Meningen

Opzich nog goed te doen en het is een leuk orgineel verhaal. Voor mij hoeft het niet, maar ik kan begrijpen dat de (wat jongere) kinderen dit geweldig vinden!

Meh. Niks speciaals. Had toch meer verwacht van onze Clint. Begon nog wel aardig en was nog wel leuk, maar de film werd steeds minder boeiend en de scènes waren allemaal hetzelfde. Duurde niet al te lang, dus opzich was het goed te doen. De Preacher vs. LaHood-strijd was op een gegeven moment wel leuk geweest.

Papillon is totaal niet wat ik er van verwacht had. Ik had een (simpele) gevangenisfilm verwacht waarbij aan het einde de vraag of hij daadwerkelijk gaat ontsnappen de grote finale moet zijn. Echter heeft Papillon zoveel meer te bieden.

Een enorm donker en grauw begin. Het lijden wordt enorm goed in beeld gebracht. Als je je bedenkt dat het een autobiografie is, is het alleen maar intenser. Met als "hoogtepunt" natuurlijk de tijd in de isoleercel. Dan ontsnapt hij en het verhaal neemt een enorme wending. Een aangename wending. Wat volgt zijn prachtige scènes, schitterende omgevingen, mooie muziek en bovenal opluchting. Opluchting omdat hij zijn rust heeft gevonden. En dan als een mokerslag opeens weer die isoleercel. Je bent weer terug in die eerste stemming. Maar nu zelfs nog onaangenamer, omdat je nu weet wat je mist. Ondanks dat het maar 10 seconde duurt, voelt het alsof je zelf zolang daar bent geweest.
Overigens wordt dit alles perfect bewerkstelligd door Goldsmith. Hij heeft sfeervolle muziek gecomponeerd. Ik denk overigens dat hij wel wat inspiratie heeft gehaald bij de muziek uit Hitchcockfilms. De achtervolgingsscène op het tweede eiland was typisch voor een Hitchcock, lekker bombastisch.

Het einde is erg mooi, wederom die schitterende beelden. Je kunt een beetje bedaren en gewoon genieten van wat er op het beeld verschijnt. Volgens mij weet hij zelf niet meer waarom hij van het eiland moet, hij weet alleen nog dat hij dat ooit heeft gewild. En dus voelt hij zich verplicht om nog te ontsnappen. Met als ultieme climax dat hij de ultieme vrijheid krijgt. Je gunt het hem zo!

Papillon is een 'rollercoaster ride' van emoties. Alle emoties passeren de revue. Dus ook de onaangename. Je voelt je precies zoals Papillon.
4,5*

Ik kon maar niet wakker blijven tijdens deze film. Ben zelfs een paar minuten in slaap gevallen .

Misschien nog een keertje herzien, maar voorlopig blijft dit cijfer mooi staan

2,0* naar 1,5*

Mijn 7e Kubrick alweer. Ook Paths of Glory is een prachtige film. Het geeft perfect weer hoe de situaties er voor staan in bij een oorlog. De waanzin, de naïviteit en de idioterie van de oorlog (en zijn "werknemers") zet Kubrick als geen ander neer. Een prachtig (neergezet) stukje oorlog, een zeer intrigerend vonnis en een nog killere executie.
Voeg daar nog geweldig bombastische muziek en een topper is geboren.

Het einde snap ik echter niet, waarom begonnen ze allemaal mee te neuriën?

Het had net niet de impact van een echte topper.
4,0*

Goede thriller. Zo'n film waarbij je de volledige speelduur geboeid bent. Niks op aan te merken en gewoon een degelijke film. Ik had het gemiddelde daarom ook wel wat hoger verwacht. Ach..

Op aanraden van AddictedToMovies heb ik deze film gekeken.

Bedankt daarvoor, want het was inderdaad een prachtige film!

Alweer zo'n zoektocht net zoals in The Good, The Bad & The Ugly.

En Clint Eastwood, wat een superacteur is het toch. Hij heeft voor mij een soort idolenstatus. Zo machtig als hij zijn rol neerzet!

Ik moest wel even wennen aan het feit dat Lee van Cleef opeens een helper was, aangezien ik hem toch ken als The Bad in de nagenoeg gelijknamige film .

Misschien ga ik zelfs van dit genre houden?

