Undine (2020)

Vanaf 24 december in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

EDIT: release verplaatst naar 21 januari 2021

EDIT 2: vanaf 10 juni in de bioscoop

Oei oei, dit was helemaal mijn ding niet.

Saai, heel saai vond ik het.

Is gewoon mijn genre ook niet, toch niet op die manier.

Regisseur Christian Petzold herenigt zijn protagonisten uit Transit (2018) in deze film, waarin hij romantiek vermengt met een forse scheut magisch realisme.

Het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. Ik heb liever dat Petzold met beide voeten op de grond blijft.

Ik ben ook niet echt onder de indruk van Undine (2020) en gelukkig duurt deze film niet zo lang . In tegenstelling tot sommigen vind ik deze film niet pretentieus , maar wel erg traag . Audiovisueel is deze film helemaal in orde .

Transit (2018) , de vorige film van Petzold , vind ik leuker ...

Een film die ik zowel apart als boeiend vond. Lekker rustig, ook door die pianomuziek. Had meer iets van een modern sprookje weg. In ieder geval leuk om gezien te hebben.

Undine, dwz Paula Beer is een knappe meid met net een klein tikkie mysterie in haar uitstraling. En in het begin van de film past dat allemaal mooi bij het mysterieuze van het verhaal. Jammer dat dat er dan in de tweede helft, of misschien zelfs de laatste 2/3 van de film niet echt uitkomt. Was het geld op, of de inspiratie? Of heb ik misschien iets gemist...

Maar, de piano in de soundtrack was dan wel weer erg fijn.

Dit was mijn eerste film in de bioscoop weer. En het was niet de best denkbare start, maar zeker ook niet de slechtst mogelijke start. De film heeft prachtige muziek, mooie beelden van Berlijn, en Paula Beer speelt buitengewoon goed. Het heeft iets Godard-achtigs: i.e. referenties naar oude mythes, mensen (jammer genoeg: vooral vrouwen) die prachtig in beeld worden gebracht, en een bakkes klassieke muziek. Ik hou er wel van.

De uitwerking van de film viel anders wel een beetje tegen: het is soms beduidend vaag. Uiteindelijk leer je maar heel weinig over Undine en haar verhaal. Soms is het goed wanneer je als kijker in het duister moet gissen. Nu was het echter soms een beetje frusterend: alsof het narratief verloren was en er slechts nog beelden waren. Hoe dan ook, gelukkig had ik de beschrijving van de film gelezen anders had ik er vrij weinig van begrepen. Waar gaat de film over? Het gaat dus over een water nymph. Zij mag op aarde leven voor de liefde van een man. Maar zodra de man haar niet meer liefheeft, moet ze terugkeren naar het land van onderwater.

De film begint erg goed. Een man Johannes en een vrouw Undine zitten in het café. Hij wilt haar verlaten omdat hij iemand anders heeft ontmoet. Undine zegt dat hij dit niet kan doen, dat hij geen keuze heeft. Dan zegt ze: "ja he, gozer, als jij mij verlaat, moet ik je vermoorden". Niet een reactie dat je zou verwachten in deze setting. Hier begint de film al magisch te worden. Johannes lijkt immers Undine te begrijpen. Hij wordt helemaal niet boos. Vervolgens komt Undine een andere man tegen. Ze worden verliefd en dan kan de film werkelijk gaan beginnen (wat ik niet zonder spoilers kan vertellen).

Undine, en dat is nog wel even interessant, werkt in een museum over de architectuur in Berlijn. In de film word je meegenomen met haar speeches: "Berlijn 1950 dit gebouw, deze straat, bla bla bla". Telkens vertelt ze hoe de gebouwen worden vervangen door andere gebouwen, nieuwere gebouwen. Wat wilt dit zeggen? De mythe van Undine is al honderden jaren oud. De plaats waar we leven veranderd. Maar de mens niet. Zij blijft hetzelfde: Zij heeft lief, is samen, en valt uit elkaar soms van verdriet. Daarom spreekt het verhaal van Undine nog steeds tot ons. Het zegt iets over wie wij in wezen zijn. Zo zegt Undine ook over een oud gebouw in Berlijn: "Misschien is het geen fijne hypothese, maar vooruitgang bestaat eigenlijk niet".

Sprookje? Mindfuk? Fantasie?

Ik wist er op den duur geen touw meer aan vast te knopen.Verders uitstekend acteerwerk (lekker naturel en intens) maar het verhaal opzich is erg raadselachtig.. Kortom, film taste mij volledig in het duister!

(ps. En toch maar blijven kijken weet je wel)

Ah fijn, *3+

Undine [Paula Beer] geeft lezingen over de veranderingen in de woonomgeving van Berlijn gedurende de 20e eeuw wiens relatie met Johannes [Jacob Matschenz] net op pijnlijke wijze is beëindigd wanneer zij Christoph [Franz Rogowski] leert kennen. Het liefdesverhaal dat zich vervolgens ontvouwt is wazig, pretentieus en mijn inziens volstrekt oninteressant (het heeft iets te maken met een mystieke meerval) maar dat weerhield filmcritici er niet van Christian Petzold te belonen met een FIPRESCI-Award. Geheel toepasselijk, maar niet geheel terecht, won Paula Beer een Zilveren Beer voor haar werk. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.

Aardig filmpje over een jonge vrouw en haar relatieperikelen waarbij haar naam Undine verwijst naar de mythologie rondom de door Paracelsus zo genoemde watergeest of nimf (hij meende dat elk element bevolkt wordt door geesten die wij niet zien waarbij water zou worden bevolkt door watergeesten). In de folklore zou de ondine de levens van haar menselijke minnaars verkorten en hen met ademnood straffen als ze vreemd gaan – de medische conditie waarbij men nog slechts bewust kan ademhalen wordt Ondines vloek genoemd – waardoor de ondine ook wel de wraak van het water wordt genoemd, hetgeen de richting van het verhaal aangeeft maar de film ook een wat mysterieuze en surrealistische inslag geeft die het allemaal wat interessanter maakt alhoewel ik het verhaal zwak vind uitgewerkt.

Vaag filmpje dat gered wordt door de mysterieuze maar zeker niet onaantrekkelijke Paula Beer en de mooie muziek van Johann Sebastian Bach. Muziek die trouwens uitstekend past bij dit moeilijk te doorgronde verhaal.

3,0*

Een misschien iets te fletse benadering van een wraakzuchtige waternimf - misschien moet Del Toro of Shyamalan zich aan een meer schrikwekkende versie wagen - die het niet kan verkroppen dat haar vriendje haar bedrogen heeft. Petzold koos voor een andere aanpak en die is vrij braafjes, perfect in lijn van een doorsnee filmhuis. Het is mede doordat ik Paula Beer hoog heb zitten dat ik deze film nog best OK vond. Maar het mocht wellicht iets meer zijn.

Grootste afknapper vond ik toch de eindeloze (en zelfs herhalende) monoloog als gids over de Berlijnse architectuur. Wie zit daar als filmkijker op dat moment op te wachten? De film blijft ook vaag. Gelukkig hebben we nog de synopsis of de info van De filosoof met wat meer duiding, want als je er blank instapt, wordt het nogal leeg.