Meningen

Wat een heerlijke film om naar te kijken. Een prachtig kat-en-muisspel die eigenlijk pas een paar minuten voor het einde eindigt.

De hele film ben je niet zeker of je het nou wel goed hebt gezien. Je zit constant met vragen als: 'Waarom doet hij dit (of juist niet)?' en 'Zit hier een bepaalde gedachte achter, weet hij meer dan ik?'.
Ik houd van dat soort films!

Mooie jaren '50-sfeer gecreërd. Chapeau! Vooral het stukje met de politiesirenes was goed gedaan. Zo'n oude sirene . Zo eentje die nog zo'n 10 seconden na het uitzetten doorgaat.

Voor de rest een topfilm en een ijzersterk thriller!

Jammer alleen dat Spacey/Jack dood is gegaan
4,5*

Aardig, meer niet. Laberinto del Fauno is een redelijk sfeervolle film met vooral in het labyrint een mooi gestileerde film. Jammer dat het meer als bijzaak diende. Nu kun je je afvragen of dat inderdaad zo hoort (vanwege vragen als In hoeverre is het labyrint echt?), maar ik had liever wat meer focus op het labyrint gehad en iets minder drama eromheen. Een leuk einde en een goed begin kunnen de film niet echt meer redden. Voornamelijk vanwege eerder genoemde reden.
Niet al te lang en daarom nergens saai of langdradig. Maar zo'n hoge top 250-notering is (veel) te veel eer voor een film die eigenlijk vrij weinig te bieden heeft. Vooral op narratief gebied.

Een bizar hoge score voor een film die in zin oeuvre nog niet eens bij de beste 20 zit (en dan ken ik ze nog niet eens allemaal). Een leuk uitgangspunt, maar een merkwaardig knullige uitwerking. De scènes in het hotel zijn bij vlagen leuk en humoristisch, maar op de trein is het te makkelijk. Het mysterie neemt langzaam vorm aan, maar de motivaties van de andere reizigers vind ik wel heel erg makkelijk recht gepraat. Iets meer aandacht hiervoor was wel leuk geweest.

Maar het voornaamste probleem met The Lady Vanishes is de knulligheid. De volharde vrouw die er écht van overtuigd is, de man die ze eerst zogenaamd haat die opeens mee gaat in haar ontvoeringscomplot. En dan aan het einde een lullige schietpartij die doet denken aan een slechte 80s-actiefilm.

Om vervolgens een mierzoet eind goed, al goed slot te krijgen..

Mja, ’t is wel vermakelijk en het is een vlotte film. Vandaar zeker geen onvoldoende.

Simpele, luchtige film met af en toe wel wat leuke grappen, maar meestal iets te luchtig.

Tom Hanks speelt erg goed. Eigenlijk speelt de hele cast een perfecte rol. Daar ligt het sowieso niet aan. Ik denk dat het vooral het verhaal is en met name toch de humor. Die is iets te flauw en niet goed genoeg.

2,5*

Ik was nooit geboeid door de beschrijving die hier staat, maar als ik hem gratis kan krijgen... De beschrijving op de DVD was trouwens veel lokkender.

De film begint als de meeste films over Afrika. Een westerling komt binnen, ziet eerst vrolijkheid en ziet daarna de diepe ernst van Afrika. Het is dus een redelijk clichéfilm en van tijd tot tijd (te) voorspelbaar.
Het begon nog redelijk goed. Wat humor, leuke personages en nog weinig verschrikking. Aangezien je in de beschrijving al leest dat hij een dictator is, weet je al dat het gespeeld is en dat is jammer. Zeker omdat het bijna een uur moet duren, voordat Nicolas het door heeft.

Wat volgt is een verloop dat me niet echt kon grijpen. Waarschijnlijk omdat het allemaal zo cliché is en niets nieuws. Ik had ook gehoopt op geen happy end. Alhoewel, het is een verfilming en dit zou dus onrealistisch zijn.
De scène met de haken was erg schokkend. Ik had ook niet verwacht dat ze de haken ook daadwerkelijk zouden laten zien.

Ik zit een beetje te twijfelen tussen een 3,0* en een 3,5*.
Doe maar een 3,5* voor de leuke humor in het begin.

