Meningen

Begon heel aardig met mooie muziek, een leuk opbloeiende liefde en een aantal dromerige shots. Erg sfeervol allemaal. Langzaam maar zeker brokkelde de film af. Hun liefde werd oninteressant en dan blijft er vrij weinig over. Het steeds terugkerende motiefje was erg mooi en was dan ook vrijwel het enige wat mij op de been hield. Met name het einde was afgegraffeld en raakte voor mij kant noch wal. Wel een erg mooi laatste shot, maar daar is het helaas ook mee gezegd. Heb het laatste half uur steeds naar de tijd gekeken en dat is zeker geen goed teken. Daar waar ik aan het begin nog zeker op de 3,5* zat is dat uiteindelijk dus een vol punt lager geworden. Erg jammer, want potentie was er zeker.

Ik schrok wel even toen ik me bedacht dat deze film in de top 50 stond.

Op een erg leuke inleiding na, vond ik er geen zak aan. Hooguit een paar leuke scènes. De film heeft weinig te bieden: geen tempo, geen leuke personages en geen interessante omgeving. Bij vlagen valt er iets te genieten, maar over de grote lijn is het heel erg saai.

Waarom dan toch nog een 2,0*? De inleiding vond ik echt heel goed. Absurdistische humor is echt mijn ding! En ik ben goedgemutst, omdat mijn toetsweek net afgelopen is

Een 10 met een griffel voor het verhaal, maar de uitvoering was bij vlagen wel erg pover. Een heel sterk, bloedstollen begin, maar langzaam wordt het een doorsnee Hollywood-blockbuster met het laatste half uur alleen maar cliché achtervolgingen en explosies. Achteraf moet er natuurlijk een tranentrekkende feel-goodscène achteraan komen. Vooral een heel erg sterk eerste uur tot eerste anderhalf uur, maar daarna is het toch wel leuk geweest.

Frenzy was zijn laatste meesterwerk. Family Plot was zijn laatste film. Met Trouble With Harry bewees hij ook komedies te kunnen maken. Ditmaal is het meer een constante schakeling tussen luchtig en spannend. De hand van de meester is af en toe duidelijk aanwezig.

Wat me bij Vertigo opviel, was dat elke scène zo doordacht is. De positie van alles is goed over nagedacht. Iets wat ik hier bij Family Plot miste. Deels misschien, omdat de film zich er niet zo voor leent.

Het luchtige pakt bij vlagen goed uit en het contrast tussen de spannende en de luchtige scènes was dan ook simpel het verschil tussen dag en nacht. Minder komisch dan Trouble With Harry waardoor de luchtige scènes wat geforceerd overkomen. De spannende scènes hebben genoeg om het lijf om te zorgen dat de film nergens inkakt en Hitchcock zou Hitchcock niet zijn als hij het verhaaltechnisch niet uitstekend geregeld had.

Nee, ik zit niet zoals bovenstaander aan de 52, maar dit was inmiddels al wel weer nummer 18.

Dit is nu mijn 4e Coen en het is nog steeds niet de geniale regisseur die hij voor zo velen is. Zijn/hun films zijn niet van slechte kwaliteit hoor, maar ze zijn nergens echt hoogstaand. Ik word niet overdonderd of overwelmd door emoties. Ook Fargo is zo'n film. Een lekkere, luchtige film, met wat strakke scènes, maar meer dan een leuk tussendoortje is het niet. Wat ik wel knap vind aan Fargo is dat hij het én spannend én leuk kan maken. Zo heb je de stille, maar geweldige Gaear en de nuchtere Marge. De eindscène is daar het beste voorbeeld van. Zij heeft net een zeer koelbloedige moordenaar gepakt, maar zij besteden hun tijd liever met het kletsen over een postzegel.
Buscemi was overigens een redelijke miscast. Hij is en blíjft gewoon Mr. Pink. Daar zal hij niks aan veranderen. Zeker als hij dan nog een redelijk vergelijkbaar karakter speelt, komt dat niet ten goede aan de geloofwaardigheid. Het blijft een leuk personage, maar hij deed me teveel denken aan Mr. Pink.
Mooie begin- en eindmuziek, dat wel. Dat wordt echter een beetje overschaduwt wordt door de prachtige score van Horner (The Boy in the Striped Pyjamas), welke ik vandaag ook gekeken heb.
Oh ja, het punt waar ik me echt aan geërgerd heb, de taal. Allemaal Engels met een erbarmelijk accent en veel te veel herhaling (bv. jeez en ya).

