menu

Hier kun je zien welke berichten blurp194 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

C'era una Volta il West (1968)

Alternatieve titel: Once upon a Time in the West

5,0
Een ode aan het genre zowel als het meesterwerk van het genre. Een klassieker. Bombastisch, theatraal op het karikaturale af. Met ontzettend veel lef gemaakt - vooral daardoor zo sterk.

Het enorm lage tempo is daar een van de voorbeelden van, net als het gebruik van de extreme closeups - niet alleen dichtbij genoeg om de poriën van Charles Bronson te tellen, het shot is ook zo lang dat je daar ruim de tijd voor nemen kan.

Nog zo'n voorbeeld is de muziek, de geluidseffecten - opzettelijk low-tech als in de scene waarin Morton aan z'n eindje ligt te komen, en overdreven theatraal van Morricone.

Vooral door dat soort eigengereidheid is de film zo'n monument. Dan is het wel te vergeven dat er af en toe een foutje in de continuïteit zit. Of dat het allemaal af en toe wel wat erg bombastisch is.

C'est Arrivé près de chez Vous (1992)

Alternatieve titel: Man Bites Dog

5,0
Deze film ken ik al sinds de originele bioscooprelease - 't zal begin '93 geweest zijn. Ik was op stap in Amsterdam met een buurmeisje en een vriendin van haar. Ik was volstrekt stapel op dat buurmeisje... achteraf gezien had ik beter Liesbeth, die andere vriendin van haar achterna moeten lopen, wat een mooi meisje was dat op de paar fotootjes die ik nog van haar heb, dat had ik toen misschien niet zo goed door, ik vond haar toen vooral een lieve meid - voer voor elke romantische komedie, zeg maar. En, passend bij dat genre, zij had al een zeekapitein aan de haak geslagen...

Maarja. Dat terzijde. We waren dus in de stad, ik en twee leuke meiden, en op zoek naar een mooie, romantische Franse film. En we dachten dat deze wel zoiets zijn zou...

Nou dat werd dus anders. Wat een geweldige, overdonderende film. Vanaf de eerste scene volstrekt absoluut de tegenpool van de mooie, romantische Franse film die ik gedacht had - en dan bedoel ik niet dat deze uit Belgie komt. Geen gezwijmel, geen gedoe met familie in de Provence, geen certaine je ne sais quoi, maar meteen in de eerste minuten een handige uitleg van hoe je precies een lijk in een steengroeve moet donderen, en hoe je rekening moet houden met de gewichtsverdeling als het per ongeluk een kind mocht zijn... en daarna wordt het alleen steeds maar erger...

Al mijn plannen voor die avond liepen anders dan ik in mijn hoofd had, maar dat zal niemand verrassen. Achteraf gezien, aan het einde van de avond was daar het moment geweest waarop er een heleboel dingen een andere wending genomen hadden kunnen hebben... maar dat hebben ze niet gedaan. Is dat jammer? Misschien, maar ook misschien niet - ik heb er wel eens spijt van gehad, maar nu allang niet meer - behalve dan misschien een lichte weemoed van de gedachte dat ik nooit achter Liesbeth aangegaan ben... achteraf gezien lijkt me dat echt een veel beter plan dan wat ik toen daadwerkelijk gedaan heb - en dat was eigenlijk kort samengevat niets. Niettemin, de nacht dat ik deze film zag was het het soort nacht waar films over gemaakt worden, en ik zal het geheel ook niet licht vergeten.

Terug naar de film - en die heb ik ondertussen toch zeker een keer of tien gezien. Wat ik echt geniaal vind is de absolute botheid van de geweldsspiraal, de escalatie van het ene dat al veel te erg is naar het volgende dat nog veel erger is. En daartegenover de volstrekte intolerantie, het onbegrip als de uitdelers van al dat geweld zelf iets overkomt...

