Meningen

BB #1

Honneur à Hyppolite!

Een nogal standaard, en ook erg voorspelbare Bourvil-klucht geloof ik - hoewel me ergens door mijn hoofd schoot dat hij in die paar andere voorbeelden uit dat genre die ik gezien heb toch echt een heel ander soort malloot speelde, en dat ook deze Hyppolite wellicht gewoon een wonder van acteerkunst van zijn kant is. Toch, meer dan een klucht kan ik er maar moeilijk in zien, en de grappen zijn ook nogal aan de flauwe kant - hoewel er ook een paar tussen zitten die over de grens van mijn Franse taalvaardigheid gaan, dus wellicht heb ik hier en daar wel iets gemist.

Toch zal niemand zich de film nog herinneren door Bourvil, want het is de eerste film waar BB aan meedoet. En het lijkt er wel ietwat op dat men indertijd al goed doorhad wie ze daarmee binnen gehaald hadden, getuige het telefoongesprek op driekwart van de film Javotte? C'est un prénom qu'on n'oublie pas. Je peux même faire votre portrait! Les cheveux dorés, des yeux noisette, les joues rondes, une bouche sensuelle, une taille mince et souple, et puis des, des, oh là là!

Maar wellicht nog veelzeggender, de big band bij het feestje heeft borden met... jawel, BB. Doe dat eens na, in je eerste film. Wat wel opvalt is dat ze er toch nauwelijks uitziet zoals we haar later zouden leren kennen, het is toch af en toe even knipperen van 'is ze dat nou echt'. Zoveel verschil maakt zo'n kapsel dus kennelijk - in ieder geval in de originele zwart-wit versie die ik zag zijn die chevaux dorés beslist mooi maar niet zo over the top als later. En misschien eigenlijk ook wel mooier.

Hoe dan ook, voor een eerste filmoptreden, wel iets wat een soort sign of things to come mag heten.

Leuk, en hoe minder je van te voren weet hoe leuker het is. Gallo en Dalle spelen gepast griezelig, Tindersticks zorgt voor een perfect fijne soundtrack, kortom: precies wat je van Claire Denis verwachten kan. Alles behalve een 'gewone' film.

Als enige kritiekpunt eigenlijk dat het beeld vaak nogal flets en grauw is. Alsof er geen budget voor behoorlijk licht was, zo komt het op me over.

Marianne Faithfull.

Haar liedjes aan het begin en einde van de film zijn zo ongeveer het enige wat klopt. Als de film niets meer was geweest dan anderhalf uur testbeeld met die liedjes aan begin en eind was het resultaat even zinvol, even geldig, even mooi geweest.

Maar in plaats van een uurtje rustig testbeeld kijken krijg je een rariteitenkabinet, een film die alle kanten uit zwalkt en nergens in de verte het gevoel geeft ergens heen te willen - laat staan daar te komen. Gespeeld door een Kris Kristofferson die ook al geen idee lijkt te hebben waar het heen moet, Keith Carradine die meer tijd bij de grime dan bij het plot doorbracht, Singer die naar de speciale Oscar voor de meest wezenloze rol ooit dingt. Oh, en Genevieve Bujold, die verrassend en eigengereid leuk is - als enige in de hele film eigenlijk.

De eerste film die ik van regisseur Alan Rudolph zie - van de 25 credits die hij kennelijk heeft, of is het een pseudoniem van Alan Smithee. Je zou het haast denken.

Eastwood is zijn gewoonlijke norse zelf. (james_cameron)

Ik ken zijn rol van egocentrische hatelijke oude man nu wel. (Straatbord)

Helemaal mee eens. Maar toch. Zat even in Clint's lijstje films te kijken, en ja, er is onmiskenbaar een grote overeenkomst met wat hij hier doet en de rol die hij in Gran Torino speelde. Maar met Million Dollar Baby is het verschil al een heel stuk groter. De films daarvoor staan me even niet heel scherp voor de geest - vast wel gezien indertijd. Maar da's dan ook alweer 10 jaar en langer geleden. Dus is dat stereotiep nou eigenlijk wel terecht, vraag ik me dan af - dat Clint altijd een narrige ouwe knar met een gouwen hartje speelt. Of komt het misschien doordat hij het zo volledig overtuigend doet dat je haast vergeet dat hij ooit wel eens wat anders speelde...

En als je dan door zijn lijstje films heenkijkt. Wat een lijst. Ik geloof dat ik ze zo ongeveer allemaal wel gezien heb, en - met een paar uitzonderingen in de laatste twintig jaar - weet ik ze ook allemaal nog na te vertellen, en heb ik de beelden ervan nog in m'n hoofd, tot 1960 terug. Ik vraag me even af of er wel een andere acteur is die op die ladder hoger uitkomt. Niet alleen dat hij behoorlijk consequent goed speelt, maar ook nog eens dat hij het ongrijpbare talent heeft om in de goeie films terecht te komen.

