Naissance des Pieuvres (2007)

Kent iemand toevallig de titel en uitvoerder van dit nummer, want dit vond ik ook - in combinatie met de sfeervolle beelden - één van de hoogtepunten van deze film.
Een mooie coming of age-film die het volgens mij goed kan doen bij de tieners die met deze problematiek geconfronteerd worden. Zelf voelde ik me iets te oud voor deze film, al blijven er natuurlijk wel universele elementen à la zelftwijfel, hunkering naar acceptatie e.d. inzitten. Voor een deel "passeerde" de film dus aan me, maar toch heb ik met plezier gekeken. De pijn en vertwijfeling van alle drie (of toch op zijn minst twee) de meisjes worden mooi in beeld gebracht en in elkaar geweven. Vooral het laatste kwartier van de film is behoorlijk sterk, zeker ook dankzij de mooie muziek die de beelden begeleidt. Mij lijkt het zeker en vast een interessante film voor de tieners onder ons en hoe dan ook een mooie film voor elke filmkijker.


3,5*

Wauw, eindelijk weer eens naar aftiteling gestaard.

Volgens mij had deze film alles in huis om mij totaal niet te boeien, alleen al omdat ik niet meteen een coming-of-age fan ben (cq dacht te zijn?). Maar ik vond dit echt een hele mooie film met een schitterende eindscène. Erg knap acteerwerk en mooie sfeer creëring. Verder weinig woorden, maar veel gevoel en lichaamstaal.

4.5*

Weer een zeer boeiende comming on age film. Inhoudelijks lijkt het allemaal oppervlakkig maar toch weet de film je diverse malen te raken. Om te beginnen vond ik die 3 hoofdrolspeelsters fantastisch acteren en Water Lilies lijkt ook wel ietsje verder te gaan dan Fucking Amal en word ook wat rauwer weergeven. FA was meer een feel-good achtige film maar WL laat weer de harde kant zien. We maken kennis met Marie (schattige meid overgens) die toch wel gevoelens begint te krijgen voor de topzwemster Florianne. Florianne vond ik ook een toffe stoere meid die wel haar op der tanden had. En zo krijgen we weer een soort les van hoe het nou is om bv op hetzelfte geslacht te vallen. En ook dat je het de hele tijd verborgen houd voor je beste vrienden, in dit geval Anne, en wat voor destructieve gevolgen het heeft op de vriendschap. Wat eigenlijk wel weer zo is is dat de liefde tussen Florianne en Marie iets te snel ging. Alsof het heel normaal is om in een keer in een lesbie te veranderen. Dat krijgen we te zien waneer Florianne uit het niets aan Maria zit te frunnikken.

Maar verder wel een schitterende film waarin toch wel mooi verteld word over de zelfondekkingen en de gevolgen ervan. Het einde was ook heel verrassend. Ook de techno deuntjes die in de party-scenes worden gebruikt waren nice.

Maar hiervoor een 4,0*

Film over beginnende sexualiteit van jonge meisjes. Kon me niet echt bekoren alhoewel het artistiek gezien wel mooi gedaan was. Ook de beelden van het synchroonzwemmen zagen er mooi uit.

Op aanraden van niethie heb ik deze film gekeken, en ik moet zeggen.. Dankjewel!

Hoewel ik de eerste 5 minuten dacht: oh god, waar ben ik aan begonnen.. kijken naar spartelende beentjes in een zwembad, blijft dit de hele film zo? Nee, niet te snel oordelen Eline, want al vrij snel wordt je meegesleept.

Er zijn genoeg films die het leven van tieners laten zien, met alle bijbehorende problematieken waar ze tegenaan lopen, maar deze film weet zich goed staande te houden. De actrices zijn duidelijk nog niet erg ervaren. Dit is echter geen minpunt, want hierdoor lijkt het natuurlijk en echt. Het feit dat de ouders, of gewoon volwassenen in het algemeen, nauwelijks in beeld komen is geen storende factor. Het draait tenslotte om de pubers en dit heeft ook de volledige aandacht. Dat het tempo van de film soms wat laag is hierdoor vond ik ook geen probleem. De introductie van de personages is zorgvuldig gedaan, je leert de karakters steeds beter kennen en je leeft ook met ze mee. Hoewel het zeer gemakkelijk was om dit cliché neer te zetten, is dit nergens het geval. Het is sfeervol en intens en als kijker beleef je het bijna vanaf een korte afstand.

