Naissance des Pieuvres (2007)

Mooi filmpje. Doet me denken aan die zweedse Lilya amal.. weetikveel films, maar de spanning is hier beter opgebouwd. Prima acteerprestaties en dat "dikke" meisje is uiteraard helemaal niet zo dik.. zo genant is het helemaal niet.

Zonet gezien en ik ben er erg door aangeslagen. Vond het een zeer sterk en uitermate realistisch coming of age filmpje. Hij deed me bij vlagen erg aan (het meesterlijke Fucking Amal denken maar daar heb ik me verder totaal niet aan gestoord aangezien bijde films een ander uitgangspunt hebben en totaal anders in elkaar steken. De drie meisjes in de hoofdrol deden het in ieder geval zeer goed, met als uitzondering Acquart (toch wel een veelbelovend acteertalent) kon dan ook erg met haar personage Marie meeleven. Ook weergeeft de film op een hele sterke en realistische manier weer hoe gesloten bepaalde kinderen op die leeftijd kunnen zijn, hoe hard ze onderling tegen elkaar kunnen zijn en hoe moeilijk het kan zijn om anders te zijn, in deze film dus kwa seksuele geaardheid. Verder bevat de film een prima soundtrack en een paar- schitterende scenes, vooral de eindscene in het zwembad en de plafond staar scene konden me in hun eenvoudigheid erg ontroeren.

4 sterren

Niets is zo onduidelijk als puberende tieners. Ze weten zelf geen blijf met zichzelf, laat staan dat het duidelijk is voor omstaanders. En dat wordt net mooi in beeld gebracht. De onzekerheid rond zaken als eigen lichaam, seksualiteit, waarde van echte liefde of vriendschap, zich profileren in groep naar leeftijdsgenoten (ik moet er bij horen).

Dat alles heel mooi geïllustreerd door middel van veel beeldgebruik met niet te veel dialoog, maar wel lichaamstaal en blikken die voldoende zeggen. Het verhaal toont ook enkel een sfeerbeeld en geen ideale oplossing voor dilemma's. Reacties die soms onlogisch zijn, maar dat hoort er net bij. De film bouwt ook stelselmatig op en met de sterke soundtrack wordt de spanning als maar meer snijdend.

In vergelijk met Fucking Amal (waar de film veel mee vergeleken wordt), waar de sympathie met de hoofdpersonages groter is, komt hier vooral het puberen naar voren en is liefde er een onderdeel van, dat weliswaar voor hen belangrijke items zijn. Een pareltje van een film, al zijn er wel wat karikaturen in de film zodat de film geen maximum krijgt. Maar het is zeker een aanrader.

Aardig goede film die goed de emoties van jonge tiener meisjes weet neer te zetten, en hier en daar een beetje doet denken aan Fucking Amal(wat al meerdere keren eerder verteld is bij deze film)
Maar toch, had ik net wat meer verwacht van de film, de emoties komen goed naar voren maar de personages zijn soms een beetje te weinig uitgewerkt, bijvoorbeeld de wat molligere vriendin van de hoofdrolspeelster, zij zette haar rol wel erg goed neer, maar kreeg toch te weinig tijd om zich echt helemaal in haar rol te geven( dat idee had ik tenminste)
Zelfde geld een beetje voor het andere (zwem) meisje, vond alleen de hoofdrol actrice goed uitgewerkt omdat ze ook (van zelf sprekend) het meeste in beeld is.
Kortom: een erg goed tiener-drama. met goede overtuigende actrices, alleen soms een beetje te snel afgewerkt..
3,5 sterren voor nu, komt zeker een 2de recensie over een tijdje!

Wel een degelijk coming of age filmpje maar het probleem vindt ik toch vaak dat het compleet by the book gaat. Meeste coming of age films weten mij nooit te verrassen.

Met het acteerwerk is overigens weinig mis. Acquart speel erg sterk en heeft een zeer sprekende mimiek maar vooral Haenel steelt de show. Die heeft wat eyecatchend, een beetej de charme die Scarlett Johansson ook heeft. Daar deed ze me vaak ook aan denken. Haar personage was dan wel weer zeer interessant. Zeer geïsoleerd en cijfert haar true self weg puur voor acceptatie. Helaas ligt de focus niet totaal op haar.