Gewoon de volle mep! 5,0*

'Where life had no value, death, sometimes, had its price.'

De eerste film van de (zogenaamde) trilogie. Erg genoten van deze film. Zeer geslaagd.

Heel mooi opgezet en een uitstekende verhaallijn. Prachtig om te zien hoe hij de bendes tegen elkaar uit speelt. Wat is het toch een heerlijke acteur!

Wel de minste van de 3. Wat minder boeiend dan Per Qualche Dollaro in Più en komt bij lange na niet aan het legendarische Il Buono, il Brutto, il Cattivo.

Toch zeker de moeite waard om te kijken en een 4,5* lijkt me een mooi cijfer

P.S. Opvallend dat maar 4 mensen hier een 0,5-1,5 voor geven. Heeft zeker te maken met het feit dat dit een film is voor de western liefhebbers

Ik had hier nog geen recensie over geschreven, zie ik nu.

Perfume heeft al mijn verwachtingen overtroffen. De film is op alle vlakken grandioos. Het is spannend, bevat precies genoeg drama en is bovendien prachtig om na te kijken. Een schitterend decor. Een verhaal die eigenlijk helemaal niet zo spannend oogt en ik van tevoren zeker niet als een superfilm zou beschrijven, maar Tykwer doet iets. Ik weet niet wat, maar hij doet iets waardoor de film 2,5 uur een genot is om naar te kijken. Is het de prachtige muziek? Is het de perfecte timing? Of wellicht het perfecte acteerwerk van Ben Whishaw? Ik denk een combinatie van vele factoren.

Kortom: Een prachtig gestilleerde film. Een authentiek totaalplaatje, zoals ik ze zelden ben tegengekomen.

Dit is mijn eerste docu waarin een (andere) kijk gegeven wordt op de cinema. Allereerst de complimenten aan Querelle voor het beschikbaar stellen van deze prachtige docu.

Eerst ben ik gewoon maar gezapt tussen de film waarover ik wel wat wilde weten. Dat had ik beter niet kunnen doen, want toen ik hem vanaf het begin afspeelde zag ik de samenhang tussen de fragmenten pas.

Veel goede punten maakt hij. Veel punten waardoor ik anders naar ee film/scène zou kijkt. Een manier van kijken die ik zonder hem nooit uitgevonden zou hebben. Wat dat betreft hulde!

Toch ben ik denk ik nog niet klaar voor een analyse als deze. Misschien dat ik het wel nooit zou worden. Te vaak haalt hij te diepere lagen aan dan mij lief is. Van die lagen waar ik gewoon niet van geloof dat de regisseur dat zo bedoeld heeft.

Het meeste heb ik genoten van de Hitchcocks. Wat een genialiteit en kwaliteit heeft die man toch afgeleverd. Door een docu als deze kom ik daar alleen maar meer achter. Ook de vergelijking The Conversation Psycho vond ik erg sterk.

Het grootste minpunt is toch wel zijn taal, de uitspraak (en met name het geslis) was zeker iets waar ik me redelijk vaak aan gestoord heb. Ook was zijn beeldspraak matig, in het bijzonder zijn handen. Hij kan ze niet controleren lijkt het.

Veel goede punten, af en toe iets te vergezocht, maar over het algemeen een zeer leerzame documentaire. Duurde ook net iets te lang.

3,5*

Are you gay?...

Prachtige film. Precies de soort films waar ik van houd!
Ik neem aan dat een heleboel mensen deze film 'te sentimenteel' vonden, want dat druipt er natuurlijk vanaf.
Je weet van tevoren eigenlijk al hoe het afloopt, maar toch was de manier waarop leuk om te zien.

Het onderwerp dat aangesneden wordt, zal in die tijd ('93) enorm populair geweest zijn (of juist niet ). Kan iemand dit bevestigen?

Het einde werd naar mijn idee iets teveel uitgemolken. Bovendien hadden ze de lijn beter door kunnen trekken en dan dus geen blije begrafenis moeten doen, maar beter een gewone.

Ook miste ik een ijzersterk eindpleidooi. Zo eentje waarvan de jury geneigd is naar de kant van het bedrijf te kiezen, maar vlak voor het einde komt de advocaat (van de aanklager) met een ijzersterk pleidooi waardoor iedereen overstag gaat.