En ook de complexe interactie tussen de hoofdpersoon en de filmploeg. Want dat zijn wij zelf, eigenlijk - en daardoor worden wij ook deel van de film. Net als de filmploeg steeds dieper in de geweldsspiraal meegezogen wordt, worden wij dat als toeschouwers ook - of zijn wij ook mededaders? Is er een verschil tussen de manier waarop de filmploeg mee gaat doen en wat wij zouden doen, als publiek? Ik ben echt bang van niet, we identificeren ons tot mijn spijt denk ik toch net iets meer met de daders dan met de slachtoffers - en vooral dat maakt deze film tot een meesterwerk. Geniaal gedaan - en daardoor ook mijlenver verheven boven alle andere 'shockeren-om-het-shockeren' films.

Over het acteren dan nog, ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan wat Zandkuiken al zegt:
Ben wordt fenomenaal vertolkt door Benoît Poelvoorde, die ik altijd wel graag bezig zie, maar in mijn ogen nooit meer het niveau heeft gehaald dat hij hier tentoonspreidt. Onwaarschijnlijke mimiek, magistrale timing en geen seconde laat hij een steek vallen: Poelvoorde is eigenlijk zodanig sterk dat de rest van de cast er niet eens toe doet.


Prachtig gefilmd in sfeervol zwartwit - dit is echt zo'n film die ook nauwelijks zou kunnen werken in kleur. En dat geldt zowel voor het beeld als voor de symboliek.

Cabin in the Woods, The (2011)

3,5
Horror in een horror, leuk flauw af en toe, erg vlot verteld en met lekker veel gore. Een soort parodie op de standaard teen slasher, en toch ook weer een beetje niet. Met een gezond snufje zelfkritiek. En erg mooi in beeld gebracht. Samen met de goede timing is dat wellicht het sterkste punt.

Cafard (2015)

3,0
Niet echt waargebeurd, maar wel sterk geinspireerd door het verhaal van Constant le Marin en het 'echte' ACM corps. Maar wel hier en daar wat onsamenhangend verteld waardoor het af en toe meer een sfeerbeeld dan een vertelling wordt. Leuk en apart door de heel eigen visuele stijl. Maar die kan je ook erg lelijk vinden - het heeft wel wat van de stijl van FPS-achtige spellen van twintig jaar geleden.

Café (2010)

2,0
Doet door de structuur van de verschillende personages die we stuk voor stuk leren kennen en natuurlijk ook door de setting erg denken aan Caffeine (2006). Maar die film vind ik eigenlijk veel leuker, want die wordt bevolkt met sympathiekere personen en ligt minder zwaar op de maag. Komedie is ook een betere keuze dan drama voor deze structuur vind ik.

Deze film doet dan uiteindelijk teveel moeite om zonodig een boodschap te brengen, en daar wordt het geheel niet echt beter van. Wel wat vreemd, en niet in een beslist positieve zin. Blijft over dat het best leuk is om Jennifer Love Hewitt weer eens te zien.

Café de Flore (2011)

4,5
Een ingewikkeld maar wel intrigerend verhaal, een puzzel waarvan de stukjes pas achteraf goed op z'n plaats beginnen te vallen. En het zoeken naar hoe het in elkaar past kan je maar het best tijdens het kijken naar de film laten gebeuren - dit is nou echt zo'n geval waarvan je echt trailers en spoilers moet vermijden, want dat doet af aan de puzzel en dat is toch echt wel een onderdeel van de film. De beschrijving hierboven geeft eigenlijk al teveel weg.

Maar met de puzzel intact en klaar om op te lossen, dan nog steeds volgt deze beeldprent een akelig eng spoor tussen genialiteit en overpretentie, en de te grote complexiteit die wacht om je in te verslikken. Voor mij is de optelsom dat het allemaal uiteindelijk in elkaar past, alsof de regisseur hoog spel speelt en uiteindelijk blijkt te winnen. Maar wel op het randje. En het wereldbeeld, de beschouwing van relaties en de mening die je over andere mensen hebt maar nooit uitspreekt, daar is nogal wat over te denken na afloop van de film.

