Meningen

Spannende film, dat wel. [Rec] is ondanks de minimalistische setting enorm spannend. Nu heb ik weinig met films met bezeten mensen, maar gelukkig viel het hier wel mee. De nadruk lag veel meer op de niet-bezetene. Desondanks heeft de film toch erg weinig om handen. Het is leuk en spannend, maar daar houdt het toch wel op. Het is geen film die mij verstelt doet staan of waarmee ik nog dagen in mijn hoofd zal zitten.
Ach ja, op zijn tijd is het hartstikke leuk om dit soort films te kijken.
Overigens was de keuze voor de handcamera een uitstekende keuze. Het heeft toch net even een extra touch aan het isolatiegevoel. Je wordt al kijker als het ware nog meer geïsoleerd dan zij.

Wel een erg onbevredigend einde, zeg. Hoewel die toch wel iets in het niet viel bij de film die ik eerder op de avond keek, Cloverfield.

Ik had toch heel wat anders verwacht van deze film. Een soort Lynch-film had ik verwacht. Dat was ook wel aardig hoor. Alles valt leuk in elkaar en het loopt vloeiend in elkaar over. Af en toe goede humor en wat leuke scènes, maar meer dan vermakelijk is het toch niet. Nergens echt omver geblazen of ademloos gekeken.

Leuke film om een keer gezien te hebben, veel meer ook niet.

3,5*

Gisteren dan gezien en wat een topper is deze film. Wat moet ik hierover zeggen?
Wat een schitterende dialogen en dat je zo'n geniale film neer kan zetten, met slechts één locatie. Chapeau!
Langzamerhand kom je steeds meer bewijs tegen dat genoeg 'reasonable doubt' geeft, om hem onschuldig te bevinden.
Al die kleine details, CSI kan er nog een puntje aan zuigen!

Ik heb mijn 10e perfecte film gevonden en gelijk een hoge binnenkomer!
5,0*

P.S. Nu weten we dat hij het niet gedaan heeft, maar wie dan en waarom? Niemand zal het ooit weten

Leuke actiefilm, maar daar houdt het eigenlijk ook op.
Het was echt zo'n 'stop er maar genoeg actie in en het publiek vind et wel best'-film.

Het acteerwerk was matig en weer zo'n typisch karakter. Politieagent met een normaal leven, zijn leven wordt omver gegooid, omdat iemand die hij lief heeft wordt vermoord (in dit geval gekipnapt). Hij gaat achter de badguy aan en ... vermoord hem.
Oh ja, de politieagent moet natuurlijk wel een spierbonk zijn! Dat hij niet kan acteren maakt niet uit, maar het moet een brede gozer zijn.

De actie daarentegen was mooi en het idee was leuk bedacht. Ware het niet dat sommige 'rounds' veel te snel over gingen..

Meer dan een 2,0* krijg ik er niet uit.

Ironisch eigenlijk, hoe je bij de ene film leedvermaak met een lach toejuicht en bij een andere met afschuw bekijkt. Zo vond ik het "vet" toen die dikke in Saw ? zijn vet eraf sneed (ik zie nu pas de dubbelzinnigheid ), maar hier is dat allerminst het geval. Leedvermaak is een gemeen spel waar geen pijl op te trekken valt.

127 Hours is ook met afstand de eerste film sinds lange tijd waar ik zowel heel erg naar uitkeek als tegenop zag. De gebeurtenis is erg interessant (I Shouldn't Be Alive, welke hierboven genoemd is, heb ik ook vaak gezien), maar aan de andere kant is het 1½ uur kijken naar een man die vast komt te zitten en vervolgens zijn arm uit wanhoop amputeert niet echt iets om naar uit te kijken. Dit gevoel bleef eigenlijk de hele film. De drang om verder te kijken was (uiteraard) groter dan de verafschuwing van wat komen gaat.

Laat ik maar beginnen met wat positiefs. De omgeving was echt prachtig en ik heb echt genoten van het begin. Hele mooie beelden. Ik ben altijd jaloers op mensen die ook naar dit soort gebieden gaan. Ik zou het echt niet erg vinden om lekker te mountainbiken door zo'n omgeving.

