Meningen

De eerste man op de maan, Beethovens negende, de appel die op het hoofd van Newton viel, zomaar wat belangrijke momenten uit de geschiedenis van de mens. De release van deze film kan daar bij.

Een zeldzaam meesterwerk dat alleen haar gelijke vindt in dat andere epos van Sergio Leone. Het summum van de filmgeschiedenis, gevangen in de laatste tien epische minuten; het duel tussen Henry Fonda en Charles Bronson. Tien minuten waarin je vergeet hoe je moet ademen, waarin het zweet uit je oksels gutst en waarbij je achteraf je handen rood geknepen blijkt te hebben. Tien minuten als ultiem slot van de ultieme film.

De ultieme film..

.. waarbij je tranen met tuiten huilt bij de aankomst van misschien wel de mooiste vrouw aller tijden, Claudia Cardinale. Geen melodrama, maar oprechte emotie, ondersteund door de beklijvende klanken van Mr. Score himself, Ennio Morricone.

.. waarbij iemand als Charles Bronson met één gezichtsuitdrukking zoveel kan vertellen. Hij hoeft geen woord te zeggen en toch vertelt hij genoeg om jou je neus helemaal tegen het beeldscherm aan te laten drukken.

.. waarbij Sergio Leone film tot ultieme kunstvorm verheft door beeld en geluid naadloos met elkaar te combineren. De kunst van het weglaten in optima forma.

De emotionele rollercoaster die Once Upon a Time in the West heet biedt de ervaring van je leven. Een kleine drie uur lang wordt je aan de hand genomen in de wondere wereld die film heet, in haar puurste schoonheid. Een unieke ervaring die je je hele leven bij zal blijven en bovenal een ervaring waarin je tot op het bot geroerd gaat worden.

Een ongekend, onevenaarbaar, buitenaards goede speelfilm. Als dat ene muziekstuk waarbij je staat te janken vanwege de goddelijke pracht. Onverklaarbaar ook, want hoe kan een andere sterveling, een medemens, zo een ontroering teweegbrengen? Erg zweverig allemaal, maar een oncontroleerbare blijdschap komt er tot je.

Als ik Once Upon a Time in the West kijk, weet ik weer waarom filmkijken zo’n passie is. Ik weet dat ik hoogstwaarschijnlijk nooit een film ga vinden die net zo goed is als de twee epossen van Leone. De emoties die loskomen bij het bekijken van die films zijn absurd, exceptioneel en hartverwarmend tegelijk. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit mag en kan ervaren. Ik ga door met films kijken, omdat ik ooit dit gevoel nogmaals hoop te ervaren. En dan zijn al die kutfilms het allemaal volledig waard; zolang ik dit zielsgelukkige gevoel ooit nog één keer mag vinden.

Hier gewoon gevonden bij de FAME, het is inderdaad allesbehalve een obscure film.

De pseudo-documentaire werkt aardig en wordt volledig gedragen door hoofdrolspeler Ben. De manier waarop dergelijk geweld als amusement gebruikt wordt, is eerder hilarisch dan schokkend. Ik lees hier nu opeens dat het een aanklacht zou moeten zijn? Ik zou eerder zeggen dat in deze film het tegenovergestelde bewerkstelligd wordt...

Uiteindelijk heb je alles wel gezien, gooit hij er nog wat pseudo-intelligente levenslessen uit en heb je op wat grappige scènes weinig hoogtepunten gezien.

Die film heb ik gisteravond (puur toevallig) ook gekeken. Die link zie ik toch niet echt. "Aanklacht tegen 'de staat', erg tijdsgebonden ook wel" vs. "Zwarte komedie die toch vooral knullig is".

Overduidelijke 13-in-een-dozijn film. Groepje jongeren gaat naar het bos en worden een voor een vermoord.
Het enige 'orginele' hiervan is dat het dmv een ziekte (fever) gebeurd.