Wat een terecht punt van kritiek is is het af en toe tergend lage tempo. Dat hoort bij het verhaal, en kan nauwelijks anders denk ik. Maar dat wordt wel gecompenseerd door de complexiteit en doordat de puzzel lang onduidelijk blijft, en door het mooie acteren van de indrukwekkende troep acteurs die we langs krijgen. Vanessa Paradis met een weinig dankbare rol, maar wel ontzettend mooi gespeeld. En de toch wel wat dappere en gevaarlijke beslissing om de Down-kinderen voor hun rol te gebruiken - niet zozeer omdat er twijfel aan zou zijn dat ze de rol kunnen spelen, maar meer wat die rol betekent, achteraf als je de puzzel kent. Maar ze spelen geniaal, geen speld tussen te krijgen. En Evelyne Brochu - die ondanks dat haar rol maar weinig meer diepte krijgt dan beeldvulling, toch zo'n indruk maakt dat je bijna verliefd op haar bent aan het einde van de film. Te mooi om waar te zijn is ze eigenlijk - dat kan je weer als onderdeel van het verhaal zien.

Dan de muziek. Ik denk dat ik nog wel een weekje of wat met Cafe de Flore in m'n hoofd zit. En de film wil ik eigenlijk ook meteen wel nog eens zien.

Café Society (2016)

1,5
Zoals haast altijd kan ik er weer weinig mee. Woody Allen en ik, het zal nooit boteren. Zeker als de man zelf in een film meespeelt - of, zoals in deze, een acteur de Woody-Allen rol laat spelen.

Goed. Laat ik het kort houden. Pluspunten:
- Mooie rol van Stewart.

Minpunten:
- Dezelfde oubollige sfeer als in alle Allen-films.
- Hetzelfde gezeur als in bijna alle Allen-films.
- Een voice-over die veel te vaak terugkomt.
- Slecht spel van Carell.
- Allen.

Caffeine (2006)

3,5
Sympathieke leuke komedie, die het moet hebben van de absurde situaties tussen de bezoekers en personeel van het cafe. Veel daarvan wordt in dialogen uitgewerkt, veel visueel spektakel hoef je niet te verwachten.

Niet alle rollen worden sterk gespeeld, en dan nog moet je er ietwat tegen kunnen hoe sommige acteurs hun rol invullen, het is soms wat sterk aangezet. Wel is Heigl, die gelukkig maar een klein rolletje heeft, voor de verandering best goed aan het spelen. Mena Suvari heeft een veel grotere rol, en doet het ook goed. Maar het sterkste punt ligt toch in de idioterie van de situaties en de warmte die daar af straalt.

Caged (2011)

2,5
Lastige film om een mening over op te schrijven. Aan de ene kant irriteert de vertelstructuur me, en vooral de gesprekken met de psychiater zijn een te flauwe manier om er een lijn in te brengen. Maar aan de andere kant zitten er wel een paar echt mooie shots in de film - ik noem de spiegel in het begin, en het sterrenbeeld aan het einde.

Daartussenin dan de rest van het verhaal. Verrassend, zeker. Spannend misschien nog net ook wel - hoewel de hoofdpersoon me absoluut niet sympathiek wordt (het is voor mij zo'n type wat ik in m'n achterhoofd een zoekerig zijkwijf zou noemen, en waar ik met een grote bocht omheen zou lopen), en het me ook eigenlijk niet echt iets gaat schelen hoe het nou eigenlijk met haar afloopt.

Calendar Girls (2003)

2,0
Aan cliches geen gebrek en het is allemaal net een tikje te braaf en te flauw. Dat het toch nog verteerbaar blijft - op het randje - is eigenlijk volledig aan Helen Mirren te danken, die weer eens een mooie rol neerzet. Verder zit er wat te weinig van de stereotype Engelse kwaliteit in de film, en wat teveel van de Amerikaanse. Ook leuk, maar het past hier niet.

