leo Pfeffer niet heel makkelijk iets terug te vinden - hoewel dat in Oostenrijk misschien beter bekend is gebleven dan elders, want de gebeurtenissen waar deze film over gaat raakt tenslotte direct aan de Oostenrijkse nationaliteit en de ondergang van Oostenrijk-Hongarije. Maar het voelt wel aan alsof het verhaal wat opgeleukt, wat geromantiseerd is - en misschien gaat dat net een tikje verder dan alleen de rol van Melika Foroutan als Marija Jeftanovic. Wie zal het zeggen, het is tenslotte honderd jaar geleden - dan verdwijnen er toch wat details.

De theorie die de film neerlegt is op zich wel erg geloofwaardig, en de uitwerking die ervan gemaakt wordt is zorgvuldig en mooi gemaakt. Er wordt bijzonder goed gespeeld, de aankleding is perfect op orde, de locaties zijn met zorg uitgezocht en mooi in beeld gebracht - aan alles kan je merken dat men hier echt zijn best op gedaan heeft. Mooie film.

Justine Bateman, we zijn haar wellicht collectief vergeten, maar dat was in die tijd een van de up and coming actrices, en dat van deze cast uiteindelijk Julia Roberts zou doorbreken wisten we toen echt nog niet. En Liam Neeson vanzelf, leg me dat uit.

Wat we toen wel wisten al was dat The Bangles echt de bom waren, en de film lift schaamteloos en gratuit mee op hun succes. Tot en met dat Julia Roberts een kloon van Michael Steele lijkt - de uber mooie big hair bassiste van de Bangles, en wat was ik daar indertijd verkikkerd op. Of wellicht gewoon op ons'Zjuul zelf, want de beelden vloeien moeiteloos in elkaar over.

Maar buiten dat is dit gewoon een fijne film die het verdient om gezien te worden, want er is niks veranderd in die tijd. Net als in de films van nu is Neeson te oud voor de rol die hij speelt, net als in de films van nu klopt de muziek niet echt maar blijft de soundtrack wel werken. Het enige wat wellicht wat vreemd lijkt zijn de kapsels.

Te slecht voor woorden.

Van Roel Reiné hoeven we al niet veel te verwachten, maar zelfs voor hem is dit een afgrijselijk wanproduct. De beelden zijn grotendeels spuuglelijk, slordig aan elkaar geedit zonder op de color grading te letten. De acteurs zijn derderangs en laten dat duidelijk merken. De beer is geen grizzly maar een kleintje, op formaat van een van de vrouwtjesberen in het Berenbos bij Ouwehands - en als ik de credits er even naast leg ook volledig VFX. Maar wellicht het ergste, de overdreven en veel te irritante soundtrack. Ook van Reiné, kennelijk. Over het verhaal begin ik maar helemaal niet, als beren praten konden zouden ze een rechtszaak aanspannen wegens smaad.

Er zijn films die zo slecht zijn dat het daardoor juist weer leuk wordt. Deze is het tegenovergestelde, dit is zo'n film waardoor je je afvraagt waarom je geen 0 sterren geven kan.

Lomp. Hard. Felgekleurd.

En nergens geeft iets de overtuiging dat we naar iets 'waargebeurds' zitten te kijken. Gewoon een lompe harde actiefilm. Mooie plaatjes in verzadigde kleuren, hippe surfdudes met een mooi meisje, goeie auto's, fijn muziekje erbij. Met de diepgang van een garnaal.

En da's misschien wat wel wat tegenvalt, van Oliver Stone zou je misschien toch iets van een hoger motief verwachten. Ik zie het er niet in.

Maar ai, wat is die John Travolta lelijk geworden. Alsof hij een masker van zichzelf op heeft. Jammer ook dat z'n rol niet erg uitkomt, ik vind het nogal prutserig overkomen allemaal. En Benicio Del Toro is maar weinig beter, met die lelijke vetkuif over z'n smoel heen. Hij speelt dan wel weer erg goed. En dat doen de surfdudes en surfbabe ook wel, eigenlijk - daar zit alleen de voiceover van Blake Lively me nogal vaak dwars in.