Voor de rest lijkt me dat alles wel gezegd is. We kunnen alleen maar indenken hoe erg het daar moet zijn. Het claustrofobische vond ik na een uur alweer genoeg. Dat is nog geen procent van hoe lang het in het echt duurde. Lijkt me ook niet dat ik het nog hierover moet hebben. Enige scène die ik eruit wil pikken is de quizshowscène. Zowel hilarisch als triest. Eén van de beste scènes die ik in tijden heb gezien. Zowel qua inhoud als editing.

Een schandalig laag, maar goed te begrijpen gemiddelde. Ik keek enorm uit naar deze film. Ik vind de soundtrack geweldig en Ridley Scott heeft mij tot nu toe niet echt teleurgesteld. Daarbij vind ik het een interessant thema.

Maar wat veel mensen (denk ik) opbreekt, is de speelduur. Er zitten een aantal goede scènes in. Ondanks dat ik het verhaal allang ken, vond ik het op verhalend gebied nog altijd interessant. Mede door de uitstekende cast. Ik heb niemand zien verzaken. Jammer genoeg zaten er ook wat oninteressante scènes in, met name tijdens het begin van het 2e uur. Ik denk dat als Scott deze film had weten in te korten tot (een kleine) 2 uur er zeker een hoog cijfer in had gezeten, want slechte punten heb ik niet kunnen ontdekken. Behalve dus dat de film te lang duurt.

Het is nu bijna 1,5 jaar geleden dat ik 2001 voor het eerst zag. Inmiddels heb ik hem nog een keer gezien en had ik vorige week de privilege om deze prachtfilm te aanschouwen op het witte doek. En na iedere kijkbeurt kwam ik tot de conclusie dat dit één van de beste films ooit is.

Aldus ikzelf, maar dan 1½ jaar geleden. Iedere keer dat ik deze film kijk, krijg ik eenzelfde gedachte.
Was het wel zo'n goed idee deze film te herkijken? Vind ik hem nog wel zo goed? Wat vond ik hier de vorige keer eigenlijk zo goed aan? Vragen waar ik wel antwoord op weet, maar die ik toch stel. Want laten we wel wezen, in het begin gebeurt er zo goed als niks en de dialogen zijn nou niet bepaald van dusdanige kwaliteit dat je op het puntje van je stoel ziet. De afstandelijkheid en droge manier van filmen die Kubrick zo kenmerkt, is dan ook niet echt bepaald helpend. Gelukkig is daar altijd nog An der schönen blauen Donau. Het prachtige stuk van Strauss komt in het begin regelmatig langs en bezorgde me in Tuschinski regelmatig kippenvel. Op volle (geluids)sterkte leer je pas de waarde van zo’n stuk kennen. Op dat andere epos kom ik later nog wel terug.

Dit zei ik zo’n 9 maanden geleden. Little did I know, totdat ik deze op het witte doek zag. Nu zal ik eerlijk toegeven dat sommige shots hun uitwerking volledig missen in HD. Sommige ruimteschepen zagen eruit alsof ze uit een willekeurige tekenfilm kwamen en sommige shots waren zo scherp dat het te kitscherig was. Het authentieke van deze film is er dan een beetje af, vind ik. Net zoals sommige mensen het gekraak van een vinyl veel mooier vinden dan een clean geluid. Hierdoor viel één van de hoogtepunten (de introductie van de ruimteschepen, zie link van An der…, ook in HD) flink tegen. Daar tegenover staat Jupiter and Beyond the Infinite. Dat is nog altijd een stuk dat mij ademloos laat kijken. Ruim 20 minuten lang vervreemde, doch prachtige beelden. Beelden die je echt alles doet vergeten om je heen. Op het moment dat Bowman de (imaginaire?) kamer in stapt, is het doodstil. Ikzelf en iedereen in de bioscoop waren muisstil. Want wat is er in godsnaam aan de hand? Niemand die het precies weet en niemand die het precies zal weten.

Want dat is 2001. Waar heb je nou eigenlijk naar zitten kijken? Dan begint het pas. Het nadenken, wat heet, filosoferen over deze film. Welke betekenis zit er achter, wat wil Kubrick mij vertellen? Helaas heb ik destijds gelijk die uitleg op internet bekeken, zodat ik zelf geen tijd heb gehad om echt na te denken over deze film om tot een eigen theorie te komen. Hoewel ik dat later wel heb gedaan (zie hier; nog niet herzien!).