Caligola (1979)

Alternatieve titel: Caligula

3,0
Grotesk, bizar, platvloers, wanstaltig - ja, dat allemaal, en er trots op. Een exponent van de experimenteerzucht aan het eind van de jaren '70, in de laatste stuiptrekkingen van de sexuele revolutie, en ook ongetwijfeld een reactie op de BBC-serie I, Claudius die indertijd erg populair was. En eigenlijk ook wel verplichte kost voor iedereen die pretendeert iets met films te hebben.

Malcolm McDowell heeft een paar echt geniale scenes, Peter O'Toole speelt een mooie rol - maar dat verdwijnt toch wel wat in het spektakel dat er verder langskomt. Ik zie nogal wat posts hier beweren dat dat een waarheidsgetrouwe vertelling van de echte historie van Caligula zou zijn - waanzin, daar geloof ik nou echt helemaal niets van, ik zie er veel meer in dat het een bizarre parodie op de wat serieuzere benadering van de BBC is - die versie geloof ik wel. Deze variant begint na het eerste uurtje of zo toch eigenlijk wel wat langdradig te worden - ietsje meer verhaal tussen de groteske spektakels door had misschien toch geen kwaad gekund, de 'imperial' versie is best een lange zit.

Tinto Brass is niet echt meer losgekomen uit deze stijl, en produceert - maar wel op veel kleinere schaal - met enige regelmaat vergelijkbare films, in die zin dat het niet direct porno is, maar wel veel laat zien - meer dan sommige pornofilms. Niet iets voor een groot publiek, geloof ik - je moet er tegen kunnen, zeg maar.

Dan nog de vraag welke stem er bij deze film hoort - da's een moeilijke, want deze film is een als een eigen universum - uniek en nergens mee vergelijkbaar.

Calling, The (2014)

3,5
Mystieke shit.

Leuke film, wel. Net als mijn voorganger vind ik dat het ergens wel doet denken aan Se7en. Het verhaal bouwt lekker langzaam op, en komt tot de zowel verrassende als toch ook voor de hand liggende conclusie. Met een paar leuke twists onderweg.

Susan Sarandon speelt een prima rol, en een interessant karakter dat voldoende verdieping krijgt. Maar ook in de bijrollen is er een hoop te zien. Topher Grace, die eigenlijk vooral van komedies bekend is blijkt dit soort bijrollen ook heel goed aan te kunnen. Donald Sutherland heeft ook een erg mooie scene.

Wel een wat slome film. Moet je misschien voor in de stemming zijn, maar dat was ik vandaag.

Camille Claudel (1988)

4,5
Adjani op haar best, en omringd door een groep acteurs die allemaal zonder twijfel een mooie hoofdrol kunnen dragen - maar hier staan ze in haar schaduw. En zo is het ook na bijna drie uur nog jammer dat de film al afgelopen is. Nog maar eens kijken dan.

Camino: A Breaking Bad Movie, El (2019)

2,0
Volstrekt overbodig.

Over Breaking Bad zelf niets dan goeds. Nouja, misschien alleen dat het wat lang duurde om tot het geniale einde te komen. Maar geniaal was dat dan ook, en de maniakaal lachende Pinkman was een mooie afsluiting. Had het daar maar liever bij gelaten, dat is het eerste wat me overkomt na dit stuk kijkvoer.

En ja, het is ergens wel leuk om nog even nostalgisch rond te hangen in de BB-wereld, en een handjevol van de karakters nog even terug te zien. Maar daarvoor kan je net zo goed een willekeurige aflevering opzetten. Qua production values zit je dan al gauw beter, ik was ook bepaald niet onder de indruk van de cameravoering of de manier waarop het verhaal gebracht wordt. En met een enkele uitzondering als de politie voorrijdt vond ik het geheel ook wat humorloos.

Nou maar hopen dat er niet nog weer een spinoff of vervolg aan gebreid wordt. Soms moet je gewoon tevreden zijn met wat je hebt, genoeg is genoeg.

