Undine (2020)

Regisseur Christian Petzold herenigt zijn protagonisten uit Transit (2018) in deze film, waarin hij romantiek vermengt met een forse scheut magisch realisme.

Het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. Ik heb liever dat Petzold met beide voeten op de grond blijft.

Undine, dwz Paula Beer is een knappe meid met net een klein tikkie mysterie in haar uitstraling. En in het begin van de film past dat allemaal mooi bij het mysterieuze van het verhaal. Jammer dat dat er dan in de tweede helft, of misschien zelfs de laatste 2/3 van de film niet echt uitkomt. Was het geld op, of de inspiratie? Of heb ik misschien iets gemist...

Maar, de piano in de soundtrack was dan wel weer erg fijn.

Undine [Paula Beer] geeft lezingen over de veranderingen in de woonomgeving van Berlijn gedurende de 20e eeuw wiens relatie met Johannes [Jacob Matschenz] net op pijnlijke wijze is beëindigd wanneer zij Christoph [Franz Rogowski] leert kennen. Het liefdesverhaal dat zich vervolgens ontvouwt is wazig, pretentieus en mijn inziens volstrekt oninteressant (het heeft iets te maken met een mystieke meerval) maar dat weerhield filmcritici er niet van Christian Petzold te belonen met een FIPRESCI-Award. Geheel toepasselijk, maar niet geheel terecht, won Paula Beer een Zilveren Beer voor haar werk. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.

Aardig filmpje over een jonge vrouw en haar relatieperikelen waarbij haar naam Undine verwijst naar de mythologie rondom de door Paracelsus zo genoemde watergeest of nimf (hij meende dat elk element bevolkt wordt door geesten die wij niet zien waarbij water zou worden bevolkt door watergeesten). In de folklore zou de ondine de levens van haar menselijke minnaars verkorten en hen met ademnood straffen als ze vreemd gaan – de medische conditie waarbij men nog slechts bewust kan ademhalen wordt Ondines vloek genoemd – waardoor de ondine ook wel de wraak van het water wordt genoemd, hetgeen de richting van het verhaal aangeeft maar de film ook een wat mysterieuze en surrealistische inslag geeft die het allemaal wat interessanter maakt alhoewel ik het verhaal zwak vind uitgewerkt.

Vaag filmpje dat gered wordt door de mysterieuze maar zeker niet onaantrekkelijke Paula Beer en de mooie muziek van Johann Sebastian Bach. Muziek die trouwens uitstekend past bij dit moeilijk te doorgronde verhaal.

3,0*

Een misschien iets te fletse benadering van een wraakzuchtige waternimf - misschien moet Del Toro of Shyamalan zich aan een meer schrikwekkende versie wagen - die het niet kan verkroppen dat haar vriendje haar bedrogen heeft. Petzold koos voor een andere aanpak en die is vrij braafjes, perfect in lijn van een doorsnee filmhuis. Het is mede doordat ik Paula Beer hoog heb zitten dat ik deze film nog best OK vond. Maar het mocht wellicht iets meer zijn.

Grootste afknapper vond ik toch de eindeloze (en zelfs herhalende) monoloog als gids over de Berlijnse architectuur. Wie zit daar als filmkijker op dat moment op te wachten? De film blijft ook vaag. Gelukkig hebben we nog de synopsis of de info van De filosoof met wat meer duiding, want als je er blank instapt, wordt het nogal leeg.