Leuke (Aziatische) actiescènes, een beetje drama en nog meer actie. Een leuke, vermakelijk film is dit zeker, maar meer toch ook echt niet. De actie vind ik goed en keurig gedaan, maar het is geen meesterwerk. Nu ben ik sowieso niet iemand die actiefilms echt geniaal vind. Vooral de pure actiefilms niet.

Ach, vermakelijk is het wel en een 4,0* lijkt me dan ook op z'n plaats.

Zoals wel vaker ben ik een van de laatste om dit soort films te proberen. Terwijl er de laatste jaren dozijnen van dit soort films uitgebracht worden, laat ik de meute het kaf van het koren.

En zowaar, het eerste deel kon me erg goed smaken. In een rap tempo volgen de scènes elkaar op en eigenlijk is het precies zoals een film als deze moet beginnen: met veel bravoure en gelijk de toon zettend. Voeg daar wat expliciete beelden aan toe en het begint al onderscheidender te worden van de grijze middelmaat.

Langzaam gaat de film over van een wraakfilm in een kat-en-muisspel. Eentje met een originele insteek en je regelmatig verstelt doet staan.

En dan... zakt de film als een pudding in elkaar. Het tempo wordt uit de film gehaald, verzandt in oude actiefilmclichés en heeft als kers op de taart een zeer matige apotheose. Niet voor niets zie ik dat het einde hier zo bekritiseerd wordt. Het strookt dan ook niet totaal met de karakter- en plotontwikkeling. Zonde.

Doorgaans liggen films in de top 100 mij erg goed. Ook deze leek bij voorbaat erg leuk te zijn, maar dat viel toch wel even tegen. Het is vooral erg eentonig en er had best een half uurtje af gemogen. Een interessant thema en het verhaal is best aardig bedacht, maar de uitwerking is zo... saai wil ik het niet noemen... droog. Het is niet slecht, ik heb me geen moment verveeld, maar het doet je absoluut niet versteld staan. Het soort cinema dat je kijkt, maar waar je achteraf geen hoogtepunt kan noemen. Vandaar ook mijn veilige voldoende. Hoewel die er niet zou zijn geweest zonder de prachtige score. Dat is het enige aan Das Leben der Anderen dat echt goed is. Overdreven hoge score, maar valt wel enigszins te begrijpen.

Klasse misdaadfilm van Nederlandse bodem. Een soort originele Departed/Mou Gaan Dou en uitstekend gedaan. Uitstekend verhaal, goede actie en perfecte personages. Een geniale openingsscène trouwens.
Verder nog veel prachtige scènes (zoals de "moord" op die baas en de scène in het café). Ik snap de lage score ook niet echt. Zijn we nou echt zo verwend geworden met al die Hollywoodbombast dat we dit soort pareltjes niet meer waarderen?

Uitstekende film. Had een goed en orgineel verhaal. Weinig op af te dingen (qua verhaal dan).

Het personage van het meisje kon me echter gewoon niet boeien. Tot het irritante aan toe, zat ze maar te zeuren over vanalles en nog wat.
En mag je als huurmoordenaar je identiteit prijsgeven (aan een 12-jarig meisje)?

Voor de rest een heerlijke film die goed wegkijkt. De beginscène was ook uitstekend en ik had nog wel een paar van die huurmoorden willen zien, maar helaas..
Ook het einde was top. Ik wist op een gegeven moment niet meer hoe het nou af ging lopen. Je hoopt natuurlijk op een happy end, maar uiteindelijk was ik toch wel blij dat dat niet zo bleek te zijn, omdat het dan de film een stuk ongeloofwaardiger had gemaakt.
En die heerlijke humor van Stansfield

Ik denk dat ik het op een 4,5 houdt, vanwege Stansfield

'But he ruined my suit.'

Vandaag weer eens opgezet en het blijft lachen!

Haalt duidelijk niet het niveau van the Holy Grail, maar die is dan ook wel van onsterfelijke hoogte.

De subtiele humor van 'the Mounties' is van onmogelijk niveau en alles is tot in het puntje perfect uitgevoerd! Bij elke kijkbeurt ontdek je weer wat nieuws wat ze o zo subtiel hebben gedaan

Deze film verdient zeker een 4,5*

'Dikkus Lullus'

En natuurlijk de eindscène. Elke keer als je dat ziet MOET je toch wel vrolijk worden?