Camp X-Ray (2014)

4,0
Mooi klein psychologisch drama in een beklemmende kleine setting.

Niet precies het soort film waarin in Kristen Stewart had verwacht, en nog minder dat ze dat echt goed zou doen. Maar toch is dat zo. Een slimme keuze die ze hiermee maakt, ze slingert hiermee een heel groot deel van het toch wat karikaturaal wordende image dat ze met Twilight en Snow White en alle onzin in de media om zich had opgebouwd weer van zich af.

De film gaat misschien niet over Guantanamo Bay op zich, maar slaagt er desondanks het vermijden van discussie daarover toch in om de onmenselijkheid en twijfelachtige juridische constructies daarvan indringend over te brengen. Detainees, not prisoners.

Camping (2006)

1,5
Au.

Je moet wel heel erg vakantiefrancofiel zijn om deze film te waarderen. Op zich allemaal wel herkenbaar, maar dat is het telefoonboek ook. Voor mij krast het als de spreekwoordelijke nagels op het schoolbord. En dan het heet een komedie, dus er zou wat te lachen moeten zijn...

Enige pluspunt wat mij betreft is Mathilde Seigner. Hoewel ik het misschien ook wel triest vind om haar in deze film te zien. Tsja.

Canyons, The (2013)

1,5
Rare film.

Er is van alles mis mee, en vooral het script van Brett Easton Ellis is veel te zwak - niet alleen omdat we zijn visie op de leegheid van het bestaan al veel te vaak gezien hebben, maar ook omdat dit verhaal gewoon domweg te dun is. De karakters zijn te plat, de dialogen zijn te suf en wat er gebeurt is te saai.

Regie en editing zijn ook helemaal mis. De openingsscene al voelt onecht, is lelijk in beeld en zit vol met krampachtig aanvoelend acteren - waarvan je nog kan denken daar dat dat bedoeld is, maar de rest van de film komt niet echt beter over. Toch zitten er wel degelijk een paar goeie scenes tussen, waar vooral Lohan en Deen eigenlijk best redelijk zijn. Maar dat is niet genoeg om het zaakje te redden.

Leuk artikel in de New York Times overigens : link

Jammer. Met een wat meer geïnspireerde regie en een beter verhaal had er best iets moois uit kunnen rollen. Wellicht zelfs als Soderbergh de editing had gedaan...

Capital, Le (2012)

Alternatieve titel: Capital

3,5
Mwah.

Ongenuanceerd of ingewikkeld kan ik het niet echt vinden. Meer een oversimplificatie, een ietwat naïeve en positieve visie op de wereld van de high finance en de grote zaken. Ik ben bang dat de werkelijkheid wel een tandje of wat erger zal zijn dan wat we hier te zien krijgen.

Maargoed, vermaak, daar gaat het om. En daarvoor zit je prima met deze film. Gad Elmaleh is dan misschien de derde keus geweest, hij draagt zijn rol als een op maat gemaakt krijtstreepje. Gabriel Byrne krijgt geen kans om de show te stelen, en wordt netjes afgeserveerd met zijn bijrol.

Het einde laat misschien wat te wensen over, maar past wel heel goed in de toon van de film. En met de boodschap, wie kan het daarmee oneens zijn. Ik vraag het me af. Maar een beetje makkelijk is het wel.

Capsule (2015)

1,5
Serieus langdradig.

En daarbij, het is allemaal al eens wat beter en mooier en met een veel groter budget gedaan. Het enige dat deze film daarboven te brengen heeft is het conspiracy theory plotje... maar da's best dun, om daar een film van anderhalf uur mee te vullen.

Kingsley doet het op zich nog niet zo heel slecht, maar het is wel een veeg teken dat de film pas tot leven komt als zijn rol teneinde loopt.

