Meningen

Te veel ambitie en te weinig talent, en het is vooral verhaal en productie waar het mis gaat. Niet dat er een top cast speelt, maar zo slecht als de film zijn ze ook weer niet.

En ik vond een paar van de locaties wel fraai gevonden. Maar de soundtrack is weer veel te nep en te overdreven.

Dreaming of Maria Callas, whoever she is.

Het is wel een beetje schrikken, een film over Callas met Angelina Jolie in die rol. En dan nog zingen ook. Dat kan toch niet goed gaan, denk je dan.

Maar dat gaat het dus wel. De diva komt fraai tot leven, en haar divagedrag is af en toe heerlijk - en Jolie weet dat prima over te brengen. Geloofwaardig en authentiek. En zelfs de zang overtuigt - en dan niet alleen die delen waarbij overduidelijk de stem van de echte Callas gerestaureerd en wel in de recycling gaat.

En behalve het geluid is ook het beeld echt super mooi - en vanaf het begin ook al, maar nog steeds met wat uitschieters - het segment van Mme. Butterfly in de regen is een fraai voorbeeld.

Wat minder goed bij me aankomt is de manier waarop het verhaal uitgewerkt is. Niet de juiste balans tussen biografie en de setting van de laatste week, en daardoor komt het af en toe langdradig over. En wellicht het ergste, er komt maar matigjes uit wie Callas nou eigenlijk was, en waarom ze zo'n diva was - en belangrijker dan dat, waarom ik de tranen al over mijn wangen heb lopen als zij de tweede maat zingt, terwijl ik bij elke andere zangeres vraag of die kat toch maar liefst snel uit zijn lijden geholpen mag. Misschien heel even, als ze uitlegt waarom ze nooit naar haar eigen platen luistert, maar behalve dat is het toch vooral alsof je droomt van iemand waar je eigenlijk niets van weet.

Toch nog steeds een fijne film, en misschien is het gewoon ons ook niet gegeven om er iets van te begrijpen. En behalve dat al, het is toch nauwelijks mogelijk om teveel Callas te hebben.

Prachtige film waar je de tijd voor nemen moet. Dan is het verhaal onderhoudend, misschien is het zelfs bijzonder. En er wordt ook echt goed geacteerd. Maar dat vind ik daarmee nog niet het grootste pluspunt van deze film; dat is vooral het camerawerk, en de manier waarop dat een rol speelt in de uitleg van de 'hobby' van Maria. De manier waarop dat gedaan wordt is helemaal prima - zoals dat natuurlijk ook moet als een deel van het verhaal, misschien zelfs het 'leitmotif', over fotografie gaat. Zeker een aanrader als je iets met fotografie doet!

Weinig verrassende film met mooie beelden als voornaamste pluspunt. En natuurlijk de hier nog erg jonge Nastassja Kinski. Ook leuk om Robert Mitchum weer eens te zien.

Nog steeds een leuke film, en in een aantal opzichten eigenlijk leuker dan de big-budget remake van een paar jaar later. Het verhaal klopt gewoon veel beter, om maar eens mee te beginnen, en dan geeft het niet meer zoveel dat Carlos Gallardo misschien niet de meest gevierde acteur ooit is - hij speelt zijn rol prima. Net zoals Consuelo Gómez misschien niet net zo oogverblindend is als Salma Hayek, maar ze heeft wel precies wat haar rol nodig heeft.

Als visitekaartje van Rodriguez in ieder geval onovertrefbaar, en qua regie wellicht beter dan sommige van zijn latere films. En wat mij altijd aanspreekt is dat zijn hele clan nog steeds bij hem blijft. Wie kan dat zeggen in de filmwereld.

Een heel eigenzinnige kijk op het leven van Marie-Antoinette.