Gewoon een goede film die goed te kijken is
4,0*

'What do you call a thousand lawyers chained together at the bottom of the ocean?
A good start.'

Zeker een goeie thriller en door de speelduur geen moment verveeld. Toch vond ik het een simpele film die nergens hoogstaand werd, een matig plot had en zeker niet beter is dan thrillers als The Bourne Identity.

Puntjes van kritiek:
Vijf sluipschutters voor iemand waarvan niet eens zeker is dat hij een wapen bij zich draagt?
Waarom niet gelijk hem neerschieten met rubberen kogels en hem dan overmeestseren. Ze wisten immers niet dat het een telefoongesprek was van leven of dood.
In de ene film duurt het 30 seconden, voordat iemand getraceerd is (denk aan bovengenoemde film) en hier duurt het 30 minuten .

Wel een spannende thriller, daar niks van. Zeker vermakelijk, maar niet hoogstaand.
3,5*

Ik weet het nu zeker: Aronofsky maakt zeker geen alledaagse films. Pi heeft mij altijd aangesproken, maar om de een of andere manier vergat ik de film altijd. Toen ik er weer aan dacht gelijk op mijn verlanglijstje gezet, zodat ik hem niet zou vergeten.

Vanwege de korte speelduur heb ik deze gisteren opgezet en het was zeker niet wat ik verwachtte. De keuze voor zwart-wit pakte erg goed uit en zorgde dat de film een soort spookachtige sfeer krijgt.
Net zoals bij Requiem for a Dream kom je in een soort rollercoaster van bijna hypnoitserende muziek/geluiden en beelden. Daar waar de terugkerende shots bij Requiem for a Dream (die met het spuiten) mij aan het einde mateloos irriteerde, werd er hier precies genoeg gebruik van gemaakt. De bijna hypnotiserende muziek maakte het sfeertje nog helemaal af.

Voor een uur was deze film boeiend. Je weet totaal niet waar het heen gaat. Eigenlijk ben je bijna geen stap verder dan aan het begin. Dat had ik liever zo gehouden. De keuze voor een achtervolging en ontvoering werkte niet voor mij en ik kreeg een soort Hollywood-gevoel en de gedachte dat het gedaan was 'om het publiek te bevredigen'. Dat er daarna nog wat religieuze betekenissen bij kwamen, maakte het niet beter. Ik heb niks met religieuze films en ik had veel liever een soort wiskundige betekenis gezien.

Kan iemand mij trouwens het einde nog even uitleggen? Hij was daar ergens bij een witte achtergrond. Was dat de hemel? En de cijfers die hij oplas, was dat niet het goede getalen en bleef hij daarom leven?

Een film met veel potentie, maar vanwege het onbevredigende einde 'slechts' een ruime voldoende.

3,5*

Veel heb ik nooit verwacht van deze film. Daarom heb ik hem ook zo lang links laten liggen. Door zo'n hoge notering wordt de nieuwsgierigheid op een gegeven moment toch te groot. Tweede Wereldoorlogfilms liggen mij meestal ook wel.


Tweede Wereldoorlogfilms zijn makkelijk scoren, mits een beetje zorgvuldig gedaan. Het is een gevoelig onderwerp wat niemand links kan laten liggen. Verder is het ook niet moeilijk om emoties op te wekken. Laat een paar mannen in uniform van Duitsers spelen die Joden in elkaar slaan en men heeft al empathie. Daarom vind ik dat een WO II film mij écht moet raken om goed te zijn. En dat heeft The Pianist niet gedaan. In ieder geval niet zo geraakt als bv. Schindler's List. En ik denk dat dat door één ding komt: Hij is niet dicht genoeg bij het vuur. Overal glipt hij door de Duitse handen heen. Hij loopt even 5 meter naar links en hij is ontsnapt. En dat niet één keer, maar meerdere keren. Tuurlijk is het zielig voor hem, dat hij daar alleen leeft en nergens heen kan, maar het is niks vergeleken met de hel die de andere Joden door moeten gaan.

Deze film leunt toch vooral op het feit dat men heel erg emotioneel betrokken raakt bij de hoofdpersoon, maar meer dan een best wel zielig kwam niet in mij op. Zeker met het oog op al die mensen in zijn omgeving die het 10x zwaarder hebben dan hij.

