Meningen

Tijdje geleden op zomervakantie gekeken met mijn familie. Bijna iedereen was in geslapen bevallen, op mijzelf en mijn neef na .

Het kwam echter eerder doe moeheid dan saaiheid dat zij in slaap waren gevallen. Het is een uitstekende film, met een mooi verhaal.

Beetje afgekeken van Saw, maar dat wist ik al voordat ik deze film ging kijken.

3,5*

Beetje een slap verhaal. Voor kinderen zal het wel te doen zijn, maar zelfs die zullen er na één keer al genoeg van hebben, denk ik.

Één deel was wel genoeg geweest

Ruime voldoende voor deze biopic, maar toch nog wel wat opmerkingen. Ik heb geen idee hoe Johnny Cash er destijds uit zag, maar Joaquin Phoenix zag er nog te veel uit als Joaquin Phoenix waardoor ik het idee kreeg dat een karakter van Gladiator ingebroken was in Walk the Line. Reese Witherspoon was dan weer niet terug te herkennen (maar ik ken haar sowieso niet zo goed) en speelde erg sterk.

Heel routinematig werden alle gebeurtenissen in zijn leven doorlopen, maar nergens overrompeld over een bepaalde periode. Affaires verliepen net zo makkelijk als het openen van deuren, zonder enige nuance of extra aandacht. Hoogtepunten uit zijn leven kregen amper aandacht, op de optredens na (die voor de ruime voldoende zorgen).

Het fameuze gevangenisoptreden werd er op het einde nog even ingepropt en van de latere Cash kregen we helemaal niet meer te zien (American Recordings etc.). Dat had ik toch ook wel interessant gevonden.

P.S. Ik keek de korte versie.

Schoolfilms trekken mij sowieso vaak. Films als Entre les Murs (2008) vind ik daarom ook altijd aangenaam om naar te kijken. Ook Die Welle valt in die categorie. Een uitstekende film met een goed verhaal en dan is de film bij voorbaat meestal al geslaagd. Enige minpunt is dat het veel te makkelijk gaat. Het maken van een dictatuur van een klas in één week is wel erg overdreven. Na een aantal dagen gaan ze al rebelleren. Dit is wel erg makkelijk. Toch is de film, mede door een uitstekende cast, absoluut niet ongeloofwaardig. Het (soort van) rise and fall-verhaal is prima verfilmd. Het einde was jammer genoeg erg voorspelbaar. Al vanaf het moment dat hij als enige leerling vanaf de eerste seconde zeer actief meeded, kon je al bedenken dat hij het einde zou vormen. En gezien de aard van de film leek me dan maar één ding mogelijk. Gelukkig is de rest van de film zeer goed te kijken, zit er een lekker tempo in en is er geen zwak moment te vinden.

Béla Tarr is het soort regisseur waarbij een film als 2001: A Space Odyssey een vlotte blockbuster lijkt. Daarin zit voor mij dan ook het pijnpunt. Misschien ben ik te veel een kind van deze tijd, maar prachtige beelden worden afgewisseld met slaapverwekkende shots waarin je tien minuten kijkt naar twee mannen over straat lopen, waarbij het shot ook nog eens zo gekozen is dat er werkelijk niets te zien valt. Het zal voor sommigen de charme zijn, maar het is mij iets te veel 'slow cinema'.

Daartegenover zet Tarr een intrigerende openingsscène en rond de hele film hangt een air van mysterie, niet in het minst vanwege het eigenzinnige verhaal. Toch is film bovenal een audiovisueel medium en de vele erg fraaie shots kunnen niet voorkomen dat het als geheel toch een vermoeiende zit is. Het is mij te contemplatief. Wellicht dat een film als deze over een jaar of 20 beter op haar plek valt.

Er zijn weinig films zo ontroerend als What's Eating Gilbert Grape?

Als broer van een gehandicapt zusje staat deze film misschien wel het dichtst bij mij als persoon.

DiCaprio in de rol van zijn leven, dat is duidelijk. Ik heb nog nooit iemand zo overtuigend een gehandicapt persoon zien spelen. Tot op heden de beste acteerprestatie die ik gezien heb.

Los van de zwaarlijvige moeder, overleden vader en de komst van Becky is de rol van Arnie. Begrijp me niet verkeerd; in al deze onderdelen scoort Hallström goed, maar Arnie is de sleutel tot deze film.