Dan mag je de man wel vergeven dat deze film misschien niet de kroon op zijn carriere meer wordt, maar meer een gemiddelde sentimentele ouwe-mannenfilm zal blijven - waarvan ik me dan wel afvraag of ik van deze over een jaar of twintig het plot nog kan navertellen, en de beelden nog in m'n hoofd heb. Toch is het zeker geen slechte film. Wel wat erg simpel en voorspelbaar. Best fijn, eigenlijk. Fijn simpel, dat de ouwe knar natuurlijk toch aan het langste eindje trekt. Fijn simpel, de tegenstelling tussen de holle carriere najagen of haar hart volgen. Fijn simpel, de manier waarop Clint's personage zijn norse zwijgen doorbreekt als hij voor het blok gezet wordt. Fijn simpel, zoals het verhaal daarbij ondersteunt en een sentimenteel zoetige achtergrond biedt.

Het echte leven is niet zo simpel. Of toch wel?

Amy Adams scoort bij mij doorgaans veel minder goed. Maar ze doet het hier prima - overtuigend als het carrièretrutje. De match met Justin Timberlake lijkt wat gezocht, dat dan weer wel - maar dat kan wel aan mij liggen. Justin Timberlake doet het overigens heel goed, hij heeft dan wel ietwat een bijrolletje, maar wel heel goed gedaan - en veel beter gespeeld dan bijvoorbeeld John Goodman, die echt - net als waarvan we Clint verdenken - altijd hetzelfde speelt. Hij wel.

#fail.

Na jaren maar weer eens herzien - en deze keer de directors cut. Nog langer en nog slechter.

Wat me altijd volslagen verbijstert is de arrogantie waarmee filmmakers een verhaal van het type oud, bekend, literair en beroemd gaan 'verbeteren'. De Ilias is pas een paar duizend jaar ongewijzigd beroemd, en kennelijk belangrijk genoeg om over zo'n beetje die hele tijd als verplichte lesstof van de elitestudent te dienen. En dan gaat een of andere nitwit uit Hollywood dat dus 'verbeteren'.

Da's dus weer niet echt gelukt. Er ontbreken een paar essentiële ingrediënten van het verhaal, er wordt niets aan de karakterontwikkeling van het hele zooitje doorgekookte rauwdouwers gedaan, er wordt geen context verduidelijkt. Het gaat alleen maar om het spektakel, de massale vechtpartijen en de geweldsorgie. Geen diepgang, geen moraal. Sign of the times, lijkt het.

Wel een van de weinige films waarin Diane Kruger goed haar ding doet. Niet dat ze een grote rol heeft in deze film. Kan ze overigens wel, je zou het niet denken - en meestal komt het er ook echt niet uit. Maar hier dus wel, en dat tussen alle andere acteurs door ook nog eens - en er zijn nogal wat namen bij elkaar gesprokkeld. Toch jammer dan weer dat een paar van de toch wat essentiële rollen - Agamemnon, Menelaos bijvoorbeeld - zo beroerd gespeeld worden. Het is kennelijk de beurt aan de Trojanen deze keer, en Achilles mag ook een beetje meedoen. Zo ver van de versie van Homerus ook - toch de 'echte' versie, je kan een lange discussie houden over wel of niet echt gebeurd maar dat is toch overduidelijk de enige ietwat authoritative source - als het daar al om gaat, het is tenslotte min of meer een sprookje. Misschien wat te ingewikkeld voor een vrijdagavond met alle gedoe eromheen. Nee, dan liever de simpele versie. Dan hoeven we tenminste dat hele boek niet te lezen - doe gewoon wat mooie jongens en een paar leuke blondjes - en ohja, doe Rose Byrne er ook nog bij voor de afwisseling. Geen godengedoe, dat ligt niet goed in de bible belt. Wel een hoop vechten en een fik hier en daar. En, wat zeg je, een *paard*??!?

Homerus voor beginners, de stripverhaalversie. New and improved.

Als een western in een ander jasje.

De rollen zijn mooi verdeeld tussen goed en slecht, je weet van te voren hoe het afloopt, de moraal is duidelijk en rechtdoorzee. Bekend terrein voor Eastwood, en hij maakt daar zoals vrijwel altijd alsnog een prettige en interessante film van. En hij speelt daarbij zelf nog de enige rol die ietsje van een nuance meekrijgt. Ook dat is hem wel toevertrouwd.

Verder, tsja, heel geloofwaardig is het natuurlijk niet. Maar dat hoeft ook niet voor dit genre.

Er blijken meerdere films gemaakt te zijn met min of meer dit plot. En om het even nog iets ingewikkelder te maken, zijn twee daarvan dan ook nog eens door John Wayne gespeeld - een met de makkelijk te onthouden titel True Grit (1969), en daarnaast ook Rooster Cogburn (1975). Beide heb ik denk ik ooit wel gezien, maar heel veel is daar niet van blijven hangen ben ik bang.