Captain America: Civil War (2016)

Alternatieve titel: Captain America 3

2,5
Ik merk hoe langer hoe meer dat de superheldenverzamelfilms van Marvel gewoon echt mijn ding niet zijn. Een voor een kan ik ze goed hebben, maar eens de Avengers samenkomen wordt het me gewoon teveel. Dat lijkt me de eenvoudigste verklaring waarom ik de Avengers films niet zo bijzonder vind, maar eigenlijk alle films waarin we de helden een voor een zien bovengemiddeld leuk lijken. Wat hier dan nog de zaak afmaakt is dat er ook nog een aantal met de haren bijgesleept lijken. Nouja, Black Panther is wel ok, maar wat Spiderman hier nou weer van doen heeft blijft me een raadsel.

Soit, de actie is best leuk en het kijkt lekker vlot weg - ondanks de enorme speelduur. Maar vraag me over een week niet meer waar het om gegaan is.

Captain America: The First Avenger (2011)

4,0
Goh wat is iedereen toch negatief over deze film. Hebben jullie 'm wel gezien, of zijn we mekaar gewoon aan het napraten? Het sufste vind ik nog wel het geklaag over dat het zo'n patriottistisch verhaal is. Wat verwacht je dan, met deze titel?

Ik vind het een echt goeie, leuke superhero movie. Met een leuk en goed in elkaar gezet verhaal, een goeie held, een mooie love interest, en een echt foute slechterik. Niks mis mee - als je een realistisch verhaal of uitgediepte karakters zoekt, moet je geen superhero movies gaan kijken. Net zoals het natuurlijk vanzelf spreekt dat de bad guys met hun futuristische rayguns het niet kunnen winnen van een eenvoudig schietgeweer. Dat hoort ook bij het genre.

Hayley Atwell is zonder meer de prettigste actrice in de film. Mooie meid, en ze speelt ook leuk, en ze heeft ook een leuke rol om te spelen. Chris Evans is op zich meer een boegbeeld dan dat hij echt goed acteren moet voor deze rol - het gaat meer om het rennen en springen dan om de lines. Maar dat hij er niks van bakt is onzin - hij doet precies wat het verhaal van hem vraagt; tenslotte, een superhero heeft niet echt een uitgediept karakter nodig. Daar heeft hij een alter ego voor - maar Captain America doet het zonder, en dus hoeft Chris Evans ook geen karakterrol te spelen.

Tommy Lee Jones krijgt dan wat meer kansen in een mooie bijrol, waarin hij ook weer echt goed bezig is, hij voegt echt wat toe aan elke film waarin ik 'm zie de laatste tijd. Hugo Weaving, nou toch ook echt weer niet zo'n heel goede acteur in mijn boekje, is gelukkig het grootste deel van de film niet herkenbaar - dat doet maar aan Agent Smith denken. Of aan Elrond. Maar de rol van badguy past hem hier wel, goed gecast en aangekleed in een mooie zwart-sinistere Castle Wolfenstein stijl. Net als zijn hele troep badguys, en inclusief de spullen die ze meeslepen. Mooie motoren hebben ze ook, bijvoorbeeld, de slechtheid straalt er vanaf. Net als van het prachtige vliegtuig, ook dat is keurig in de goede stijl. Daartegenover staat - met als basiskleur wit tegenover al het zwart - het schild van Captain America. Hoort er gewoon bij, Captain America zonder schild is als een smeris zonder pet.

Verreweg de beste comicverfilming die ik de afgelopen tijd zag.

Captain America: The Winter Soldier (2014)

4,0
Captain America is een held.

Deel 1 vond ik - in tegenstelling tot de meesten - al een fijne film, maar deze is duidelijk beter nog. Een mooi ingewikkelde intrige, met nog wat reflectie naar de huidige maatschappij ook - leuk creatief gedaan, en nog aanleiding om er maatschappijkritiek in een diepere laag in te zoeken ook. Het plot wordt in een prima timing afgerold, en met aandacht voor detail - even in vergelijking met het tweede deel Spiderman reboot, waar alles maar even aan de kijker uitgelegd wordt, krijgen we dat hier gelukkig aangediend om zelf uit te zoeken. Werkt echt veel beter.