Ook in het donker en 's nachts kijken hielp niet.

Af en toe nog wel spannend, maar over het algemeen te voorspelbaar. Leuk geprobeerd dat open einde, maar het kon mij niet heugen.

Verder dan een 1,5* kom ik niet.

Treffend omschreven. Die laatste 2 minuten sloegen echt nergens op.

Sowieso slaat het verhaal nergens op. Van de labiele 911-operator die zelfstandig een seriemoordenaar gaat zoeken tot aan de man bij het tankstation die denkt met een stanley-mesje een man te kunnen pakken die overduidelijk een meisje gekidnapt heeft. En zo kan ik nog tig voorbeelden noemen van een bizar ondoordacht plot.

Het idee van de seriemoordenaar en zijn beweegredenen zijn nog wel aardig bedacht, maar ontstijgt toch eigenlijk ook nergens de gemiddelde CSI-aflevering. Het hele gedoe om het telefoon traceren sloeg ook nergens op.

Enfin, de plot mag dan waardeloos zijn, met goede acteerprestaties en een degelijk audiovisueel spektakel zou je er makkelijk een voldoende uit slepen, maar alles blijft zo enorm oppervlakkig. Typisch Hollywood. Vooral dat gemekker steeds van zowel Halle Berry als Abigail Breslin. Waarom moest zij eigenlijk ontvoerd worden en niet haar veel lekk… knappere vriendin Autumn (Ella Rae Peck)? Had ik al gezegd dat het plot nogal slecht was? Verder nog wat standaard Hollywood-trucjes, maar eerlijk is eerlijk, het ziet er prima uit. Eigenlijk ook het enige positieve aan deze film is dat het visueel prima verzorgd is.

Je wilt wel weten hoe het afloopt, maar ik merkte wel dat ik op het moment dat Halle Berry zelf op zoek ging ik af en toe meer aandacht kreeg voor de informatie op mijn bak ijs (Ben & Jerry’s Strawberry Cheesecake bevat 250 kcal per 100 gram) dan voor de film.

Conclusie: Karma Chameleon blijft een leuk nummer!

Noch grappig, noch eng, noch schokkend. Wel saai, saai en saai. Ik wist van tevoren eigenlijk al dat dit niet mijn ding is, maar ik wilde wel eens een Cannibal-film gezien hebben. Ik kwam toevallig op deze toen ik zocht naar dé Cannibal film (Holocaust uiteraard), dus dacht ik what the hell, hoeveel zou het uitmaken?

Dit is echt bagger van het laagste niveau. Dit soort films liggen onder de onderste plank. Soms zijn er van die films die (onbedoeld) lachwekkend slecht zijn (bv. Diary of the Dead en 300), maar dit is echt niks. Het acteerwerk is om te huilen. Net zoals de muziek overigens (die openingsscène ).

Het eerste half uur ben ik (mentaal) een stuk of 30 keer in slaap gevallen. Ik heb meer gedacht aan andere dingen dan aan de film. Het uur daarna was minstens even slaapverwekkend. Allemaal verwacht en dus ben ik blijven kijken in de hoop dat hetgeen waar de film om draait beter zou zijn.

Niet dus. Het zijn zeker heftige scènes, maar die door hun knullige uitwerkingen ten onder gaan. De kop waarmee hij dat oog uitsteekt, dat soort knulligheden. Elke scène wordt wel verpest door iets dergelijks. Die switches naar die scènes in de stad gingen ook nergens over.

Naja, ik heb hem gekeken en daarmee m'n horizon verbreedt, maar daar houdt het ook bij op...

Om af te sluiten een heerlijk stukje dialoog:

Mike, you didn't have to do that.

Why'd you kill her, you bastard?

Get off my case, motherfucker!

Scorsese has done it again! Met Cape Fear heeft hij één van de beste thrillers ooit neergezet. De toon wordt gelijk al gezet met de bekende, op Hitchcock gebaseerde, bombastische muziek. Daarna laat de film je niet meer los.