Misschien wel een heel realistische. Het zal je tenslotte maar gebeuren, net zoals we het in de film zien langskomen - weg van je familie, je omgeving, alles wat je kent en hebt achterlaten, zelfs je hondje mag niet mee. En dan kom je terecht in het politieke wespennest van het Franse hof, waar je nog niet aan je eigen kont mag krabben omdat je dan iemand z'n positie ontneemt. De volstrekte ledigheid daarbij - de ondraaglijke ledigheid van het bestaan, haast.

Heel herkenbaar ook als een film van Sofia Coppola, het verstilde en kijkerige van haar kenmerkende stijl past heel goed bij hoe het verhaal loopt. Kirsten Dunst doet het daar ook heel goed in, maakt dat je meegenomen wordt in het wel en wee van de arme koningin.

De veelbesproken soundtrack valt bij mij prima. Net als de manier van filmen, de keuze van precies wat we wel en niet te zien krijgen uit het levensverhaal van Marie-Antoinette, past ook dit goed bij elkaar. Daardoor krijgen we een nieuwe film te zien, die een nieuwe kijk geeft, een nieuw inzicht geeft. Dat voegt wat toe.

Bijzonder mooie beelden in dit historische drama, deze biografie van P.S. en Marie Krøyer. Marie wordt bijzonder goed gespeeld door de perfect gecaste Birgitte Hjort Sørensen, die ook nog eens behoorlijk goed lijkt op het zelfportret van de 'echte' Marie. "De mooiste vrouw van Europa" is dan misschien wat erg hoogdravend, maar mooi zijn ze allebei zeker. Dat komt goed uit bij het sterke punt van de film - het beeld. Bijzonder mooi gefotografeerd, met veel aandacht voor licht en lichtval - net als dat in de schilderijen van Krøyer is. Geen toeval, lijkt me.

Het verhaal is eigenlijk als je daar even bij nadenkt vooral een echt drama voor de arme Vibeke. Maar ook Marie had het beter kunnen treffen. Toch had het stel kennelijk wel een erg bijzondere relatie. De film hint daar wel wat op, maar als je de jaartallen er bij ziet krijgt dat nog wel wat extra gewicht. Het verhaal lijkt overigens behoorlijk nauw de 'echte' geschiedenis te volgen - tenminste, als je de Wikipedia geloven mag.

De schilderijen zijn in ieder geval net zo mooi als de film zelf. Best de moeite om eens in het echt te gaan bekijken.

Tsja, Liam Neeson.

Volgens de wikipedia een van de ‘highest grossing’ acteurs ooit, maar in deze film was er kennelijk iets op - of dat nou het geld was of de inspiratie, of gewoon allebei. En eigenlijk is dat al niet eens excuus genoeg voor dit zielloze formulewerkje dat bol staat van cliches, onverdraagzaamheid en de zo typisch Amerikaanse redneck mentaliteit. Of het aan de dag ligt of aan het jaar, maar het schiet me verkeerd. Filmisch heeft dit prul zeker ook al niets te brengen. Zonde van de tijd, en zonde van de energie die er in gestoken is om het te maken. Had liever dat geld aan een goed doel gegeven. IJsberen of hongerende kindertjes of zo, dan kan je nog de illusie hebben dat de wereld een heel klein beetje beter wordt. Of had gewoon niets gedaan - een wereld zonder deze film er in is al een heel klein tikkeltje beter dan met.

Wat een geniale film is dit.

Je moet je wellicht even inleven in de Zeitgeist - de hele wereld was nog in de ban van de eerste maanlanding toen deze film uitkwam. Om dan met een zo ongekend spannend verhaal in de setting van het Apollo programma te komen was echt een super dappere en gewaagde keuze - en een soort echo vooruit naar tientallen films die dat later dunnetjes zouden overdoen. Ja, de special effects zien er voor wat we nu gewend zijn bijzonder knullig uit, maar indertijd was dat indrukwekkend genoeg om een Oscar voor te krijgen. En wellicht gewoon ook terecht, want het is ook een van de heel, heel weinige films die natuurkundig vrij goed kloppen. Kom daar eens om. In de setting zijn dan ook nog eens heel, heel veel authentieke Apollo spullen te zien, zowel op de grote sets buiten - gewoon op een echte launch pad - maar net zo in de capsules. Een feest van herkenning als je je een beetje in de technologie verdiept hebt.

