Meningen

Captain America is een held.

Deel 1 vond ik - in tegenstelling tot de meesten - al een fijne film, maar deze is duidelijk beter nog. Een mooi ingewikkelde intrige, met nog wat reflectie naar de huidige maatschappij ook - leuk creatief gedaan, en nog aanleiding om er maatschappijkritiek in een diepere laag in te zoeken ook. Het plot wordt in een prima timing afgerold, en met aandacht voor detail - even in vergelijking met het tweede deel Spiderman reboot, waar alles maar even aan de kijker uitgelegd wordt, krijgen we dat hier gelukkig aangediend om zelf uit te zoeken. Werkt echt veel beter.

Scarlett Johansson vond ik wat tegenvallen, ik vond haar er slecht en magertjes uitzien. Zeker tegenover de overdreven gezond en fris uitziende Captain. De trucs met zijn schild zijn af en toe wat potsierlijk, maar dat hoort er bij - de Captain is tenslotte een held. Niet alleen overigens omdat het mijn bijnaam voor een collega was - die vlak na zijn pensioen overleden is.

Mooie acties met veel goed uitziende CGI maken het feest af. Mooie film.

Vooral erg realistisch.

We zien in detail gebeuren hoe de kaping verloopt, en hoe het drama zich tot het einde werkt. In het laatste deel kan je dan vinden dat dat wat langdradig wordt, maar dat is wellicht ook hoe dat in het echt gaat. Maar de ontknoping zelf is dan weer echt bloedstollend. Erg knap ook hoe de afloop daarvan meegenomen wordt in het verhaal, en erg knap werk van Tom Hanks die hier voor het eerst in een best lange tijd weer eens een echt erg goeie rol speelt.

Er is niet op een kwartje meer of minder gekeken, de scenes in en op de schepen zien er prima uit. En ook de Amerikaanse marine heeft kennelijk van harte meegewerkt. Een heel klein beetje patriottisme mag af en toe ook wel.

Na alle verwijzingen naar Prisoners (2013) eerst maar even die film gekeken.

In de vergelijking vind ik deze film eigenlijk niet onderdoen. Wel veel opvallende parallellen - de auto van de getergde vader bijvoorbeeld. Maar ook veel verschillen. In deze film is de aap vrij snel uit de mouw, omdat we ook de tegenpartij in beeld krijgen, en ligt de nadruk veel meer op het zieke kat en muisspel dat de tegenpartij speelt.

Visueel erg sterk - van Egoyan verwacht je dat ook. Het verhaal wordt in de tweede helft wel wat zwakker. Daartegenover staat dan weer dat er erg goed gespeeld wordt, en het - ondanks de wat ongeloofwaardige ontwikkeling van het plot - wel spannend blijft.

Visueel erg aantrekkelijke film met een ietwat intrigerend verhaal - hoewel dat misschien wel wat meer aangezet had gekund, want achteraf voelt het hier en daar wat dun aan. Toch viel me dat tijdens het kijken in eerste aanleg niet echt op - misschien is het vooral voor de herkijkbaarheid belangrijk. Wat echt onbegrijpelijk is is dat de trailer niet zozeer uitnodigt de film te gaan zien, maar daar de samenvatting in twee minuten van geeft - inclusief alle denkbare spoilers. Gelukkig had ik die niet gezien, want het verpest de film behoorlijk.

Waar ik al mee begon, het geheel is erg visueel aantrekkelijk, en niet alleen door de mooie dames Martina García en Clara Lago - ook de locatie is erg mooi, de spiegels komen er mooi uit en het contrast is hier en daar fijn hard aangezet. De sfeer die er over de film hangt is knap aangezet, subtiel als het is hangt er toch een soort naargeestig zweem over de film dat me wat aan de film Wakolda (2013) deed denken.

Caravan to Vaccares.

In meerdere opzichten is dit een heel bijzondere film.