Ontdaan van al het cliché Hollywooddrama ontstaat een zeldzaam mooie film. Een grauw, realistisch beeld van een troosteloos Amerikaans dorpje waar een speciale familie woont. Terwijl de sleur pijnlijk duidelijk wordt, zijn er ondertussen veel scènes met Arnie die juist de pracht van het leven duidelijk maken. Een op en top levensgenieter op sleeptouw genomen door z’n broer. De chemie tussen Arnie/DiCaprio en Gilbert/Depp is ongekend. Hoewel de relatie tussen Arnie en Becky wat mij betreft ook een mooie driehoeksverhouding oplevert.

[...]

"You don't hurt Arnie.

You just don't"

Letterlijk en figuurlijk een klap in je gezicht. Of in ieder geval in die van mij. Nota bene Gilbert, als grote beschermbroer (Because nobody hurts Arnie, right?), is het die uiteindelijk klapt. Een moment dat mij enorm aangegrepen heeft en mij ook aan het denken gezet heeft. Alsof je eigen denkkader opeens verruimd wordt en je je opeens beseft hoe weerloos Arnie (of in mijn geval mijn zusje) is.

Ik noem het weerloos, maar feitelijk ben ik juist degene die weerloos is. Een leven zonder beperkingen en vooringenomen denkpatronen, dat moet toch het mooiste zijn wat je kan overkomen?

Al met al is het zeker niet de perfecte film en is er genoeg op aan te merken. Deze film is voor mij echter de volle mep, omdat met name het einde zo bizar goed is. Buiten dat het enorm emotioneel en meeslepend is, heeft het einde mij bovenal nieuwe inzichten heeft opgeleverd in mijn eigen leven. En dat lukt een film maar zelden.

Wat te verwachten? Een verfilming van een beroemd toneelstuk en een omschrijving die weinig over inhoud zegt. Wat het uiteindelijk geworden is? Eén lange rits aan messcherpe dialogen, een vage grens tussen realiteit en spel en een einde dat opeens als in perspectief plaatst. Met name George (Richard Burton) was echt een weergaloos karakter. Het samenspel (of beter gezegd: tegenspel) met Martha (Elizabeth Taylor) mocht er zeker zijn. Honey vond ik maar een irritant karakter, vooral wanneer ze dronken was.

De een vind het geweldig, de ander haalt er zijn schouders bij op. Zo zal het grotendeel van de kijkers over deze film in zitten. Ik hoor bij de laatste categorie. Daar waar Mulholland Drive en Lost Highway (geen vergelijkingen, het zijn gewoon de enige 2 Lynch-films die ik heb gezien) buiten een geweldig plot ook nog een sfeer hebben om je vinger bij af te likken, heeft Wild at Heart geen van beiden. Hiermee wil ik niet zeggen dat de plot slecht is of dat er geen sfeer in zit, maar wel dat ik er niet optimaal van geniet. Het verhaal is opzich nog wel leuk, maar het gaat vooral om de zijwegen die Lynch inneemt vanaf die "Yellow Brick Road". Die ouders konden me bijvoorbeeld echt niet boeien. Dat ze achter hun aan gaan, is nog wel ok, maar al die nutteloze afdwalingen konden me voor geen meter boeien. En die scènes met die SM(?)-rituelen? Waar ging dat over?
Ook sommige zijplotjes waren wel leuk, maar waar ik achteraf een leeg gevoel bij kreeg. Het auto-ongeluk en die boze heks zijn daar de beste voorbeelden van. Waarom is mijn vraag. Waarom zat dat in de film?

Tot zover het negatieve gedeelte, want er zaten ook zeker nog goede dingen in de film: Laura Dern. Prachtige vrouw! Die ogen... . Nicolas Cage speelde wel erg theatraal, iets waar ik wel erg aan moest wennen, maar uiteindelijk pakte het leuk uit. Een soort mini-Elvis was het zeker. De scène tegen het einde ("What do you faggots want?") vond ik ook leuk. En vooruit, die bankoverval was ook wel iets waar ik een raar gevoel bij kreeg, maar wel een leuk raar gevoel. Zo lelijk als hij was en zo raar als het afliep. De hond die met de hand van die bewaker wegliep. En hij die z'n hoofd er gelijk afschiet.
Het is overigens niet echt een film om plus- en minpunten aan te wijzen. Het is meer een gevoelskwestie, net zoals bij de andere 2 Lynch die ik gezien heb. Het gaat om het gevoel achteraf en het is geen opsomming achteraf. Niet dat dat normaal het geval is, maar normaal kan ik enigszins beredeneren in de zin van: Was de muziek/het verhaal/de personages/het acteerwerk/de sfeer goed? Bij Wild at Heart werkt dat op de een of andere manier niet. Het is alleen het totaalplaatje dat telt.