Deze remake (want er waren er nog wel wat) is op zich best aardig. Jeff Bridges overdrijft nogal, maar zijn personage is dan ook larger than life. Hailee Steinfeld is ook al geen voorbeeld van subtiliteit, ook van haar rol drupt het overdrijven af. Matt Damon daarentegen - vrijwel onherkenbaar - is vrij ongemerkt aanwezig, maakt ook weinig indruk. Barry Pepper dan weer wel - hij speelt vrijwel altijd bijrollen, maar wel erg goed vind ik.

Wat in de film wel heel erg ontbreekt is iets speciaals. Want zoiets verwacht je van dit stel regisseurs eigenlijk wel - dat is tenslotte waar ze naam mee gemaakt hebben. Komt er niet uit, en dat voelt toch wel als een teleurstelling. Een wat vlakke western met een overdreven held. Maar daar zijn er best veel van.

Aardig filmpje.

Gary Oldman oefent vast even op zijn rol in Leon, Tarantino probeert zijn dialogen uit. Daarbij dan een paar echt hilarische scenes, en een heleboel uit de hand gelopen geweld. Met een waslijst aan toen misschien nog niet allemaal zo heel bekende acteurs, maar nu achteraf gezien zeker. En ze hebben allemaal wat leuks te spelen eigenlijk. Neem bijvoorbeeld Val Kilmer even. Klein rolletje, nauwelijks in beeld, maar wel erg leuk.

Wat dan wat jammer is is dat er een lichtzoet jaren-80 zweem over de film ligt dat maakt dat het allemaal wat gedateerd overkomt. De blikkerige synthesizers op de achtergrond helpen daar ook nogal aan mee.

Maargoed, een aardig filmpje dus. Vooral eigenlijk om even bij te mijmeren 'hoe het later afliep' - met de acteurs en Tarantino, dan. Het einde van de film zelf is eigenlijk een beetje een teleurstelling.

Het verhaal vond ik wat vlakjes en wat flauw - er had wel wat meer diepgang, spanning of desnoods wat meer angel in mogen zitten. Dat gaat wel vaker fout met films die iets met waargebeurde zaken te maken hebben - niet dat bedenken beter is dan echt, of dat zo'n verhaal gemiddeld gesproken nou zo nauwgezet verfilmd wordt, maar het lijkt toch meestal wel iets aan de creativiteit van de makers te doen. En niet in de positieve richting.

Maar wel de eerste film in alweer veel te lang waarin ik me niet meteen ergerde aan het fenomeen James Franco. Kennelijk kan de man toch wel een beetje acteren, en zijn de maniertjes en trucjes die hij in veel films - vooral die met zijn groepje vaste matties - uithaalt niet het toppunt van zijn kunnen. En Johah Hill deed het ook niet slecht vond ik. Toch wel een paar puntjes waard, al vond ik het geheel nog steeds niet heel best. Twee etterbakken die elkaar een 100 minuten voor de gek houden, het voelde als nogal wat langer.

Er is iets enorm belerends aan de manier waarop deze film zich ontrolt - iets wat sterk doet denken aan de producties van de VARA in de jaren-80. Het is iets over de manier waarop je de wereld zou moeten beleven, de normalisatie van, eeh, wat 'normaal' zou moeten zijn. In dit geval wellicht ongerijmder en vergezochter dan ooit, maar toch is die Hilversumse spruitjesmeur onmiskenbaar. In de eindscene bijvoorbeeld, die is daar een erg sterk voorbeeld van.

Jammer, want voor de rest is het een alleraardigste film, en de hoofdrollen van O'Gorman en Benaddi zijn zo ongeveer perfect - en wat een super mooie en leuke meid is Benaddi. Verder is Howard een gepast ongepaste hork, is Savage grappig en onbevangen, en is Aubrey een mooie moeder die ook nog eens op haar filmdochter lijkt.

Het verhaal laat nogal wat deuren open, en niet alleen die in je gezicht dichtgeslagen wordt - ik bleef ook nogal wat op mijn honger zitten wat ze nou van hun werkstuk gingen maken. Maar ok, doe me dan maar een tweede deel om dat uit de doeken te doen. Want met alle spruitjesmeur is het toch wel een erg fijn filmpje.

Ik vond vooral het begin wat matig, maar na een halfuurtje of zo komt er toch wat beweging in. Niet allemaal ten goede, de plotwending richting het einde vond ik wat raar uit de lucht komen vallen - heb ik iets gemist misschien? En Cage, tja, hij zoekt niet bepaald de beste films uit, en gooit er af en toe met de pet naar lijkt het, maar in deze film is hij dan wel weer wat vermakelijk met zijn overacteren af en toe. Net als Wood, vooral in het begin vroeg ik me af wat Frodo nou in dit soort film te zoeken had, maar na een tijdje vervaagde die associatie.