Ik begin maar even bij de origine van het verhaal - een boek van Alistair MacLean. Toch een beroemd schrijver, al dankte hij dat wellicht meer aan zijn eerdere werk zoals Zr. Ms. Ulysses en De Kanonnen van Navarone. En goedbeschouwd blijft er van dit verhaal ook maar weinig over, en wellicht ook terecht - ik heb het geloof ik wel gelezen, maar dat moet meer dan veertig jaar geleden zijn, en zoveel indruk maakte het kennelijk niet. Die andere titels die ik noem dan weer wel, om het verschil maar aan te geven. Toch, MacLean bedankte voor de eer om bij de openingsvoorstelling te zijn, en dat zegt wellicht nogmaals genoeg.

Dan, de casting van de nog jonge Charlotte Rampling - nouja, het is alweer vijf jaar na haar rol in La Caduta Degli Dei, dus ze moet al wel ergens achter in haar twintigjes geweest zijn. Maar zo komt ze niet over, en toch heeft ze dat mysterieuze aura wat haar zowel tien jaar jonger als dertig jaar ouder laat lijken. Als er al iemand is die datzelfde voor elkaar krijgt, ik heb dat nooit gezien. Niet voor niets dat een David Birney daarvan in de ban raakt, en van The Guardian daar nog een trap bij na krijgt, dat hij er bij loopt als een uil die een onder een ernstige verstopping lijdt.

De locaties dan in dat hoekje van de Provence - wellicht de mooiste plek op de aarde, met aan de ene kant les Alpilles en Saint-Remy-de-Provence, waar Vincent zijn mooiste werken maakte, en aan de andere kant Stes-Maries-de-la-Mer, de gezegende plaats die de drie Maria's kozen om oud te worden. En nou geloof ik eigenlijk nergens in, maar als je daar staat, dan voelt het toch wel echt zo. En wellicht in het verlengde daarvan, het gedoe met de stieren - en ja, dat leeft in die streek tot in de dag van vandaag, al hoeft in tegenstelling tot wat we daar in Nederland van denken de stier daar lang niet altijd zijn eindje bij te vinden, er zijn talloze varianten van het spel. Maar zelfs buiten dat, de gangbare opinie heeft het dat het een laffe en verachtelijke slachting is - en wellicht is daar ook echt iets van waar. Toch, als je zo'n dier van een 7-800 kilo pure agressie ziet en weet dat dat maar een, één, 1, (1) doel heeft - en dat is om jou te vermalen tot gruis dat niet meer terug te vinden is in het zand van de arena. Of als je de rauwe angst voor dat lot ziet in de ogen van zo'n runner die net op tijd over de barriere springt, en dan de stier die daar achteraan komt, achteloos een plank van tweeduims eikenhout in splinters beukt en dat niet eens lijkt te merken.

Maar er is meer. Veel meer. Want dit is de enige echte speelfilm waar de enige, de enige echte, de waarachtige, de man met de zilveren handjes, de ongekroonde koning, de meester van de zigeunergitaar in meespeelt. Manitas de Plata. En niet allen zien we hem spelen, we zien hem ook spelen. In een film. Daar ben ik dus echt even stil van.

Niet dat het verder nou zo'n goede film is. Maar toch. Bijzonder.

Toch wel wat ondergewaardeerd vind ik, deze buitenschoolse variant op The Breakfast Club. Want het is misschien niet heel hoogstaand allemaal, maar wel best vermakelijk - en niet alleen om de rolschaats- en hobbelpaardscenes. En hoewel het verhaal nog steeds best dun is zit er ook net wel weer genoeg in, de inbrekers komen net op tijd om er wat meer sjeu aan te geven en de problemen een tikkie op te schroeven en ook weer op te lossen voor de antiheld Whaley. Al is dat dan ongewild misschien.

Er zou eigenlijk een wet moeten zijn die verbiedt om serieuze zombiefilms te maken. Elke keer dat iemand dat dan toch weer probeert levert het weer een teleurstellende film op. Zo ook hier - veel te langzaam, en teveel van de verplichte ingredienten ontbreken. En de gore is onsmakelijk - maar op de verkeerde manier. En Freeman is lelijk miscast, het is onmogelijk om hem als mens te zien in plaats van als verdwaalde hobbit.

