Meningen

Een actrice verliest zichzelf in haar method-acting voorbereiding op een rol in een film die alleen maar een nog groter drama kan zijn dan deze al. Sowieso, ik heb het al vaker gezegd, er zijn veel te veel films waarin de filmindustrie aan het navelstaren is zonder dat daar nou echt iets interessants uit komt, en dit is daar ook maar weer een fraai voorbeeld van. Een zwaktebod als concept, en dan vervolgens nog zwak uitgewerkt ook.

Ook visueel is de film nogal onaantrekkelijk, de acteurs lopen er flets bij en van de omgeving en locaties wordt maar nauwelijks gebruik gemaakt. Hetzelfde met de soundtrack, flets en saai. Jammer, met deze cast had ik toch op iets meer gerekend.

Cherien Dabis schreef het script, regisseert, produceert en speelt de hoofdrol.

Misschien wat veel. Want hoewel het een prettig voortkabbelend verhaal is, mist de scherpte teveel, komen de wendingen wat uit de lucht vallen hier en daar. Kan aan mij liggen dat ik daar de subtiele signalen voor gemist heb. Is wellicht ook echt zoiets wat hoort in de stereotiepe soort van dingen die een vrouw wel begrijpt, maar een man niet. Of zoiets - ik heb het ook maar van horen zeggen, en toen begreep ik het ook niet.

Verder weinig aan de hand, wel wat mooie beelden van de woestijn en de uitermate prettige verschijning van Cherien zelf. Mooie stem ook.

Rare boel.

En misschien ook wel dat de opzet gewoon niet echt gelukt is. Moeilijk uit te maken, want wat Cinorre precies wilde bereiken is niet zo heel duidelijk. Een mannenhatende versie van de oude legende van de Sirenen, wraak op alle ongeziene onrecht wat de hoofdpersoon en haar vriendinnen aangedaan is - en dat dan samengebald met een droomwereld die misschien wel en misschien niet het hiernamaals moet zijn. Subliminaal verteld, zodat iedereen er in kan zien wat hij of zij maar wil - maar wel erg, erg mooi gefilmd, al is het dan wel erg dromerig en orange-and-teal en blijft vrijwel alles impliciet, net buiten beeld. Even oppervlakkig zijn alle karakters ook - ook daar komen we alleen impliciet hier en daar iets te weten, zonder iets van diepte of achtergrond. Lege mooifilmerij, style over substance, beeld boven narratief.

En dat geeft dan wel wat aanleiding tot de vraag wat Cinorre wilde, dus. Met wat googlen kwam ik de review van Chandler Levack tegen in The Globe - “white feminism in practice, from a writer-director who is literally named Karen”. Daar laat ik het dan maar even bij. Of als ik dan toch voor de balans nog een vrouwelijke critic zoek, dan kom ik uit bij Tomris Laffly, die afsluit met “despite a strong ensemble of actors and some impressive photography, Mayday drowns inside its own overambitions”.

Wat een verschrikkelijk onoriginele crap. De zoveelste hunger game kloon, met een volstrekt stompzinnig verhaal - ik kan alleen maar denken dat de makers kennelijk aan hun zelfbedachte virus ten prooi gevallen zijn. Gotbetert dat we ook hier nog weer 4 delen van gaan krijgen, wat een enorme verspilling. En wat triest dat de massa het kennelijk nog opvreet ook - het budget in het opening weekend in de VS al terugverdiend, een absurd hoge rating op imdb, en wat ik hier lees snap ik ook al niet zo.

Hunger Games is dan misschien zelf niet helemaal origineel, maar dat heeft dan tenminste nog voor dat de karakters enige diepte krijgen. Hier niet, het verhaal is flinterdun en de personages blijven als bordkarton. De enige acteerprestatie die ik dan terugzie is de kunst om die leegte nog enigszins in te vullen. Geslaagd, maar dat is dan ook echt het enige.