Oh, ik zou bijna vergeten, ik had ook nog iets positiefs te melden: Leuke film, onderhoudend, spannend verhaal. Jammer dat het einde zo slap is.

Het geheel doet mij eigenlijk heel sterk denken aan 500 Days of Summer - en dat is niet omdat Lizzy Caplan op Zooey Deschanel zou lijken, maar om het verhaal - in de grote lijn, maar ook met details zoals het geteken van Sarah. En wat het verhaal betreft, ook hier wat romantiek, een beetje drama, een hoop relatiegedoe, en wat subtiele humor. Misschien iets minder sterk dan dat voorbeeld, misschien dat de humor die er in deze film zit wel wat subtiel is, en misschien ligt het ook wel aan mij dat ik er om lachen moet - maar, om maar eens een voorbeeld te geven, dat shot van die kat is echt geniaal. Zoals dat beest uit z'n ogen kijkt. En wat ook wel een rol spelen zal is dat ik Lizzy Caplan een erg mooie meid vind - maar, ze speelt hier ook wel erg goed vind ik, niet alleen wat lines opzeggen maar ook de mimiek die dat compleet maakt. Dat maakt een heleboel foutjes in de film goed.

Wat ik ergens nalees is dat dit een stereotiepe 'Sundance romance film' is. Daar is wel nogal wat van waar, denk ik zomaar. En daarmee heeft Gauke wel zeker een punt dat het een wat clichématige film is - meerdere voorbeelden te bedenken waarin de situatie bijna een op een past op wat we hier langs zien komen. Maar dan nog steeds vind ik dit een erg prettige film. Ook in dat genre best een goeie.

Dansfeelgood.

Hoewel het qua opzet niet precies een feelgood film is, heeft de sfeer die er in bakken overheen ligt toch wel dat effect op me. Simpel en rechtdoor, geen verrassingen in het plot, geen overbodige complicaties die niet in het concept passen. Wel een beetje moraliserend, deze alweer 13 jaar oude MTV productie - beeld van een andere generatie ondertussen alweer. Clash tussen braaf en bad, wit en zwart, lijden of er wat van maken. Het geheel drijft volledig op Julia Stiles, die hier ietwat als rolmodel wordt neergezet door MTV. Met af en toe een aangever van Sean Patrick Thomas. Samen een leuk stel, mooie chemie tussen beiden. De flitsende montage tijdens de wat serieuzere dans-actiescenes doen wel wat vermoeden dat Julia wat moeite met de passen had. Of zo niet, dan wekt het toch wel ietwat die suggestie.

De smaken van het paleis.

Als je op de borden kijkt smaakt dat naar meer. Geen verrassing dus dat Catherine Frot het aan de stok krijgt met de budgetpolitie, de dieetpolitie, en erger nog, de chef van de vreetschuur. Toch komt het drama er wat te weinig uit, ik had wel wat meer zuiderlijk temperament verwacht, wat meer geblutste koekepannen.

Dat komt er dus niet uit. De chef kokkin blijft een dame. Charmant - een rol die Catherine Frot op het lijf geschreven lijkt, charmant met een vleugje Franse wereldwijsheid, en een stevige scheut grandeur. Die ook in de zuidpoolstreek goed tot zijn recht komt.

En of het dan op ietwat waargebeurde feiten gebaseerd is, tsja. Het is in ieder geval een prettige film.

Grappig. Af en toe zelfs hilarisch op de stereotiep-Britse onderkoelde manier, de nette oudere mevrouw die op het verkeerde pad komt en de absurde situaties die dat oplevert. Met zoals dat hoort - ook al zo Brits - wat vreemde typetjes in het dorpje, met hun eigenaardigheden. En een bijzonder leuk bedacht einde - die draai had ik toch echt niet aan zien komen.

Valerie Edmond - de vismevrouw - verdient een extra stijlpunt door de scene waar ze zich omkleedt van haar beroepskleding om naar de begrafenis te gaan.