Wat dan wel weer goed zit zijn de locaties en de Aboriginals. Dat maakt de film dan net weer de moeite.

k trek eigenlijk maar een paar van Santana’s liedjes, maar deze documentaire is de bom. Santana komt enorm sympathiek over, en zijn levensverhaal wordt bijzonder boeiend verteld. Mooie beelden - niet in technische zin misschien want er zit ook nogal wat home video spul tussen, maar het klopt wel allemaal erg fraai. En de muziek natuurlijk. Ook precies de goede liedjes.

Erg fraai werk van regie en editing, en een van de leukste talking-head documentaires die ik tot dusver zag.

Pretentieuze mooifilmerij.

Om even mee te beginnen, dit heeft dus helemaal niets maar dan ook niets te maken met het originele verhaal van Carmen, of met de opera van Bizet. Dat ging over de relatie tussen Carmen en haar Jose, en de machtsverhouding daarin die zo scheef lag dat Jose uiteindelijk geen andere uitweg meer zag dan een crime passionel - en ja, dat mocht toen nog gewoon, dus liep het met hèm gelukkig af, al was hij zijn geliefde buurmeisje waarschijnlijk wel voor eeuwig kwijt.

Dat even daar. Benjamin Millepied toont zich een daadwerkelijke duizendpoot, je me pardonne - want het is ondanks al die pretenties gewoon een behoorlijke film, grotendeels - ik kom nog terug op het laatste halfuur of zo. Wellicht vooral door de regelmatig ernstig mooie beelden. Jörg Widmer, inderdaad - die kan dus daadwerkelijk meer dan alleen een groothoek in het smoel van de acteurs duwen in de stijl van Malick. Sterker nog, sommige beelden geven me de indruk dat er een tilt and shift lens gebruikt is.

En een heleboel dans, en ook echt mooi, voor hoever mijn begrip van moderne dans dan tenminste strekt. En zo gaat het eerste uurtje of anderhalf door, tot het me echt op een gegeven moment gewoon te veel is. Wellicht dat onze vereerde duizendpoot even in de war was en zich vergiste met de verhalen van Carmen en Romeo en Julia?

Wat ik maar zeggen wil, het laatste halfuur of zo trekt voor mij gewoon op niets. Je kan afstand nemen van de fysieke aspecten van het verhaal, je kan afstand nemen van de emoties van het verhaal, je kan afstand nemen van de meta-aspecten van het verhaal. En ergens halverwege dat ben je gewoon vrijelijk je eigen ding aan het doen. Niet dat dat erg is, maar waarom dan toch die relatie zoeken die er niet is.

En om de oplopende irritatie nog wat verder aan te dikken, de casting van Paul Mescal. Zonder meer een heel, heel goede acteur als je een Schot die uit de turf getrokken is nodig hebt. En tot mijn verbazing doet hij het niet eens zo heel slecht in dit absurde verhaaltje. Maar hij speelt wel een US Marine, een prize fighter, en die zijn drie of vier keer de fysiek die Mescal meebrengt. En die lopen anders, bewegen anders, zijn anders.

Het is allemaal niet onaardig, echt niet. Maar Millepied moet gewoon uit zijn bubbeltje komen, eens een avondje de kroeg in met een echte US Marine. En eens nalezen waar dat verhaaltje van Carmen nou echt over ging.

Carmen (2022).

Daar blijken er dus twee van te zijn - deze, en een ietwat pretentieus en voor mij niet echt geslaagd gedoetje van regisseur Millepied, met erg mooie beelden en een hippe cast met Paul Mescal als boegbeeld en Melissa Barrera als eye candy.

Dit is dus niet die film. Dit is in zo ongeveer alle opzichten het tegenovergestelde.

In deze film gaat het over hoe je je leven oppakt als daar op je vijftigste de bodem onder uit wordt geslagen, als je geloof op niets blijkt te berusten. Over hoe je je plaats vindt in een gemeenschap waar je een onzichtbaar en ongewaardeerd onderdeeltje van was. Over hoe je liefde vindt als je ruim boven de vijftig bent, en hoe je daarin berust als je het gevonden hebt.