Qua beeld, flauwe CGI van betonnen wanden - een beetje game doet dat tegenwoordig in real time beter. Goed idee - gamen in plaats van dit soort crap kijken.

Heerlijk absurde film.

Toch niet precies op hetzelfde niveau als de eerdere films van Anders Thomas Jensen, of misschien is het ook wel dat het eerst even bezinken en herzien moet worden. Toch, in vergelijking met De Grønne Slagtere is de situatie en de idioterie samen misschien net wat te veel, net wat te weinig subtiel.

De cast is dan wel weer erg geniaal, zowel van de vergelijking van elk van de broers met hun evenbeeld, als ik de acteerprestaties van elk. En de locaties zijn ook erg goed gevonden en tot in detail uitgenut. Dat is dan wel weer het soort vakwerk dat je verwacht van een regisseur die eens per 5 a 10 jaar een film oplevert.

Sportfeelgood.

Niks verrassends in de hele film, en de amerikaanse moraal - werk hard en je zal je doel bereiken - druipt er aan alle kanten vanaf. Maar toch ook net iets meer dan dat, en daar komt vooral de feelgood vandaan. Costner doet het best goed als de wat knorrige coach die zijn plek aan het vinden is, en de hardloopjeugd is af en toe erg grappig met hun deadpan delivery om hem weer even op zijn plaats te zetten.

Leuke film.

Wel een aardig filmpje om even gezien te hebben, maar verwacht geen nieuwe waarheden, onthullingen of nieuwe inzichten - of het moet een nieuw inzicht in de journalistiek zijn. Het maakt tenslotte niet uit wat de waarheid is, zolang er maar een scoop komt, en als de advertentieruimte al verkocht is dan moet die scoop er ook komen.

Van Robert de Hoog had ik nog nooit gehoord, en hij maakt ook niet echt indruk. Hanna Verboom had ik al wel eens langs zien komen (en met veel plezier, ik ben het helemaal eens met stinissen wat dat betreft) maar ze acteert hier niet echt best - ze kan veel beter.

Met een paar mooie plaatjes van het eiland en een heleboel best lelijke is de film dan weer af. En dat had met wat beter camerawerk, een wat beter script, en een betere regie toch wel een stukkie beter uit kunnen pakken denk ik dan.

En nog een extra minpuntje in de score voor de werkelijk onzinnige manier waarop de film door de marketing gepromote wordt. Walgelijk - en ook weer eens een bewijs van de stelling die de film zelf geeft over de rioolmentaliteit die de journalistiek er blijkbaar op nahoudt in deze zaak.

Orson Welles en de historische uitvoering van Julius Caesar in het Mercury theater - dat is de kapstok voor en de achtergrond van dit verhaal - of is het misschien toch het onderwerp, en is het verhaaltje over Richard/Lucius alleen het excuus om deze film te maken?

Het is een erg mooie maar misschien wel wat erg praterige film, die op momenten meer overkomt als een toneelstuk dan als een film. En, dat is lijkt mij ook zo bedoeld, gezien het script en het onderwerp - de jeugd van Orson Welles, voordat hij wereldberoemd zou worden. Misschien dat veel mensen die deze film zien daardoor op het verkeerde been gezet worden, maar als je de film als een toneelstuk kijkt vind ik het wel een geslaagd geheel.

Christian McKay overtuigt mij volledig als Orson Welles - iemand die erom bekend stond een lastig, overheersend persoon te zijn die als hij dat nodig vond om z'n doelen te bereiken zonder pardon over lijken ging - maar ook een acteur die bekend stond om zijn herkenbare en mooie stem. Zac Efron overtuigt ook als het nieuwste naieve niet-zo-grote 'talent' in het toneelgezelschap - hier en daar acteert hij wat houterig en onnatuurlijk, hij speelt tenslotte ook een jonge, onervaren acteur zonder ervaring - op het toneel of in het leven. En dan Claire Danes, zij klopt ook helemaal, komt helemaal tot haar recht, ik denk dat ik haar niet eerder zo goed in een film vond passen als hier.