Moet ik hier nog wat aan toevoegen? Het zal je nooit lukken deze film te doorgronden. Net zoals het je nooit zal lukken om niet van deze film te genieten, daar is 2001 simpelweg te goed voor.

Iedere kijkbeurt stel ik mezelf de vraag wat er nou zo goed aan deze film is. Hij is traag, er gebeurt niks en buiten wat mooie beelden in het begin, valt er weinig te genieten. En dan groei ik langzaam in de film. Soms ontwaak ik even uit mijn “hyper-sleep” en betrap mezelf erop totaal geen notie te hebben van de dingen die om me heen gebeuren. Langzaam maar zeker wordt het weer de topper die ik ken en krijg ik weer het gevoel dat hoort bij een echte top 10-film. Een sensationeel, niet te beschrijven gevoel. Dat gevoel houdt aan, totdat het sterrenkind geboren is en Also Sprach Zarathustra klinkt. De cirkel is rond. Tevens het magnum opus van 2001 en, op de theme song van The Good, The Bad and The Ugly na, het beste muziekstuk in de filmgeschiedenis. Vooral in zo’n bioscoopzaal is het ziekelijk goed.
Zodra het instart, ontwaak ik weer een beetje en probeer ik te bevatten wat ik net heb gekeken. Ik weet dat het een onmogelijke opgave is, maar toch probeer ik het. Echter zal ik de komende uren de wereld langs mij voorbij zien gaan, zonder erop te letten. De komende uren zal ik op de automatische piloot staan. Allemaal door een paar pixels op een scherm. Hoe is het mogelijk...

Western die vrij nietszeggend begint. Niet saai, maar gewoon niet heel sterk. Uiteindelijk komt het verhaal wat los, met uiteindelijk een paar mooie dialogen tussen Wade en Evans. Niettemin is het einde wel erg knullig, gaat het allemaal wel erg makkelijk. Van die paar goede dialogen moet deze film het hebben. En dat is toch echt te weinig voor mij om er de status meesterwerk in te zien die sommigen hier wel in zien.

Het is al een tijd terug dat ik de re-make zag. Zo lang geleden dat ik me het verhaal amper nog kon herinneren. Dus of het origineel beter is, laat ik even in het midden (beide films staan hier op 3,5*).

Een redelijk goede film. Geen film die mij overgeblazen heeft, versteld heeft doen staan of mij dusdanig geïmponeerd dat het een topper is, maar wel spannend. Met name het einde. Een beetje voorspelbaar was het wel, maar ik heb me wel vermaakt. Prima acteerwerk van Bale en Crowe. Het blijven heerlijke acteurs.

Saaaaaaaaaai.

Zo enorm cliché... Weinig inhoud, matige dialogen. Het enige boeiende aan de film waren de gevechten. Ik hou heel erg van slomo's, dus dat zat wel goed. Af en toe was het wel erg kitscherig en onscherp, maar over het algemeen waren de gevechten goed verzorgd. Niet zo onoverzichtelijk als bij normale massale gevechten. Over de gehele lijn misschien 20-25 minuten leuk, maar voor de rest toch erg saai.

Meer van hetzelfde, en dat is in het geval van 300 niet goed. Na een kwartier is de bloederige gore en de Instagram-filter wel weer leuk geweest en vooral de 'tussenstukjes' zijn saaier dan saai.

Cameravoering is verder rommelig en onoverzichtelijk. Er zitten regelmatig prachtige panoramashots tussen, maar die duren veel te kort. Als je houdt van tempo, (bloederige) gevechten en een verhaal dat er verder niet toe doet, dan is dit je film!

Duurt gelukkig een kwartiertje korter dan deel 1 en dat scheelt toch maar mooi een halve ster!