Na het spectaculaire en imponerende begin volgt even een stukje waar je doorheen moet komen. Het is zeker geen straf om naar te kijken, maar ik had wel zoiets van: 'Kom op, nu naar het spannende deel!'
Wat volgt is een stukje waarbij je morele bewustzijn erg op de test wordt gesteld. Is hij nou wel zo gevaarlijk? En is het nou nodig om hem op te ruimen? Door die verkrachting, werd die keuze wel ingevuld, maar tegen het einde begon ik toch te twijfelen. En dat is dus heel knap dat je, zelfs na een verkrachting, nog gaat twijfelen of iemand wel echt slecht is. Chapeau Scorsese!

Het einde was bloedstollend spannend en die vele (kleine, maar zeer vermakelijke) plottwistjes werkten daar zeker aan mee. Het enige jammere vond ik de overduidelijke voice-over. Dat was wel jammer. Ook de onoverwinnelijkheid van Cady was niet echt een plus. Dat waren wel twee punten waar ik aan moest wennen en het zijn van die punten die mij beletten de volle mep te geven.
Wel een prachtig gegeven was de muziek. Van die geweldige muziek, zoals je die alleen nog in de beste thrillers tegenkomt. Zoals ik al eerder aangaf, Hitchcockachtig. Cape Fear is een uitstekend voorbeeld van Scorsese's liefde voor Hitchcock.

Eén van de beste thriller die ik ooit heb gezien en ook lichtelijk onderschat. Zo zie je ze zelden!
4,5*

Vandaag zijn we hier voor M&O met school naar toe gegaan. Het was wel 's ochtends (8.30), dus dat had deze film niet mee. Film verloopt iets te langzaam om 's ochtends te bekijken.

Dat terzijde gelaten en naar de film zelf gekeken. Hij brengt een paar ijzersterke punten naar voren! Natuurlijk is het allemaal wat overdreven, maar ik denk toch dat een groot deel ervan waar is. Het is eigenlijk niets nieuws, maar hij brengt het duidelijker naar voren dan wie dan ook. 'Prachtige' beelden afgewisseld met messcherpe analyses. Niks op aan te merken.

Leuk hoe hij muziekjes gebruikte van bekende(re) films. Godfather, Clockwork Orange & Hitchcock-achtige muziek. Ik heb ze allemaal gehoord. Af en toe zat er zelfs nog wat humor in. Subtiele humor en niet van die humor die totaal ongepast is bij dit soort onderwerpen.

Roosevelt was me er eentje. Wat een man met een enorm charisma. Raar gevoel kreeg ik tijdens zijn speech aan het land. Eindelijk een goede president.

Hoe dan ook, het blijven Amerikanen en het zal nooit echt goed komen.

Docu krijgt een 4,0*, omdat het een sterke documentaire is, maar af en toe verlies je de aandacht en interesse.

Aardige film, maar uiteindelijk een te hoog pseudofilosofisch gehalte. Het moralisme lag er veel te dik bovenop en er is nogal wat aan te merken op het verhaal, dat nogal ongeloofwaardig is. De film oogt een beetje als een goedkope truc om diepgang te veinzen. Wat strak geschoten scènes (zoals in het verlichte park) doen mij eerder vermoeden dat dit een veelbelovende jonge regisseur is met groeipotentie dan een gevestigde regisseur in de nadagen van zijn carrière.

Door sommigen genoemd als opvolger van Scarface. Nou zie ik wel wat overeenkomsten, maar zo'n uitspraak is veel te veel eer voor deze matige film. De film is meer drama dan misdaad vind ik en er was het soort drama wat ik bijna nooit hoogstaand vind. Hij heeft een oppervlakkige, voorspelbare relatie met Gail en dat komt de film niet ten goede. Het verhaal is ook veel te voorspelbaar en dat is jammer.
Sowieso heb ik het wel gehad met die gangsterfilms merk ik de laatste tijd en ondanks de relatief korte speelduur ging hij me op den duur vervelen.