Over intens gesproken.. ik moet bekennen dat ik me het meest 'aangetrokken' voelde tot Anne, het onzekere en mollige meisje. Dit herinnerde me aan mezelf toen ik die leeftijd had, en zelfs nu herkende ik nog dingen in haar die ik nog steeds heb. Ze blinkt nergens echt in uit, heeft weinig zelfvertrouwen en ligt ook niet zo goed op de markt. Wanneer haar verliefdheid dan ook nog niet eens wederzijds is.. De scène waar zij zo aan het zweten is, zich geen houding weet te geven en het liefst zou verdwijnen achter de gordijnen vond ik dan ook erg mooi en overtuigend neergezet. Evenals de keren dat zij sex had.. Het is ook allemaal niet gemakkelijk op die leeftijd, zeker niet als je 'anders' bent.

Ik snap dat de vergelijking met Fucking Amal snel gemaakt is, maar behalve dat het onderwerp gelijkenissen heeft zie ik het niet zo. Hele andere sfeer, de nadruk ligt bij deze film veel meer op het thema opgroeien en niet eens zozeer op de ontluikende seksuele gevoelens. Deze film biedt meer, is uitgebreider en zal daardoor ook het grotere publiek meer aanspreken. Althans, dat hoop ik.

Dikke 4.0*, voor nu.

Bij nader inzien....

Nee, ik geef hem toch een 4.5*. Hij zit me veel teveel in mijn hoofd en heeft me echt weten te raken.

Logisch na zo'n recensie

Hoe moet ik die opmerking opvatten, Erwinner?

Bij mij weet je het nooit. Gewoon positief blijven denken

Edit: De film spookt altijd nog op m'n hoofd en probeer 'm maar een keer door die tik te kopen.

Hehe.. dat is wat jou betreft inderdaad moeilijk. Maargoed, zal het maar als positief zien dan, gezien je stem.

Toevallig ook gisteren gezien. Vond het net als jou een prachtige film met een aantal erg sterke scènes. Vooral die eindscène vond ik geweldig.

Eén van de weinige films trouwens waarvan ik de korte speelduur betreur.

Een wat vreemde stelling... Onervaren acteurs doen het doorgaans niet echt goed waardoor het juist onecht lijkt, toch? Jij impliceert dat die meisjes in het echt ook zo door het leven gaan. Het is mogelijk natuurlijk, maar ik hoop voor hen van niet

Ze brengen overtuigende gevoelens en emoties over, het is nergens nep of geforceerd. Ervaren actrices hebben naar mijn gevoel soms net teveel de neiging om het te veel er boven op te leggen.

Ik weet niet hoe het bij de mannen is, maar ik denk dat veel meiden ook werkelijk zo door het leven gaan. Misschien niet even heftig als deze meisjes, maar er zullen zeker gelijkenissen zijn. Zoals ik al beschreef herkende ik ook veel uit mijn eigen pubertijd. Misschien sta ik er anders in omdat ik die ontluikende (les)bi(sche) gevoelens ook heb gehad, dat kan ook natuurlijk.

Ik was hopeloos verliefd op een meisje die ook een vriend had, geloof me, dat is hartstikke verwarrend voor een pubermeid die al wat anders is dan anderen.

Aldus mijn recensie van 11 maart 2008.

Vanavond heb ik deze film opnieuw bekeken en dit keer wist die mij wél te raken. Het belevingswereldje van de 15-jarige meisjes werd door de regisseur zeer mooi uitgebeeld en het einde vond ik zelfs van grote schoonheid. Poëzie ten top. Volgens mij kan alleen een vrouw - gezien het onderwerp - zo'n soort film maken.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Gaat goed met de positieve commentaren hier!

Nou, ook op aanraden van onze goeroe niethie Naissance des Pieuvres gezien.

En maar goed ook, want dit soort films(coming of age) liggen mij erg goed. Iedereen herkent wel een stukje uit zijn of haar jeugd in dit soort films.

Al gaat deze film wel vooral over meisjes en hun (lesbische) gevoelens. Het is allemaal erg teder en subtiel in beeld gebracht, waardoor de film ondanks de korte speelduur niet bepaald gehaast overkomt.

De 3 meisjes zijn stuk voor stuk overtuigend, ken geen enkele van de drie en dat zorgt juist voor dat realistische tintje. Marie zit met haar Lesbische gevoelens voor Floriane, de beeldschone aanvoerdster van het waterballet team. Die op haar beurt ook in een soort van identiteitscrisis zit en een niet al te goede reputatie heeft op liefdesgebied. Anne is wat mollig en is erg onzeker hierdoor. Tel daarbij een niet wederzijdse liefde van een jongen en je hebt al weer van die mooie problemen die alle tieners wel een keer gekend heeft.