Een degelijke film en leuk voor tussendoor, maar niet veel meer dan dat.
3,5*

Matig. Zeer matig. Wat beloofde een geweldige, luchtige komedie te worden, is uitgedraaid op een deceptie. De grappen sloegen niet aan, de personages werden irritant en de idioterie werd echt idioot. Zeker na zo'n veelbelovend begin, is dit spijtig. De trip aan het begin was een goede basis. Echter ging het van dieptepunt naar dieptepunt.

Het is duidelijk dat Depp gekeken en geleerd heeft van Brad Pitt in 12 Monkeys. Hij zet het personage soortgelijk neer. Als hij dit niet als inspiratiebron heeft gebruikt, heeft het toch iets met Gilliam te maken. De gelijkenis was iets te treffend om zoiets niet te vermoeden. Aan het begin deed hij het erg goed, naar mate de film verder vorderde was het niks meer. Het was geen leuk personage meer. Zeker geen personage die jaren blijft hangen.

Ja, wat moet je er over zeggen? Ik vond het een matige komedie. Waar het fout ging? Da's een goeie... waarschijnlijk het niet doorzetten van de trip aan het begin.

Zeker alleen maar leuk als je zelf een trip hebt.

2,0*

Felon is een film die bewijst dat clichés niet per se storend hoeven te zijn. Mits met zorgvuldigheid gebruikt, wat ook gedaan is, valt er weinig op aan te merken. Een nadeel van clichés is dan weer wel dat het niet overdonderend is in 9 van de 10 gevallen. Zo ook bij Felon. De volledige speelduur spannend en eigenlijk weinig negatieve punten. Maar aan het einde blijf je toch een beetje met een leeg gevoel zitten. "Maar dit heb ik al vaker gezien".

Naja, kijkt lekker weg, zakt geen moment in en nog een bonuspunt voor de geweldige cast en een geweldig personage (John ).

Dogme . Ik vond het al een dom verbond. Deze film bevestigt dat alleen maar. Vanaf minuut 1 heb ik me lopen ergeren aan de negatieve gevolgen van dit verbond. Ik voelde me aan het begin als een gluiperd die stiekem allerlei (privé)dingen bekijkt. Alsof ik door een gaatje in de muur aan het spioneren was. Later nam dat af, maar maakte dat plaats voor het gevoel dat de cameraman er is. Je voelt aan de sfeer gewoon dat het niet natuurlijk is, maar dat het gefilmd wordt. Dit heb ik nog nooit gehad. Je voelt de cameraman. Verder heb ik me zo'n beetje gestoord aan elke regel van de Dogme. Irritant camerawerk, over- en onderbelichting en nimmer afwezige cameraman zijn nou niet bepaald elementen die getuigen van een goede film. Voeg daar nog wat slechte acteurs/actrices bij en je hebt een geweldige flop.

Het verhaal boeit hooguit bij een paar scènes. De impact van die scènes is echter na een minuut al weg. En dat terwijl het verhaal an sich toch zeer aantrekkelijk is en zeker niet oninteressant. Knap dat Vinterberg zo'n aangrijpend verhaal zo om zeep kan helpen.

Ik kan nog alinea's lang doorgaan over wat er allemaal schort aan het audiovisuele gedeelte, maar ik neem aan dat iedereen wel begrijpt waar ik het over heb.

1,0* voor die paar scènes die wel ok waren.

P.S. Eén van de weinige films waarbij ik het echt eens ben met Onderhond.