Eén memorabele scène: wanneer die Duitser hem van zolder haalt en piano laat spelen. Niet zozeer dat ik pianomuziek zo mooi vind, integendeel, maar het deed alles even vergeten. Dat was dan ook mijn gedachte na het stuk. Oh ja, het is nog steeds oorlog.

Begrijp me niet verkeerd, de films is ok en doet nergens wat fout. Ik heb dan ook met "plezier" naar de film gekeken. Maar van een WO II films verwacht ik toch echt wat meer dan dit. Het feit dat dit waargebeurd is, is toch een kleine pleister op de wonden. Het geeft aan dat Polanski niet veel keus had. Echter had hij dan gewoon een ander verhaal moet kiezen en het boek moeten laten voor wat het is. Met eigen inlevingsvermogen is het volgens mij een ijzersterk boek.

2,5*

Tot voor kort had ik nooit van Bresson gehoord (ik ben geloof ik ook zeker niet de enige). Door de tip 250, waar Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut, Un in staat, ben ik in aanraking gekomen met Pickpocket.

Ik vind het maar een matige film die op bijna alle gebieden gewoon tekort schiet. Het acteerwerk is zeer matig, personages zijn erg oppervlakkig, dialogen zijn ronduit saai en de voice-over is zo monotoon dat je ervan in slaap valt.

Dat het acteerwerk slecht is, is logisch, zie 2 posts hierboven. Daardoor wordt het echter nog niet goedgepraat en het werkt niet voor mij. Ook de oppervlakkige personages zullen op deze theorie berusten.

Dat de dialogen niet diepgaand, standaard en te simpel zijn, blijkt alleen al aan het feit dat ik het soms gewoon kon volgen. Dat zegt wel wat over het taalgebruik. Mijn Frans is echt niet zo goed dat ik Franse films kan volgen!

Het verhaal 'redt' de boel nog en vandaar ook mijn 2,0*. Het verhaal is leuk, orgineel. Er wordt simpelweg niks mee gedaan. Tot het einde is het een saaie film met weinig noemenswaardige scènes.

Ook de muziek tijdens de voice-overs was goed. De boodschap in de voice-overs was ook wel goed, maar het werd zo saai gebracht.

2,0* en ik hoop dat de bovenaan genoemde film beter is.

Een matige verfilming. Als film misschien nog wel aardig, zeker voor degene die het boek niet kennen, maar als verfilming mist deze film de kracht dat het boek wel heeft. En dan laatste ze het beste stuk (het begin) even in 5 minuten gebeuren. Inderdaad een strikte verfilming, maar wel op een hele knullige manier. Het voelt alsof ze een script op lezen i.p.v. het echt zelf denken. Lord Henry was daar het ergste in. Wat een verschrikkelijk slechte interpretatie. Alsof hij alles van een kaartje oplepelde.

Dorian Gray opzich was nog wel leuk gecast, maar het was af en toe wel een emotieloze krant, zeg. En de hele romance met Sibyl (in een bar i.p.v. het theater) en dan de knullige voortzetting van dat gedeelte van het verhaal. Pff, af en toe was het wel erg matig.

De gehele film draait dan ook volledig op het verhaal, welke echt heel goed in elkaar steekt. Maar het beste deel daarvan (de hele levensvisie van met name Lord Henry) zat er dan weer niet in. Tja... Dan moet je het wel heel goed doen, wil je hier nog een goed cijfer uit halen.

Uitstekende film, voor een kind dan.

Leuk karakter neergezet door Hans Kraaij Jr.

3,0*

Het album kende ik al, maar de film had ik nog nooit gezien. Nadat ik het album weer eens volledig had geluisterd, vond ik dat ik die film ook eens moest zien. Ik ben met geen verwachtingen de film in gegaan en heb alles over me heen laten komen.

Het beste is vanzelfsprekend de muziek. Prachtige totaalplaatje. Muziek waarvan je nooit wist wat je erbij moest denken en beelden waar je eigenlijk niks mee kan.

De film zit vol met symboliek. Ik weet zeker dat ik niet alle symboliek heb begrepen. Sterker nog ik denk dat ik meer niet heb begrepen dan wel. Af en toe was het wel teveel, want dan was ik de draad volledig kwijt.

Doe ik een gewaagde uitspraak als ik Pink Floyd de Kubrick van de muziek noem?

Beelden die ik niet gauw ga vergeten en muziek die ik nu nog meer waardeer.