Wie anders dan Natascha McElhone om daar de hoofdrol in te spelen - de enigmatische mevrouw die we allemaal kennen uit Ronin, en die daarna in talloze films heeft gespeeld die allemaal ofwel mislukt zijn ofwel nergens gedraaid hebben - of is het wellicht allebei. Dat dat toch niet aan haar lag, dat is wel het minste dat deze film duidelijk maakt.

Maar meer dan dat. De kerk heeft de afgelopen twintig, veertig, vijftig jaar een overvloed aan kritiek gekregen, en wat mij betreft ook zo ongeveer allemaal terecht. Makkelijk zeggen als verstokte atheist, natuurlijk. Maar het is onweerlegbaar toch ook dat de kerk, de religie, het geloof - in welke vorm dan ook - een binding geeft in de samenleving.

Dat is wellicht het leukste aan de film, hoe de Carmen van McElhone dat doet, en hoe ze dat beter voor elkaar heeft dan haar broer als voorganger. Om het er maar even in te wrijven, het gaat niet om het geloof, het gaat om hoe we met elkaar omgaan. Dat is waar die kerk voor staat - die hebben 'we' met elkaar gebouwd. Net als die moskee en die synagoge, en de stoepa van de bootvluchtelingen waar ik elke dag langsloop. Jammer dat die nu zo'n beetje af is, ik had graag een handje geholpen.

Met alle lovende berichten hierboven in acht genomen, tsja, ehh, nou, nee. Ik had een heleboel gehoopt van deze film, en dat kwam dus alllemaal niet uit. Het plot is oersimpel: een stel in- en in-vervelende mensen vervelen zich. Sorry hoor, dan kan ik net zo goed thuis blijven, ik ben zelf namelijk ook best vervelend.

De enige verrassing is dan dat Garfunkel prima speelt. Nicholson ook wel, maar die zet zoals wel vaker zo’n onsympathiek figuur neer dat ik moeite heb daar waardering voor op te brengen. Je zou denken dat hij niet speelt maar gewoon zichzelf afdraait.

Hoe dan ook, de lust ontgaat me om er verder in te duiken. En dat verdient deze film ook niet.

En alweer bijna drie jaar later heb ik de film eindelijk eens in zijn geheel gezien. Niet dat dat nou heel erg veel toevoegt aan, of verduidelijkt ten opzichte van wat ik van zo'n dertig jaar geleden nog in mijn hoofd had - een absurde film met een even absurd einde, en volstrekt onvergelijkbaar met alles wat ik ooit gezien heb. Wellicht is de beste manier om het geheel te omschrijven 'een visueel sprookje'.

Een super mooi huis, en wat een Gilliam-achtig gebeuren met de piratenvlag en de beschietingen - en dan het hondenhok, en overal een genereuze overdosis Francesca Dellera. Ik zou er voor tekenen. Nouja, wellicht zonder haar hekserij dan toch.

Erg fijne film.

Zowel in de betekenis van 'prettig' als 'fijnzinnig' overigens. Erg mooi gefilmd, en niet in het minst door Rooney's mooie koppie met schattig passende mutsjes op. Eigenlijk is alles behoorlijk perfect in orde, en daar zit 'm misschien ook precies de makke van de film - het is allemaal wel een beetje braaf en veilig. De cinematografie is erg mooi, maar weinig opzienbarend. De props en vormgeving zijn prima en het tijdsbeeld wordt mooi neergezet, maar we zien niet echt veel spannends dat niet eerder al eens langs gekomen is. De filmmuziek is zo traditioneel als het maar zijn kan.

En dan moet je met je vertelling wel erg sterk staan wil je nog iets met beeldjes van plan zijn, en dat schiet dan net een tikkie tekort - een verrassing mag dat toch nauwelijks zijn. Jammer voor Rooney.

Supervoorspelbaar, van het ene cliche in het andere. Wel een fijn feelgoodfilmpie, meer moet je er niet van willen. Shirley MacLaine is grappig als de wat losse oma, Julia Stiles is een wat nuffig trutje - maar dat is ook precies de bedoeling.