Hoogtepunt van de film: De (mentale) verkrachting. Ik had de scène al eens eerder gezien, dus de verrassing was er helaas een klein beetje af, maar het blijft een ijzersterke scène.

Een film die op een aantal punten zeker beter had gemoeten, maar wellicht is het een film waar je aan moet wennen. Zowel qua sfeer, als op verhalend gebied.

Eén van de weinige keren dat ik het (bijna) volledig eens ben met Onderhond. En dat zelfs bij een western.

Veel te traag, geen boeiend verhaal, te theatraal (zowel acteerwerk als sommige actiescènes). Op één (misschien twee) scènes na, geen noemenswaardige scènes. Ook de muziek was af en toe zwaar slaapverwekkend. Hier wil ik niet teveel woorden en tijd aan vuil maken.

Billy Wilder #3 alweer. Laat dit nou één van mijn favoriete subgenres zijn: rechtzaken. Het is vrij standaard allemaal, maar het is geweldig gedaan. Het verveelt niet, de personages zijn ijzersterk en het einde is simpelweg perfect. Het is lang geleden dat ik weer zo'n goed einde had gezien. Een ouderwetse zat er weer in hoor.

Ik vind het alleen jammer dat die rechtzaak zo lang op zich laat wachten. Ik vind het leuker als het gewoon de rechtzaak is en dat je door die rechtzaak allemaal informatie te weten komt. Je weet dus net zoveel als de jury en rechter.

Ik zou al een 4,0* gegeven hebben en door dat einde is het nu een hele sterke 4,0*. Billy Wilder stijgt steeds meer in mijn achting.

Geen superslechte film zoals iedereen beweert, maar ja.. het is zeker verre van goed

Met het juiste sfeertje lukte het toch nog aardig.

Één keer maar hoeft niet nog een keer

Toch nog 2,0*. En waarom? Laat ik het maar op 'voor de moeite' houden

Geen goede, geen slechte film. Niks speciaals. Verstand op 0 en kijken meer. Simpel vermaak, niet moeilijk doen .

3,0*

Absoluut niet des Aranofosky. Worstelen vind ik een verschrikkelijke sport en dan wordt het al moeilijk. Als er dan nog zo'n cliché vader-dochterdrama bij komt, zal het al nooit meer goed worden. Af en toe zaten er wel wat mooie scènes tussen, zoals de dans in de oude balzaal. En saai werd het niet en af en toe was het best wel genietbaar, maar de film is zo voorspelbaar dat het voor mij onmogelijk is om echt te genieten van deze film. Een voldoende voor de kijkbaarheid van deze film. Gewoon een kleine 2 uur lekker film kijken. Het zal wel aan mij liggen, ik zie het geniale er absoluut niet van.

Alweer Hitchcock #21, en dan ben ik nog niet eens op de helft.

Nou nog Catch a Thief en dan heb ik alle 12 films tussen 1951 en 1963 van hem gezien (Strangers On a Train t/m The Birds).

Een ietwat rare Hitchcock en dat begint al bij de eerste scène. Geen bekende cameo, maar gewoon een introductie door The Master of Suspense himself. "Waargebeurd, maar raarder dan eerdere fictieve films van mij", zoiets zegt hij. Het plot is inderdaad wat raar en af en toe wel erg ongeloofwaardig, maar het is toch waargebeurd, hè... Erg sterk eerste uur, maar daarna is de spanning (hoewel het eerder een dramafilm is..) er wel een beetje vanaf. Desondanks een ruime voldoende, want het is sowieso een boeiende film. Niet zozeer de bloedstollende suspense die we gewend zijn, maar vooral ijzersterk op psychologisch vlak. The Wrong Man is de verfilming van één van de ergste nachtmerries van een mens.