Scarlett Johansson vond ik wat tegenvallen, ik vond haar er slecht en magertjes uitzien. Zeker tegenover de overdreven gezond en fris uitziende Captain. De trucs met zijn schild zijn af en toe wat potsierlijk, maar dat hoort er bij - de Captain is tenslotte een held. Niet alleen overigens omdat het mijn bijnaam voor een collega was - die vlak na zijn pensioen overleden is.

Mooie acties met veel goed uitziende CGI maken het feest af. Mooie film.

Captain Phillips (2013)

4,0
Vooral erg realistisch.

We zien in detail gebeuren hoe de kaping verloopt, en hoe het drama zich tot het einde werkt. In het laatste deel kan je dan vinden dat dat wat langdradig wordt, maar dat is wellicht ook hoe dat in het echt gaat. Maar de ontknoping zelf is dan weer echt bloedstollend. Erg knap ook hoe de afloop daarvan meegenomen wordt in het verhaal, en erg knap werk van Tom Hanks die hier voor het eerst in een best lange tijd weer eens een echt erg goeie rol speelt.

Er is niet op een kwartje meer of minder gekeken, de scenes in en op de schepen zien er prima uit. En ook de Amerikaanse marine heeft kennelijk van harte meegewerkt. Een heel klein beetje patriottisme mag af en toe ook wel.

Captive, The (2014)

Alternatieve titel: Captives

3,5
Na alle verwijzingen naar Prisoners (2013) eerst maar even die film gekeken.

In de vergelijking vind ik deze film eigenlijk niet onderdoen. Wel veel opvallende parallellen - de auto van de getergde vader bijvoorbeeld. Maar ook veel verschillen. In deze film is de aap vrij snel uit de mouw, omdat we ook de tegenpartij in beeld krijgen, en ligt de nadruk veel meer op het zieke kat en muisspel dat de tegenpartij speelt.

Visueel erg sterk - van Egoyan verwacht je dat ook. Het verhaal wordt in de tweede helft wel wat zwakker. Daartegenover staat dan weer dat er erg goed gespeeld wordt, en het - ondanks de wat ongeloofwaardige ontwikkeling van het plot - wel spannend blijft.

Cara Oculta, La (2011)

Alternatieve titel: The Hidden Face

3,5
Visueel erg aantrekkelijke film met een ietwat intrigerend verhaal - hoewel dat misschien wel wat meer aangezet had gekund, want achteraf voelt het hier en daar wat dun aan. Toch viel me dat tijdens het kijken in eerste aanleg niet echt op - misschien is het vooral voor de herkijkbaarheid belangrijk. Wat echt onbegrijpelijk is is dat de trailer niet zozeer uitnodigt de film te gaan zien, maar daar de samenvatting in twee minuten van geeft - inclusief alle denkbare spoilers. Gelukkig had ik die niet gezien, want het verpest de film behoorlijk.

Waar ik al mee begon, het geheel is erg visueel aantrekkelijk, en niet alleen door de mooie dames Martina García en Clara Lago - ook de locatie is erg mooi, de spiegels komen er mooi uit en het contrast is hier en daar fijn hard aangezet. De sfeer die er over de film hangt is knap aangezet, subtiel als het is hangt er toch een soort naargeestig zweem over de film dat me wat aan de film Wakolda (2013) deed denken.

Career Opportunities (1991)

Alternatieve titel: One Wild Night

3,0
Toch wel wat ondergewaardeerd vind ik, deze buitenschoolse variant op The Breakfast Club. Want het is misschien niet heel hoogstaand allemaal, maar wel best vermakelijk - en niet alleen om de rolschaats- en hobbelpaardscenes. En hoewel het verhaal nog steeds best dun is zit er ook net wel weer genoeg in, de inbrekers komen net op tijd om er wat meer sjeu aan te geven en de problemen een tikkie op te schroeven en ook weer op te lossen voor de antiheld Whaley. Al is dat dan ongewild misschien.