Al met al een heel bijzondere film, mooi vormgegeven met veel aandacht voor vooroorlogse beelden en aankleding. Zeker een aanrader als je iets met toneel, Orson Welles of Shakespeare hebt.

Gilles Lellouche en Vincent Lindon spelen weer eens de sterke arm. Misschien net een tikje te vaak, en ver over de rand van typecasting, en hoewel ze het vak perfect in de vingers hebben valt deze film toch wat tegen. De raamvertelling is nogal zwak, en begin en einde zeker - te sentimenteel en te los van het verdere plot. Ook de eeuwige blauwzweem gaat echt irriteren langzamerhand.

Verder zijn de actiescenes best goed, maar dat redt de film niet.

Een standaard meisjes-op-school filmpje. Met een new girl die zich een plaats moet vinden in de gevestigde kliekjes, en een verhaaltje daar om heen om dat wat inhoud te geven. Zijn er honderden van.

Toch is deze wel wat speciaal, en dat komt vooral door de cast. Lindsay Lohan, toch meer berucht uit de roddelrubriek dan bekend van haar werk, laat hier zien dat ze toch echt wel wat acteren kan, maar tegelijk is de film ook wel een soort mijlpaal van het begin van het einde voor haar - hierna begon de neerwaardse spiraal waar ze nog steeds in lijkt te zitten. En tegelijkertijd spelen in de bijrollen Amanda Seyfried en Rachel McAdams voor wie dit ongeveer de mijlpaal van het begin van hun serieuze carriere was. En Lizzy Caplan natuurlijk, maar die is niet in de mainstream bekendheid terecht gekomen, maar in een wat meer alternatief circuit.

De film zelf is bij vlagen best grappig, maar eigenlijk nergens bijzonder. Ook niet slecht, en in het genre wellicht een van de betere films zelfs. Maar daardoor nog niet de moeite - dat komt alleen door de cast zoals ik al zei.

Standaard Statham dingetje.

Maar daarmee wel een prettig stukkie kijkvoer, al heeft het allemaal wat weinig nieuws te brengen. Hoewel, de stunt met het zwembad was dan wel weer erg grappig gedaan, en behalve Statham zelf zijn Alba en Jones altijd leuk. En de locaties zijn ook mooi gevonden, dat voegt toch zeker een boel toe aan het wat dunne gegeven van de film.

Ik ben even vergeten wat de aanleiding was, maar deze film schoot me laatst te binnen - vooral de scene waarin Bracco een blauw streepje krijgt. Die scene had ik nog wel in mijn hoofd van de laatste keer dat ik de film zag - dat zal toch wel in de vorige eeuw geweest zijn.

Wat ik wel vergeten was ondertussen is haar toch wat erg irritante stemgeluid. En het slappe verhaal. Waar toch het idee vandaan komt dat in het onbekende oerwoud het magische medicijn te vinden is dat alle enge ziektes geneest... een loffelijk streven om het oerwoud te beschermen natuurlijk, maar wat een nonsens.

De karakters die Bracco en Connery te spelen krijgen rammelen van de cliches. Net als de magische ontknoping. Jammer hoor, dat had toch een heleboel beter gekund.

Fijne ietwat offbeat coming of age. Lichtvoetig, terwijl het onderwerp dat niet echt is - maar wel met een positieve inslag, alsof de boodschap gaat zijn dat ook een tamelijk foute jeugd geen probleem hoeft te zijn. Met een echt mooie rol van Kim Cattrall. Jammer dat ze wordt genoemd als 'van Sex and the City' - er zijn toch echt wel wat meer dingen te noemen waar ze bekend van had kunnen zijn dan alleen die stompzinnige serie.

Naast het prima acteren zijn ook de beelden de moeite waard. Ik heb het altijd wel met het soort verzadigde overdreven kleuren zoals we hier te zien krijgen. Misschien niet het meest realistisch, maar grauwe regenluchten zien we al genoeg.

