Sans Toit ni Loi (1985)
Alternatieve titels: Vagabond, Ik Zie Nog Wel

44 stemmen | gemiddelde 3,55
Frankrijk
Drama105 minuten
geregisseerd door
Agnès Vardamet
Sandrine Bonnaire,
Setti Ramdane en
Francis BalchèreIn Zuid-Frankrijk wordt het dode lichaam van een zwerfster gevonden. De film behandelt in documentaire-stijl de laatste weken van haar leven, waarin ze allerlei mensen ontmoet, maar niemand haar echt leert kennen.
FisherKing
[permalink] geplaatst op 22 november 2005, 13:35 uurWon in 1985 de Gouden Leeuw van Venetie.
Sandrine Bonnaire in een fantastische rol.
4,0
[permalink] geplaatst op 22 november 2005, 13:44 uurIs deze onlangs uitgezonden of zo? (vanwege het plotseling 'groot aantal' stemmen)
Heb hem lang geleden gezien, en vond hem toen mooi. Volgens mij heeft Criterion 'm ook uitgebracht.
[permalink] geplaatst op 14 oktober 2010, 1:47 uurNouvelle vague icoon Varda gaat hier de toer van het sociale drama op,althans:in het begin denk je dat deze film de romantische richting opgaat en de vrijheid wil bezingen van het superieure individu dat zich verdomt te conformeren aan de moraal van de brave burgerman,maar langzaamaan wordt duidelijk dat die overdreven romantiek juist wordt verworpen.En dan niet omdat de heldin doodgaat,maar omdat duidelijk wordt dat haar levensstijl volkomen onhoudbaar en negatief is.Wat dat betreft doet STNL erg denken aan LDP van Bresson.
Verder valt natuurlijk op dat de structuur rondom bekenden van een dode die worden geinterviewd om een biografie te destilleren,is overgenomen van CK.
Helaas valt na een goed begin de film wat teveel in herhaling:na een kwartier of drie is de boodschap wel overgekomen en worden de situaties waarin Bonnard verzeild raakt een herhaling van zetten.Probleem is ook dat door geen expliciete reden voor haar gedrag te geven Varda de universaliteit van de heldin wil benadrukken,maar in feite haar totale vreemdheid benadrukt.
Verder uitmuntend geacteerd door Bonnard,die je als het ware kunt ruiken.
[permalink] geplaatst op 12 maart 2011, 10:34 uurVanaf 18 april te koop op dvd (
Cinéart).
5,0
[permalink] geplaatst op 29 september 2011, 21:27 uurSans toit ni loi is een speciale film voor mij. Het is één van de eerste films waardoor ik het fenomeen speelfilm zo ben gaan waarderen. En één van de eerste die ik destijds van tv had opgenomen op video en nog vaak heb bekeken. Nu heb ik dan eindelijk de officiele dvd gekocht en kan ik de film ook in goede beeldkwaliteit bekijken. Waardoor die overigens wel veel meer low-budget overkomt. Sommige scenes lijken met een gewone video camera opgenomen te zijn. Maar feit is, dat ik het ook nu, na al die jaren, nog steeds een heel erg mooie film vindt over de laatste dagen van een zwerfster in Frankrijk. Het is ook een mooie roadmovie die een mooi beeld geeft van Frankrijk en zijn landschappen. Maar wat me ook nu weer opviel, is dat de film zo mooi opbouwt. In het begin heeft het zwerven allemaal nog best wel iets romantisch en avontuurlijks, maar gaandeweg wordt het toch wel duidelijk dat het eigenlijk allemaal helemaal niet zo'n pretje is.
Tenslotte wil ik nog vermelden dat de dvd twee hele interessante bonussen heeft. Een documentaire met de maakster en een aantal spelers achttien jaar ná de film. En een interessante documentaire over de Poolse componiste van de muziek en de 12 "travellings" die verwerkt zijn in de film.
2,5
[permalink] geplaatst op 1 oktober 2011, 12:39 uurJe moet hier van houden maar ik von het allemaal erg depressief en neerslachtig , wel mooi geschoten maar niet echt mijn film.
3,0
[permalink] geplaatst op 27 november 2011, 12:31 uurSober gefilmde prent die aanvankelijk erg weet te boeien door zijn ongewone narratieve structuur en door het overtuigend, toegewijd acteerwerk van Bonnaire. Helaas heeft de film een nogal onregelmatig tempo en worden er enkele uiterst doorzichtige, typisch Franse counter-culture statements gemaakt. Het nomadenbestaan wordt dan misschien niet verheerlijkt, maar de maatschappelijke kritiek blijft niettemin bijzonder pover.
3,0
[permalink] geplaatst op 25 mei 2012, 13:59 uurWat indertijd toch echt wel indruk maakte komt nu wat gedateerd en simpel op me over. De momenten-tussendoor waarin degene die dit stukje van het verhaal trekt zijn of haar bespiegelingen verwoordt komen wat potsierlijk over - dat was toen misschien heel vernieuwend, ondertussen is dat toch wel eens eleganter gedaan. En de maatschappijkritiek is ook wel eens mooier uitgedrukt.
Net als Sandrine Bonnaire. Mooi gespeeld, daar echt geen woord van kritiek op. Maar is het zo bijzonder dat daar een Gouden Leeuw bij hoort? Ik zie het er niet direct aan af. Onderhoudend is het beslist, maar niet heel bijzonder.