Een uitstekende film. Vanwege mijn voorliefde voor rechtbankfilms was deze bij voorbaat eigenlijk al geslaagd, maar het moet altijd nog wel even waargemaakt worden. Een prima verhaal waar weinig op aan te merken is. Niet echt bijster ingewikkeld of briljant, maar goed genoeg om de volledige speelduur interessant te blijven. Veel nationalistisch gebrul ("I Want The Truth!") op het einde, maar daar hou ik wel van. Ook het hoge happy end-gehalte op het einde heb ik me niet aan gestoord. Hiermee bedoel ik quotes als You don't need a patch on your arm to have honour.. Maar als ik dit soort banale dingen aan moet halen, omdat ik verder geen negatieve punten heb, weet je al hoe goed een film is. Het enige wat deze film mist is een coolheidsfactor; een bepaalde scène of een bepaald personage waar je over 10 jaar nog aan denkt. Daar is Kaffee toch iets te gewoontjes over.

Vandaag weer herkeken. Het eerste half uur vind ik nog steeds te zwak en ik was even bang dat een herziening een enorme flop zou worden. Maar vervolgens is de film bijna 2 uur lang geweldig! Ondanks dat ik de film al kende, bleef hij interessant. En dat zijn de echte toppers! Een zeer intrigerende film, zowel op narratief gebied als op audiovisueel gebied. Heerlijk grimmige sfeer, precies zoals het moet. Met name het half uur heb ik ademloos zitten kijken. Het was weer even geleden, maar Fight Club is de eerste film sinds mijn herziening van Apocalypse Now (13 november) die mij versufd heeft achtergelaten. Waarbij ik tijdens de aftiteling dacht: Wauw!

Begint echt heel goed en is één van de betere in zijn soort (qua begin dan). Daarna zakt het langzaam maar zeker in en is niet meer spannend, niet meer zo interessant en wordt het bijna saai. Dat is toch wel jammer, want het concept is heel leuk bedacht en dit zou een echte topper kunnen zijn, mits met iets meer zorg behandeld. Het mysterieuze van het begin had wat mij betreft (veel) meer uitgebuit mogen worden.

Wel blij dat ik McDowell in een andere film heb gezien.

Oh wat slecht. Een erg sterk verhaal en zeer interessant ook, maar het wordt echt heel knullig uitgewerkt. Hoe hij het de hele tijd zo quasi-serieus over "a design" heeft, was echt verschrikkelijk. Ook al die kills waren echt te knullig voor woorden. Ik heb me echt kapot gelachen. Ik heb ooit deel 2 (of 3) gekeken en herinnerde me dat het best wel een goede film was. Wellicht heb ik het verkeerd onthouden, of misschien is dat deel ook veel beter. Hoe dan ook, dit was het helemaal niet. Wel (onbedoeld) heel grappig en het was best spannend hoe het af ging lopen. Ik heb me wel vermaakt, vandaar een voldoende.

Een paar weken terug begon ik met deel 1 en zag gelijk deel 2 daar achteraan. Aangezien deel 2 echt belabberd was, duurde het even voordat ik deel 3 heb gekeken. Maar deel 3 was een stuk beter. Minder "death has a plan"-onzin en wat serieuzer met beter acteerwerk. Het eerste uur vloog dan ook voorbij. Daarna wordt het wat slapjes en teveel van deel 1 en 2, maar alsnog ruimschoots genoeg om een makkelijke voldoende te scoren. Op naar deel 4 en 5.

Opzich wel een leuke actiefilm. Niet echt wat bijzonders. Het verhaal is iets niet beter dan de gemiddelde actiefilm en de actiescènes al helemaal niet.

Geen superacteur, maar dat is ook niet nodig voor een actiefilm.

Tegenwoordig zou dit een 13-in-een-dozijnfilm zijn, maar aangezien dit destijds nog wel orgineel was:

3,5*

Niet de meest spectaculaire film, maar wel met een mooie invalshoek. Het oogt wat rommelig in het begin, wie is nou wie? En moet ik bij die schietpartij nou blij zijn dat die ene werd neergeknalt ipv die andere? Langzaam worden de hoofdkarakters duidelijk en kan het genieten beginnen. De scènes zijn hilarisch, emotioneel en retespannend tegelijk. Uiteindelijk overheerst de luchtigheid van de film. Iets wat inderdaad sterk doet denken aan Woo.