Gorbachev is een bijzonder interessant persoon, die een sleutelrol heeft gespeeld in wellicht de belangrijkste gebeurtenissen van de vorige eeuw.

En dat komt er dan maar nauwelijks uit in het interview. De archiefbeelden met uitleggende voice-over zijn eigenlijk veel interessanter dan het gesprek met Herzog, en na afloop had ik niet het gevoel dat ik iets te weten was gekomen - niet over de historie, niet over de rol van Gorbachev daarin, en ook niet over de persoon Gorbachev.

Toch wel wat teleurstellend, dus. En een behoorlijk gemiste kans vind ik ook - als je het al voor elkaar krijgt om zo iemand te spreken, dan is het toch wel jammer als je er maar zo weinig uit krijgt.

De naam van Jason Statham staat wel redelijk garant voor een bepaald type film - prettig kijkvoer met een licht beroep op suspension of disbelief, behoorlijke production values en een erg dun script gecompenseerd met wat actie. Daar voldoet deze ook weer prima aan.

En ja, daar kan je van alles van vinden. Het levert in ieder geval prima kijkvoer op. Vanzelf zou het een stuk betere film zijn geweest als de haai wat minder braaf tussen de lijntjes gebleven was, of de voor de hand liggende designated survivors tóch het loodje zouden leggen. Maarja, zo'n film is dit nu eenmaal niet, en dat was ook niet te verwachten eerlijk gezegd.

Toch doet de haai het niet slecht, en in het genre is het nog een redelijk verrassende en dappere film ook. Niks mis met een stukkie kijkvoer af en toe, vind ik.

Thank you for your service.

De echte Megan doet mee in de film - als Female Drill Instructor #3, en dat is dan denk ik die aardige mevrouw die Kate Mara toeschreeuwt dat ze van haar hekwerkje af moet komen. Nouja, ze speelt een rol, denk ik dan maar. Mara ook, maar die is ietsje aimabeler - net zo aaibaar als die hond. Maar wel erg Amerikaans - voor de vraag wat ze eigenlijk in Irak te zoeken hebben lijkt niemand tijd te hebben. En ook niet of het ethisch is om daar dieren voor in te zetten - en die af te danken als ze niet meer nodig zijn, of niet meer meekunnen.

Over de film dan. Mara is best overtuigend, maar haar karakter blijft wel wat plat - veel komen we niet over Leavey te weten. En net zo met Rex eigenlijk. Maar Varco speelt hem ook wel erg goed, en krijgt daarvoor niet eens een vermelding als dank. Tsja. Verder is de film natuurlijk veel te sentimenteel en veel te Amerikaans en patriottistisch, maar dat hoort wel wat bij dit genre. En natuurlijk niemand die vraagt hoe het dan met al die andere hondjes is afgelopen. Daarmee voelt het achteraf toch nogal onbevredigend aan.

Mooie statige klassieke film.

Da's misschien eigenlijk wel geen compliment allemaal. Want, het is ook nogal serieus, langdradig, onderkoeld, en donker - als in 'de koele meren des doods' donker. Stroperig en conservatief, muffig en stoffig. Sylvia Hoeks speelt mooi en is eigenlijk ook het leukste aan de hele film, de rest is nogal vergeetbaar.

Hmm

Na de eerste keer kijken nu net vind ik het moeilijk om onder woorden te brengen wat ik nou eigenlijk van deze film vind. Aan de ene kant is het zeker een intrigerende en interessante film, met een bijzonder gegeven als basis en tot in detail uitgewerkt - zoveel detail, dat ik toch zeker wel een paar kijkbeurten lang nog steeds andere dingen begin te zien. Aan de andere kant is het ook echt een film waarin je met je eigen interpretatie, hoe je het maar zien wil of uitleggen wil, zowat elke kant uit kan. Sommigen zullen dat kunst vinden - ik twijfel daar wat aan, iets in me vindt dat toch een te makkelijk excuus om alles recht te praten.