Carol (2015)

3,5
Erg fijne film.

Zowel in de betekenis van 'prettig' als 'fijnzinnig' overigens. Erg mooi gefilmd, en niet in het minst door Rooney's mooie koppie met schattig passende mutsjes op. Eigenlijk is alles behoorlijk perfect in orde, en daar zit 'm misschien ook precies de makke van de film - het is allemaal wel een beetje braaf en veilig. De cinematografie is erg mooi, maar weinig opzienbarend. De props en vormgeving zijn prima en het tijdsbeeld wordt mooi neergezet, maar we zien niet echt veel spannends dat niet eerder al eens langs gekomen is. De filmmuziek is zo traditioneel als het maar zijn kan.

En dan moet je met je vertelling wel erg sterk staan wil je nog iets met beeldjes van plan zijn, en dat schiet dan net een tikkie tekort - een verrassing mag dat toch nauwelijks zijn. Jammer voor Rooney.

Carolina (2003)

2,5
Supervoorspelbaar, van het ene cliche in het andere. Wel een fijn feelgoodfilmpie, meer moet je er niet van willen. Shirley MacLaine is grappig als de wat losse oma, Julia Stiles is een wat nuffig trutje - maar dat is ook precies de bedoeling.

Casablanca (1942)

3,5
Viel me eigenlijk wat tegen.

Natuurlijk al vaker gezien, maar niet de laatste jaar of 15 of zo - en ik betwijfel ook wel ietwat of ik ooit van begin tot eind opgelet heb. Nu dus wel, en de erg hooggespannen verwachtingen kwamen volledig uit.

Ingrid Bergman valt me niet mee, bijvoorbeeld. Ze loopt ofwel wat houterig door het beeld, ofwel ze trekt te overdreven lieve smoeltjes - met ook al overdreven lichtjes in haar ogen. Humphrey is dan wel goed, maar vooral in de tweede helft is zijn karakter wat wisselvallig en vallen de teksten me wat tegen - en dat is precies wat in de eerste helft dan wel weer goed zat. Ook de leuk corrupte politiecommandant valt daarmee door de mand - eigenlijk valt de tweede helft me wat tegen.

Qua beeld zijn er wel wat missers te zien. Bijvoorbeeld de scene op het station, waar Humphrey in de stromende regen staat - er loopt een straaltje water van zijn hoed af. Maar als hij in de trein stapt is hij ineens helemaal droog. Een uitschieter in het Parijs-segment, wat sowieso al niet zo sterk is - het ziet er allemaal knap nep uit. Net als het einde, dat is ook wat halfslachtig.

Men had er geen rekening mee gehouden dat de film een groot succes zou worden, dat is uit de historie wel duidelijk. Dat dat toch zo geworden is wel ietwat te verklaren uit de timing van het uitbrengen, maar de blijvende status is wat moeilijker te begrijpen. Misschien dat het sentiment daar een deel van verklaart.

Case of You, A (2013)

4,0
Fijn simpel voorspelbaar prettig romantische-komedie filmpje.

Het verhaal is natuurlijk te suf voor woorden, maar wel erg charmant en de ogen van Evan Rachel Wood stralen van het scherm af - vooral als ze naar Justin Long kijkt. Dat maakt het wel meer dan de moeite waard. En daardoor blijft de film ook interessant genoeg, blijft het ietwat spannend hoe de sukkelige Sam zich in de nesten werkt - en hoe hij daar ooit nog uit moet komen.

Zou overigens een leuk idee zijn om een boek te schrijven naar het verhaal van de film - een boek over een schrijver die films naschrijft, en daar dan een boek over. Ik raak er nou al de tel van kwijt.

Birdie heeft overigens echt een Facebook pagina. Hier. Natuurlijk verreweg de makkelijkste manier om daar wat filmbeelden van te maken, gewoon een profiel aanmaken op de echte site. Maar toch ook wel weer grappig.