Marginaal voldoende, meer is het niet, maar ook niet minder. Goed genoeg om een saaie avond mee in te korten.

Met zoveel enthousiaste berichten voelt het wellicht als een wat koude douche als ik het mijne toevoeg. Ik vond de film langdradig, vlak en weinig interessant gebracht, en zowel de hoofdlijn van het verhaal - het onderzoek en de berichtgeving daarover - als de achtergrond, de vermeend niet-integere houding van de journalisten pakten me niet echt. Het kwam meer op me over als een typisch Amerikaanse manier van volslagen doorgedraaid focussen op een kleine bijzaak, en daardoor de hoofdzaken buiten beschouwing laten. Zelfs de link naar de tijd waarin het geheel speelt - de herverkiezing van George W. Bush - wordt maar matig gelegd, en dat zou me toch moeten pakken, want ik was toen in de VS.

Vanzelf wel te stom voor woorden, als je de documenten ziet (ze zijn eenvoudig te googlen) valt onmiddellijk op dat dat niet van een typemachine gekomen kan zijn. Maar in plaats van te argumenteren dat het om de inhoud gaat, en dat de documenten misschien een kopie zijn... zoekt men dan allerlei onwaarschijnlijke uitvluchten. En over de waarheid gaat het al helemaal niet meer.

En ja, Blanchett speelt zeker mooi, dat moet zeker gezegd, maar het kan de film niet echt redden voor mij. Redford vond ik wat minder overtuigend, doet wel verdienstelijk zijn ding maar ook niet meer dan dat. En dan Stacy Keach, wat is die man oud geworden.

Waauw.

Jessica Biel is toch een erg interessante actrice. De ene keer levert ze een belabberde prestatie in een prul, de andere keer is ze geniaal in een schitterende film. Zo een is dit. Wel in een bijrol, want de hoofdrol is natuurlijk voor Kaya Scodelario, die een aandoenlijk mooi meisje met een schitterend karakter neerzet. Een mooie rol, en erg goed geschreven - door haar cynische, vuilbekkerige grappen heeft ze al na een paar minuten je hart gestolen.

Nou liggen dit soort half-romantische, half-dramatische absurde verhalen over breekbare en beschadigde mensen me meestal wel goed. Gewone mensen zijn tenslotte maar gewoon, en er is niet echt een interessante film van te maken - zoals in de tekst van Therapy?, 'happy people have no stories'. Maar ook in het genre is dit wel een uitschieter. Prachtig gefilmd in mooie frisse beelden, mooie locaties, een fijn traag tempo. Mooie soundtrack ook - ah, vanzelf, Agnes Obel heeft daaraan gewerkt. Fijn gespeeld, hoewel er ook wel een paar kleine schoonheidsfoutjes te vinden zijn is het geheel volstrekt prima. En, waar ik almee begon, Jessica Biel zet een echt opvallend goede rol neer. Kan ze dus wel. En Kaya Scodelario mag van mij ook vaker dit soort rollen spelen.

Jammer dat het surreële element wat weinig uit de verf komt, en dat het einde wat haastig aanvoelt. Toch laat de film je met een tevreden gevoel achter - het zijn maar schoonheidsfoutjes.

Christoph Waltz is een wat erg opvallende acteur - en dat is niet beslist een compliment of een goede eigenschap, maar eerder het gevaar dat hij door zijn aanwezigheid een film zover naar zich toetrekt dat het een negatieve lading krijgt. Zoals hier. En erger, Tom Hollander is ook zo’n acteur al is het misschien in iets mindere mate. Niettemin, in dit geval irriteert ook zijn aanwezigheid behoorlijk.

In contrast daarmee bijvoorbeeld Judi Dench, die in elke denkbare film kan rondlopen zonder onnodig de aandacht op te eisen. Toch een essentiele eigenschap voor een goede acteur, en Waltz en Hollander missen die kennelijk volledig. Terwijl, je verwacht het niet, zelfs een Cara Delevigne haar bijrolletje spelen kan zonder dat ze dat tot een reclamespot voor zichzelf maakt - wie haar herkend had mag het zeggen.

De film stelt verder narratief behoorlijk teleur met een gemakzuchtig romantisch plotje dat hoegenaamd niets met de titel van doen heeft. Jammer, misschien was daar iets interessanters over te vertellen geweest. De overdreven kostuums doen ook wat onwerkelijk aan, de zelfportretten van Rembrandt bijvoorbeeld doen toch geloven dat mensen er op hun doordeweeks een stuk gewoner bijliepen.

Some Asshole Walks Me To Class, in G Minor

Het sterke punt van de film is dat het verhaal qua idee origineel en fijn gevonden is. Aan de andere kant is het net een tikkie te rechtlijnig en te voorspelbaar misschien, maar de originaliteit brengt het zonder al te veel gemekker tot de helft, driekwart. Wat ook goed werkt zijn de cameo-achtig kleine rolletjes van Hoffman en Reno, als oude helden die nog even wat wijze spreuken mogen declameren als een soort aardse Yoda's.