De 'gangsters' vond ik weinig inhoudend en niet zo overweldigend als de personages in de betere films in zijn soort. Carlito's Way is voor mij dan ook een mislukte gangsterfilm waar teveel drama in zit en waar het gangstergehalte te laag is.

De eindscène red dan ook veel. Nog wat actie en de eindscène waarin je ziet dat hij neergeschoten wordt was dan weer wel goed. Het You Are So Beautiful is mij ook een raadsel.

2,5* voor een matige film die het allemaal net niet is.

Gisterennacht had ik mijn eerste poging gewaagd aan deze film. Door het tijdstip ben ik slaap gevallen. Vandaag heb ik dan maar de herkansing gedaan. En blij toe!

De film zit vol met spanning, drama, muziek en af en toe wat komedie ("Are my eyes really brown?" ). Totaal niet wat ik verwacht had. De film is echt een totaalplaatje.

De dialogen waren ijzersterk. Mede doordat Boghart zo goed speelt, de hele cast overigens. Totaal niks op aan te merken op de cast.

Ook de muziek was geweldig. En dan heb ik het niet alleen over Ray, die prachtig speelt. Maar door de hele film heen speelt er geweldige muziek die de sfeer nog maar eens benadrukken.

Als laatste wil ik nog even een scène noemen. De scène waarin de Duitsers aan het zingen zijn en de Fransen er overheen gaan met het prachtige La Marseillaise.

4,5* voor een geweldige klassieker die ik zeker nog een keer ga kijken in de toekomst. Het enige wat ik miste was het WOW!-gevoel op het einde.

Ik had er zoveel van verwacht, want ik hou van dit genre en Goodfellas was al een prachtige film!

Jammer dat mijn verwachtingen maar deels uitgekomen zijn.

Joe Pesci uiteraard een schitterende rol, ik krijg steeds meer respect voor die man. Wat kan die acteren!

Robert de Niro vind ik altijd wat stijf acteren en hij komt altijd zo saai en passief over. In Goodfellas vond ik dat minder erg, maar hier viel het me echt op.

De snelheid werd er flink uitgehaald door dat commentaar de hele tijd. Vooral door de Niro, hij praat zo sloom. Pesci praat nog lekker vlot, maar het commentaar geven tijdens een film moet niet de overhand krijgen!

Voor de rest wel een goede film, maar iets teveel slappe dialogen vind ik.

3,0* + 0,5* voor de mooie uitvoeren van House of the Rising Sun.

Nog even een quote:

'I mean, you gotta have the hole already dug before you show up with a package in the trunk. Otherwise, you're talking about a half-hour to forty-five minutes worth of digging. And who knows who's gonna come along in that time? Pretty soon, you gotta dig a few more holes. You could be there all fuckin' night.'

Begon vooraf erg goed. Vietnamfilms doen het meestal erg goed bij mij. Maar de film vervalt zo vaak in clichés dat het bijna schandalig is. Zeker van een regisseur als De Palma verwacht ik echt beter. Een flinterdun verhaal met alleen maar cliché personages. Ook die "speeches" die hij de hele tijd gaf. Echt té pro-Amerikaans. Af en toe nog wel wat scènes die kracht hebben, maar over het algemeen een povere film die niks te bieden heeft buiten het bekende Vietnamaanbod (Platoon, Apocalypse Now etc.). Keek wel lekker weg, maar daar is alles mee gezegd.