Ook heb ik totaal niks met deze thematiek. Nooit heb ik geworsteld met dit soort zaken toen ik een puber was. Al met al een goede film in het coming of age genre, al blijkt nu wel weer dat ik er niet te veel in een korte periode moet kijken zodat het op herhaling gevoel uitblijft.

Goed gekeken naar Fucking Amal, iets te goed wel.

Sommige films kun je moeilijk als slecht bestempelen, maar tegelijkertijd doet het je niks, en voelt het erg onecht aan. Het doet me werkelijk heel weinig, zelfde probleem had Fucking Amal ook al, maar dat was toch allemaal wat scherper. Water Lilies is best aardig, maar op geen enkele manier weet je je te verplaatsen in de personages. Ondertussen helpt het dan niet dat er een nogal wat eigenaardige manier van vertellen wordt gekozen, waar je meer dan eens je vraagtekens bij wil zetten. Ze spelen personages van 15 jaar oud, en zelfs dat zou je ze niet geven, zeker Marie niet. En dan toch komen ze rustig een club binnen. Verder geen flard ouderlijk toezicht, aan een nacht wegblijven wordt geen enkele aandacht geschonken. Nu snap ik ook best dat daar allerlei verklaringen voor te bedenken zijn. Maar al dit soort kleinigheden deden je toch extra beseffen dat je naar een film zat te kijken en de onpersoonlijkheid vrij groot is. En verder had ik zoals gezegd continu het idee naar Fucking Amal 2 te kijken, de gelijkenissen zijn wel iets te duidelijk naar mijn zin.

Heb niet zoveel met zulke films. Toen deze in de pakketservice verscheen en ik het plot las had ik iets abstracters verwacht. Het kan niet altijd meezitten.

2.5*

Het uitgangspunt wel natuurlijk, maar de uitwerking is mijns inziens wel compleet anders.

Ik heb nooit het het idee dat ik niet naar een film zit te kijken. Zelfs als ik het heel spannend vind. Als ik dat wel dacht had ik bij Saw al lang de politie gebeld.

Tsja niet slecht maar ook zeker niet goed. Had moeite om me in te leven in de karakters en vond het allemaal een beetje nep aandoen. Zoals al eerder door anderen gezegd: Geef mij Fucking Amal maar, of om in de stijl van discussie te blijven Fat girl!

Ten eerste: klik.

Geweldig nummer! Prachtig filmpje, deze Water Lilies. Erg mooi coming of age-drama, sterk gespeeld door de (drie) hoofdrolspeelsters en een paar fascinerend mooie scénes. De discotheekscéne met het hierboven gelinkte nummer vond ik denk ik het sterkst, naast de eindscéne, wanneer de twee meisjes naar boven (het plafond, de camera) staarden. Best wel kippenvel dankzij ook weer de mooie muziek die deze scéne uitstekend ondersteund. De meisjes zitten ingewikkeld in elkaar, wat voor een behoorlijke brok onvoorspelbaarheid zorgt. De focus ligt alleen op deze drie meisjes, de rest telt even niet. Erg mooi in beeld gebracht allemaal, mooie sfeer en petje af voor het trio. Klasse.

En deze film mag zonder een enkele bedenking aansluiten bij het rijtje Fucking Amal, The Virgin Suicides en Fat Girl.
Was Franse film Les Diables gisteravond al geen lichtgewicht kost deze hakt er helemaal in.
Toegeven, dat heeft wel te maken met enkele eigen jeugdherrineringen, maar afgezien daarvan is dit ook een schitterend juweeltje waar ik niets anders mee kan dan dit tot meesterwerk uit te roepen.
Zonder dat het een epos is, zonder verdere klassieke status.
Prachtig en ontroerend.
Meesterwerk!!

Ik wilde al schrijven; een soort kruising tussen Fat Girl en Fucking Amal. Eéntje die me overigens prima is bevallen; die gekwelde tienerblikken waren vaak behoorlijk raak en de film kent een haast ongekend hoogtepunt met de disco-scene, die was echt fenomenaal; een fantastische symbiose van beeld en geluid, met een enorme laag onderhuidse spanning eroverheen.

3,5*.

Beetje stigmatiserend is deze film wel.

La Naissance Des Pieuvres voor een tweede keer bekeken en opnieuw compleet betoverd door deze coming-of-ageparel. De chemie tussen de twee meisjes heeft een tederheid over zich die ik nog niet vaak heb gezien.