Met de cast kan het ook niet stuk. Voorop natuurlijk Hackman als de grote held, maar wat mij vooral opviel was ook hoe goed Gregory Peck in zijn rol zat. Voor mij niet echt een heel bekende acteur, ik heb natuurlijk vroeger talloze van zijn films langs zien komen op TV maar ondanks dat toch iemand die bij een soort ander tijdperk hoort. Misschien toch eens wat van opzoeken.

Ook daarmee scoort de film goed. En de timing, waar veel over geklaagd wordt, valt bij mij bijzonder goed. Er is in bijna elke scene wel wat te kijken, het had van mij nog wel langer mogen duren. Echt ook zo'n film waarbij je met elke kijkbeurt nog weer nieuwe details ontdekt. Waren maar meer films zoals deze, en waren er maar meer over dit onderwerp.

Ai wat is die Depardieu dik geworden.

Maar zijn vak is hij nog niet kwijt. Knap samenspel met Joey Starr, en daardoor komt het onwaarschijnlijke verhaal mooi tot leven, in alle details van bij elkaar geraapte brokjes geschiedenis, vrije interpretatie van de natuurwetten, en actuele relletjes over black sites en dergelijke dwalingen van de democratische samenleving. Vlot verteld - het stel speelt dan wel een paar helden waar een zwakkeling als James Bond nog een lesje van leren kan, maar storend wordt dat niet echt. Wel een beetje jammer dat alle verhaallijntjes zo mooi bij elkaar komen. Je kan het ook te mooi willen maken.

Daar zit ook de zwakte van het geheel in, de comicbook-achtige platheid van het verhaal. Maar de manier waarop het verteld wordt is wel echt vakwerk. En niet alleen van Depardieu.

Mierzoet clichefeestje.

Dat zie je natuurlijk aankomen, dus eigenlijk mag dat geen kritiek heten. Toch, van een regisseur als Kat Coiro had ik wel wat meer verwacht eigenlijk - net iets meer van een eigen draai, iets aparts, iets eigens. Nouja, de cast is goed - vooral Owen Wilson en zijn filmdochtertje Chloe Coleman houden het zaakje drijvend. Lopez is eigenlijk wat te oud om nog geloofwaardig te zijn in zo'n rol, al komt ze er behoorlijk mee weg.

Geniaal.

Hoewel er ook wel iets voor te zeggen is dat dit nou typisch zo'n film die leuker is als je er aan terugdenkt dan wanneer je 'm echt ziet. Maar evengoed, elke kijkbeurt weer vallen me weer een paar details, subtiele grappen op die ik dan de vorige keren kennelijk toch gemist heb. En er zitten natuurlijk ook wel een paar gimmicks in het plot die echt onovertroffen zijn. De muziek bijvoorbeeld.

En iets anders wat echt geniaal is: de maffe karakters die door de film lopen. En vooral de wat kleinere rolletjes. Oma en Richie zijn geloof ik wel mijn favorieten, hoewel de president ook een heel eind komt. En de Martians zelf natuurlijk, heerlijk ongegeneerd evil, en ook heerlijk simplistisch nep. Een erg knappe ode aan het genre.

Space opera.

Langdradig, voorspelbaar, sentimenteel zelfs. En wat slordigheidjes in de science van de fiction. Als je je daaraan stoort heb je de verkeerde film, als je er overheen kan stappen is het een leuk episch verhaal, prachtig van beelden en vormgeving en met een hele serie erg sterk spelende acteurs. En nog spannend ook, ondanks het voorspelbare, en met voldoende voer om behoorlijk lang over na te kunnen kauwen. Sterk ook dat het geheel luchtig blijft, in tegenstelling tot wat eerdere films die een zwaardere en depressievere benadering kozen. Dit werkt toch een stuk beter, en doet ook meer denken aan de positivistische uitstraling van de jaren-60 en het Apollo-programma. En daar neem ik dan maar van aan dat dat ook zo bedoeld is.