Ik had al heel lang geen Spielberg meer gezien en er stond in de Quest een artikel over Frank (aanrader!), dus toen ik deze, puur toevallig vorige week gekocht, in de kast zag staan, was de keuze snel gemaakt. Natuurlijk is het geromantiseerd om het verhaal aantrekkelijk(er) te maken. Wat in mijn ogen overigens niet nodig was, het verhaal staat op zichzelf ook al als een huis. Toch heeft deze versie ook wel een leuke sfeer. Luchtig, grappig en toch ook wel spannend.
De scène waarin hij les geeft, die waarin hij een patiënt moet behandelen en de scène waarin moeder wel even de schade zal betalen. Het is een kleine greep uit de opstapeling van geweldige scènes waaruit Catch Me If You Can bestaat.

Knock-knock.
Who is there?
Go fuck yourself!

Zeer geslaagde film. 4,0*

P.S. Op mijn hoesje stond overigens 95 minuten, dus ik keek wel even raar op toen hij pas na 135 minuten klaar was. Mijn vader had een simpele theorie: 95 minuten = 1 uur, 35 minuten. Hier is dus iets fout gegaan in de communicatie, denk ik.

Aardige film, verder niks speciaals. Verhaal gaat heel makkelijk. Hij klimt wel heel makkelijk bovenop. Het was allemaal wel erg toevallig. Het begon ook wel redelijk, maar werd op een gegeven moment eentonig en saai. Zo eentonig en saai zelf dat ik maar voetbal ben gaan kijken, omdat ik anders in slaap zou vallen.
Daarna werd het wat beter, maar het wordt pas echt vermakelijk zodra bekend wordt dat zijn vrouw dood is. Hel barst los en het wordt eindelijk echt interessant.

3,0* voor een simpele, doch vermakelijke film

Ook ik vond het accent van die leider erg storend in het begin en totaal functieloos...

Aardige film. Weet nergens echt te overtuigen, maar kijkt wel lekker weg. Het verhaal is wat pover. Het zorgt wel voor spanning, dat zeker, maar achteraf blijf je toch met een leeg gevoel achter. Af en toe wat mooie shots, maar soms ook echt slechte shots waardoor het amateuristisch lijkt. Acteerwerk, van met name Owen, overtuigde ook niet altijd.

Het was af en toe teveel op de automatische piloot en te standaard.

Ik had hier toch veel meer van verwacht. Verhaal pakte me niet, personages konden me niet boeien en dan wordt het toch al gauw een lange zit. Enige echte pluspunt was de muziek, prachtig.

Eigenlijk is alles daarmee gezegd. Kort, maar krachtig zullen we maar zeggen.

Wat een enorm slechte film is dit, zeg. Chocolate leunt volledig op 2 dingen: Het verhaal en de vechtscènes. Het eerste is nog wel ok, wel wat standaard en weinig om echt goed te vinden, maar het is niet storend ofzo. Maar die vechtscènes, mijn god, wat slecht. Buiten het feit dat haar gewrichten blijkbaar van staal gemaakt zijn, moeten dit wel de slechtste "bad" (grapje, zeker?) guys zijn die ik heb gezien. Alles wat ze gooien naar haar gaat gewoon langs haar heen (nee, niet omdat ze er omheen draait), elke keer als ze slaan staan ze op een dusdanige afstand dat ze nog geen deuk in een pakje boter zullen slaan. Zelfs de (overigens dramatische) montage was van belabberd niveau. Ook hadden heel veel volgens mij opeens de behoefte om als een malloot te gaan springen. Daarbij duren de meeste vechtscènes ook nog te lang. Maar de vechtscène is natuurlijk niet compleet zonder het "oeh! ah! oei! hie! ho! etc.". Nu heb ik echt niks tegen onrealistische vechtscènes, zo op z'n tijd kunnen ze zelfs geweldig zijn, maar dit is echt zo ver voorbij het foute stadium.

Ook ben ik sinds Hotaru no Haka niet meer zo'n irritant personage tegengekomen. Dat gejank en gekrijs van dat mens... .

Wat een schijtfilm... Hooguit 2 of 3 leuke momenten die deze film redden van het absolute dieptepunt.