Ik weet nog dat ik deze film indertijd helemaal niks vond.

Maar we zijn ondertussen bijna vijftig jaar verder, en dat verandert toch wel wat. Nu vind ik Sissy Spacek bloedmooi, om maar eens wat te noemen - toen niet, en niet een beetje niet maar gewoon afstotelijk. En van buitenbeentjes moest ik ook al niks hebben eigenlijk, misschien vooral omdat ik er zelf een was.

Het belangrijkste wellicht, het geniale plot van King - simpel maar toch vol met details. Of hoe geniaal mooi Spacek en Laurie hun rollen spelen, met wat hulp van een hele serie fijne bijrolletjes - Travolta nog voor zijn eerste doorbraak, William Katt, Amy Irving. Geniaal hoe Spacek haar onschuld vormgeeft met haar grote blauwe ogen in haar sproetengezicht - geen enkele andere actrice die dat zo had kunnen spelen, en nog steeds niet. Net zoals de waanzin van het smoelwerk van Laurie af spat.

De Palma - toch niet bepaald echt heel subtiel meestal - laat hier met meesterlijke beheersing het plot ontvouwen tot de onvermijdelijke ontknoping, en die gaat gepast over de top. Erg fraai gedaan, en een van de betere films ooit.

I didn't sin! You sinned!

Nogal een overbodige remake van het volstrekt geniale origineel uit 1976, maar deze nogal duidelijke toevoeging in het script spreekt dan wel weer ietwat boekdelen. Waar de kijkers in 1976 nog verondersteld werden dat zelf te begrijpen, moet het nu worden uitgelegd. En een ander opvallend verschil is dat we in 1976 plenty blote lijven te zien kregen, maar in 2013 blijft het bij wat suggestieve bewegingen met de kleren aan. Zoals het ook kennelijk nodig is om de geestesziekte van moeder White verder uit te diepen - in het origineel was dat al evident uit haar extreme geloofsovertuiging. We zijn preutser en dommer geworden en een halve gare valt nauwelijks meer op, zoveel is wel duidelijk. Tegelijkertijd wordt de samenleving steeds makker en veiliger, maar moet het in de film allemaal erger en wreder om nog indruk te maken - en Hollywood doet daar graag aan mee. Als je maar geen bloot vel ziet, want dat kan niet door de beugel.

Als ik ga vergelijken is het wel een wat ongelijk speelveld. Piper Laurie speelt Julianne Moore volstrekt kansloos weg - not even remotely in the same league. Elgort niet in de verte te vergelijken met Katt - geen dromerige blonde krulletjes surfgod maar een slap aftreksel van die braakvent uit Twilight. Een zelfde vergelijking geldt nog veel duidelijker voor CGM en Spacek. Niets ten nadele van CGM, ik mag haar altijd graag zien spelen, maar in deze vergelijking maakt ze gewoon geen kans, ze is veel te oud en vooral ook te zelfverzekerd voor de rol - en niet in de verte onschuldig genoeg vooral ook. Wellicht is dat wel de duidelijkste aangever dat deze remake overbodig is - of wellicht is het een teken dat ik te oud ben om nog bij de doelgroep gerekend te worden.

Het einde is dan visueel wel knap gemaakt af en toe maar ook erg weinig subtiel. Ook daarin is het origineel toch echt beter - en ook daar zien we misschien vooral dezelfde Zeitgeist terugzien als waar ik het al over had.

Wel aardig.

Jammer dat zo halverwege de vaart er nogal uit valt en het einde wat weinig indruk maakt - na de mooie scene van Gabriel Byrne is het eigenlijk op. Bel Powley moet de film dragen, en komt daar maar net mee weg - iets meer personaliteit, iets dikker aangezet was misschien beter geweest. De vergelijking met mumblecore is al gemaakt zie ik, en daar zit beslist wel wat in hoewel het niet precies hetzelfde genre is - meer misschien dat als dat je niet ligt, je deze film ook wel niet zal trekken.

Viel me eigenlijk wat tegen.