Vooral de 'vriendschaps'-scènes vond ik erg leuk om naar te kijken. Altijd mooi om een groep hechte vrienden bij elkaar te zien (ongeacht de setting).

Prachtige film, op audiovisueel gebied. Nog nooit bleef ik kijken naar de aftiteling van een film die ik zo saai vond, maar die was zo mooi. Prachtige muziek, prachtige beelden.

De film zelf kon mij nimmer grijpen. Veel te zweverig en er was geen touw aan vast te knopen. Nu wordt dat ruimschoots gecompenseerd door een audiovisueel meestwerkje. Zou je zeggen... Echter was het toch niet genoeg om het boeiend te houden. Film is helaas een beleving en geen simpele optelsom. Die beleving is zwaar onvoldoende. Mijn cijfer komt dan ook volledig tot stand door de ietwat kitscherige, maar wel indrukwekkende beelden (met de daarbijbehorende score)

Ik inmiddels één keer en ik vind hem niet geweldig. Het verhaal heeft veel te weinig om handen om 1,5 uur interessant te zijn. Volgens mij had het best volstaan om dit in een uurtje te doen. Daarbij zijn de meeste "personages" niet interessant. Alleen Herman vond ik echt interessant, zowel zijn directe aanpak als zijn kijk op het leven.

Tja, wat moet ik nog meer zeggen? 1,5 uur was gewoon veel te lang en het was gewoon niet zo bijster interessant. Wat ik wel goed vond was de benadering op de situatie. De opbouw van de docu dus.

Best een aardige film en ik zou hem zeker geen 1932 geven. Eerder begin jaren '50, maar ondanks de korte speelduur is het een film die weinig te vertellen heeft. Wellicht destijds een controversiële film, maar hedendaags vind ik het weinig interessant. Tuurlijk, de gedachte erachter is nog steeds actueel te noemen (en dat zal het altijd blijven), maar een film moet meer om handen hebben dan een tijdloos onderwerp. Wel knap overigens.

Een verhaal dat best wel ok is, meer niet. Best wel leuke elementen en wat leuke conversaties, maar ook delen die me gestolen konden worden. Een aardige film voor tussendoor en ik ben blij dat ik hem een keer gezien heb,

Typisch voorbeeld van 'heeft de tand des tijds niet doorstaan'. De film begint ronduit langzaam met weinig boeiende scènes. Halverwege heb ik de film afgezet vanwege het avondeten. Toen mijn vader vroeg waar het over ging, was ik het alweer bijna vergeten. Naar het einde toe werd het steeds beter, het was echter al te laat. De achtervolgingsscène, auto vs. trein, staat nog steeds als een huis en is superspannend. Wat volgt is ook nog redelijk spannend, maar geen scène die me lang bij zal blijven. Het is allemaal te matig. Vroeger zal het misschien mooi, orgineel en spannend geweest zijn, maar anno 2010 is het allemaal al minstens 10 keer beter gedaan en qua verhaal stelt de film eigenlijk vrij weinig voor.

Het andere probleem is dat het visueel niet meer acceptabel is. Meestal heb ik weinig problemen met oude beelden, maar voor een film van '71 is dit op sommige momenten gewoon té matig. Vooral bij de avond-/nachtscènes. Het moment waarop ze die jongens arresteren leek net een amateurfilm.

Als laatste wil ik nog de karakters opmerken. Emotieloos en duf. Kleurrijk waren ze zeker niet en ik Gene Hackman heeft betere karakters gespeeld. Hij zet hem wel goed neer, maar ik had liever wat meer kleur gezien in de karakters door Friedkin.

Nog een goede, grimmige sfeer op het einde gaf op het einde nog een laatste positieve impressie, maar het kan deze film niet redden van een onvoldoende.

Vooruit spannend was het nog wel. 2,5*

Eén van Hitchcock's beste. Een geweldig verhaal, een echte Hitchcock-sfeer en bovenal spannend. Op het eerste gezicht stelt het verhaal weinig voor en lijkt het redelijk voorspelbaar. Tot het moment dat je erachter komt dat Rusk de dader is. Je voelt de bui al hangen en de voorspelbaarheid wordt zodoende een pluspunt. Je gaat er nog even wat beter voor zitten en maakt je op voor een ouderwets Hitchcock-uurtje.