Tsja, nergens bijzonder vanzelf, het genre is dan ook al volledig uitgekauwd. Wat het Goi bewogen heeft om er dan nog maar eens een poging voor te wagen? Jammer, het komt gewoon niet in de buurt van de klassiekers. Ik krijg zelfs zin om Der Skipper (1990) aka Kill Cruise (1990) nog maar eens op te zoeken. Iets dichterbij wellicht het tot dusver beste voorbeeld natuurlijk Dead Calm (1989). Jammer dat er eigenlijk nooit meer iets in de buurt gekomen is, het zou toch wel mogelijk moeten zijn om een nieuwe draai te geven aan het idee van een boot, de zee, en de tegenstelling tussen de eindeloze ruimte en de beperkte en claustrofobische ruimte aan boord. Hollywood is geweest, zoveel is ondertussen wel duidelijk, maar deze lacune lijkt me nou echt iets waarmee iets, iets, iets anders wellicht een doorbraak kan maken. Maar niet met een haai, dat is ook al gedaan. Is het dan wellicht zo dat dit idee zo voor de hand ligt dat Herman Melville er al het hoogste in bereikt heeft?

Kijkfeestje.

Of beter misschien, een kijk- en luisterfeestje. Voor het verhaal hoef je de film niet te gaan zien, tenslotte zelfs ik als verstokte atheist wist allang hoe het aflopen zou. En de controversie over de status van Maria Magdalena is wellicht voor theologiestudenten erg interessant - maar heel veel karakterverdieping hoef je niet te verwachten, en nieuwe feiten al helemaal niet. Dat is denk ik ook een voor de hand liggende keuze, want waar je er als filmmaker bij zo ongeveer elk boek mee wegkomt om daar je eigen draai aan te geven en alle ontbrekende details met brede streken in te kleuren... in dit geval, mwah, beter van niet denk ik.

Goed, daar ging het dus niet om. Het verhaal is gekend, nieuwe details zijn er niet. Maar Mara speelt geweldig, al is het tegen het saaie aan ingetogen voor een groot deel van de film. En evengoed is Phoenix een in mijn ogen perfecte Jezus, en is er een mooie Judas van Tahar Rahim, en de Petrus van Chiwetel Ejiofor komt er ook mee weg.

De locaties zijn ongeloofwaardig - alsof het geheel zich in een natuurhistorisch museum afspeelt. Geen lapje was hangt er te drogen in de steden waar het verhaal ons langs brengt. Maar mooi is het zeker wel, en het compenseert voor mij meer dan voldoende voor de traagheid waarmee het verhaal naar de gekende afloop kronkelt. Niet elke film hoeft tenslotte een actiespektakel te zijn, en de manier waarop de soundtrack van Jóhann Jóhannsson op elke scene inspeelt is wellicht veel indringender. Zo hebben Mara en Phoenix zeker een erg indrukwekkende scene met muziek en beeld prefect geintegreerd, en misschien zijn er dan nog wel een paar die me nu ontgaan ook. Erg, erg knap werk van Davis om dat allemaal bij elkaar te brengen.

Zeker een film om vaker dan een keer te zien, al moet je er misschien voor in de stemming zijn.

Wat een flauwe hap.

Leuk om een film te maken over Jekyll en Hyde, maar zodra die namen genoemd zijn weet iedereen al hoe het afloopt. Daar zou dan toch iets tegenover moeten staan om dat gebrek aan spanning wat op te vullen, maar helaas, deze film doet het tegenovergestelde met een ongekend traag tempo en nul inhoud - maar wel begeleid door jammerende violen die je het gevoel geven moeten dat er iets vréselijks aan de hand is. Ja, maar dat is deze film, niet wat je te zien krijgt.