Woodall speelt vooral in het begin best goed, maar overtuigt ook weer niet heel erg als pianist of stemmer, en richting einde wordt de gimmick ook wel wat te dun en lijkt het toch ook alsof zijn acteren daar wat beperkend in is. En ja, misschien is dat gewoon een vooroordeel, maar hij ziet er gewoon veel te klontig uit voor een pianostemmer of pianist. Pianoverhuizer, ja, maar stemmer of speler? En Liu kan dan misschien nog wel door de beugel als componist-wannabe, maar overtuigt me ook al niet heel erg met haar gedrag in die richting, al zegt dat misschien meer over mijn muzikant-kennissen dan over haar rol.

Veel erger is dat de boevenrollen zo nul-dimensionaal zijn ingevuld. Waar het concept verder best origineel is komen daar alle denkbare cliches weer terug, en op een veel te flauwe manier ook nog eens - het doet me denken aan de Comedy Capers, en niet in een positieve zin. En dat telt ook nog eens op naar de ontknoping, want die is echt wel veel te flauw. Een soort halfslachtige mix van een Shakespeare-achtig noodlot met veel te veel Hollywoodse happy ending en misplaatste schuldgevoelens. Jammer, dat had zoveel beter gekund.

Wat ook echt beter gekund, nee gemoeten had is de editing. Meerdere keren dat me opviel dat bij wisseling van standpunt de gehoorkap van Woodall toch net weer anders zat. Slordig, vooral voor zo'n plotding had dat toch echt strakker gemoeten.

Zo'n beetje het enige wat dan wel werkt, Woodall en Liu samen komt er voor mijn gevoel net te weinig uit. Ook dat lijkt toch gewoon een gemiste kans die zonder veel moeite ingekopt had kunnen worden. Het is niet slecht allemaal, echt niet, maar het had goed of zelfs geniaal kunnen zijn.

Best een leuk filmpje, hoewel wel erg voorspelbaar en in het begin wat langzaam. Dat geeft wel de kans om veel mooie plaatjes van de omgeving - een mooi stukje oerwoud en strand - en de mooie toekomstige slachtoffers te laten zien. En het einde is wat teveel gedoe in het donker, het zal wel spannend bedoeld zijn maar echt werken doet het voor mij niet. Toch best een vermakelijk geheel.

Tweede deel van een drieluik, en waar Page Eight me al erg goed bevallen was, lijkt Turks and Caicos haast nog sterker. Bill Nighy in een rol die hem op het lijf geschreven is, Christopher Walken daartegenover, en Winona Ryder op dreef als de mysterieuze femme fatale. En nog zo wat beroemde acteurs van mijn favorietenlijstje.

Het verhaal zit leuk in elkaar en brengt een boodschap die zowel geloofwaardig als slim in elkaar zit. Zonder spektakel of CGI-geweld toch een spannende film maken, het kan dus toch nog.

Mooie en met erg veel aandacht voor detail gemaakte miniserie. Doet me erg denken aan andere kwalitatief hoogstaande miniseries uit Duitsland, zowel qua stijl als van verhaal - hoewel het voorbeeld waar ik even aan denk - Heimat - niet zoals deze in Oostduitsland speelt. Deze dus wel. Ietwat ostalgie, want het gaat grotendeels over typisch Oostduitse zaken.

Deel twee vond ik wat minder sterk dan deel 1, en een deel van de verhaallijnen verdwijnen domweg of krijgen nauwelijks aandacht meer. Daardoor blijft de kijker wel met wat vragen zitten aan het eind - hoe zou het dan met die, en met die afgelopen zijn...

Het verhaal is nogal suf, het flauwe romantische plotje van een oorlogsfotograaf die wat te dicht op haar onderwerp komt. Erg cliché allemaal. En erg vlot verteld wordt het ook niet. Dat heb ik wel eens beter en leuker zien doen.

Moeder en dochter spelen dan wel weer goed, en dat helpt wel weer een heleboel. Qua beelden is het ook prima in orde. En het verhaal is, hoe flauw het ook is, toch wel ietwat indringend. En daarbij nog, ik kan een film met Binoche eigenlijk niet echt slecht vinden.

Oh en extra kudo's voor wie Larry Mullen Jr. herkent natuurlijk.

Weekje geleden toevallig Yoga Hosers gezien, en daarvan begrepen dat het een soort van tweede deel was van een serie van drie waar deze dan dus de eerste van is. Wel twee behoorlijk verschillende films, ondanks dat de dochters van de families Depp en Smith en de dappere detective Guy Lapointe in beide delen meedoen. Wel allebei ernstig absurd, hoewel deze dat net wat minder slapstick-achtig doet dan de tweede - en, ook wat onverwacht, vind ik Yoga Hosers een tikkeltje knapper nadat ik Tusk gezien heb - de absurde inside jokes zijn wat makkelijker te volgen in ieder geval. En Yoga Hosers is denk ik wel wat herkijkbaarder - van Tusk is het onverwachte en idiote van het plot toch wel een van de belangrijkste dingen.