Zei iemand daar Hollywood? Cliché op cliché en melodrama na melodrama. Waar helemaal niks mis mee is (zie mijn cijfer), zolang het maar een beetje goed uitgewerkt is. Dat vond ik bij Life of David Gale zeker het geval. Meesterlijk acteerwerk (zoals altijd) van Spacey. Bitsey daarentegen was echt zo'n typische Hollywood-actrice. Veel gespeelde emotie, weinig inhoud. Vooral toen ze op d'r knieën ging, was echt schandalig slecht. Desondanks vond ik de rest van de film zeer sterk en heb ik de volle 2 uur op het puntje van mijn spreekwoordelijke stoel gezeten. Goed in elkaar stekend verhaal en dat einde zie je dan ook wel weer aankomen, maar daar heb ik me niet echt aan gestoord. Misschien omdat ik gewoon heb gekeken en niet echt heb nagedacht over de film (alsof dat nodig is), misschien omdat het toch wel een prima einde is. Niet dat het er wat toe doet, een uitstekende film met weinig minpunten.

Hoge verwachting had ik na het zien van Fucking Amal. Deze zou (volgens de score) nog beter zijn. Niet echt, maar dat was ook wel heel moeilijk. Lilja 4-ever is een mooi drama, bij vlagen zelfs ontroerend, maar het verhaal is een beetje voorspelbaar. Nu is Fucking Amal dat ook, maar daar heb ik me er niet echt aan gestoord. Het moment dat Volodya begint te twijfelen aan Andrei is het toch wel redelijk duidelijk. De schijn ophouden vond ik een beetje onnodig. Ik had liever een beetje hoop gehad waarna het een klap in je gezicht wordt. Dit is overigens één van de weinige minpunten en in ieder geval de enige noemenswaardige. Wel een prachtige slotscène.

Een aardig rechtbankdrama met de nodige Hollywoodperikelen. Mickey is een interessant personage. Een soort goedaardige variant van Bateman (American Psycho). Allebei bekakt en vol van zichzelf.

Verhaal is vlot en zakt nergens in, maar is toch ook niet bijster bijzonder. Gewoon redelijk straight forward film die ik zonder meer in de categorie vermakelijk, maar dan... zou plaatsen.

Misschien dan toch één stukje van diepgang: de rare regels van een rechtstaat. Beschermt de schuldigen, verhoedt de onschuldigen.

Een van de betere Disneyfilms, een sowieso een van de beste animatiefilms.

Al die animatiefilms van tegenwoordig kan maar niet waarderen en ik snap ook niet wat mensen daarin zien.

Enfin, nu weer over de film. Is al wel een tijdje geleden, maar uiteraard genoten van de film. Keer op keer. Met natuurlijk een prachtig einde .

4,0*

Opzich wel een aardige film als je klein bent, maar nu is het toch echt een stuk minder.

Vooral de Nederlandse synchronisatie is vreselijk, maar dat is altijd zo .

2,5*

Begint saai, eindigt ijzersterk. Het eerste uur is verschrikkelijk saai en ik zag er tegenop om deze film af te kijken, maar gelukkig heb ik dat wel gedaan. Het einde is echt supersterk en het is zo zonde dat het eerste deel zo saai is anders had hier een (heel) hoog cijfer ingezeten. Beklemmende sfeer, huiveringwekkende soundeffects en ijzersterk spel van Polanski. Zelden zo'n goed einde gezien. Tevens ook zelden zo'n contradictoire film gezien, qua interessewekkendheid (alsof dat een woord is ). Misschien dat deze nog kan groeien. Zeker een film die ik ga herzien.

Uitstekende film. Goede misdaad, leuk verhaal en een nog leuker plot. Moest wel wennen aan de camera, wat was dat een drama! Zeker voor 1998

Begint uitstekend en je aandacht wordt gelijk getrokken. Had eerlijk gezegd een iets ander verhaal verwacht (verkeerd gelezen) en was dus enigszins verbaasd dat hij het spel verloor .

Je moet wel goed opletten, want ze lijken allemaal op elkaar en op het einde gaat alles heel snel. Goed opletten bij de introductie dus!