Malkovich is ook nog eens precies miscast, zijn maniertjes vullen de leegte van het verhaal veel te veel op. Roberts krijgt ondanks dat ze de hoofdrol heeft nauwelijks ruimte en haar karakter geen inhoud. En het einde dan nog. Kansloos.

Prachtfilm.

En dat dan ondanks dat Matthias Schoenaerts wel wat in herhaling gaat - ik ben even de tel kwijt de hoeveelste versie van ongeveer hetzelfde getroubleerde karakter hij hier speelt, met ongeveer elke keer dezelfde gekooide-tijger mimiek en dezelfde bitse uitspraak van zijn spaarzame woorden. Begint op typecasting te lijken, maar, aan de andere kant moet ik ook zeggen dat hij het wel ernstig goed over weet te brengen.

Hoe dan ook verrassend is het niet. Daar zorgt dan Diane Kruger voor - die al wel eens vaker een mooie rol neergezet heeft, maar dat ook weer afwisselt met een behoorlijk twijfelachtige. En zo'n nonverbaal emotiestuk als dit, daar had ik toch niet haar naam als eerste voor in m'n hoofd gehad - maar hoe onterecht blijkt dat te zijn. Blond koppie met blauwe ogen kan wel degelijk spelen.

En wat een film wordt het dan. Er gebeurt haast niets, maar de broeierige spanning loopt maar op en op. Erg knap gedaan, en ook erg mooi gespeeld met de soundtrack, totdat je je zelf net zo'n ijsberende tijger gaat voelen als Schoenaerts, en de vraag of hij de dingen echt ziet of zich alleen inbeeldt zelf ook gaat voelen.

Waar ik niet uit ben is of ik het einde niet veel te gemakzuchtig vind. Maar hoe dan ook, zeker een erg knappe film.

In Nederland hebben we in ons hoofd dat een Nederlandse film vooral gekenmerkt wordt door platte poep- en plasgrappen, en een overmaat aan bloot. In Frankrijk ligt dat subtiel anders, daar wordt vooral geklaagd over onnatuurlijke dialogen van nepperige karakters, uitgesproken zoals een Fransman.vrouw dat doet als ze het gevoel heeft iets heel interessants en belangrijks te zeggen. Theatraal in de overtreffende trap, zeg maar. Zo ongeveer als wat wij dan meemaken als je in Frankrijk iemand de weg vraagt of hoe laat het is.

Het begin van de film zet nogal de toon met een aantal van dat soort Franse cliches. Tenenkrommend slecht, en dat een Adjani en Cluzot daar als hoofdschuldigen voor opdraven is des te triester. Of zou het soms toch expres zo aangezet zijn, om de (vooral Franse) kijker maar eens stevig op het verkeerde been te zetten? Want het geeft wel wat de denken hoe fraai contrast is met Vacth, die niet aan dat soort sterallures leidt. Wel gewone allures, sterker nog, het soort la merde! waar Bardot beroemd en berucht door werd. Arme meid, met haar verleden en haar dochtertje. Zoals ze met haar bibliothecaresse-brilletje op Cluzot versiert terwijl het plot zich verdicht.

Als er al iets mis is met de film, dan is het de huidige mode van de mindfuck. Zoals ik al eens vaker gezegd heb, geniet, maar fuck met mate.

3*

Wellicht is de serie Hornblower wel zo'n beetje de authoritative source op het gebied van 18e- en 19e-eeuwse zeevaart, maar ontbrak daar hier en daar het budget en de ruimte om er een echt spectaculaire beeldprent van te maken qua actie. Deze film maakt dat ruimschoots goed, en Crowe is een redelijk overtuigend zeekapitein al kan hij wellicht niet op tegen sommige van zijn voorgangers - want behalve de ijzervreters in Hornblower al, er is natuurlijk nogal een traditie in het VK op dit gebied.

