Master Gardener (2022)

Oeioei, dit is echt een film waar je echt voor moet zijn.

Voor mij, mijn genre niet en te saai.

Een film die er niet in slaagt een boeiend verhaal te vertellen en spanning te genereren. Dat lukt zelfs niet met een gerenommeerd aantal acteurs die allen een solide acteerprestatie leveren. Zo zie je maar weer dat de basis voor een goede film vooral in een amusante, spannende of aangrijpende verhaallijn of karakterschets ligt besloten. In deze film wekken zowel het verhaal als de personages maar weinig emotie op.

Neem bijvoorbeeld de protagonist. De titulaire tuinman wordt dermate verplicht opgezadeld met een donker verleden dat je dat amper serieus kan nemen. De overige belangrijke personages zijn ook niet heel indrukwekkend. Sigourney Weaver speelt een clichématige harde tante die puntige en gevoelsarme uitspraken doet, die (eerlijk is eerlijk) soms nog wel leuk zijn. Quintessa Swindell speelt eveneens een clichématig type. Dat van een jonge recalcitrante vrouw die heel voorspelbaar natuurlijk steeds minder recalcitrant wordt. Het zijn gemakkelijk inwisselbare karakters die perfect passen in de zoveelste ongeïnspireerde film over een eenzame mysterieuze man met een moeilijk verleden dat hem in de weg zit.

Het achtergrondverhaal van de tuinman mist invoelbaarheid. Zijn verleden wordt schaamteloos opgerakeld maar blijft erg oppervlakkig hangen. De weergave van zijn verleden wordt niet met enige diepzinnigheid omkleed. Het heeft geen impact. Het is meer een verplicht nummertje dat verklaart waarom de tuinman bepaalde skills bezit. Joel Edgerton is de tuinman. Hij acteert prima, maar slaagt er op grond van het dunne script niet in om de kijker emotioneel te binden.

De setting van de film is trouwens prachtig. De enorme tuin waar Edgerton zijn botanische kunsten laat zien is een lust voor het oog. In dit decor spelen zich wat mij betreft de beste scènes af. Scènes die je de afgezaagdheid van de film even doen vergeten. Scènes die heel even een bepaalde binding met een personage teweeg brengen. Scènes die zelfs enigszins oorspronkelijk aanvoelen. Het is echter veel te weinig om als gevolg daarvan van een goede film te spreken.

Een wat merkwaardige beeldprent, dit, en het verhaal wat er onder ligt is op zijn zachtst gezegd nogal bijzonder. Daardoor eerder juist geloofwaardig, want ja, zulke dingen gebeuren dus echt.

Edgerton kan goed overweg met zijn onsympatieke en afstotelijke karakter, al had het kapsel nog wel wat meer aangezet mogen worden van mij - vergelijk even met dat van Eddie Marsan in The Exception (2016). Maar wellicht had dat al teveel weggegeven, en is deze meer subtiele variant beter.

Weaver is wat minder aanwezig dan ik gehoopt had, en heeft een minstens even complex karakter dat door gebrek aan ruimte toch niet echt de diepte krijgt die ik daarin had gehoopt - daar blijft toch wat honger over. En Swindell komt er in vergelijking dan maar helemaal bekaaid af met haar wat te simpele en dunne karakter, al zet ze dat wel prima neer.

Het einde komt me ook net wat gemakzuchtig over, een beetje meer pit had toch wel gemogen. Niettemin is het op zeker een memorabele film, die ver boven het gemiddelde en vergeetbare kijkvoer uit stijgt.

wordt echt nergens in de film maar enigszins boeiend of spannend.

was benieuwd met zulke goede acteurs wat dit zou worden

springt van de hak op de tak

drugsverslaving, fascisme ,allemaal een donker verleden.

nee echt niet mijn filmpje.

gauw vergeten dit prul..

Thriller? Dan heb ik toch veel betere gezien. Drama past hier beter bij. Ook en beetje een mysterie, want echt duidelijk wordt het nergens. De sfeer is op zich wel goed, het acteren ook. Maar als geheel komt het niet echt over. Het laat in ieder geval zo goed als geen indruk achter. Nét voldoende.

Aardige film over een tuinier die werkt voor een rijke vrouw. Een redelijk boeiend en ook goed uitgewerkt hoofdpersonage. De rest van de personages zijn wat minder goed uitgewerkt en zo ook de liefdesrelatie die ontstaat. Goed acteerwerk van de gehele cast en qua toon en uitvoering zeker vergelijkbaar met de twee films die hiervoor kwamen van Paul Schrader.

Met zijn onofficiële trilogie - First Reformed / The Card Counter / Master Gardener - over mannen in gewetensnood lijkt Schrader eindelijk te laten zien dat er weldegelijk een groot auteur in hem zit. Dit zijn stuk voor stuk bijzondere (filosofische) films.

Met Mereba - Space and Time sluit Schrader Master Gardener af en lijkt hij symbolisch afscheid te nemen van zijn films en publiek. Het greep mij enorm aan.