Kirsten Dunst en Charlotte Gainsbourg spelen allebei voortreffelijk, en het hele rijtje voortreffelijke acteurs dat verder komt opdraven ook. Charlotte Rampling, heerlijk wat een akelig sekreet zij hier neerzetten mag. Waar ik wat minder blij mee ben is dat Lars von Trier met deze film op dezelfde beeldstijl doorgaat als in Antichrist - het past misschien wel heel goed bij het verhaal, en het is af en toe ook met heel knappe details doorwrongen, maar heel mooi kan ik het op een paar uitzonderingen na niet vinden - daar is het toch te donker, te duister, en te depressieverig voor.

Melancholia heeft toch zeker - en daar klinkt dan wel een meesterwerk in door - precies een toepasselijke titel, melancholie is de emotie die overheerst, van alles afdruipt. Dat is echt heel knap gedaan. Waar ik wat meer moeite mee heb is om de twee segmenten, Justine en Claire, uit te leggen als we niet naar die twee zelf kijken maar naar de mensen om hen heen - het lijkt alsof alleen de twee zussen de aanstormende planeet zien, alsof die alleen in hun wereld bestaat. Heb ik de clue die dat aangeeft gemist?

Maar gauw nog eens kijken en zien of ik er dan wat anders van maak.

Wat een volstrekt mislukte film is dit. Overpretentieus gepruts en een verhaal dat absoluut niet werkt. Oninteressante dialogen met gezocht pseudointellectueel gedoe - en nog over een volkomen voor de hand liggend onderwerp ook, tenslotte het idee dat je vanuit een beginsituatie zowel de komedie als de tragiek kan uitwerken is volgens mij toch echt 1e jaar toneelschool. In de uitwerking komen zowel de komedie als de tragiek totaal niet over, al was het maar door de zoveelste gezochte verhaal-in-een-verhaal constructie, waardoor de emoties van het begin af al 'niet echt' zijn.

Ik vraag me af of iemand deze film ook maar enig positief woord zou geven als niet de naam van Woody Allen eraan verbonden was. Wat mij betreft is het echt prutswerk.

Niet mijn film.

Dat het verhaal waar gebeurd schijnt te zijn is wellicht tragisch voor de 'echte' Melissa, maar de manier waarop we het te zien krijgen spreekt me weinig aan. Onze heldin laat zich wel wat erg makkelijk lijmen door haar slechte vriendjes, het komt wat op me over alsof de saaie onderdelen van dat spel af en toe maar even geslipt zijn en dat we alleen de 'spannende' stukjes te zien krijgen. Ruikt wat teveel naar exploitatie en het gebruik van controversiële beelden om publiek de zaal in te krijgen, een wat meer integere aanpak - of in ieder geval iets dat daar meer op lijkt - had me misschien beter gelegen.

Geraldine Chaplin heeft wel een leuke rol als de oma. Van Valverde ben ik dan weer niet zo onder de indruk, en van de andere acteurs ook niet.

Het is zonder meer mooi plaatjeskijken in deze film, maar het verhaal is teveel veramerikaanst en te weinig japans gebleven. Er blijft weinig meer over dan een te mooi, te veel geromantiseerd deeltje boeketreeks. Als het alleen om het plaatjeskijken zou gaan, dan zijn er nog wel wat films te vinden die daar nog beter in geslaagd zijn - en sommige daarvan hebben wél een behoorlijk verhaal.

Qua acteerwerk is dit ook niet echt een aanrader wat mij betreft. De enige acteur die nog ietwat indruk op me maakt is Nobu-san, Koji Hashimoto. Maar zo'n grote en mooie rol heeft hij nou ook weer niet.

En dan nog, als ik dan in de aftiteling Yo-Yo Ma én Itzhak Perlman zie staan. De meeste mensen zijn tevreden, gelukkig als ze een van beiden ooit hebben mogen zien spelen, en dan allebei in één film? Teveel pretenties, dat is wat deze film nekt.

Swinton.