Narratief is het wellicht teveel bedoeld als een crowd pleaser, met het Darwin-achtige motiefje dat Bettany mag toevoegen. Maar het leidt teveel af van de actie, en dat is toch uiteindelijk waar het om gaat, daar laat zelfs het script geen twijfel over. Had het liever strak op de zee en het zeegedoe gehouden, dan was het een sterkere film geworden - nóg sterker moet ik dan wellicht zeggen, want het is nog steeds beslist niet mis. En ook veel beter dan dat ik het me herinnerde van dat ik de film indertijd zag. Wellicht moet ik zelfs zo'n woord als 'ondergewaardeerd' gebruiken. Er zijn toch maar weinig films die de zeeoorlog ook maar in de verte overtuigend weten te brengen.

Een wat merkwaardige beeldprent, dit, en het verhaal wat er onder ligt is op zijn zachtst gezegd nogal bijzonder. Daardoor eerder juist geloofwaardig, want ja, zulke dingen gebeuren dus echt.

Edgerton kan goed overweg met zijn onsympatieke en afstotelijke karakter, al had het kapsel nog wel wat meer aangezet mogen worden van mij - vergelijk even met dat van Eddie Marsan in The Exception (2016). Maar wellicht had dat al teveel weggegeven, en is deze meer subtiele variant beter.

Weaver is wat minder aanwezig dan ik gehoopt had, en heeft een minstens even complex karakter dat door gebrek aan ruimte toch niet echt de diepte krijgt die ik daarin had gehoopt - daar blijft toch wat honger over. En Swindell komt er in vergelijking dan maar helemaal bekaaid af met haar wat te simpele en dunne karakter, al zet ze dat wel prima neer.

Het einde komt me ook net wat gemakzuchtig over, een beetje meer pit had toch wel gemogen. Niettemin is het op zeker een memorabele film, die ver boven het gemiddelde en vergeetbare kijkvoer uit stijgt.

Een super cast, mooie beelden, af en toe geniaal mooie locaties, maar ook een verhaal dat niet erg loskomt en waarvan de vraag open blijft wat PTA er nou precies mee te vertellen had. En daar gaat het tenslotte toch eigenlijk wel om bij een film. Misschien had ik beter moeten opletten, maar zelfs op de momenten dat ik dat deed had ik niet het gevoel dat ik ergens iets had kunnen zien.

En ja, films waar je uitleg bij nodig hebt, daar heb ik het sowieso al niet zo op - dat is toch een gemiste kans als je daarop speelt, dezelfde categorie als grappen en grollen tijdens de aftiteling. Ik ga me er ook dom van voelen, en daar scoort een film ook niet makkelijk goed mee. Maar wellicht het grootste issue daarmee is dat er zo ongeveer niets is wat me voldoende intrigeert om naar meer informatie over The Master op zoek te gaan en me nog eens door die 138 minuten heen te worstelen. Op een gegeven moment is 'het zal wel' een volledig oordeel.

Ik had wel ietwat gehoopt op een reenactment van de beroemde (beruchte?) dans van Mata Hari, maar de paar seconden die de documentaire laat zien brengen de magie niet echt over. Net zomin als de talking heads en de oude foto’s. Iets meer inspiratie had het verhaal al gauw veel interessanter gemaakt - en Mata Hari had dat toch zeker verdiend. Een zo ongetemd en onconventioneel persoon afdoen met zo’n standaard documentaire, dat kan toch niet anders dan een gemiste kans genoemd worden.

Misser.

Het gezochte basisgegeven werkt niet, is te absurd. De manier waarop het verteld wordt had nog kunnen werken als het volledig over the top was uitgewerkt, maar daarin schiet de film veel te kort. Brosnan doet zijn best misschien, maar komt daarin ook te kort, en Kinnear krijgt te weinig ruimte om zijn deel van het verhaal in te vullen. De grappen werken niet goed genoeg om er een behoorlijke comedy van te maken, ik heb mezelf in ieder geval nergens op zelfs maar een flauwe glimlach kunnen betrappen.

