Meningen

Heerlijke actiefilm en ook wel een beetje een thriller. Heb me uitstekend vermaakt en weinig op te merken over de film.
Wel een paar (grove) fouten.

Zoals het moment waarop hij beschoten wordt door een dozijn agenten. Zelfs met het beste kogelvest overleef je zoiets niet.. Of overleefde hij dit niet, omdat hij een soort van onoverwinnelijk monster is geworden door die experimenten?. Uiteraard was dit maar voor even, want even later overleed hij alsnog .
Het ging mij soms wat te makkelijk af.

Voor de rest een ijzersterk personage en ook nog wel een goed verhaal! Jammer dat we hem uiteindelijk niet echt hebben gezien, maar waarschijnlijk is dat juist wel de kracht van deze film.

Zit een beetje te twijfelen tussen een 4,0 en een 4,5. Zal hem maar het voordeel van de twijfel geven .

Vanwege de prachtige alliteratie:

Haha, had ik de hele film op Brad Pitt gewacht. Bleek dat het Tom Cruise was

Dat even terzijde, ik vond het een uitstekende film. Hij keek lekker weg en tot mijn vreugde was er geen happy end.

De 2 uur vlogen voorbij en ik heb me geen moment verveeld. Heerlijke actie en er gebeurde altijd wel wat.

Het enige minpunt vond ik juist weer die snelheid. Van het ene op het andere moment is het verhaal weer 90 graden gekanteld. Af en toe pakte het leuk uit, maar soms was het mij iets te makkelijk, ondanks dat...;

Deze zou ik nog wel een keer willen zien later

4,0*

Lekkere film. Kijkt lekker weg. Niet al te ingewikkeld, niet spectaculair, niet hoogstaand, maar wel een degelijke film. Verveelt ook geen moment, waarschijnlijk door de vele actiescènes.Uitstekende keuze van Verhoeven. Ik zie nog wel groeipotentie.

Toch alweer de zesde van Lumet die ik gezien heb. Vergelijkingen met 12 Angry Men wil ik niet maken, want buiten dezelfde regisseur en als thema het rechtbankdrama is er weinig overlap.

12 Angry Men is een aanklacht tegen het rechtsysteem en The Verdict is vooral de show van Newman. Sterker nog, het duurt ruim een uur, voordat de zaak überhaupt de overhand gaat voeren. Het is een lange aanloop en daardoor wordt de zaak an sich een beetje weggemoffeld, vind ik. Als dramafilm onderhoudend, als rechtbankfilm ook, maar dat maakt tegelijkertijd dat The Verdict vlees, noch vis is. Cliché zou ik het niet noemen, overigens. Gewoon... ja, onderhoudend.

Mijn 3e Hitchcock en ik krijg steeds meer respect voor die man. Midden in de nacht Psycho gekeken en dat was me toch even een filmervaring. North By Northwest viel ietwat tegen, maar was nog steeds een prima film.

Het verhaal van Vertigo heeft me gewoon nooit aangegrepen. Ik had DVD's besteld bij iemand en deze zat er toevallig bij. Ik had de binnenkant gelezen en was meteen verkocht. Er stond: 'Vertigo is één van de meest angstaanjagende romantische films aller tijden, mede dankzij het grote aantal spookachtige camerahoeken met de zeer beroemde gebouwen van San Fransisco als achtergrond.' Wie wordt daar nou niet nieuwsgierig van?

Waarschijnlijk ben ik met het idee dat ik een spannende thriller (net zoals bovengenoemde) zou zien. Hierdoor was ik ietwat teleurgesteld aan het einde van de film. Het begon hartstikke goed met die scène op het dak en daarna de achtervolging. Ik was dan ook uiterst verrast dat hij haar zo snel aansprak, want zo verpest je het spioneren toch? Nog meer verrast was ik toen zij van het gebouw sprong. Was de film nu al afgelopen? Wat een aanfluiting!

Gelukkig was dat niet zo, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik naar de beste film aller tijden aan het kijken was. Maar ik geef weer de schuld aan die verdoemde verwachtingen .
Toen de film afgelopen was... Ik baalde echt. Ik moest echt wat gemist hebben. Daarom ben ik, tussen de Olympische Spelen door, de documentaire gaan kijken.

Toen was ik verkocht! De documentaire liet zien hoe geniaal Hitchcock eigenlijk is. De moeite die hij in deze film heeft gestopt. Belangrijker nog, de documentaire liet zien hoe je naar deze film moet kijken. Direct kon ik dat nog niet, daarom heb ik de film een nachtje laten zakken en nu kan ik het wel. Ik zie nu wat voor meesterwerk dit is en hoe goed deze eigenlijk is.

Alles klopt, de emoties, het verhaal, de muziek. De muziek, oh wat blijft die toch prachtig.
Bernhard Hermann is echt een legende en bewijst keer op keer zijn klasse.
James Stewart en Kim Novak spelen de sterren van de hemel. James Stewart heeft een heerlijk charisma en Kim Novak is gewoon een prachtige vrouw.
Ik zie nu ook in wat voor klasse film dit is en ik denk dat ik deze film bij de volgende kijkbeurt nog beter ga vinden. Misschien dat een Top 10-plek zelfs haalbaar is.