Natuurlijk al vaker gezien, maar niet de laatste jaar of 15 of zo - en ik betwijfel ook wel ietwat of ik ooit van begin tot eind opgelet heb. Nu dus wel, en de erg hooggespannen verwachtingen kwamen volledig uit.

Ingrid Bergman valt me niet mee, bijvoorbeeld. Ze loopt ofwel wat houterig door het beeld, ofwel ze trekt te overdreven lieve smoeltjes - met ook al overdreven lichtjes in haar ogen. Humphrey is dan wel goed, maar vooral in de tweede helft is zijn karakter wat wisselvallig en vallen de teksten me wat tegen - en dat is precies wat in de eerste helft dan wel weer goed zat. Ook de leuk corrupte politiecommandant valt daarmee door de mand - eigenlijk valt de tweede helft me wat tegen.

Qua beeld zijn er wel wat missers te zien. Bijvoorbeeld de scene op het station, waar Humphrey in de stromende regen staat - er loopt een straaltje water van zijn hoed af. Maar als hij in de trein stapt is hij ineens helemaal droog. Een uitschieter in het Parijs-segment, wat sowieso al niet zo sterk is - het ziet er allemaal knap nep uit. Net als het einde, dat is ook wat halfslachtig.

Men had er geen rekening mee gehouden dat de film een groot succes zou worden, dat is uit de historie wel duidelijk. Dat dat toch zo geworden is wel ietwat te verklaren uit de timing van het uitbrengen, maar de blijvende status is wat moeilijker te begrijpen. Misschien dat het sentiment daar een deel van verklaart.

Fijn simpel voorspelbaar prettig romantische-komedie filmpje.

Het verhaal is natuurlijk te suf voor woorden, maar wel erg charmant en de ogen van Evan Rachel Wood stralen van het scherm af - vooral als ze naar Justin Long kijkt. Dat maakt het wel meer dan de moeite waard. En daardoor blijft de film ook interessant genoeg, blijft het ietwat spannend hoe de sukkelige Sam zich in de nesten werkt - en hoe hij daar ooit nog uit moet komen.

Zou overigens een leuk idee zijn om een boek te schrijven naar het verhaal van de film - een boek over een schrijver die films naschrijft, en daar dan een boek over. Ik raak er nou al de tel van kwijt.

Birdie heeft overigens echt een Facebook pagina. Hier. Natuurlijk verreweg de makkelijkste manier om daar wat filmbeelden van te maken, gewoon een profiel aanmaken op de echte site. Maar toch ook wel weer grappig.

Pff, wat een miskleun.

Een parodie met allerlei verwijzingen naar andere films. Maar, een parodie zou leuk moeten zijn, maar men is toch wel iets vergeten op dat vlak. Melig is niet hetzelfde als leuk, de makers zullen zelf wel - met als hoofdoorzaak stevig wat geestverruimende middelen - blauw gelegen hebben van het lachen, maar het komt niet over. Als klap op de natte vuurpijl dan nog het einde en dat trekt de film dan nog maar eens verder onderuit. Er was al niet veel over.

Austin Powers slaagde veel later wel in de opzet die deze film probeerde - een flauw-melige Bond-parodie. Het kan dus wel

Bland. James Bland.

James Bond is een icoon. Maar de makers van deze film hebben dat toch niet helemaal doorgehad kennelijk, want ze maken ongeveer alle fouten die er maar mogelijk zijn. De hele serie verplichte en geliefde ingredienten van een bondfilm worden voor het gemak maar vergeten. Dat dat zo zou zijn omdat we hier opnieuw beginnen in de hele tijdlijn vind ik daar toch echt een heel onbevredigende uitleg voor - en dat verklaart ook op geen enkele manier waarom James hier plotseling een veel plezieriger, aardiger en geemancipeerder karakter heeft. Alsof hij zijn ballen al kwijt is voordat de film zelfs maar begint. Voor de rest wordt het originele verhaal ook nog met voeten getreden, wat nog maar eens meer bewijs is dat het smoesje daarover echt ver gezocht is. Had dan liever echt een nieuw verhaal bedacht. Of had de man geen Bond genoemd.