Eerlijk is eerlijk, zonder haar naam op de poster was ik nooit bij deze film terecht gekomen, want van Weerasethakul had ik nog nooit gehoord. En wellicht is het ook vooral aan haar te danken dat ondanks dat er homeopatisch weinig gebeurt in de speelduur van ruim twee uur, ik er toch met plezier naar heb kunnen kijken. Toch, de opbouw is geniaal geniaal getimed, en zonder dat je het in de gaten hebt worden de scenes narratief steeds leger en visueel rijker - maar toch met een verrassing, en gelukkig erg weinig uitleg hoe je die moet ervaren.

Oversentimenteel gedoe met een verhaal dat met teveel moeite bij elkaar gesleept is. Uitleggerig tot de laatste lettergreep. Duurt veeeeel te lang. En dat terwijl het basisgegeven op zich best interessant is - er had echt veel meer in gezeten. Nu werkt het verhaal vooral tegen, en heb ik tegen het einde van de film een acute hekel aan de hoofdrolspeler - die van alle verhalen van Opa kennelijk niet genoeg geleerd heeft om over het krampachtige zoeken naar z'n eigen verhaal heen te kunnen stappen.

Ergens half tussen propagandafilm en realistisch verslag, en daarbij is op zich wel vrij aardig de balans gevonden. Maar er wordt wel een redelijke verzameling cliches opgestapeld. Nou zijn cliches altijd wel gebaseerd op de werkelijkheid vanzelf, maar toch - heel spannend wordt het er dan ook weer niet van. Het begint allemaal wat braaf tussen de lijntjes met de makkers die geintroduceerd worden en allemaal prettig met elkaar samen door een deur kunnen. De propagandaman die een pijnlijke (en nogal ongeloofwaardige) misser maakt. En dan kunnen we los. Niet meteen vanzelf, eerst wachten.

Dan het tweede deel, veel spannender vanzelf. Met een paar, ahem, 'heroische' en spannende momenten, en dat wordt wel zo sterk gebracht dat je bijna even vergeet dat het een Hollywood-productie is en daarmee het einde een gegeven. En ook hier wel weer wat ongeloofwaardige details in het verloop overigens, maar ook dat mag vergeven worden. Erger wellicht dat het scherpe randje net iets teveel ontbreekt. Zo'n lolletje was het niet - en wellicht moeten we er ook even aan denken dat het dat op de grond zeker ook niet was. Er is nogal wat plat gegooid - en niet dat ik nou vind dat de Duitsers of Japanners daar medelijden bij verdienden, ze waren er zelf mee begonnen tenslotte. Maar dat maakt het gebeurde er niet anders om.

Voor een deel nostalgie, maar toch ook voor een heel belangrijk deel de combinatie van Tommy Lee Jones en Will Smith die echt goed werkt. En het verhaal dat weer terug is op het niveau van deel 1. Daarmee is het een leuke, fijne film - niet zo baanbrekend en vernieuwend als deel 1 indertijd was, maar dat is ook nauwelijks mogelijk. En Emma Thompson is ook niet echt een goeie vervangster voor Linda Fiorentino - maar dat was ook al in deel 2 ietwat een teleurstelling.

Toch gaat het vooral om het verhaal, daar zitten weer een paar goeie vondsten in. En dat maakt het een prima derde deel.

Amai wat een rariteitenkabinet is dit.

Wel erg leuk, en een enorme cast die zich er zonder lijfsbehoud in stort. Waar me dan eerst en vooral bij te binnen schiet dat het toch over Amerikanen en hun gekkigheid gaat, maar de uiteindelijke held door een geboren Schot gespeeld moet worden. Wellicht net als de armoede van de voice over toch een aanzet om te bedenken dat het allemaal niet echt als komedie bedoeld is, maar als vlijmscherpe aanklacht tegen het neokolonialisme van de VS. Waarbij geen enkel middel geschuwd wordt. Zelfs geiten niet - terwijl geiten toch zulke aimabele beesten zijn.