De ene geweldige scène volgt de andere op. Die in de vrachtwagen, de scène waarin Blaney ontsnapt en naar Rusk toegaat of die waarin Blaney naar Rusks winkel gaat. In combinatie met de subliem ingezette muziek van Ron Goodwin, krijg je een laatste deel, zoals zelfs Hitchcock ze zelden heeft gemaakt.

Wat valt er nog meer te vertellen over dit meesterwerk? Ach, de inspecteurs vrouw. Die zorgt voor de nodige humor in het verhaal. Het leukste nog dat zij even de zaak oplost en iedereen voor gek verklaard die dat niet gelijk ziet.

De titel Hitchcock's Last Masterpiece verdient Frenzy zeker. Althans, ik heb Family Plot nog niet gezien, dus helemaal zeker ben ik niet.
4,5*

Aan de ene kant een supergoede film die zonder overbodig sentiment een mooi stukje cinema is, aan de andere kant is dat ook wel hetgeen wat Fresh nekt, het is niet spannend genoeg. Er gebeurt net iets te weinig om interessant te blijven. Zo af en toe gebeurt er iets opwindends (zoals het neerschieten van de jongen op het basketbalveld, godzijdank dat daar geen melodramatische scène van gemaakt werd), maar verder zou er zo 20 minuten van deze film af kunnen. Wat dan geresulteerd zou hebben in een hoog cijfer.

Fresh krijgt het voordeel van de twijfel met een krappe 3,5*.

From Dusk Till Dawn was laatst een keer 's nachts op TV, maar verder dan de openingsscène kwam ik niet. Gisteren zag ik deze bij iemand thuis staan en we zijn deze dan toen gaan kijken. De openingsscène vond, en vind ik nog steeds trouwens, geweldig!
Wist ik veel dat het zo zou lopen...

Tarantino is een meesterregisseur voor mij, dus ik dacht dat het wel goed zou zitten. Dat was ook lang zo, zo'n lekkere droge film waarbij geweld, humor en zelfspot zeker hand in hand gaan. Prachtige one-liners en veel messcherpe dialogen. Tarantino zelf speelt een heel goed hulpje en Clooney kon ik ook zeker wel waarderen.
En dan komt die twist... Het werd een verhaal dat nergens op sloeg en van de ene domme scène naar de ander ging. Aan het begin nog wel lachwekkend slecht, maar daarna gewoon slecht. Ik ben al geen fan van gore. En ook al wordt het met een flinke dosis humor gebruikt, het werkt voor mij niet.
Een enorm slecht plot en bovendien was het verhaal ook niet al te goed.

Rodriguez heeft na Planet Terror en dit toch wel afgedaan bij mij als regisseur. Gelukkig was Sin City nog goed, want anders had ik al zijn films bij voorbaat al als slecht bestempeld.

2,5* voor het eerste deel en de schaarse humor in het tweede deel.
Rodriguez en gore is een slechte combinatie. Daar gaat zelfs Tarantino niks aan veranderen. Alhoewel ik eerlijk toe moet geven dat het voor een groot deel zijn schuld is, aangezien het zijn verhaal is...

'When they were talkin', he mouthed the words "Help Us."'

Eens in de zoveel tijd moet je als filmliefhebber zo'n no-brainer kijken. Van die (eigenlijk slechte) vlotte Hollywoodfilms. Duidelijk ongeïnspireerd, zonder overtuiging, met cliché verhaal en acteerwerk op de automatische piloot. From Paris With Love was dan ook precies wat ik nodig had. Als je dit soort luchtige, vlotte films er niet tussen stopt, gaat het film kijken een vermoeiende hobby worden. Kijkt heerlijk weg, heeft genoeg actie om je geen moment te vervelen en heeft een zeer aangename speelduur. Betere Hollywoodmeuk ga je niet krijgen.

Travolta speelde overigens een geweldige rol.