5,0*

P.S. Leuk om te zien dat de grote regisseurs van nu zoveel respect hebben voor Hitchcock en met name deze film. Met name Scorsese was erg overtuigend in zijn woorden over Hitchcock.

Mooie film. En dan doel ik vooral op het audiovisuele aspect. Doet qua excessief kleurgebruik denken aan films als Amélie en Das Parfum. Een interessant verhaal dat nergens kracht verliest, maar waarin de spoeling toch wel vrij dun is. Het onbekende aspect had best wat meer uitgebuit mogen worden. Voor je het weet is hetgeen waar de film om draait alweer afgelopen. En de onthulling vind ik eerlijk gezegd wat magertjes.

Sterk staaltje film met een ietwat mager plot (vooral mager qua uitwerking). Vandaar nog altijd een (dikke) 3,5*.

Overweldigende reviews, zo overweldigend dat ik zelfs overwogen heb om alleen naar de bioscoop te gaan; iets wat ik nooit eerder gedaan heb. Achteraf gezien is alleen waarschijnlijk ook de enige mogelijk om deze film goed tot je te kunnen nemen.

La Vie d’Adèle doet mij afvragen wanneer iets een goede film is. Het is overduidelijk geen sentimenteel melodrama, maar moet een film als deze wel ontroeren om goed te zijn? Is een film die je drie uur lang kan boeien niet per definitie een goede film? Ik vermoed dat een film geslaagd is, zodra de intentie van een regisseur binnenkomt bij mij. Maar wat is die intentie dan?

Ik snap niet zo goed wat Kechiche wilt zeggen met deze film; wil hij überhaupt wel wat zeggen? Is het een mooi uitgewerkt drama over een tiener die langzaam een lesbische relatie opbouwt? Of is de lesbische relatie een mooie manier om de gebrekkige onderlaag te verdoezelen? Met andere woorden: zou deze film net zo goed onthaald worden als het een heterorelatie betreft? En zou dat er toe doen?

Nog één belangrijke vraag dan.. Hoe esthetisch verantwoord is het nog om zulke existentiële seksscènes te laten zien?

Wat ik in ieder geval fijn vond, was het gebrekkig aan uitleg. Soms worden er hele stukken overgeslagen zonder dat daar à la Hollywood weer een hele verklaring voor gegeven moet worden. Soms werkt dat wel eens verwarrend, maar uiteindelijk denk ik dat dit het tempo ten goede komt. Dit lijkt mij ook de hoofdreden dat La Vie d’Adèle geen moment saai is; los van niet nader te specificeren scènes.

Is het eerlijk om een film af te rekenen op (te) hoge verwachtingen? Andersom zou je ook kunnen stellen dat ik de positieve punten zoek om de waarderingen te verklaren. Dit is in ieder geval poging één om de film te ‘begrijpen’, dus vergeef me de onsamenhangendheid.

Prima film. Geen echte hoogtepunten en het is zeker geen superfilm waar ik regelmatig verbluffende beelden voorgeschoteld kreeg. Hoewel de 5 "virgins" wel echt verbluffend mooi waren. Vooral de hier nog jonge A.J. Cook

Het verhaal was ook wel leuk, maar helaas niet meer dan dat. Ook een paar relaties die me niet echt konden grijpen. Iets te oppervlakkig en te weinig diepgaand om mij als kijker echt te kunnen raken. De muziek was daarentegen wel contstant goed.

Opzich een aardige film, helaas zijn er wel wat minpunten waardoor het geen echt goede film is. Wat wel jammer is, aangezien er veel te doen was met dit concept.

Zeer moeilijk te krijgen deze film, dat heb ik wel gemerkt. Daarom heb ik mij voor het eerst gewaagd aan een volledige film via YouTube. Moet ik vaker doen bij dit soort films! Uitstekende kwaliteit (voor hoever films als deze kwaliteit bevatten) en niks op aan te merken.

Dan over de film. Drie woorden: Beste oorlogsfilms ooit! Zelden heb ik zo meegeleefd met de hoofdperso(o)n(en). Veel momenten ademloos gekeken. Met name bij de scène waarin hij dat geweer tegen z'n hoofd zet en de scène waarbij die groep mensen naar de galg moeten. Zo mooi in beeld gebracht en zo meeslepend.

Het andere wat er duidelijk uitspringt is de cameratechniek met de close-ups. Met name rond de ogen. Bijna van dezelfde klasse als in mijn #1. Die ogen van Sotnikov waren hypnotiserend. Nog even een 'muziekje' eronder en ik was versteend.

Ik hoop dat ik deze film in de toekomst nog eens tegenkom.
5,0* en misschien wel een plaatsje in mijn Top 10 (even een nachtje over slapen)