Leuk filmpje met als sterke punten het mooie plot - het blijft toch heel spannend - en de mooie beelden. Leuk gespeeld, vooral door Jonathan Rhys Meyers. Scarlett Johansson is wel prima gecast voor deze rol (hoewel Woody Allen een abonnement op haar lijkt te hebben?). Wat ze hier laat zien qua acteren niet echt mee, in nogal wat scenes vind ik het niet echt overkomen - maar - ahem - ik vind het toch wel een pluspunt voor de film om haar erin te zien. En dat geldt voor Emily Mortimer zeker ook - en zij speelt dan weer wat beter.

Echt oudere films van Woody Allen heb ik eigenlijk niet gezien - of het is zo lang geleden dat ik me er nauwelijks iets van herinner. De enige die me zo bijstaat is Melinda and Melinda - echt een prul, zeker naast deze film.

Rare boel.

Op zich is het plotje wel wat erg simpel, maar voldoende - het past bij het genre. Maar de casting schuurt - te veel typecasting, te weinig talent. Veel als experiment aanvoelende keuzes in stijl en substance, te veel Tarantino in de soundtrack. Volop pretentie, maar geen invulling.

En dat zou nog wel ietwat ok zijn, maar de beelden zijn net iets te vaak gewoon butt ugly. Licht van de verkeerde kant, en een achtergrond die er uit ziet alsof die er met een greenscreen ingeshopt is door iemand die dat voor het eerst doet. Als het al geen AI is.

Zo ongeveer het enige wat er uit komt is het idee van relaties als een business deal, maar precies juist dat wordt te weinig uitgewerkt, achteloos en gemakzuchtig vergeten als er iets van romantiek in de lucht zit. Maar was dat nou juist net niet de aanleiding voor dit plot, met deze titel. Probeer daar dan ook iets van te maken, denk ik dan.

Ik weet nog heel goed dat ik indertijd diep onder de indruk was van deze film.

En wat valt-ie nu ontzettend tegen. Want het verhaal trekt op niets, het basisgegeven is nog net wel vagelijks interessant maar daar blijft het ook bij - de rest rammelt echt veel te hard, heeft een veel grotere hoeveelheid suspension of vanalles nodig dan ik opbrengen kan. De beelden met de bullet-time gimmick zijn wellicht baanbrekend geweest indertijd, ondertussen is het wel wat afgezaagd geworden, en laat je dat voor wat het is, dan blijft er verder vrij weinig over. Maar het ergste vanzelf - de dooie vis die Reeves speelt. Hij straalt helemaal niets uit, behalve misschien de personificatie van wat mijn vader altijd zei - 'zo dom als het achtereind van een varken'. Fishburne is marginaal iets leuker wellicht, en Moss nog weer een tikje - al valt me nu vooral op dat haar weinig functionele latex pakjes toch wat matig passen. Nee, de enige redelijke karakters zijn Tank en Agent Smith.

Een paar stijlpuntjes voor de visuele stijl wellicht, al moet dat het vooral van de overwegend groene tint hebben. Daar blijft het dan ook echt wel bij verder.

Amerika blijft toch een wonderlijk land. Land of the free, home of the brave - maar geen enkele van de normen en waarden waar zo hoog over opgegeven wordt, die de kinderen op school elke ochtend moeten opdreunen, wordt van toepassing geacht op de rest van de wereld. En ook binnen de eigen grenzen, als je niet bij het goede groepje zit dan gelden de wetten niet meer lijkt het wel.

En toch zijn er dan af en toe weer een paar individuen die daar doorheen willen breken, en daar gaat deze film dan over. Het absurde, onwerkelijke verhaal van Slahi die op een niet onderbouwde, vage verdenking zonder uitzicht onder mensonterende omstandigheden wordt vastgehouden op Guantanamo Bay. Tegen de achtergrond van wat we nog wel weten van Abu Ghraib, de 'dark sites', 'enhanced interrogation' en andere oorlogsmisdaden van de VS - want dat zijn het natuurlijk gewoon domweg. Niet dat de VS daar zelf beschaafd mee om kan gaan overigens, vandaar dat ze nog steeds zo hard achter Assange aanzitten.