4,0* voor een prachtige ervaring.

Niet zo legendarisch als bv. Sneeuwitje of Bambi, maar toch zeker ook een juweeltje in de filmindustrie.

3,0*

Volgens mij heb ik deze film sinds mijn bioscoopbezoek in 2006, wat overigens de première was , niet meer bekeken. Wel weet ik nog dat het mijn beste bioscoopbezoek ooit is geweest. Voor de pauze (ja die hebben wij hier) heb ik me een breuk gelachen en na de pauze was het genieten geblazen.

Hetzelfde nu eigenlijk, de eerste 45 minuten is het lachen, gieren en brullen met die gekke Jack. Daarna is het een tijdje gewoon, niet echt hoogstaand, maar zeker niet langdradig of saai. Het tempo gaat er nooit uit en daarom verveelt de film geen moment.

Deze kijkbeurt zag ik hoe veel subtiele humor er nog in de film zit. De grote grappen kende ik nog, maar ook de wat kleinere heb ik opgemerkt en daardoor is de film alleen maar in achting gestegen.

Verder weinig op deze film aan te merken. Nog steeds ben ik overdonderd door de geweldige combinatie van muziek, beeld en dialoog. Ik denk dat ik die 5,0* laat staan.

Een gebrek aan verhaallijn of een duidelijk richting, hoeft niet per se slecht te zijn. Maar het moet meestal wel van hele goeden huize komen, wil het nog een leuke film worden. Visueel misschien wel goed, maar niet leuk genoeg om bijna 2 uur interessant te blijven. Wat dit soort films betreft moet het óf van korte speelduur zijn óf wat variatie hebben. Deze film had ik na drie kwartier wel gezien en dan wordt het een lange zit... Traagheid leek wel het sleutelwoord. Het interessante was eraf en met hangen en wurgen heb ik deze film af weten te kijken. Zo goed als geen interessante scènes meer en het ontbrak volledig aan iets nieuws. Iets wat er voor zorgt dat je graag door wilt kijken en niet constant zit te kijken hoe lang je nog moet. Enige leuke aan de film was het deuntje dat constant terugkwam. Kitscherig, langdradig en saai.

Ja, wat moet je hier nog meer over zeggen? Perfecte casting, prachtige muziek, aangrijpende beelden, een enorm intimederend verhaal. Wat samen een totaalplaatje maakt waar ik u tegen zeg. Ik denk, weet eigenlijk wel zeker, dat deze in mijn top 10 komt.

De zoveelste Plop-film. De 'boeven' zijn leuke personages, behalve die bazin. Wat een irritant karakter .

Verhaal is ook wat magertjes en halen het bij lange na niet bij de kwaliteit van de serie zelf.

2,5*

Uiteraard is dit niet voor volwassenen, maar ik vond hem niet goed. Het verhaal is matig en deze serie wordt veel te veel uitgemolken!

2,5*

Ook deze heb ik destijds in de bioscoop gezien. Kan me nog herinneren dat ik ademloos heb zitten kijken.

En uiteraard de vraag: 'Gaan ze het redden?'

Raar toch.. dat je toch altijd met zo'n vraag zit als je klein bent.

Opzich wel een leuke film als er niks anders op tv is, maar ik hoef hem niet nog een keer te kijken.

Het was een beetje simpel en ik hou meer van wat actie in een film.

3,0*

P.S. Damn, she's hot

Aardig vormexperiment. Het jammere is dat er nooit een echt ijzersterke scène tussen zit. Er klopte bij elke scène wel iets niet. De ene keer was het de (bij vlagen afgrijselijke kut-)muziek, een andere keer was het de irritant onderbelichting en weer een andere keer waren het de personages die mij niet konden boeien. Dat is toch jammer, want hier had een mooi werkstuk van gemaakt kunnen worden. Dit betekent echter niet dat genoemde voorbeelden nergens goed waren. In tegendeel, bij elke scène was dan ook weer een deel dat juist wél ijzersterk was. Heel zonde dus. Ondanks de relatief korte speelduur had ik het toch wel gehad op het einde. Het was niet zo bijster interessant meer en de cameratrucjes waren wel uitgewerkt. En die epilepsieverwekkende trucjes mogen van mij achterwege blijven.