Op het einde ging het allemaal wat te snel en af en toe ook wat te makkelijk. Had op wat meer drama gehoopt.
Ze gingen me iets te makkelijk dood.
Misschien moet ik het niet te letterlijk/serieus nemen, aangezien het toch een soort van (onderliggende) komedie is.
Vooral de dialogen tussen die twee jongens die de geweren moesten halen voor "The Hatchet" waren zeker vermakelijk!

Niet de topper waar ik op hoopte, maar biedt toch zeker meer dan de gemiddelde misdaadfilm.
4,0*

P.S. Volgens Wikipedia was het budget iets over het miljoen. Een groot budget is helemaal niet nodig om een goede film neer te zetten (meneer Cameron!)

Mijn laatste Hitchcock was alweer een tijdje geleden en nu ik weer genoeg tijd heb om films te kijken, ben ik van plan deze achterstand in te halen. Aangezien ik een box met een aantal films van zijn Britse periode heb gekregen voor mijn verjaardag heb ik er daar een uit gekozen, de eerste bleek Lodger te zijn.

Lodger laat Hitchcock's potentie duidelijk zien, maar komt er toch niet helemaal uit. Met name het begin is niet van niveau. De muziek is simpel en eerder storend dan dat het daadwerkelijk wat toevoegt. De lodger is wel mysterieus, maar leek meer op een mislukte dracula. En het tempo was ook te traag. Zo na een half uur komt er wat meer tempo in en wordt het een stuk leuker. Hierin kun je al de klasse van Hitchcock herkennen. Met een minimalistische setting weet hij het toch spannend te maken. Wel jammer dat het anno 2011 een stuk minder indruk maakt dan destijds en daarom ook wel een beetje voorspelbaar is.

Zie net dat ik hier nog nooit een bericht bij heb geplaatst. Een lekker luchtige film die je niet al te serieus moet nemen. Bep, Fats, De Haas, Doolittle en de Majoor. Stuk voor stuk zijn het geweldige personages. De ene nog gekker dan de andere.

Voor de rest heeft het jammer genoeg weinig omhanden, maar vermakelijk is het zeker. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen en ik heb hem inmiddels toch zeker 5x gezien (ware het niet altijd vrijwillig).

3,5*

Ja, en een broodje toekan met een bordje yoghurt.

Wat er staat toch een toekan op de kaart?

Hollen maar weer!

Behoorlijk saaie film. Echt slecht is het niet, maar ik heb geen memorabel moment gezien. Na een uur vroeg ik me af wat ik tot nu toe eigenlijk had gezien. De laatste drie kwartier werden wel iets beter, maar nog altijd is het grote plaatje vrij pover. Ik heb Douglas als acteur best wel hoog zitten (in o.a. Paths of Glory en Spartacus speelde hij weergaloos), maar hier speelt hij een slap personage. Zelf kan hij er misschien niks aan doen, maar ik vond hem oninteressant. Ik kan geen een eigenschap noemen waarvan ik denk dat ik die over een maand nog steeds ken. Echt storend of irritant was het niet, maar zijn personage had gewoon geen charisma. Iets waar ik me wel aan gestoord heb, was de muziek. Losstaand een prima score, maar ik vond het niet passen bij de film. Veel spannende muziek bij scènes waar het absoluut niet spannend. Dat kan aan mij liggen, maar muziek creëert meestal voor een groot deel de sfeer. Hier had de muziek juist een tegenovergesteld effect. Maar als ik dan mijn ogen sloot en puur naar de muziek luisterde, hoorde ik een uitstekende score. Jammer toch...

Verder vond ik het gewoon niet boeiend. De scènes in de gevangenis gingen nergens over en ik haat scènes waarvan je achteraf denkt: Ok, dus? Waarom moet dit in de film? Het ging ook allemaal veel te makkelijk, die uitbraak. Verder ook veel lelijke shots van een niet boeiend landschap. En dan nog vaak lang blijven hangen in één camerastandpunt...

Absoluut geen noemenswaardige scènes en een film die ik morgen alweer vergeten ben.

Wel een aardige film en leuk voor een keer. Ik heb me dan ook wel vermaakt. Over een paar jaar zal ik deze film denk ik niet meer zo goed vinden, maar voor nu is het goed.

3,0*

Je hier toch niks anders dan een 5,0 voor geven? Deze film heeft totaal geen minpunten.

