Our Ladies (2019)

Aardige film over een paar katholieke schoolmeisjes die met hun koor een dag uitgaan in Edinburgh. Deze coming-of-age film speelt zich af in 1996. De onderlinge verhoudingen tussen de meiden en de gebeurtenissen zijn wat clichematig, maar de film kijkt wel gemakkelijk weg (ook dankzij een prima casting). De dialogen gaan veelal over sex, zonder echt platvloers te worden.

Grappig, bruisend, origineel,ordinair, liefdevol en gevoelig portret van een groep meiden die met het koor van hun school afreizen naar de grote stad. Daar gebeurd van alles. Dit soort films kunnen ze alleen op dat eiland maken. Veel snelle,platte, rake en grove dialogen, vaak overgoten met drank. Maar je gaat houden van die meiden. Schot in de roos deze “Our Ladies”

2 sterren voor de geweldige muziek.

Doorsnee tienerfilm, zuipen en veel over sex praten.

Laat komedie maar weg, moest slechts 1x lachen. Het is vooral drama wat je te zien krijgt.

Eigenlijk gebeurt er maar weinig in de film. Enige is als de meiden dronken worden stappen ze met de 1e de beste wirdo in bed, daarna zwanger en hun toekomst verwoest. Kwam allemaal wat primitief over.

Fijne komedie, maar wel met een dik tragisch randje. Grappige en treurige momenten worden continue afgewisseld. Heerlijke soundtrack, en ik houd enorm van dat Schotse sfeertje. Kijkt prima weg!

Vijf meiden uit Fort William - een dorp in Schotland, nog verder overal vandaan dan de spreekwoordelijke middle of fucking nowhere - op schoolreisje naar Emmbrrah. Met het koor van de nonnenschool, onder begeleiding van Sister Condom. Als dat maar goed afloopt, zou je dan denken, maarja, daar gaat het verhaal natuurlijk over. Coming of age, maar dan in de Schotse Hooglanden. Voor mij nogal herkenbaar hier en daar, vanwege een deel van mijn jeugd in een nogal suf plaatsje in Friesland. Niet helemaal hetzelfde, maar toch.

Wellicht dat het verhaal - origineel in de vorm van het boek 'The Sopranos' van Alan Warner - voor regisseur Caton-Jones op een vergelijkbare manier herkenbaar was. Hoe dan ook, het heeft hem kennelijk genoeg geraakt dat hij al in 1998 een optie nam om het te verfilmen, en nu dik twintig jaar later is het eindelijk zover - met nog een jaartje of wat extra vertraging door corona. Maarja, als je aan het verglijden van de tijd in een Schots provincieplaatje gewend bent of ooit in Friesland hebt gewoond, wat zal ik zeggen, je staat wel eens langer in de rij bij de benzinepomp.

Of dat meegespeeld heeft of niet, wie zal het zeggen - maar daarmee heeft Caton-Jones wel lang genoeg de tijd gehad om er een welhaast perfecte film van te maken. Want dat is het, zonder meer. Perfect balancerend op de rand van vertederend, vunzig, tragisch, lief en rauw, met vijf wereldrollen van actrices die wereldberoemd zijn in héél Schotland en Kate Dickie als zo ongeveer grootste naam. Of is dat toch David Hasselhoff. En dat geeft de cliché waar-gingen-ze-heen aftiteling toch wel een somber randje - en hoewel ik dat zo even niet vinden kan, zo'n detail geeft me dan toch de overtuiging dat daar een werkelijkheid onder ligt, ofwel van Caton-Jones ofwel van Alan Warner. The Hoff haal je niet zomaar te voorschijn, daar spot je niet mee.

Wat me naar de film toetrok was de teaser van dat de meiden in de kroeg een optredentje improviseren. Zingen kunnen ze ook wel, nouja, in het verhaal in ieder geval. Erg fijn.

Leuke film, luchtig en toch ook weer niet. Film heeft geen verhaal nodig, it's life.

Vond ik dit aanvankelijk een cynische versie van Derry Girls, uiteindelijk bleek het een heerlijk relaxte film die me veel meer wist te boeien dan ik dacht. De meisjes zijn lang niet altijd sympathiek maar zodra de verhaaltjes verder gingen vond ik alles een stuk fijner worden. Kate Dickie als Condom had ik niet herkend en het zingende meisje bleek ik te kennen van Anna and the Apocalypse. Een ruime 3,5* afgerond naar boven.