The Prestige is een uiterst orginele en zeker vermakelijke film. De rivaliteit is echt prachtig neergezet en neemt zeker in het begin van de film buitengewone vormen aan. Het is echter jammer dat deze rivaliteit zich niet voortzet in het verloop van de film. Er wordt teveel drama ingepompt. Tegen het einde van de film is de rivaliteit weer terug en de ontknoping maakt het natuurlijk helemaal af. Ik zag het ten minste niet aankomen.

De teleporteermachine is toch jammer. Zoiets kan er bij mijn hoofd in ieder geval niet in. Het is voor mij te onrealistisch en het voegt i.m.o. weinig toe aan de film, behalve dat het dan 'de ultieme truc' is. Hoewel later blijkt dat de ideale truc het verbergen van de tweelingbroer is. Ik had liever gewoon een geniaal uitgedachte truc gezien dan iets als dit.

Ik had direct na het zien van de film echt een goed gevoel hierover, maar dat gevoel is een tijdje later eigenlijk weer weg en ik heb niet het gevoel dat ik net naar één van de beste films ooit heb zitten kijken.
Zeer vermakelijk en goed uitegedacht, maar mist het gevoel achter de echte topper.
4,0*

Ik hou van rechtbankfilms. Ik vind het leuk naar dat (geromantiseerde) wereldje te kijken. De eerste teleurstelling moet ik nog zien. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik elke film gelijk goed vind. Primal Fear is een vrij eentonige film die absoluut niet genoeg om handen heeft om ruim 2 uur lang te boeien. Een aantal niet-interresante zijsprongen en door de eentonigheid van zowel de sfeer als de regie was het af en toe wel doorbijten. Maar een makkelijke voldoende wordt gehaald door een aantal sterke scèns 'in court' en een prima einde. Wel erg simpel, maar effectief.

Een aantal jaar geleden voor het eerst gezien. Toen vond ik hem oké, maar kon ik er weinig mee. Achteraf gezien verbaast me dat ook allerminst. Inmiddels heb ik hem vandaag opnieuw bekeken; een beetje naar aanleiding van het uitlezen van Het Slot van Kafka. En recentelijk heb ik ook Het Proces gelezen, welke mij heel goed beviel.

Dat ik het boek gelezen heb, maakt het zowel een voor- als een nadeel. Hierboven heeft mkj87 helemaal gelijk: "Kafka komt op schrift er beter en geloofwaardiger uit dan in deze film overigens, die het vooral van Welles' regie moet hebben". Het boek is een web dat zich langzaam rondom K. uitspreidt. Het absurdistische doolhof wordt steeds omvangrijker.

In de film ontbreekt het aan de opbouw en is het wat fragmentarisch. Ik denk dat bepaalde dialogen zonder kennis van het boek amper op waarde geschat worden. Zo wordt in het boek redelijk wat aandacht besteedt aan de (drie) soorten vrijspraak die er zijn. Hier is het een korte scène met Titorelli, die in de film amper een rol van betekenis speelt. Datzelfde kan gezegd worden van Bloch, welke in de film een zeer marginale rol heeft.

Het grootste manco blijft toch echter het hoofdpersonage K. In het boek een van zelfvertrouwen overlopende, intelligente en bovenal welbespraakte man die hoog aanzien geniet. Een man voor wie iedere dialoog een strijd is om imago, macht en aanzien. Niets van dat alles is terug te vinden in de door Perkins geportretteerde K. Al was het maar omdat hij niet de gekunstelde kafkesque zinsconstructies gebruikt. Kafka maakte van Josef K. een ambigue protagonist. Een man die je liefhebt, noch haat. The Trial is één groot psychologisch spel, welke Orson Welles niet bereid is te spelen.

Dat gezegd hebbende zit de kracht (ik heb immers een 3,5* gegeven) in het audiovisuele. Geluid en beeld vullen elkaar naadloos aan. Het aantal briljante shots is niet op twee handen te tellen. Niet zelden wordt er visueel recht gedaan aan het absurdisme zoals Kafka het zelf schetste. Derhalve kan ik hier, het verhaal is 'slechts' een onderdeel van, een ruime voldoende aan kwijt.

Toch aangenaam verrast door de film. Er kwam zowaar af en toe meer dan een glimlach eruit .

Het is nog steeds niet niet mijn genre, maar deze was toch goed te kijken.