Het is sowieso de mooiste film ooit gemaakt. Alleen deel 2 en 3 zijn misschien mooier. Wat een decor en wat een landschappen

ruim 3 uur lang ademloos zitten kijken!

5,0*

Sprakeloos . Zo mooi deze trilogie. Ruim 4 uur lang zit je aan de buis gekluistert!

Elke keer als je weer zo'n groot leger ziet, kippenvel! Wat is dat toch machtig mooi. Zet het geluid nog even op keihard en het kippenvel loopt door je hele lichaam. 'Ground, ground, ground...!'.
Het moment dat Rohan aankomt bij het gevecht, dat geluid van al die paarden. Zo machtig mooi!
De gevechten van Lord of the Rings zijn gewoon de beste ooit en zullen dat zeker nog decennia lang zijn.

En wat een prachtig einde! Die muziek, tja.. die 11 oscars stuk voor stuk dik verdient! Niet alleen deze film, ruim 11 uur lang prachtige muziek.

Deel 2 vind ik nog steeds het beste, maar heb nu wel even mijn top 10 veranderd. Uiteraard maak ik er nu een 5,0 van! Één van de beste 682 minuten van mijn leven.

'One Ring to rule them all,
One Ring to find them,
One Ring to bring them all
and in the darkness bind them.'

Wat een prachtige trilogie is dit toch.
Nooit had ik zo'n overwinningsgevoel bij een film als toen Gandalf daar stond, boven aan de berg met z'n leger. Ook het stukje waarbij de ents Isengard gingen aanvallen was hartverwarmend.

Deze vind ik de beste van de 3 (althans dat vond ik). Nu aan het herkijken en na de eerste 2 films vind ik dat nog steeds.
Morgen zullen we het weten .

Dat iemand hier lager dan een 2,0 voor geeft, zal ik nooit kunnen begrijpen. Tuurlijk heeft iedereen zijn eigen mening, maar lager dan een 2,0 vind ik gewoon belachelijk..

De 5,0 blijft gewoon lekker staan.

'The battle of Helm's Deep is over; the battle for Middle Earth is about to begin.'

Nadat Mulholland Drive super was, ben ik me gaan interesseren in Lynch. Lost Highway is de film die daarvan het meeste uitsprong (qua interesse), dus daar ben ik ook naar op zoek gegaan. Met dank aan Wonderbra heb ik deze weten te bemachtigen.

Lost Highway is misschien nog wel beter dan MD. De sfeer is geweldig en het verhaal is nog warriger. Mulholland Drive was voor mij toch (redelijk) duidelijk aan het einde. De kleine details heb ik niet op gelet, maar de grote lijn was wel te volgen. Iets wat ik bij Lost Highway totaal niet had. Verder dan Fred en Pete zijn dezelfde personen en óf Renee is niet echt óf Alice bestaat niet kwam ik niet. Met dank aan de berichten van vdc in het spoilertopic, ben ik toch iets beter geïnformeerd en snap ik het een beetje beter. Echter is het nog steeds warrig en zitten er genoeg gaten in mijn "theorie".

Muziek was geweldig, op de barslechte cover van I Put A Spell On You na. Vooral het stukje rond 01:00-01:10 (dat is in uren) was geweldig. Weet iemand welk nummer dat was?
Enige probleem met de muziek was de afkapping. Soms werd het wel erg abrupt afgekapt naar de volgende scène. Dat was wel jammer.
In combinatie met de prachtige beelden, was dit een prachtige parel. De oprollende deur in de gevangenis, de prachtige gestyleerde vrijscène in de woestijn en de terugspoelende camerabeelden van het brandende huisje. Een kleine greep uit de prachtige beelden.

Maar wat wordt het dan? Aan de ene kant is dit een prachtige thriller die je, nagenoeg foutloos, ruim 2 uur lang op het puntje van je stoel laat zitten. Aan de andere kant zitten er toch ook weer wat scènes in die in verhouding matig genoemd kunnen worden.

Oninteressant, stuurloos en saai. Op een paar scènes na valt er weinig te genieten. Bob is een beetje mysterieus, maar na een tijdje heb ik dat ook wel gehad. Charlotte is evenmin interessant. Ze straalt uit wat haar leven is: leeg. Hoe goed ze dit ook mag doen, het boeit gewoon niet.