Het is erg aangrijpend, mooi en vooral ook hypnotiserend in beeld gebracht, waardoor ik niet anders kan zeggen dan dat dit een goede film is. Alleen jammer dat de film zo snel voorbij was.

4*

Prachtig voor een eerste kijkbeurt. Mooie, sfeervolle, rustige shots, geen wild camerawerk, maar vrij statisch. De camera legt vast wat er gebeurt, volgt de personages en verder niets. Heel rustgevend als kijker. Met die technomuziek heb ik niets, maar die scene in de discotheek was wel mooi. Wat je zonder dialogen allemaal kunt bereiken, zeg ik, ook als groot fan van razendsnelle dialogen.

Acteerwerk is allemaal erg goed, maar ik vind vooral Haenel de beste hier. Ik had echt medelijden met het mollige meisje. Ook Marie speelt goed, al had ik soms het idee van: Zeg het dan, doe nou eens wat, maar ik begreep haar onzekerheid wel. Ook als onzekere jongen is de pubertijd geen pretje, dus ik herkende me zeker in een aantal dingen.

Zulke films maken ze in de VS gewoon niet.

4.0* Kans op verhoging bij herziening.

Mooie sfeervolle en rustige film. De film wordt vaak vergeleken met Fucking Amal en dat is grotendeels terecht, alleen heeft Fucking Amal een iets breder blikveld. Deze film houdt het enkel bij de verhoudingen tussen de onzekere pubers die (nog) niet weten hoe om te gaan met hun seksualiteit/verliefdheid/hormoontjes. Het gevolg is een zeer rustige en lekker voortkabbelende film.

Geheel mee eens!

De vergelijking met Fucking Åmål werd hierboven al gemaakt en die is wel terecht. Iets minder ruig (of komt dat door het Frans in vergelijking met het Zweeds?), iets verfijnder en hoewel ik helemaal niks heb met synchroonzwemmen (over the top opgemaakte meisjes met een nep glimlach) stoorde het me niet.

Water Lilies is een kleine tegenvaller geworden. Fucking Amal is mij erg goed bevallen en naar aanleiding van de recensies had ik de verwachting dat deze beter zou zijn! Dat is mijns inziens niet het geval. In Water Lilies is het allemaal net wat liever en minder rauw. Jammer maar dat neemt niet weg dat ik best heb genoten van Water Lilies. De sfeer in deze rustgevende film was prima en de tijd vliegt ook voorbij tijdens het kijken van de film.

Prima 3,0*!

De stilering van de film kon ik allereerst zeer goed waarderen. En hoewel ik best kan genieten van puur 'filmische' cinema waar realisme niet centraal staat, kreeg ik bij Naissance des Pieuvres het gevoel dat het voor Sciamma juist wel om authenticiteit draait (wat enigszins bevestigd wordt door sommige commentaren). Op dat vlak wist de film me dan weer minder te overtuigen: de tienerwereld wordt hier wel zéér mistroostig voorgesteld, met eindeloze stiltes en een overdreven lethargisch hoofdpersonage. Met name naar het einde toe wordt de dramatiek, ondanks de feilloze regie, te gemaakt en te 'obvious'.

Het leek heel wat, maar op een gegeven moment had ik niks meer met de 3 meiden. Het is geen slechte film, maar ook geen 'knaller'. Een matig tussendoortje. Dat vette happy hardcore housenummer 'The Rebirth' maakte me even weer alert. Daarna viel ik weer bijna in slaap.

Ik had naar the Others liggen kijken, en die spookte door m'n hoofd tijdens het kijken hiervan. Ik kreeg maar moeilijk binding met de personages, maar dat lag dan ook aan mijn stemming. Wellicht met een andere invalshoek, dat het beter bevalt.

Ik kon me eigenlijk het meest identificeren met Anne. Marie en Floriane deden me niet veel. Francois was een beetje van bordkarton. Het voelde koud en koel aan, zogezegd, terwijl ik juist van warme films houd met een duidelijke dot koudheid. Maar laat de film dan niet de hele tijd dobberen op het koude vlak, maak het een beetje warmer dan dit. Ik vond het maar een beetje zo-zo eigenlijk, maar ik had the Others ervoor niet moeten kijken denk ik. Had ik dat niet gedaan, dan was het wellicht een betere kijkervaring geweest. Want ondanks dat ik het dus koel en koud vond, en ik Marie en Floriane niet echt goed vond, ze waren wel goed bezig, ze zullen het ver schoppen verwacht ik. (Tegenstrijdig, ik weet het). Marie lijkt op een jongere Scarlett Johansson en Mandy Moore.