Het is zo'n mooie film, ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Laat ik dan maar beginnen met één vraag: Waarom is de film in zo'n slechte kwaliteit? Met al die apparatuur van tegenwoordig, moet hier toch wat acceptabelers van te maken vallen?

Het weerhoudt Moodysson er echter niet van een prachtige film te maken. Het is geen moeilijk, ingewikkeld verhaal, het zijn geen spectaculaire beelden en de muziek is evenmin geniaal te noemen (hoewel ik Foreigner erg goed gebruikt vond). Het is allemaal zo down-to-earth en dat is wat de film zo goed maakt. Geen ingewikkelde plotwendingen en geen filofische discussies achteraf. Het is letterlijk en figuurlijk een hate it or love it-film.

Herkenbaar? Ja en nee. In details is het niet herkenbaar, maar het feit dat je als puber voor grote keuzes in je leven komt te staan, dat is zo herkenbaar. Ik vind het ook moeilijk om een treffende recensie te schrijven. De film heeft geen punten die eruit schieten en bepaalde aspecten die ik normaal aanhaal in mijn recensies gaan bij Fucking Åmål niet op. Het is een film die je moet voelen en het enige wat je kan beschrijven is dat gevoel erna.

Op de weg van voetbal naar huis en deze film denken en om een of andere reden begon ik te grijnzen (nu weer!). Dat is één van die tekens bij mij, dat een film geslaagd is en dat ik zeker een hoog cijfer moet geven. Ik kan dan ook geen minpunten ontdekken in de film.

Ik ga nog even een nachtje denken over het cijfer, maar wat ik wel weet is dat er, ondanks het cijfer, zeker groeipotentie in zit!

What's your name, scumbag?...

Mijn 5e Kubrick alweer. Na A Clockwork Orange en 2001: A Space Odyssey was ik ervan overtuigd. Deze man kan iets. Of beter gezegd heeft wat gekund.

Allereerst hulde voor het wederom prachtige verhaal. Hij weet toch elke keer weer een apart verhaal neer te zetten.

De film begint geniaal. Een ietwat excentrieke leider, die nogal loslippig is. Die de meeste idiote, maar hilarische dingen roept. Vooral tijdens de introductie zat hij echt op z'n hoogtepunt.

Het hele eerste gedeelte was briljant. Enige minpunt was het feit dat die Pvt. Pyle überhaupt nog mee mocht doen. In het echt zou die niet eens door de selectie gekomen zijn.. (Als ik het mis heb, zeg het maar)

Jammer dat hij die lijn niet door heeft kunnen zetten. Het tweede gedeelte begon net zo goed als het eerste gedeelte. Vooral het stukje met This is my bro. Today is his birthday was erg goed.

Daarna wordt het verhaal wat standaard en voegt hij weinig meer toe. De dialogen zijn niet meer zo sterk en het verhaal is minder interessant.

De interviews met de soldaten daarentegen waren weer goed gedaan. Ik weet niet of hij het zo bedoeld had. Maar het toonde uitstekende de leeghoofdigheid van de Amerikanen. En de bekende instelling 'wij willen gewoon oorlog en mensen doodmaken'. Hij maakt de Amerikanen, hetzij bewust of onbewust, de hele film door belachelijk.

Daarna werd het verhaal een standaardoorlogsverhaal en niet veel speciaals. Er zit weinig tot geen spanning in en de omgeving deed me meer denken aan WO II in Europa.

De eindmonoloog was wel mooi en het Paint It Black van the Rolling Stones leek op de een of andere manier ook goed gekozen.

De muziek in de hele film was eigenlijk goed gekozen. Vooral de muziek tijdens het tweede gedeelte.

Ik denk trouwens dat het genre beter Oorlog/Komedie moet zijn. Voor het eerste gedeelte dan. Misschien is dat ook de reden: de komedie zit niet in de hele film. Boeien!

Al met al een goede oorlogsfilm en op naar de volgende Kubrick!

4,5*

Private Joker: How can you shoot women or children?

Door Gunner: Easy! Ya just don't lead 'em so much! Ain't war hell?