Als film wel wat moeilijk te beoordelen, de kracht van het verhaal overstijgt de gewone aspecten van de film wat teveel. Toch is Foster als altijd wel indrukwekkend. En fijn dat we mogen zien dat ze ouder aan het worden is, dat verdient enorm respect. En ook Macdonald verdient lof, alleen al om de durf om zo'n beladen onderwerp te kiezen, en er dan ook nog de beheersing in te vinden om er een neutraal en objectief overkomende film van te maken. Knap werk.

Noorwegens nationale held.

En met de nationale held kan je natuurlijk niet zo maar een loopje nemen. Dus is het verhaal tamelijk traditioneel, volgt de werkelijke gebeurtenissen vrij nauwkeurig en zeker zonder opvallende opsmuk of romantisering. De wat moeilijkere vraag die het verhaal oproept - is het verzet eigenlijk wel de moeite waard - wordt wel even gesteld, maar niet uitgewerkt. Dat zou ook niet echt passen in het verhaal, het is meer aan de kijker om daarover na te denken.

Aksel Hennie als boegbeeld speelt prima, weet een geloofwaardige Max Manus tot leven te brengen. De rest van de cast doet daar overigens niet voor onder, er wordt zeer zeker erg goed gespeeld. En wat de film ook wat extra's geeft is dat er niet op een kronor meer of minder gekeken is.

Toch blijft het geheel hier en daar wat aan de saaie kant. Niet verbazend, want het is tenslotte vooral een geschiedenisles.

Een op zich nog wel acceptabel verhaal, met op zich nog wel acceptabel acteerwerk van Wahlberg en een op zich nog wel acceptabel bijrolletje van Bridges en niet te vergeten een op zich nog wel acceptabel leuk smoeltje van Kunis telt niet op tot een op zich nog wel acceptabele film. Sterker, het is het allemaal helemaal niet, vind ik. De timing van het verhaal klopt niet, het gedoe met de bullet-time/slowmo scenes irriteert vooral, de karakters komen nergens los van de tweede dimensie - als ze al uit de eerste komen. De spel-achtige scene's hadden misschien iets kunnen toevoegen als de rest in orde was geweest, maar dat is niet zo - en daardoor irriteren ze me nu alleen maar.

Enige pluspunt wat ik nog zie is dat de nogal blauwige, duistere sfeer in de beelden goed uitgewerkt is. Maar ook daarvan kan je zeggen dat dat gejat is, van bijvoorbeeld The Crow II (1996), en de tattoos en vogels lijken ook eigenlijk best veel op de kraai uit die film.

Pearl en X waren leuk, fris en nieuw.

MaXXXine is dat misschien ook wel, maar het valt niet op met alle druif in het verhaal. Het komt er niet uit, de vonk is er niet. Te weinig durf, te weinig sjeu - en niet dat het daarom gaat, maar het is wel een teken dat de camera net even afgeleid is op het moment in de casting dat Maxine haar ritsje openzipt. Close but no tits, zoiets is het, en dat geldt voor de hele film.

West zal wel een astronomisch budget te besteden gehad hebben voor dit deeltje, en dat lijkt dan terug te komen in een cast met nogal wat klinkende namen. Maar het verhaal is daar te klein voor, dus al die topacteurs hebben eigenlijk gewoon niks te doen. Daarmee laat je je als regisseur dan toch wel pijnlijk mee in de kaarten kijken, als je van zo'n cast geen gebruik weet te maken. Voor een dubbeltje geboren, maar met de hele zaal geen raad weten.

Dat is denk ik wel de beste samenvatting - voor een kleine film is het best wel ok allemaal, maar de aspiraties waren duidelijk anders. Komt er niet uit. Wat er wel uit komt is nogal een teleurstelling.