Beiden spelen dan ook de pannen van het dak: de ravissante Adèle Haenel is erg overtuigend als "mooiste meisje van het zwembad" en laat op geloofwaardige wijze glimpsen van gevoeligheid zien achter het hautaine masker. Ook de manier waarop de jongensachtige Pauline Acquart haar nieuwe vriendin verafgoodt getuigt van grote klasse. Dan is er ten slotte nog Louise Blachère, die de driehoeksverhouding vervolledigt, en ook zij is perfect gecast.

Op audiovisueel vlak laveert Céline Sciamma tussen dromerigheid en stunteligheid, wat gezien de thematiek wonderwel past. Alsof ze net als de hoofdpersonages zachtjes op zoek moet naar haar identiteit.

Heel, héél mooi filmpje.

Ik ben in de minderheid, maar mijn God! Wat een ongeloofelijk irritante film! Kennelijk ervaren veel mensen dit als realisme. Nou moet ik bekennen altijd al weinig affiniteit gehad te hebben met tieners en dat ik hun problemen in de meest gevallen gigantisch oninteressant vind, maar Naissance des Pieuvres is zelfs met dat in aanmerking genomen nog een vreselijke film.

Tienerflicks bevatten vaak onsympathieke karakters, maar dit spant de kroon. Ik vroeg me af waarom ze hun eigen film verdienden. Om het geheel erger te maken vind de regisseuse het nodig om ze niet alleen onsympathiek, maar ook een beetje merkwaardig te maken. Dus krijg je een van de slechtste en overtrokken scènes die ik ooit gezien heb: die waarin Marie een appelkroostje uit de vuilnis haalt en hem opeet om kennelijk het speeksel van haar geliefde te proeven. Wie verzint zoiets?

Het komt gelukkig bijna nooit voor dat ik een film zie waar ik na 5 minuten al mijn geduld verlies. Dit is een van die ultrazeldzame uitzonderingen. Er was niets hier om goed te vinden. Nee, niet de geforceerde dialoog over de plafonds, zeker niet de acteerprestaties en waar sommige mensen de mooie beelden vandaan halen weet ik niet. Maar goed, ik weet wel meer niet, zoals waarom ik nog 1 ster kwijt kan aan deze vervelende bedoening. Misschien omdat de poster nog slechter is dan de film.

Waar Fucking Åmål erg Scandinavisch was, is Naissance des Pieuvres door en door Frans. En dan mag laatst genoemde toch mijn voorkeur genieten.
Zulks films draaien voor een groot deel om sfeer, om het invoelen van situaties. Daarbij is een snufje drama genoeg (en levert Sciamma eigenlijk net een tikkeltje teveel). Verliefdheid en ontpopping van seksuele gevoelens worden hier veelal zonder woorden getoond, vaak ook in spastische, haast agressieve vorm. Cinematografisch vond ik dit vrij bijzonder, of in ieder geval heel interessant. Die Franse (zeg maar gerust Europese) voorstad met z'n ondergrondse garageblokken, z'n verlaten speeltuintjes, de strakke huizenblokken, het vormt een geweldig decor. Tel daarbij ook nog een mooie soundtrack op en je hebt een film die goed in mijn straatje ligt. Verhalend/dramatisch iets teveel hooi op z'n vork (wat mij betreft had de beste vriendin eruit gelaten mogen), maar toch vooral een mooie, intieme film (en dat is iets dat je maar weinig ziet).

Inderdaad, TOR wat was dit een draak van een film.

Ik respecteer jullie meningen hoor, The One Ring en Verhoeven maar hier wil ik (eigenwijs als ik ben) toch nog even het een en ander tegen inbrengen. Geeft me ook gelijk de kans mijn halve punt extra toe te lichten en een wat uitgebreidere recensie te schrijven over dit meesterwerkje, het stukje van eerder was immers vrij nietszeggend...

@TOR, jij zegt dat je niets hebt met tienerflicks. Ik daarintegen vind het een geweldig genre en ben het dus niet met je eens. Daarin verschillen onze meningen dus. Jij vraagt je af waarom deze (onsympathie) personages een eigen film verdienen. Die vraag kun je dan net zo goed omdraaien en vragen: Waarom niet? Ik lees vaker berichten waarin staat dat de problemen van deze leeftijdgroep maar overdreven zijn, vaak simpel af gedaan als ze doen er niet toe. Vraag me ook af hoe die groep mensen dat kunnen zeggen, zijn ze zelf nooit jong geweest ofzo? Tuurlijk is het in deze film allemaal wat extreem weergeven, maar wat dan nog? Dat maakt de personages of de problemen die ze doormaken nog niet minderwaardig, toch?