Wat is Ryan Reynolds toch een heerlijke acteur

4,0*

You should have seen the blood. The whole, the whole place was... Well it's, it's too horrible to describe. (Hitchcock in de trailer van Psycho)

Psycho viert op 23 december dit jaar alweer zijn 50e verjaardag! 50 jaar en nog steeds even goed. Psycho is de meest effectieve en meest intrigerende horrorfilm. Eng zou ik het niet meer kunnen noemen, niet bij de tweede kijkbeurt althans. Wel is elke kijkbeurt weer retespannend. De prachtige sfeer, de ijzersterkre score van Herrmann en de kille Bates. Psycho is één van die weinige films waarbij de tijd voorbij vliegt en ik verbaasd ben over het feit dat hij alweer afgelopen is.

In de vakantie heb ik het boek gelezen en je merkt duidelijk dat Hitchcock erin geknipt heeft om de snelheid hoog te houden. Iets wat de film zeker ten goede komt (het boek is overigens bijna net zo goed). Ook kiest Hitchcock voor een totaal anders perspectief, waardoor het qua gebeurtenissen wel een boekverfilming genoemd kan worden, maar qua impact totaal niet. Ik moet zeggen dat ik beide versies erg tof vind.

De spannende opening met de opzwepende muziek, gevolgd door de legandarische douchescènes, de schoonmaakscène, het hele gedoe met Arbogast en de daarbij behorende moord en de eindscène. Stuk voor stuk epische scènes die ik nooit zal vergeten.

Ik noemde hem al eerder, Bernhard Herrmann, zijn score voor Psycho is misschien wel de beste score ooit. Het is in ieder geval de meest effectieve. Elke keer als ik dit hoor, krijg ik kippenvel. Ik heb ooit een keer die soundtrack luisterend door het bos gereden. Eén tip: Doe dat niet!
Herrmann maakt Psycho. Hij zorgt ervoor dat Psycho het meesterwerk is wat het is. De snelle muziek wanneer het nodig is, maar ook de rustige (achtergrond)muziek voelt hij perfect aan.

Maar de echte show wordt gesteeld door Perkins. Psycho is het hoogtepunt van zijn carrière (van ieders carrière denk ik eigenlijk wel). Hij is de perfecte cast voor Bates. De houding, de manier van spreken, de manier van acteren. Hij speelt Bates niet, nee, hij ís Bates. Ik vind het ook een schande dat hij nog niet eens genomineerd is voor een Oscar, want dit is één van de beste prestaties ooit.
Zelfde mag van de rest gezegd worden. Miles, Gavin en Leigh spelen minstens even goed. Hoewel al hun acteerprestaties verbleken bij die van Perkins.

Wat moet ik nog meer zeggen? Eigenlijk niks. Psycho is niet in woorden uit te drukken. Je beleeft Psycho, je voelt Psycho. Je wordt vanaf het begin gegrepen en je zult nooit meer losgelaten worden. Deze film heeft voor altijd mijn hart gestolen.

Ik heb een Herkijk Nodig lijstje gemaakt en daar stond deze op. Op de achterkant van de DVD stond 95 minuten, dus ik dacht even snel Pulp Fiction op te zetten. In mijn herinnering duurde hij altijd 2,5 uur, maar de achterkant van de DVD zou toch wel goed zijn?

Enfin, Pulp Fiction was niet meer zo goed als in mijn gedachten. Op de geweldige hamburgerscène na, was er weinig echt te genieten aan het begin. De dialogen waren nog steeds sterk, maar niet echt top 10 materiaal. Langzaam, maar zeker, kwam de film weer op het niveau, zoals in mijn herinnering. De one-liners/monologen/dialogen/gesprekken, kortom: hetgeen wat de Tarantino-films zo interessant maakt, waren weer ouderwets geweldig! De ene na de andere legendarische quote volgde de andere op. Voeg daar nog een super-Samuel bij en 'iets minder supere, maar nog steeds steengoede'-John en je hebt weer de topfilm die mij beloofd was aan het begin. Met in het bijzonder natuurlijk de eindscène, die (bijna) onovertroffen is.

Conclusie:

Nog steeds top 10 waardig? Ja. Op nummer 3? Nee, gezakt naar plaats 6.

Dat klinkt misschien wat negatief, maar het is nog steeds een van de beste films ooit!