Een making of, maar dan wel in de stijl van Disney - overgoten met een feelgood saus waar nauwelijks een wanklank in mogelijk is. Of toch wel - maar dan in het Droste-effect van de film, want de kritiek van P.L. Travers in de film zou ook van toepassing kunnen zijn op deze film zelf. Niet precies hoe het is gegaan misschien, maar hoe het zou hebben kunnen gaan in een betere wereld - gezien door de bril van Disney.

Het veronderstelde autobiografische onderdeel is in de details wat speculatief misschien, maar wel een erg interessant gegeven. En beide delen van de film, zowel de 'tegenwoordige' tijd en het verleden, interacteren tot een mooi geheel - als puzzelstukjes past het in elkaar.

De hele cast is werkelijk geweldig bezig. Wel misschien wat in rollen die ze op de automatische piloot spelen - Colin Farrell als de tragische romantische held, Tom Hanks als de goedmoedige baas, Emma Thompson als de sterke vrouw die alles onder controle heeft. Maar daardoor niet minder sterk.

Met uitputtende aandacht voor details gemaakt, ik noem de scenes met de limousine - mooi ding! - en de scenes in de Outback. Maar de rest is niet minder mooi.

Plaatjeskijken, de acteurs bewonderen, en het verhaal over je heen laten komen en je afvragen hoe het echt gegaan is. Goeie film voor.

Spielberg.

In twee dingen vooral herkenbaar: de eigenlijk veel te sentimentele scenes voor en na, en het perfect uitgewerkte vernieuwende deel daartussen. Een goed uitgedacht concept, en tot in perfectie van visie tot detail uitgewerkt. Daardoor deels wel cliche, maar ook wel weer zo sterk dat dat eigenlijk nergens stoort.

Tom Hanks is wel wat erg zijn gewone rol aan het spelen, en draagt misschien de film maar irriteert daar ook wel een beetje mee. De bijrollen zijn beter en interessanter, Barry Pepper als de gelovige sluipschutter bijvoorbeeld, of Jeremy Davies als de laffe Upham. Zelfs Matt Damon heeft een leukere rol dan Hanks.

De gevechtscenes zijn gefilmd op een manier die tot dan toe nog niet gezien waren - ruw, bot en vooral bloederig. Toen de film net uit was op dvd heb ik eens geprobeerd het aantal doden in het eerste kwartier te tellen. Niet gelukt, het is niet bij te houden. Wel duidelijk terug te zien dat het budget enorm was.

Ik vind horrorfilms meestal veel te eng, en van puzzels hou ik ook niet zo. Vandaar dat ik nooit aan de Saw-serie begonnen was. Tot nu, want ik wist even niets anders te vinden en dit was de bovenste film in een of ander lijstje die ik nog niet gezien had. Vooruit dan maar.

En eerlijk gezegd vond ik het ondanks de al niet erg hooggespannen verwachtingen nogal tegenvallen. De setting is veel te statisch, de flashbacks geven daar geen relief voor maar storen eerder, Elwes en Whannell hebben te weinig in huis om te overtuigen. En veel te veel ziek gedoe - dan kan je wel zeggen 'ja maar daar gaat het juist om' en dat is wellicht ook zo, maar daarom hoef ik het nog niet leuk te vinden.

Enkel in de laatste paar minuten wordt het dan een beetje interessant qua plot. Tsja, maak dan eens een film die over de hele looptijd zo werkt, dan zou ik misschien de hype snappen. Tot het zover is laat ik de rest van de serie maar liever schieten.

Rommelige oorlogsfilm.

Robert Mitchum heeft de hoofdrol, en die lijkt hem op het lijf geschreven - de cynische been there, done that rol die hij wel vaker speelde brengt maar weinig verrassingen. De actiescenes zijn nogal mager en nogal slordig, de tanks kloppen niet, en het verhaal zwalkt nogal heen en weer - de focus mist een onderwerp.

Anzio op zich is misschien wat teveel vergeten, teveel ergens ver weg en lang geleden gebeurd. Maar het wil er toch niet bij me in dat daar niet een beter verhaal over te vertellen was geweest. Of een betere film.