Als komedie is Lost in Translation maar karig, op een paar grimassen na valt er niets te genieten. Als drama is het niet beter. Hun relatie is precies zoals zij zelf zijn, droog. En het probleem met deze film is, de film valt of staat met de relatie tussen hun. Lost in Translation zit ook teveel tussen luchtig en serieus in. Hierdoor gaat het op beide fronten mis.

Eén voordeel, de film duurt kort en is daardoor nergens echt slaapverwekkend. Ik noemde ook al stuurloos, zo'n 10 minuten voor het einde leek het er niet echt op dat de film afgelopen zou zijn. Ik was even bang dat de tijd achterop het hoesje niet klopte en dat ik nog langer moest zitten.

1,5* voor een paar grimassen.

Sinds Fucking Åmål (1998) zoek ik tevergeefs naar een film die net zo mooi de liefde kan beschrijven. Ergens tussen Hollywoodsprookjes en trage Europese cinema zit vaak wel wat leuks, maar over het algemeen mist het toch wat. Nog moeilijker wordt het om verboden liefdes te vinden, vaak is het toch het traditionele man-vrouw of meisje-jongetje. Waarbij ik eerlijk toegeef dat ik de coming-of-agefilms doorgaans toch leuker vindt, omdat ze meer tot mijn verbeelding spreken.

Met Loving Annabelle zou je in theorie best of both worlds kunnen krijgen. Erin Kelly die helemaal opbloeit zodra je de piercings en rare kleding weghaald. Stop haar in een wit gewaad en…

So far so good, maar de opbloeiende relatief met docente is toch erg ongemakkelijk. Vooral vanwege bovenstaand bericht van mijzelf; ik kan er gewoon niet bij hoe zoiets ontstaat. Ergens tussen overleden liefdes en de troostende moeder ligt de chemie, maar die is mij te gekunsteld.

Eenmaal op gang zijn er veel mooie scènes, met als hoogtepunt toch duidelijk ‘dé nacht’. Soms wat droge, herkenbare situaties tussen de meiden. Typische jongerengrappen/-opmerkingen. Wat dat betreft ook een uitstekende film, niet in het minst ook vanwege de sterke acteerprestaties.

Des te schrijnender is het verhaal. Want waarom.. waarom moet het per se om de leraar gaan? Zou het verhaal ernstig veranderen als je de relatie laat onstaan tussen twee studentes i.p.v. studente-docente? Ik vermoed van niet. Sterker nog, ik vermoed dat de film vele malen sterker geworden zou zijn. Het zou in ieder geval veel natuurlijker overkomen.

Eigenlijk heeft deze film alles wat in Naissance des Pieuvres (2007) ontbrak. Helaas had die film juist weer alles wat in Loving Annabelle ontbreekt.

Ik ben deze gaan kijken met 0 verwachtingen. De genres Misdaad/Thriller beloofde wat. Beloofde echter wel het verkeerde, want toen het eerste half uur vol met humor zat, moest ik wel even wennen hoor. Nu is humor zeker een plus in elke film, maar toch niet zo nadrukkelijk en zeker niet in een misdaadthriller? Het beste zetten ze hier dan ook een 3e genre bij .
Heerlijke humor, maar wel apart. Zeker als je je bedenkt wat hij allemaal heeft meegemaakt. Hij deed er iets te luchtig over. Dit was achteraf dus de eerste aanwijzing. Gelukkig werd allemaal duidelijk en nu kan ik er ook wel om lachen.

Tussendoor spelen Freeman en Kingsley de sterren van de hemel en de lijn tussen toren en toren was erg aanlokkelijk. Hier had McGuigan misschien meer mee kunnen doen. Maar misschien ook niet... niemand zal het ooit weten.

De twist werkt uitermate goed en ik zag hem echt niet aankomen! Een geweldige twist waarvan ik echt zoiets had van:
Jammer alleen dat die twist zo ver doorgevoerd werd en het wow-gevoel was aan het einde van het gevoel misschien nog half zo groot als hij op zijn piek was. Dit gevoel overheerst dan ook een beetje na het 'nachtje erover slapen' en weerhoudt mij dan ook om een 5,0* te geven.

Uitstekende film en zeker voor herhaling vatbaar! Aangenaam verrast.
4,5*