Daniel Craig overtuigt op zijn hoogst ook maar een heel enkel moment als Bond. De rest van de tijd is hij een ietwat sullig slap aftreksel van de echte James - en niet voor niets zijn er complete websites gelanceerd om protest te maken tegen zijn invulling van de rol. De man kan niet eens behoorlijk met een PPK schieten, maar loopt in plaats daarvan met een automatisch geweer in z'n handen - de echte Bond heeft voor zover ik me herinner nog in geen enkele film zo'n ding aangeraakt. En dan daarbovenop nog, een Aston Martin die de elandtest niet overleeft vind ik ook nogal hard tegen het al erg zere been. Was deze film tijdens de koude oorlog verschenen, dan had ik er een complot van de KGB in gezien.

Het enige positieve punt dat ik er nog van maken kan is Eva Green. Verreweg de mooiste bondgirl ooit, de aanleiding tot een van de weinige snedige oneliners, en de enige reden dat de film nog punten van me krijgt.

Nogal hardhandig aangeknaagd door de tand des tijds, deze stereotype jaren-70 rampenfilm. Toch ietwat leerzaam in de zin dat de dreiging van terrorisme toen ook actueel was - dat vergeten we nogal eens in het eeuwige geklaag over hoe slecht het nu wel niet gaat met de wereld. En er zitten ook wel wat leuke dingen in, het openingsshot is nog steeds erg mooi - en er valt me in op hoe mooi helder de lucht daarin is. Een erg mooie dag voor uitgezocht, of was dat toen misschien gewoner dan nu.

Hoe het ook zij, het onwaarschijnlijke plot rammelt aan alle kanten, net als de brug waar het om gaat. En dat is dan weer een erg lelijk gefilmd gedeelte, slordig... net als het gepruts met dat de trein steeds verandert. Dat had toch wel beter gekund. Kennelijk vrat het publiek dat toen klakkeloos op, ondanks dat er in de jaren-70 toch ook echt wel betere films gemaakt werden.

Klapisch gaat nog maar eens op herhaling. Met hetzelfde kringetje acteurs ook nog eens. En waar L'Auberge Espagnole nog wel iets nieuws te brengen had, Les Poupées Russes al behoorlijk minder was - niks nieuws meer te brengen, en ook minder vlot gebracht - is het nieuwtje er met deze Casse-tête Chinois toch wel behoorlijk af. Sowieso is het idee van een film over een schrijver die schrijft over wat we in de film te zien krijgen al erg uitgekauwd.

Audrey Tautou verdient nog wel wat puntjes, voor de rest teveel been there, seen that. Kijkvoer.

Mooi plaatjeskijken, met af en toe prachtige stijlelementen - en erg origineel ook. Maar buiten dat is de cultuurkloof me kennelijk iets te groot, want het verhaal weet me niet te pakken - en dan wordt het wat een warrige, langdradige film. Wel een interessant gegeven, maar de uitwerking vereist een heel veel sterkere kung-fu dan de mijne.

Meh.

Dit is een goedkope en liefdeloos gemaakte productie, met een verhaal wat overloopt van de cliches en gedoe en waar kennelijk vergeten was om er een behoorlijk einde aan te maken - want dat lijkt echt op niets. Shields valt knetterhard door de mand met zeker in het begin een paar echt slechte scenes, Elwes blijft steken in een enorm fake Schots accent. Eigenlijk is de hond Hamish de enige die er wat van maakt.

Met afstand de slechtste kerstfilm die ik dit jaar zag, maar oh jee, het is nog niet eens December.

Niet echt een vrolijke film, maar wel een film met een boodschap. En daarbij valt me in dat dit verhaal eigenlijk verplicht kijkvoer zou moeten zijn voor al die mensen die zo gauw klaar staan met hun oordeel over alles en iedereen die niet precies in hun straatje past. Leer eens hoe weinig er voor nodig is - en kijk ook de film die ik gisteren zag eens, over hoe hard de meeste mensen hun best doen om hun hoofd boven water te houden, om zichzelf op het droge te hijsen: Mobile Homes (2017), en ook met Imogen Poots in een hoofdrol. En nee, 'law and order' zijn daar niet de oplossing voor, dat weten we al heel lang. Iets meer sociaal gedrag wél.