Even een oude film tussendoor - ik had deze nog ergens liggen, en werd gisteren herinnerd doordat ik de nieuwste film van regisseur Caton-Jones zag: Our Ladies (2019).

Misschien is de grote makke waarom deze film vrij laag scoort wel doordat het script zich netjes en neutraal aan de min of meer vastliggende feiten houdt. Dat zijn we in de politiek van vandaag een beetje vergeten - liever meteen feitenvrij met modder smijten, dat lijkt de mode van de dag. Toch ging dat in die tijd ook niet helemaal zonder ophef, ondanks wat de soundtrack tijdens de aftiteling netjes inpepert: 'Nothing has been proved'. Maarja, ondertussen was Ward wel de dood in gepest, en mocht Keeler brommen - en op nogal twijfelachtige gronden eigenlijk. En zelfs al is van enig ontluisterend contact met de Russen nooit enig bewijs gevonden, dan nog is het wat opmerkelijk dat Profumo zelf na dit alles een jaartje of tien later een CBE opgespeld kreeg - jawel, voor zijn vrijwilligerswerk. Hmm.

Voor Caton-Jones was dit de eerste film die hij mocht regisseren - en wat maakt hij er dan een prima film van, en wat een mooie cast heeft hij ervoor bij elkaar weten te krijgen ook. Al moet me van het hart dat ik Ian McKellen toch liever met een Gandalf-baard zie dan met dit rare kunstwerk van de grime op zijn hoofd. Jammer wel dat Jeroen Krabbé niet zoveel te doen heeft - je zou haast wensen dat er wat meer diepte in het schandaal bij bedacht was. Extra punten ook voor wie Roland Gift herkent, alweer veel te lang geleden dat ik die cd's geluisterd heb.

Aardig ietwat low-budget gedoetje met een mysterieuze killer die een voorliefde voor gore heeft. Het hangt wel een beetje veel aan het koppie van Édith Côté-Demers en de logica is wel wat ver te zoeken - dat de bemanning van een onderzeeer zich laat uitmoorden door een zombie met een bijltje in een oud duikpak, tjsss - maar de spanning wordt wel goed uitgewerkt, al is het einde me wat al te mooi. En voor het gemak worden de luchtslangen die bij zo'n duikpak horen ook maar even vergeten.

Sowieso ook goed om m'n quebecquois weer eens een beetje op te halen.

Hackman en Pacino in de hoofdrollen, en de cinematografie van Vilmos Zsigmond. Wat kan er dan nog mis gaan, zou je denken.

Wellicht is het simpelste antwoord gewoon domweg dat dit niet mijn film is. Ik zie het er niet in. Ja, de beide helden spelen fraai, maar het hele verhaal trekt voor mij op niets, en niet omdat de twee buddies nergens heen willen, maar vooral omdat dat op een voor mij ongeloofwaardige manier verteld wordt.

En ook mijn held Vilmos Zsigmond krijgt eigenlijk gewoon te weinig ruimte. Niet alleen dat de film niet over het beeld gaat, maar ook dat de beelden te vaak niet leidend zijn in de beleving. Jammer, nog een gemiste kans.

Veel kritiek, maar ik vind het toch wel een aardig filmpje. Heeft nogal de no-budget sfeer van een aflevering van een jaren-80 televisieserie, daardoor heeft het wel wat aparts. De special effects horen daar dan ook wel wat bij, dus als je op mooie cgi gerekend had zal het hard tegenvallen. Hier en daar haperen de dialogen ietsje, en het verhaal is misschien vooral geschikt voor liefhebbers van de hardcore sf. Daar zie je niet heel veel van in de bios. Er doen overigens wel een boel mooie dames mee, de cgi is dan wel niet alles maar de echte beelden zijn niet onaardig.

Knap om met zo weinig middelen toch een behoorlijk filmpje te maken. Jammer wel dat het einde dan weer wat erg onder de maat is.