In de cast is het vooral Jeff Bridges die voor mij de show steelt, al is de rol van hippie hem wel (en wellicht letterlijk) op het lijf geschreven. Evengoed hoeft Clooney niet ver van zichzelf te zoeken naar zijn karakter. Of Spacey, die een vooruit-echo van zijn gevallen zelf levert met een akelig personage, en een nikserig-als-altijd spelende McGregor. Token Scot, laten we het daar maar bij houden.

Als VS-kritiek best leuk, al vraag ik me af of dat wel doorkomt, zo bot als het voor ons hier is is het voor een Amerikaan wellicht te subtiel om te snappen waar het over gaat. Ze hebben de boodschap daar tenslotte nog steeds niet ontvangen, dat blijkt wel.

Leuk hardhandige zwarte komedie.

Het begint wel wat langzaam, de actie begint pas wat op gang te komen als de buurvrouw arriveert. Maar dan komt ook - eigenlijk iets te vroeg - de kat al uit de zak. Waardoor het tweede deel minder op de humor en meer op het - hoe moet ik het noemen? Leedvermaak? steunt.

Sterk gefilmd, goed gespeeld, en met een paar mooie verrassingen erin. In frisse zomerse kleuren, en in het hoge noorden waar er een bijna eeuwig golden hour geldt dankzij de midzomernachtzon.

Onleuk gedoe en onsympathieke mensen.

Nouja, Croze redt het nog wel, maar Taglioni, Cornillac en de hoofdrol van Baer zou ik niet op de koffie hoeven. En de film over hun leven is een aanslag op het zitvlees, de aftiteling kon me niet snel genoeg komen. Beter overslaan, er zijn betere films.

Zoals dat met een goed menu hoort, de laatste hap is wel het lekkerst.

Narratief misschien niet de sterkste film ooit, en daarin wordt ook wel wat teveel de scherpte gemist geloof ik - het had wel wat gepeperder gemogen van mij. Maar het grootste issue is wel de hoeveelheid suspension of disbelief die je voor het hele plot nodig hebt. Gelukkig staan daar wel echt geniale vertolkingen tegenover, en niet alleen van Fiennes - heerlijk over the top met zijn enge mimiek - maar ook de perfect griezelige Hong Chau en de altijd wat anderwereldse Taylor-Joy. Oh, en Judith Light natuurlijk, kudos voor wie haar herkend had - ik niet.

Wat ook erg fijn werkt is de hele bedoening in het restaurant, de mannerisms van de haute-cuisine, van de sous-vide tot de pacojet, de stenen op het bord - en breder dan dat, het ziet er toch allemaal bepaald niet appetijtelijk uit, wat onze superkok en zijn equipe op tafel toveren. Het is dat ik niet van kaas hou, meer zeg ik er maar niet over. Want ja, dit is nou echt zo’n film waar je van te voren helemaal niets van moet weten.

Ik kwam, heel plat, op de instagram feed van een vriendin, toevallig een foto tegen van de Casa Malaparte, en een verwijzing naar Le Mépris - en het bleek dat ik de film tot mijn verrassing nog niet gezien had. En ja, dat is dan toch wel een fijne avond, die leegte opvullen en me vergapen aan de magistrale beelden. Het geeft toch wel wat te denken, het contrast met het beeldvoer van dit jaar kon haast niet groter zijn - van de gemakzuchtige Netflix-producties tot en met wat tegenwoordig voor een blockbuster van een gevierde regisseur doorgaat, het kan toch niet in de schaduw staan. En als je dan meerekent hoeveel groter de mogelijkheden en budgetten tegenwoordig zijn. Eenvoudig gedeclasseerd door een film die ouder is dan ik ben - en ook ouder dan de meesten die tegenwoordig in de filmindustrie rondlopen, ongetwijfeld. De vooruitgang lijkt toch op weinig te trekken, en het intellectuele niveau al helemaal niet.