Best een aardige film. Met name het begin met de gevangenisscènes deed me echt denken dat ik een heerlijke film te zien zou krijgen. Helaas brokkelt het daarna wat af. Eigenlijk is alles al gezegd. Een geweldig personage vol met gortdroge (zwart-)absurdistische humor. Heerlijk. Helaas is de uitwerking toch niet helemaal je van het. Veel scènes die qua impact te kort komen en waar je achteraf niet echt met een geweldig gevoel op terugkijkt ("Dat was me een scène!"). Toch scoort Chopper een hele makkelijke voldoende, omdat het gewoon een geweldig personage is en er een aantal sterke scènes in zitten.

Heerlijke feel-good movie! NIET! Wel een prachtige film. Niet zozeer het onderwerp, maar het wordt uitstekend naar voren gebracht.

Wat maakt de film nou zo goed? Een goede vraag.

Natuurlijk de vele actiescènes, maar ook de dialogen zijn natuurlijk sterk. Zo nuchter als ze praten, terwijl ze in zo'n penibele situatie zitten.

Wel veel over the top moet ik zeggen, maar dat kan eigenlijk niet anders met dit onderwerp.

En dat interview op het einde, geeft maar weer aan dat het verhaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

Ik heb wel twee opmerkingen over de film:

- Die bijnamen vond ik een beetje raar (Wortel, Biefstuk). Waren dat de echte bijnamen of heeft de ondertitelaar zelf wat leuke namen bedacht?

- Die scène waarin dat kind iedereen neerschiet en dan nog gaat lachen ook, vond ik een beetje raar.

Op z'n minst een 4,5!

Beetje overdreven hoog in de top 250, maar dat komt door mensen zoals ik die een 4,5 (of hoger) stemmen

Niet veel woorden aan vuil gemaakt. Disney heeft weer eens een topprestatie geleverd. Wat is het toch een legendarisch bedrijf

Mooie film die geen moment verveelt. Ik heb het over het algemeen niet zo op trage cinema (althans, niet het soort zoals Cirkus Columbia), maar hoewel allesbehalve indrukwekkend, toch een constant niveau. Was het de situatie die mij interesseerde, speelde de acteurs zo goed of toch een film die op elk gebied wel aardig scoort? Dat laatste is toch wel mijn beste gok. Nergens had ik het idee naar een onbekende parel te kijken, maar evengoed nergens het idee naar een doorsnee film te kijken.

Naar het einde werd het steeds sterker, met in het bijzonder de eindscène.

Het pakte me... bij vlagen.

Een kijkje in het leven van Charlie Foster Kane. Waarschijnlijk één van de best uitgewerkte filmrollen die ik ooit heb gezien.

Het liep iets anders dan ik had verwacht. Dat is niet negatief bedoeld, het pakte heel goed uit. De 'romances' tussen Kane en zijn vrouwen, de manier waarop hij zich naar de top werkt en de manier waarop hij zijn leven vergooid heeft. Deze film is een perfect voorbeeld van het bekende spreekwoord: Geld maakt niet gelukkig.

Mooie muziek, prachtige setting en het zwart-wit laat de emoties nog sterker naar voren komen. Niet te veel over zeggen en gewoon kijken.

Chapeau Welles!
4,5*

Uitstekende film. Laat erg goed de staat van Peter zien. De film zit vol met beklemmende, indrukwekkende, meelijwekkende en bovenal prachtige scènes. Vooral op audiovisueel vlak is deze film een parel. Het enige 'probleem' is dat de film nergens echt goed wordt. Geen 'klap in je gezicht'-scène, geen kippenvelmomentje en geen scène met het bekende WOW-gevoel. Misschien komt die nog in de toekomst.

Voor nu een 4,0*

P.S. die nagelscène, brr... dat die zo expliciet in beeld gebracht is.