Het hele verhaal gaat vooral om de relatie tussen de twee die stranden in de woestijn. Daarbij komen af en toe wat interessante observaties langs, die wellicht kunnen aanzetten tot een beschouwing van hoe groot je eigen sleutelbos nou precies is. Daarbij best aardig geacteerd door de beide hoofdrollen. Maar, wat ik al zei, het einde is een beetje een afknapper, en daarmee valt het totaal toch wat in het water. En wat mjk87 al zegt, er wordt maar erg weinig gebruik gemaakt van het landschap - niet alleen zou ik denken dat er wel een betere plek te verzinnen zou zijn om de makkers te laten stranden, het dorp wordt ook al nauwelijks gebruikt.

Mooi gespeeld, maar wat een naar verhaal. Enge mensen. Echt gebeurd, nou nee, niet helemaal denk ik - maar het zit er dicht genoeg bij.

Gaite Jansen valt best op, mooi meisje en ze speelt prima. Niet altijd een mooi persoon. Maar dat steekt nog vrolijk af bij wat Melody Klaver en de anderen mogen spelen. Wat een serie galbakken. Maar dat weten ze toch wel echt overtuigend te brengen. Best een prestatie.

Ook opvallend is de mooie manier waarop het geheel gefilmd is. Op zich heb ik het meestal niet zo op fletse kleuren en flauw contrast, maar dat wordt hier wel echt heel mooi gedaan.

Maar terug bij het verhaal, er zijn maar weinig aanknopingspunten uiteindelijk die inzicht geven waarom de daders zo ver gaan in hun daad. Wat daarbij nog extra zorgwekkend is is dat de film maar weinig aanknopingspunten geeft om hoop in te zien. Maar daarmee wel heel realistisch, denk ik. Er is wel een voor de hand liggend verschil tussen het echte verhaal en wat we in de film zien, maar daar wordt gelukkig geen gebruik van gemaakt. Ook dat is vind ik erg sterk - geen excuus, geen smoesjes, geen verzachtende omstandigheden. Zoek er een plaats voor, vind een manier om er mee om te gaan - als nul-komma-een procent van de mensen in onze samenleving niet deugt, niet spoort, ergens niet snapt wat je wel en wat je niet doen kan, dan is dit een van de dingen die gebeurt.

Het verhaal van de mytische Giacomo Casanova, verteld door de ogen van zijn eerste liefje. Dat levert wel aardige beelden op, maar als verhaal is het niet beslist boeiend of interessant - terwijl dat in het boek waar de film op gebaseerd is kennelijk anders is, als je de reviews daarvan geloven mag.

De hoofdrol van Dar Zuzovsky vond ik redelijk, maar ook wat weinig sprankelend - het is niet beslist helder wat de jonge Giacomo dan wel in haar zou hebben moeten zien. Toch steekt ze daarmee positief af tegen de rest van de cast die erg mat is. Wellicht is dat een aangever dat de regie gewoon te ver onder de maat is. Nouja, de locaties en de beelden zijn goed op orde, je kan niet alles hebben. Kennelijk. Twee van de vijf is al heel wat voor een Nederlands-achtige film.

Ontspoord.

Eigenlijk is er helemaal niet zoveel mis met deze film. Tot de ontknoping dan. Maar voor het zover is, Reuten en Koningsbrugge spelen best goed - en het overdreven accent, tsja, er zijn echt mensen die zo praten, hoewel het wel wat moeilijker te vinden is langzamerhand, maar een jaartje of tien- vijftien geleden?

Maar de ontknoping dus. Vanaf dat de donkere wolken zich samenpakken gaat het hard mis - en niet alleen van symboliek, maar ook van de special effects. Had dat nou gelaten, dan was het een enorm stuk beter geweest. Dit stukje triestigheid trekt de hele film naar beneden, en doordat het aan het einde zit is het ook nog eens het enige dat je je over een jaartje of wat herinnert.

En dan nog eens 15 euro voor de dvd. Ik had echt op de uitverkoop moeten wachten.

