Trouble in Mind (1985)

Een beetje vreemd, maar wel lekker.

Toch enigszins vreemde film. Carradine verandert plotseling in de film in een soort travestiet.

Bloedige, onverwacht, harde scenes. Veel hoeren met voornamelijk blote borsten.

Maar ook een psychologisch drama van een man die na jaren uit de gevangenis naarstig op zoek is naar genegenheid (van een vrouw).

Sfeer sfeer sfeer.

De film doet het voorkomen alsof we met Hawk mee moeten leven, de coole gast die uiteindelijk aan het langste eind zal trekken. Alle andere personages zijn idioten. Feit is echter dat Hawk een egoïstische eikel was. Hoe dat jonge grietje hem aanbad was moeilijk te geloven. Alle bad guys waren sowieso idioten. Verhaal had niet veel inhoud. Al met al een zeer matig filmpje.

"There's always a war somewhere."


De film is ge-set in een lichtelijk dystopische stad genaamd Rain City (en dat kan je dan het beste filmen in Seattle) en heeft een aantal aardig bonte personages all over de place. Kristofferson ziet er soms uit als een magere Orson Welles met z'n grote hoed en jas. Carradine verandert doorheen de film langzaamaan in een Brian Setzer on acid en er zijn nog wat meer normaal uitziende mensen, maar ook plenty weirdos. Een tijd lang vroeg ik me af waar het allemaal heen moest; personages doen nogal wat onlogische dingen en Hawk was bij momenten gewoon een nare vent (de verkrachting van Wanda), ook al is er die zware innerlijke strijd die ten grondslag ligt aan zijn gedrag.

Het is allemaal wel te doen een tijd lang, maar dan gaat de film in een hogere versnelling, met wat bloederig geweld, een werkelijk absurde en geweldige shoot-out en net de juiste accentjes in de finale uitkomst (Hawk is de redder, maar vertrekt toch en Coop leert een lesje, maar gaat toch het leger in). Niet wat ik verwacht had, maar wel op z'n plaats.

Het drama in de film voelt niet erg oprecht aan, maar heeft wel een speciale plek in het geheel in dit werkje met een knipoog en een bijpassende kitscherige atmosfeer (saxofoon is hier wél okay en op z'n plaats). Misschien het beste te bezien als een soort van (anti)superheld sci-fi flick met love story, dat de overgang van de '70s naar de '80s wil belichten.


Een nette zeven.

Marianne Faithfull.

Haar liedjes aan het begin en einde van de film zijn zo ongeveer het enige wat klopt. Als de film niets meer was geweest dan anderhalf uur testbeeld met die liedjes aan begin en eind was het resultaat even zinvol, even geldig, even mooi geweest.

Maar in plaats van een uurtje rustig testbeeld kijken krijg je een rariteitenkabinet, een film die alle kanten uit zwalkt en nergens in de verte het gevoel geeft ergens heen te willen - laat staan daar te komen. Gespeeld door een Kris Kristofferson die ook al geen idee lijkt te hebben waar het heen moet, Keith Carradine die meer tijd bij de grime dan bij het plot doorbracht, Singer die naar de speciale Oscar voor de meest wezenloze rol ooit dingt. Oh, en Genevieve Bujold, die verrassend en eigengereid leuk is - als enige in de hele film eigenlijk.

De eerste film die ik van regisseur Alan Rudolph zie - van de 25 credits die hij kennelijk heeft, of is het een pseudoniem van Alan Smithee. Je zou het haast denken.