Nadat ik het boek heb gelezen nu dus ook de film (weer) gezien. Allereerst wil ik opmerken dat dit sowieso de meeste bizarre film is die ik ooit gezien heb. Als ik één film niet snel zal vergeten, zal het deze zijn.

Voor sommigen een oversekste, vage film. Voor anderen een waar meesterwerk.

Je zit er vanaf de eerste seconde in. Wat een rare kop heeft die Alex. Het is bijna eng. De muziek zit er ook al vanaf seconde één bij. (Eigenlijk al bij het dvd-menu).

Dan beginnen de 'ultra-violence' scènes. Zelfs 40 jaar later zijn de beelden nog steeds schokkend! Dit eerste deel is voor mij bedoeld als puur vermaak.

Daarna krijg je het tweede gedeelte. Hier wordt een belangrijk iets verteld en ik merkte dat heel veel dialogen letterlijk uit het boek over genomen zijn. Is geen minpunt, maar vond het wel grappig.

En natuurlijk het slot. Hier komt de werkelijke genialiteit van A Clockwork Orange naar voren. Van plottwist naar plottwist.

Sommige stukjes voorlopen in mijn ogen toch nog iets te traag om de volle mep punten te krijgen voor deze film.

4,5 blijft staan, maar het is nu wel een iets dikkere 4,5 geworden

Het was weer een tijd geleden dat ik een film keek die me zo ademloos heeft laten kijken. Het is bijna anderhalf uur genieten. De handcamera heeft me totaal niet gestoord. Integendeel zelfs! Een geweldige keuze als je het mij vraagt. Datgeen wat je ziet is redelijk minimaal en daardoor ben je letterlijk één van de personages. Geen alwetende aanschouwer die alles vanuit een soort denkbeeldige wolk aanschouwt, maar een actief deelnemer aan het schouwspel. Een beetje abstract was het wel, het gevaar, maar wie geeft daar nou om? Ook geen hopeloze poging om het allemaal uit te leggen. Vragen die onmogelijk beantwoord kunnen worden en dat maakt het zo leuk. Een beetje een déjà vu gevoel kreeg ik. Ik kreeg namelijk hetzelfde gevoel als ik had na het zien van The Thing. Ook zo'n kuteinde (in positieve zin dan).

Ik denk dat dit een film is die ik nog vaak zal gaan zien en die wellicht nog hoger uit kan komen. Voor nu een 4,5* en dat geeft ik de laatste tijd niet zo snel, merk ik.

Een geweldige parodie op het wereldberoemde Cluedo. Komt wat traag op gang, maar dat wordt zeker goed gemaakt in het laatste deel. Met name het stuk vanaf de uitleg van de "butler". Die alternatieve eindes.
De ene na de andere flauwe grap, maar wel met grote precisie geplaatst en met name de woordgrappen vind ik geweldig. Clue ga ik zeker vaker zien.

Fans van deze film moeten Murder by Death (1976) eens opzoeken.

Disney-Pixar, een hoog gemiddelde, een druilerige zondagmiddag. Kortom, de perfecte omstandigheden voor een film als deze.

Een bijzonder creatief uitgangspunt en visueel ziet het er zoals gewoonlijk uitstekend uit. Jammer alleen dat het verhaal zich verder vrij clichématig ontvouwt. De personages zijn vlak, voorspelbaar en weinig memorabel. Coco doet wat je mag verwachten, je (ruim) anderhalf uur onderdompelen in haar wondere wereld, maar ontbeert de inventiviteit om de karakters even kleurrijk te maken als de wereld waarin ze zich bevinden.