Mijn eerste 'jonge' Hitchcock en alweer mijn zevende in totaal van de Master of Suspense. Nou is dat suspense in deze film nog niet echt merkbaar, dat is meer wat voor de latere films, zoals Psycho of Rear Window.
Desondanks zijn de kenmerkende trekjes van een onvervalste Hitchcock duidelijk merkbaar. Veel close-ups waarbij je heel goed de emoties af kan lezen, heel veel verwarring zaaien en het belangrijkste een moord. Het enige wat deze film onderscheidt van zijn (latere) meesterwerken, is de muziek. Ik miste die toch echt. Zelden was er muziek en wanneer die er was, was het niet zo'n spanningsopbouwend achtergrondmuziekje.
Desondanks zaten er genoeg messcherpe dialogen in om niet te vervelen. Met name de dialogen tussen Richard en Pamela terwijl ze vastgebonden aan elkaar zitten waren erg scherp. Het moment waarop hij doet alsof hij een moordenaar is:

Uitstekende film die wat traag op gang komt, in het midden even wat inzakt, maar voor de rest een uitstekende film en een waardige Hitchcock! Op naar de volgende (Birds?)

3,5*

Hetgeen waarin 50/50 zich onderscheid is het feit dat er geen of weinig melodramatische scènes inzitten. De luchtigheid van Adam zorgt voor veel minder zwaarmoedigheid en het (pardon my words) boehoe-gehalte is daardoor vrij laag. Uiteraard zitten er wel wat tranentrekkers is, want het blijft natuurlijk een serieus onderwerp, maar het zijn de uitstekende dialogen die ervoor zorgen dat dit nergens een gespeelde film wordt.

Relaties worden niet extra dik aangezet en de dialogen tussen met name de jongeren voelen echt aan en zijn bij vlagen best herkenbaar. De relatie met de dokter verliep dan weer vrij voorspelbaar. Maar ach, het bloeide mooi op.
Ook een erg sterke soundtrackl. Beter gezegd, goed gekozen nummers. Een aantal bekende, maar ook wat mooie (voor mij) onbekende nummers die ik maar eens moet opzoeken.

Ik wilde eigenlijk eerst het begin kijken, dan voetbal en dan afkijken, maar uiteindelijk heb ik van de voetbalwedstrijd weinig gezien, omdat dit toch wel een film is die je aandacht vast houdt. Vooral door de sympathieke Adam, dus.

Als ik dan toch een minpunt moet noemen, voor de film zou het misschien beter zijn als Adam overlijdt. Iets wat misschien een beetje een rare gedachte is en je hoopt constant dat hij het overleeft, maar het is zo'n typisch Hollywoodiaans eind goed, al goed... en ze leefden nog lang en gelukkig-einde.

Van tevoren had ik al verwacht dat dit niet mijn film zou worden. Wat ik voorgeschoteld kreeg, ging al mijn verwachtingen te buiten. Het was eerder hilarisch dan spannend of goor. Een vrouw is zwanger, uit het niets komt daar een andere vrouw die in haar buik probeert te knippen en de baby eruit te halen. En dat is toch wel zo'n beetje het hele verhaal.

Wat volgt zijn hilarische scènes die elkaar afwisselen. Haar moeder die ze zelf neersteekt en met een bloedfontein neervalt. Twee(!) politieagenten die binnenkomen, haar vasthebben, maar ze weet ze allebei te vermoorden (+ die gevangene). Die man schreeuwde ook nog, maar die andere politieagent hoorde hem zeker niet?
Wat ik ook geweldig vond was toen ze probeerde die kast weg te halen. Wat dacht ze nou zelf?
Het hoogtepunt was natuurlijk het slot:
Ze steekt het hoofd van die vrouw in de brand. Wil daarna zelfmoord plegen, heeft een priem in haar keel gestopt, maar het bloed niet snel genoeg en dus doet ze er duct tape omheen. Dan besluit ze maar eerst die vrouw te vermoorden. Maar wat gebeurt er... een blinde zombieagent valt haar aan. Even later kan die vrouw met haar verbranden gezicht ook weer staan en slaat eerst die man neer. Om vervolgens alsnog die baby te pakken.

Als je het zo leest klinkt het idioot, maar het is echt zo .

Voor de fervent horrorliefhebber is het een script om van te smullen. Voor mij is het een lachwekkende anekdote en geenszins goed.

Spannend was het wel, vandaar nog die 2,0*

Inderdaad een aangrijpende documentaire. In het begin leek het een standaard Discovery Channel-docu te worden (waar overigens niks mis mee is!), maar naar mate de docu vordert en je meer insight information krijgt, wordt het steeds aangrijpender. Met name het slot, echter wel wat te lang uitgerekt. Ook de gevangenisscènes waarin de omstandigheden getoont worden. Verschrikkelijk!