Vrouwenfilm met een redelijk hoog gehalte aan feelgood clichés. Maar nog net wel voldoende relativerende humor er in om het verdraagbaar te maken. En het kijkt ook lekker makkelijk weg, de dames zijn best vriendelijk en doen geen pijn aan m'n ogen. Veel zit er verder niet in, maar da's ook niet altijd nodig. De scene in de fish-and-chips winkel is grappig - net als de verleidingskunsten van de italiaanse schone.

En natuurlijk, dames, ja elke man trapt daar in.

Als je geen fan van Jack Black bent is dit best een lange film.

Zwak.

En misschien komt dat vooral omdat er al zoveel erg mooie documentaires over de F1 en de helden daarvan gemaakt zijn. Senna, Rush, Williams, Grand Prix - ik roep maar even een willekeurig lijstje. Allemaal met een goed getimed en indringend verhaal waardoor je echt in de actie gezogen wordt. Allemaal met perfect geniaal mooie archiefbeelden die er grotendeels uitzien alsof ze gisteren gemaakt zijn.

Maar Schumi moet het dan doen met wat korrelig gedoe en een verhaal waar maar weinig uit spreekt. Lieve man thuis, prachtig. Maar in de racerij wordt er wel wat met zevenmijlslaarzen over de geschiedenis heen gewandeld, en dat doet de beste man voor mijn gevoel echt tekort. Dat de meest dramatische momenten in de film eigenlijk over Senna gaan geeft daar wel genoeg bij aan. Zeven seizoenen kampioen, en met een heleboel controverse ook nog eens, daar was toch echt wel meer over te vertellen geweest - meer dan het ene incident dat er nu voornamelijk van uitgelicht wordt.

Jammer, en na wat beschouwing blijft vooral de herinnering achter aan een wat gemakzuchting gemaakte film waarvan de grootste inhoud eigenlijk de woorden van vrouw en kinderen is. Niet per definitie heel interessant, als ik heel eerlijk mag zijn.

Heel bijzonder is deze film. En beslist ook een waarvoor je echt in de stemming moet zijn, als je niet openstaat voor wat er op je afkomt wordt het niks. Maar als wel, dan krijg je een dromerig, sprookjesachtig en vooral kwetsbaar verhaal met een heel aparte vertelstijl te zien. Twee lieve mensen - en dan bedoel ik voor zowel Stéphane als Stéphanie dat wel een beetje als 'lieve' mensen zoals Herman Finkers dat ooit zo mooi uitgelegd heeft - worden buren, en daarna slaat de romantiek toe.

Gael García Bernal is perfect, speelt heel sterk, en komt echt volledig over alsof hij ze echt niet allemaal op een rijtje heeft. De droomscenes worden daardoor nog indringender - en ook de stop-action trucjes helpen daar bij. En Charlotte Gainsbourg, misschien net iets minder geniaal in haar spel, maar wel volkomen op haar plaats in deze film, ze is heel aantrekkelijk in precies deze setting - ik weet echt geen enkele actrice die deze rol mooier had kunnen spelen.

Charlotte Gainsbourg is trouwens toch al een heel bijzondere vrouw - ze is beslist niet lelijk, zoals sommigen beweren eerder hier. Aan de andere kant is het ook misschien wel een brug te ver om haar 'mooi' te noemen - tenminste in de gewone, platte betekenis die we daar meestal aan toekennen. Maar toch, ze heeft beslist wel een heel sterke uitstraling - misschien is 'mooi' toch wel een toepasselijk woord, maar dan op een manier die je moet leren zien. Gewoon mooi is ook maar saai, tenslotte - hoe dan ook, ik zie haar graag in een film.

Als enige minpuntjes denk ik toch dat het een ietwat ontoegankelijke film is. En dan bedoel ik nog niet eens zozeer dat de beeldstijl en het verhaal je moeten liggen, maar meer dat je denk ik een redelijke boel geduld en misschien ook meerdere kijkbeurten nodig hebt om te herkennen dat het echt een mooie film is.

AddictedToMovies slaat de spijker op z'n kop trouwens, ik heb ook met zo'n stomme lach op m'n smoel naar de aftiteling zitten kijken. Wat een mooie film.