Van de rollen in deze film was ik van Parks en Long eigenlijk niet zo heel kapot, moet me van het hart. De bijrolletjes zijn eigenlijk stuk voor stuk leuker. Met natuurlijk de Kill Bill Kid voorop.

Benieuwd wat het derde deel gaat brengen - tot dusver vond ik Kevin Smith erg wisselvallig, maar met deze films lijkt hij wel op een goed spoor te zitten.

Jackie Chan.

Daar verwacht je dan een fraaie vechtfilm met heel veel actie van, maar in plaats daarvan is dit dan een ietwat matig gelukte komedie. Dat zet een hoop mensen wel wat op het verkeerde been geloof ik... want zo slecht is het allemaal nou ook weer niet, vind ik eerlijk gezegd. Prettig vermaak waar je niet al te goed bij hoeft op te letten, want als je even niet oplet heb je niks gemist. Overduidelijk op geen enkele manier serieus bedoeld, en met plezier gemaakt - en dat straalt af op de kijker.

Mulisch.

Een wat idioot verhaaltje, in de vorm van een griekse tragedie - en dat wordt nog maar even breed uitgemeten voor diegenen die daar zelf niet opkomen. Maar erger dan dat, de al vaak besproken keus om Engels als voertaal te gebruiken pakt echt slecht uit. Van de locaties walmt de oerhollandse spruitjeslucht af, en de taal past daar absoluut niet bij. Had dan Amsterdams gesproken, of de film in London gedraaid.

Anthony Perkins is nog wel leuk, maar krijgt maar wat weinig tijd. En het wat ontevreden kijkende babyface van Sandra Dumas doet me niks. Dan valt des te meer het af en toe wat houterige acteren en de rare taal op. Bergen aan Zee klonk nog nooit zo vreemd.

Moralistisch gezeur zonder interessant verhaal.

Twaalf aapjes.

Deze had ik al een hele tijd liggen op de stapel 'binnenkort weer eens herzien', en vandaag was het dan zover. Indertijd was ik erg onder de indruk van Madeleine Stowe, en wellicht heeft dat toen wel een rol gespeeld waarom ik de film mooi vond - en beslist de DVD wilde hebben. Import uit de VS, want hier toen nog niet te krijgen, ik durf niet meer terug te zoeken wat dat gekost moet hebben.

Onverminderd actueel is wel het plotelement van de mens als milieuprobleem. Knap verweven in de structuur van de tijdreizen en de daardoor af en toe wat verwarrende van de hak op de tak springende lijn, en de wat onduidelijke manier waarop sommige personages soms wel en soms niet een belangrijke rol spelen in het geheel. Erg knap gedaan, en daarbij meer dan eens een herinnering aan The Fisher King. En ook qua cinematografie zie ik daar wel een gelijkenis in.

Zonder twijfel de beste rol van Bruce Willis - nou niet bepaald iemand die ik een karakteracteur zou noemen. Maar, eerlijk is eerlijk, geen speld tussen te krijgen, en qua casting precies op de juiste plek - ik denk niet dat iemand anders hier zou passen, en op dezelfde manier zo zou kunnen spelen op de rand van rauwdouwer, onzeker, gek en gestoord, geloofwaardig of doorgedraaid. Daarnaast dan de veel makkelijkere rol van Brad Pitt - die hoeft tenslotte alleen maar knetter te spelen, maar doet dat ook beter dan ik hem gewend ben te zien. En ja, dan Stowe - indertijd de reden om de film te willen hebben. Nu zie ik vooral dat ze wat moeite heeft om mee te komen. Maarja, een mooi smoeltje is het zeker.

Nog een woordje over de muziek. Een schijnbaar simpel deuntje op de trekzak lijkt het misschien, maar het werkt wel erg goed en blijft prettig hangen. Ook dat is precies goed. En het einde, tsja, daar is dan wel wat kritiek op van de tijdreiskenners, maar volgens mij klopt het toch best aardig.

Ondanks de slechte reviews is dit wat mij betreft best een aardig filmpje. Wel een beetje televisieachtig, maar er wordt goed geacteerd, het filmwerk is ok - wellicht cliche als je in Londen woont maar voor ons vastelanders niks mis mee. En het basisgegeven van door en door verrotte politici is behoorlijk actueel. Dat het plot daar wat rode haringen bij laat vallen is natuurlijk nooit fout. Ohja en het einde is natuurlijk ook wel wat erg cliche. Nouja.

Wellicht achterhaald.