Ik kan best begrijpen dat je de personages onsympathiek vond, maar dat vind ik persoonlijk juist een pluspunt en maakt het in tegenstelling tot zijn vele genregenoten nergens echt voorspelbaar. Geen van de drie meisjes is ook echt te doorgronden, vooral Florianne niet. Sterker nog, we weten naast een paar treffende getormenteerde blikken helemaal niets van haar en ze is in alles wat ze doet wispulturig, geen enkele actie van haar zie je aankomen. Ik bleef ook tot het eind in de waan of ze nou werkelijk iets voor Marie voelde of al die tijd gewoon met haar speelde. Ik vrees dat laatste. Een ander pluspunt daarin is dat er nergens een volwassen te bekennen is. Ja, in (niet sprekende) bijrollen maar verder geen enkel ouderfiguur, leraar oid. Dit maakte de film voor mij nog realistischer, de drie zijn alleen in hun eigen (puber) wereldje en zijn grotendeels op zichzelf aangewezen en hoewel niet letterlijk, voor mij een heel bekend gevoel. Met Marie kon ik me nog wel het meest indentificeren, ik was op die leeftijd wat minder verlegen en maakte niet hetzelfde door als haar maar stond er ook vaak maar een beetje ongeinteresseerd bij en klampte me aan verschillende dingen vast om het hoofd boven water te houden. Oke, misschien romanticeer ik de boel nu teveel maar zo ondervond ik het toen wel en dat gevoel brengt deze film weer helemaal boven, na drie kijkbeurten nog steeds! Eerder had ik dat erg sterk met Fucking Amal, een film die nog steeds tot een van mijn favoriete ooit behoord en waarvan ik nooit dacht dat er ook maar iets bij in de buurt zou komen, deze maakt (in het genre) echter een goede tweede. De sfeer hier is dan wel wat minder subtiel, sterker nog zelfs vrij cynisch maar het komt wel iets dichterbij de werkelijkheid voor mij. In FA wordt er oa een nare fase afgesloten en naar een hoopvol en nieuw begin ingeluid, hier niet en dat is het grootste verschil tussen de twee. Was van dit einde dan ook een stuk meer ondersteboven.

Vervolgens moet ik nog even wat toelichten over de eerder genoemde scenes. Dat moment waar Marie door Florianne's vuilnis gaat, dat klokhuis vind en er een hap van neemt, ik kan me goed voorstellen dat je dat too-much vond, ik zelf vond het mooi aansluiten bij haar obsessie voor haar, mooi gevonden juist!. Nogmaals die dialoog over het plafond is in zijn eenvoudigheid briljant. Prachtig ook hoe dat weer heel symbolisch terugkomt in de eindscene. Maar ook de scene in de discotheek mag zo bij het rijtje favorieten, de hele tot dan toe opgebouwde sfeer spat hier geweldig uiteen, sterk straalte cinematografie en prima muziekkeuze, heerlijk nummer ook: Jones & Stephanson's The First Rebirth! Maar niet alleen dat nummer, de hele score is geweldig en werkt echt heel erg goed. Bij sommige scenes (waaronder het einde) zelfs kippenvel opwekkend. Tot slot komen we op het acteerwerk waar werkelijk niets op aan te merken valt.
Zie dat geen van de meisjes in de tussentijd veel gedaan heeft, dat is erg jammer maar zal vast nog wel komen ook, anders is het een fikse verspilling van talent! Vooral Acquart en Haenel zouden nog eens hele groten kunnen worden. Ze vullen hun rollen hier werkelijk moeiteloos in. Mooie meisjes ook trouwens!

Alvast mijn excuus voor deze wat over-de-top lofbetuiging hoor, maar zo kom ik films echt nog maar weinig tegen, ook een van de redenen waarom ik hem in de pakketservice heb gedaan. Zoiezo (en ik kan het blijven zeggen) is coming of age een van de meest ondergewaardeerde genres dat er is. Wat tegengeluid is ook echt niet erg hoor, maar neem met het argument ''de problemen van tieners zijn niet interessant of belangrijk genoeg dat ze een eigen film verdienen'' geen genoegen...

4,5 sterren