Met die inleiding gedaan, de cast is fraai en vooral Alex Wolff speelt overtuigend. Kennelijk deed Neve Campbell ook mee, niet opgemerkt. De beelden zijn passend grauw en donker, geen greintje vrolijkheid aan te bekennen, net als aan de donkere soundtrack.

Een redelijk interessante documentaire over de ontwikkeling van de eerste praktisch inzetbare radar voor de luchtverdediging van Groot-Brittannië. Wel nogal eenzijdig, want de gelijktijdige ontwikkeling van de technologie in Duitsland en de VS wordt niet genoemd - en dat was wel relevant, want in beide landen liep men eigenlijk nogal vooruit op de ontwikkelingen in Groot-Brittannië; het succes van de Engelse installatie kwam meer doordat zij de techniek in een systeem toepasten dan doordat ze voorliepen in die techniek. Waarover via deze link een leuk artikel te vinden is.

Van de hele radarwetenschap wordt ook alleen een soort suffe Jip-en-Janneke variant verteld - en dan bedoel ik niet de manier waarop Watt het aan de politici probeert uit te leggen, maar veel meer dat in die periode er al heel veel meer bekend was over de theorie, en de problemen en uitdagingen op een heel ander vlak lagen.

Ook wat jammer is is dat er wat veel de nadruk gelegd wordt op het experimentele karakter van de ontwikkeling. Dat lijkt niet helemaal terecht, als je de wikipedia etc. er op terugleest - de uitleg die daar wordt gegeven lijkt er meer op dat daar een paar heel bewuste keuzes aan ten grondslag lagen. Dit artikel geeft een behoorlijk uitgebreide uitleg van het Chain Home systeem, en dat geeft mij toch een heel andere indruk van de bedenker dan de wat twijfelachtige en zoekende Watt die we in deze film te zien krijgen.

Voelt wel wat aan alsof de man te weinig eer krijgt. Ondanks de gedenksteen, ondanks de boodschap in de aftiteling - wat hem onthouden wordt is dat hij precies wist waar hij mee bezig was.

Als film verder op zich behoorlijk goed gemaakt, met redelijke acteurs, mooie en authentiek aandoende locaties, en passend in beeld gebracht. Maar er moet me nog wel van het hart dat ik maar weinig Engelse films heb gezien met zo'n slechte Churchill. Ook dat had echt beter gemoeten.

Herzien na een jaar of dertig

Lelijk jaren-80 geluid (toen vonden we dat mooi, geloof ik).

Erg twijfelachtig acteren met alleen Kinski als uitzondering.

Nogal slordigjes geedit.

Viel wat tegen dus.

Het verhaal is warrig en onsamenhangend. En het is ook wat jammer dat er nogal krampachtig geprobeerd is een hippe snelle sfeer te scheppen. Op een manier die al te vaak mislukt is, met van die afgezaagde 'flitsende' titeltjes in beeld. Jammer.

Maar verder is het op zich eigenlijk best een grappige film, als je de humor hebben kan. En de keerzijde van het warrige verhaal is wel dat het vlot blijft. De mooiste rol daarbij is voor Janet McTeer - en die lijkt ook nog eens best veel op een collega. Daar ga ik toch maar beleefd U tegen zeggen voorlopig.

Voor Paz Vega hoef je eigenlijk niet te kijken, die is niet zo heel vaak in beeld. Een bijrol, noemen we dat geloof ik.

Fijne uberpulp. Een bespottelijk verhaal, een paar hardhandige knappe meiden tegenover een paar sukkelige antihelden, en de ene ongeloofwaardige actie na de andere. En af en toe best grappig. Niks te maken met deel 1, behalve dan de samenvatting die ik hiervoor in anderhalve zin kwijt kan. Voelt wel een beetje aan als een lange aflevering van een of andere televisieserie, maar echt storen doet dat me ook niet.

Leuk hersenloos kijkvoer, en gelukkig niet al te serieus allemaal.