De film draait over de scheiding van Hackman en Burstyn, en hoe moeilijk het wellicht nu is om je dat voor te stellen, in de vroege jaren-80 was het nog vrij zeldzaam dat mensen na een huwelijk van een jaartje of twintig gingen scheiden. Terwijl het nu zo ongeveer de gewoonste zaak van de wereld is, en de film vertelt ook een duidelijk verhaal waarom dat zo gaat.

De familieperikelen worden zachtjes maar ook wel voldoende opgelepeld, maar alle economische beslommeringen blijven genoegzaam buiten beeld. En wellicht is dat ook wel terecht, maar aan de andere kant is het ook wel een onderdeel van de scheidslijn liefde/relatie/economische binding waar in de praktijk altijd de problemen mee zijn. Wellicht was de gedachte dat de kijker dat wel voor zichzelf invult, wellicht was dat ook naief, want de film laat de angel daarmee wel wat erg gemakzuchtig in de bij zitten.

Blijft over een als gewoonlijk erg fraaie rol van Hackman, die alle denkbare diepte aan de situatie weet te geven met zijn houding, zijn nonverbale acteren. Zonder al te veel eigen inbreng laverend tussen de wensen en eisen van de vrouwen om hem heen, als de stereotype man die vooral op zoek lijkt naar minder gezeur aan zijn hoofd en zich niet al te goed bewust is van zaken als familie, gevoelens en toekomst. Of projecteer ik daarmee wellicht net iets meer dan wat de film daadwerkelijk bedoelt te brengen, zeg het maar.

Hoe dan ook, ik vond het wel prettig zij het vrij simpel kijkvoer, maar aan de andere kant is het ook wel echt een film waar de tand des tijds genadeloos werk mee gedaan heeft. Kan me nauwelijks voorstellen dat iemand van onder de, zeg, 40 hier iets aan vindt.

Een film met een al wat te oude Paul Newman, en ook het tempo is wat aan de geriatrische kant. Daar staat dan wel weer tegenover dat er erg fijn gespeeld wordt, en zo ongeveer de voltallige cast bestaat uit topacteurs die ook nog eens allemaal enorm goed bezig zijn - eervolle vermelding voor Giancarlo Esposito.

Een echte film noir, of ode daaraan kan ik er overigens niet in zien, daar is de hoofdpersoon te aardig en beschaafd voor.

Twilight op Netflix.

Tsja, je zal maar met de griep thuis zitten en niks te zien behalve Netflix, en het enige daarop is... de Twilight serie. Vanzelf indertijd al een glimps van opgevangen, maar deel 1 was toen echt al genoeg om door te hebben dat het bepaald mijn ding niet was - net als de meeste copycat navolging die deze serie daarna nog eens kreeg. Of wellicht begon het al met Harry Potter, en is dit al een copycat poging om een slaatje te slaan uit de plotselinge populariteit van het geschreven woord met een film erbij om het wat lucratiever te maken.

En dan moet ik toch wel even terug in de tijd - zoals ik deze film toen gezien heb was me daarvan bijgebleven dat ik het op zich wel een vrij frisse en nieuwe benadering van het high-school genre vond, en dat vooral het bakvissig kwezelig verlangende erin me tegenstond. Wellicht doordat ik dat nog in mijn hoofd had viel me dat deze keer niet op - maar vooral dat Kristen Stewart er maar zo moeizaam bijloopt en haar acteren zo flauw en mat is. Ondertussen, toch alweer 12 jaar later, heeft ze het toch wat makkelijke mainstream genre achter zich gelaten en een heel aantal mooie rollen in veel kleinere films gespeeld - een naam geworden die niet misstaat in een filmhuis. Daarmee vergeet je dan dat ze ook ooit eens ergens begonnen is - maar dan nog, even terugzoekend, het was toch ook bepaald haar eerste rol niet.

Veel erger wordt het dan als de jongens er bij komen. Wellicht dat ik daar al helemaal buiten de doelgroep van zoete koek etende bakvissen val en het daarmee uberhaupt niet aan mij is om te begrijpen... maar amai, wat een onwerkelijk lelijke koppen hebben Pattinson en Lautner hier, met een beetje hulp van de grime. En erger nog, wat een moeizame vervelende karakters krijgen ze te spelen. Toch niet echt te begrijpen dat zo'n Bella daar dan ademnood van krijgt. En dan Anna Kendrick nog - het lijkt er nog het meeste op dat ze gecast was als de cliche vriendin, maar er in de verwarring niet meer aan gedacht is dat ze ook iets te doen moest hebben. Beeldvulling zonder inhoud.