Ik heb niks tegen actiefilms. Zolang ze maar een zekere credibility hebben, ben ik al gauw tevreden. Films als Kick-Ass en Chocolate hebben die niet waardoor de hele film vol met -momenten zitten. Nu is Commando niet de meest realistische film, maar het is wel geloofwaardig en dat is dus goed. Klaar zou je zeggen, maar vandaag kwam ik er weer achter dat film nog een belangrijker element heeft: de aantrekkingskracht. Films met aantrekkingskracht zorgen ervoor dat hetgeen wat film zo leuk maakt, het verdwijnen in een andere wereld, ook bewerkstelligd wordt. Iets wat totaal ontbrak in Commando. Zodra het ook maar één seconde inkakt (en dat is dus als er niet gevochten/geschoten wordt), ben ik weer terug in Hilversum en dat is dus niet de bedoeling. De behoorlijk dramatische geluidseffecten en de lachwekkende CGI helpen daar ook niet echt bij. Wat natuurlijk ook wel z'n charme heeft (uiteraard), maar als je niet in de film zit, is dat eerder negatief dan positief.

Ik 'eis' niet veel van actiefilms, maar hetgeen wat het verschil maakt tussen een goede en een matige actiefilm is dus de hier missende opzuiging. Typisch een film die je 1 seconde na het einde alweer vergeten bent. Waar je je schouders bij ophaalt en van denkt: ok, leuk.

Vermaakt, maar niet zo imposant. Hij heeft betere gemaakt.

Dat deze film iets voor mij zou zijn, is natuurlijk geen verrassing. Na het zien van de (overigens betere) film Le Trou (1960). Aangezien ik aan deze niet wist te komen, kwam ik bij Pickpocket uit. Ook daar die verschrikkelijk academische manier van filmen en ontdaan van iedere menselijke emotie. Behoorlijk saaie film.

Is het daarom dat ik hier zo lang mee heb gewacht of is het er niet van gekomen? Na het benodigde duwtje in de rug van Finisterra heb ik de stoute schoenen aangetrokken en deze gewoon besteld op Amazon. Geen seconde spijt van gehad.
Al vanaf het eerste moment dat je Fontaine ziet, begin je in zijn huid te kruipen. Iets wat Bresson heel goed door had en dat gevoel perfect uitgebuit heeft. Het beste voorbeeld van dit gevoel is wanneer Fontaine ontsnapt en om de muur moet kijken om die Duitse soldaat te doden. Door het gebrek aan zicht van zowel Fontaine als van de kijker ontstaat een band.

Gevangenisfilms interesseren mij en waarschijnlijk kan ik hierom de minimalistische stijl goed waarderen en stoor ik me niet aan het gebrek aan variatie. Langzaam, tergend langzaam, kruipt de tijd voorbij en nog meer als bij bovengenoemde film word je langzaam in dat eentonige sfeertje gezogen. Begeleid door mooie muziek die dat gevoel alleen maar versterkt.
Het verhaal stelt weinig voor en is dan ook niet het belangrijkste.

Ken je dat gevoel? Wanneer je een film kijkt en je opeens bewust wordt dat je bezig bent met het kijken naar één van de beste cijfers ooit. Je voelt de hand van de (film)meester op de filmgedrukt. Eenzelfde gevoel kreeg ik bij o.a. Vertigo van Hitchcock en een aantal films van Leone. De klasse druipt er vanaf.

Het einde is al bekend en de manier van filmen is eentonig, afstandelijk en statisch. Kortom: een meesterwerk!

Een grote (Amerikaanse) klassieker. Een uitstekend spelende Paul Newman en een mooi verhaal. Ondanks dat het Amerikaanse, heroïsche aspect behoorlijk doordringt, is het een sterke keuze om dit heroïsche aspect te kleineren (je zou het zelfs vernietigen kunnen noemen). Keer op keer zorgt Rosenberg ervoor dat er weer iets nieuws ontstaat waardoor alles wat je voorheen gezien heb, eigenlijk geen waarde meer heeft. Alles wat je dacht en verwacht had, bleek niet waar te zijn. Dat is denk ik de kracht van deze film.

Van een familiaire sfeer tot duistere avondscènes, een film dat alles heeft wat een film zou moeten hebben.