Niet dat deze film dan zo overdreven intellectueel is - met, moet ik zeggen, wel wat dankplicht aan mijn voorgangers voor de keurig gespoilerde aangevers, maar toch - het narratief ligt er behoorlijk dik op. Toch, de parallellen tussen de oude tragedie van Odysseus, de beschouwing van de filmindustrie, en de relatieproblematiek van Camille en Paul is bijzonder mooi getroffen. Een kunst die welhaast volledig vergeten lijkt te zijn: een goed verhaal uitkiezen, en dat met voldoende diepgang en thematiek om te zetten in beeld. Voor mij is dat het toch echt waar film over gaat, over móet gaan.

Het begin van de film is al geniaal, met de gesproken credits en de film in de film. Een gimmick misschien, maar wel een erg knap uitgevoerde, en beter dan elke variant die ik tot dusver tegengekomen ben - al komt Star Wars misschien in de buurt, langs een heel andere weg. Het geeft ook meteen een signaal - de cinematografie wordt hier serieus genomen.

En dat komt dan ook uit ook. Het ene magistrale shot na het andere, de ene slimme truc na de andere. Piccoli die halverwege het opendoen van de deur toch door het ontbrekende raam stapt, dat soort dingen - erg knap. Wellicht het mooiste daarbij wel de scenes in en rond de Casa Malaparte, treffend aan het eind als het verhaal naar de onvermijdelijke apotheose. Niet precies de mnesterophonie van Homerus, maar voor dit verhaal, deze klassieke tragedie een wellicht meer passend einde.

Dan de cast - en vooral natuurlijk Bardot, hier zo ongeveer op de top van haar carriere. Geheel in pas met de normen van die tijd in de eerste paar minuten al moedernaakt vol in beeld, en dat gebeurt later nog wel een keer of wat - je 'ziet dan wel niets', toch is het beeld er vol van. Kom daar nog eens om - de nogal hypocriete preutsheid van tegenwoordig voelt toch wel wat bekrompen aan, als je deze film even naast een van nu legt. Maar als je aan de andere kant ziet hoe er met de vrouw omgegaan wordt - en niet alleen wat ik volgens de normen van nu toch gauw een aanranding zou noemen, als Paul eventjes terloops Francesca aan het betasten is. Nogal objectiverend, op z'n minst.

Bardot speelt haar rol welhaast perfect - van de perfect kloppende mimiek, oogopslag, houding, tot de 'gewone' onderdelen van haar rol. Knap werk, en wellicht dat ze wat weinig lof voor haar werk als actrice gekregen heeft over het geheel van haar carriere. Neem even het contrast met haar tegenspeler Piccoli, die dan wel een langere carriere heeft gehad, maar ook een waslijst aan awards. En dat komt er hier maar mondjesmaat uit ook nog, want Piccoli en Palance hebben hier eigenlijk relatief maar weinig te doen - en, daarbij, Palance zet zijn cliche-type dan perfect en met gemak neer, maar Piccoli valt me eigenlijk niet erg mee. Niet in vergelijking met de sterke rollen die hij later zou gaan spelen. Toch, slecht is het nergens, en wellicht meer in functie van zijn karakter dan iets waar hijzelf invloed op had.

De locaties, natuurlijk. De vervallen boel in Cinecittà, en het geniaal mooie huis. Alleen dat al maakt het een genot om naar de film te kijken, nodigt het uit naar een nieuw ontdekken van de moderne Italiaanse architectuur. Haast jammer dat het gerestaureerd is, de vervallen staat waarin het in de film verkeert voegt nog eens een heleboel toe aan de kracht van de beelden.

Eigenlijk maar een ding wat me wat irriteerde - de erg opdringerig aanwezige en overdreven theatraal dramatische muziek. Even een tijdje laten liggen, en over een paar maanden kijken hoe dat dan valt. Dan komt ook de definitieve score - want die kan zomaar eens zo hoog uitvallen dat ik die niet zomaar zonder wat afstand durf uit te spreken. Want, dat is me nu al wel duidelijk, Godard heeft hier een meesterwerk geleverd.