Daarmee ook de opmaat naar het grootste issue van de film - het verhaal. Het vampieren en weerwolf genre is een eerbiedwaardig en serieus iets, met een heleboel geschreven en ongeschreven regels die niet zomaar even ongestraft genegeerd kunnen worden. Een daarvan, en wellicht de belangrijkste, is dat het niet echt de bedoeling is om er iets al te serieus van te maken, het moet leuk blijven - en daarin faalt deze vertelling en daarmee ook de film jammerlijk. En een andere is dat er wel een zekere mate van geloofwaardigheid nodig is - even los van de onlogica van het vampierendom zelf al dan. En ook daar verdient dit geval 0 van de 10 punten. En wat er dan overblijft? dat is dat de auto van Bella belangrijker is dan de uitdieping van haar karakter, en dat het hebben van een vriendje belangrijker is dan het hebben van datzelfde karakter. Style over substance, gevoel zonder poezie, empathie door osmose. Of wellicht beter uitgelegd: ik hoor gewoon echt niet bij de doelgroep.

Kortom, met frisse moed door naar deel twee!

Breaking Blurp.

De lange zit van vijf delen Twilight bijna ten einde, knaagt de vraag of ik langzamerhand afgestompt begin te raken of dat dit deel echt beter is dan de vorige. Zeker is wel dat de paar positieve puntjes zo opvallen dat ze onevenredig veel aandacht krijgen. De grappen van Charlie tijdens de bruiloft, het liedje aan de aftiteling, en alweer een cameo-achtig korte maar leuke evil Michael Sheen - en dit keer wel weer op de lijst op IMDB. Tsja, als ze de 'unsavory man' al vier keer opnemen, dan kan Aro niet meer vergeten worden vanzelf.

Wel ergerlijker dan ooit weer het moeizaam over-hormonale gedoe van de boys en de walgelijk gristelijk-traditionele moraal die Meyer als ware het mest overal in injecteert - waar dat in deel 1 en 2 nog niet zo heel erg opvalt, wordt het langzamerhand erger en tot misselijkmakend aan toe. En erg kwalijk, gezien de kwetsbaarheid van de doelgroep voor dit soort idioterie.

Verder volgt de film wel weer het gebruikelijke patroon - veel te lang, veel te weinig inhoud. Even een paar minuutjes aan het begin, een paar minuutjes halverwege en net voor de titelrol - meer heb je eigenlijk niet nodig om het hele verhaal mee te krijgen. Zonde van m'n tijd eigenlijk dat ik het geheel heb uitgezeten. Maar, het goede nieuws is dat m'n griepje haast weer over lijkt te zijn. Zometeen even een half litertje O-negatief, en vanavond nog een laatste deeltje Twilight om de laatste bacillen weg te jagen.

The mother of all meh.

Even los van dat dit laatste deeltje dan eindelijk, maar nog steeds langzaam, langzaam, langzaam naar de grote ontknoping toe kruipt... maar welke ook alweer. Want Bella is al vampier, en dat bleek mee te vallen. En het kind is er ook, en dat was ook al minder eng dan de gemiddelde aflevering van, ehh, nouja zo’n serie. Dus waar ging did ook alweer over? ohja, we hebben de Volturi nog. En in plaats van dat die gewoon evil zijn, hebben ze nog een excuus nodig ook - en het voelt een beetje aan als de weapons of mass destruction.

Wel zo ongeveer het enige pluspunt van de film - Michael Sheen met zijn evil grijns. Want verder is het vooral doorzitten en ergeren, en dan vooral aan de trieste cgi, de liefdeloos afgeraffelde beelden, en het ergste - de moraal die Stephenie Meyer aan het jonge grut opdringt. Sex voor het huwelijk bah, vies, en als het voor de lol is in plaats van om kindjes te maken, bah, vies, eng. Maar als iets je niet zint meteen met je vuisten gaan praten, dat is dan weer helemaal prima. En ziekelijke parasitaire driehoeksrelaties al helemaal.

En hebben we dat allemaal gehad, dan komt de grote ontknoping. Alsof de vampieren en de hondjes per ongeluk een overgebleven script van de X-Men hebben gekregen - je raakt gewoon de tel kwijt van wat ze nu ineens weer voor trucje extra kunnen. Maar aan de andere kant, als je ze gewoon allemaal in een spleet gooit, dan komen alleen de goeie daar weer uit. Magisch filter, zoiets zal het zijn. Maar ook dat maakt allemaal niet uit, en aan de alweer bijster slechte beelden heb je je dan voor niets geergerd, want het is allemaal niet echt.

Dan nog wat enorm slecht greenscreen gedoe, en je staat buiten. Het medium film grondig verpest voor een hele generatie - ik krijg gewoon medelijden met de doelgroep, want die is jarenlang voor de gek gehouden en opgehypet met deze troep - en wijsgemaakt dat dit het beste was wat Hollywood te vertellen had. Echt niet fraai. Al moet ik ook zeggen dat er in het eindgevecht toch wel een aantal erg ongemakkelijke parallellen met Game of Thrones te vinden zijn (nee, daar was ik ook niet zo kapot van).

Maar gelukkig zit dit zaakje er weer op, en mijn weekje ziek aan de buis gekluisterd lijkt ook weer voorbij. Hup, naar buiten!