Conclusie: Een beetje te statisch en te stijf, waardoor het koud en koel is en blijft. 3,5*.

Leg uit, the Others en Water Lilies...ik snap de connectie niet

Wel.. Niet echt een connectie. Eerder het feit dat ik nog eens the Others had gezien, voor ik Naissance des Pieuvres ging zien. De gebeurtenissen uit the Others hebben niets met Water Lilies van doen, maar ik was in gedachten gewoon meer bezig met Grace dan met Floriane, Anne en Marie..

Ik ben wel een beetje verbaasd, trouwens, dat je niet een beetje beter las, voor je deze vraag stelde .

Céline Sciamma regisseerde dit bijzonder coming of age drama waarvan ze zelf het scenario schreef als afstudeerproject aan een Franse filmschool. Wat kan een beginnend regisseuse zich meer wensen dan geselecteerd te worden voor het prestigieus filmfestival van Cannes en genomineerd te worden voor de Césars. Ook op andere festivals werd haar debuutfilm opgenomen in het programma.

De film gaat over drie tieners die op het punt staan volwassen te worden. Hun eerste voorzichtige stappen op het pad van de liefde, verlangens, vriendschap, ontgoochelingen en de gevolgen die dit meebrengt waardoor ze hun persoonlijkheid vormen en sterker de volwassen wereld kunnen instappen. Dit speelt zich allemaal ver, en zonder enige invloed, af van volwassenen die dan maar sporadisch eens in beeld worden gebracht.

Voor de hoofdrollen kiest de regisseuse voor twee debuterende actrices. Pauline Acquart (Marie), Louise Blachère (Anne) en Adele Haenel (Floriane) die als enige al in een film ( Les Diables, 2002 ) acteerde. De vertolkingen zijn fantastisch naturel gebracht. Misschien komt het acteren wat onervaren over maar dit vind ik perfect passen bij de periode waarin ze zich in hun leven bevinden, de onzekere zoekende eerste stappen naar het volwassen worden. Vooral de ingetogen en opgekropte gevoelens waarmee Marie in haar binnenste worstelt worden prachtig weergegeven door Pauline.

Bij elke review van La naissance des pieuvres wordt de Zweedse film Fucking Amal van Lukas Moodysson in één adem genoemd. Dit is natuurlijk vanzelfsprekend want beide films behandelen hetzelfde thema maar daar houd voor mij de vergelijking ook op. Céline Sciamma pakt het onderwerp veel subtieler aan dan Lukas Moodysson. Ook de beweegredenen van de hoofdpersonages in Fucking Amal zijn veel duidelijker dan bij de film van Celine Sciamma. Floriane blijft een niet te doorgronden personage waarbij je je dan ook afvraagt of ze alles niet speelt. Dit is veel duidelijker in Fucking Amal en geeft je zo het gevoel dat alles wel goed komt op het einde, als het ware een feelgood movie. Veel scenes uit Water lilies (La naissance des pieuvres) gaan mij ook veel meer bij blijven. Nog één groot verschil is dat in La naissance des pieuvres geen inmenging of beïnvloeding is van volwassenen. De tieners leven als het ware in hun eigen wereldje. Dit alles maakt dat ik het regiedebuut van Celine Sciamma met voorsprong de voorkeur geef op Fucking Amal van Lukas Moodysson.

De prachtige soundcapes van Para One geven deze film nog een extra boost. Ook het nummer van niemand minder dan Jones & Stephenson in de adembenemende clubscene is voor mij pure nostalgie. Dit is één van de weinige films waaraan ik de maximum score geef. Een film die voor mij blijft groeien en mij telkens terug weet te raken.

Leuke film over 3 meisjes die de pubertijd meemaken, goed geacteerd en leuk verhaal.

Had van mij toch wel wat meer actie/drama ingemogen.

Ik heb betere films gezien zoals deze.

Prachtige film over drie jonge meiden die elkaar treffen in het plaatselijke zwembad. Een intiem portret van een drietal tienermeisjes die hun seksualiteit ontdekken. Gestileerd in beeld gebracht en vanwege de spaarzame dialogen een soms hypnotiserend effect. Een nipte 4.0 sterren voor dit verder uitstekende debuut van regisseuse Céline Sciamma.

Nee, hier kan ik niks mee. Ik heb op zich wel vaker een dergelijke film gezien, maar wat belangrijk is zijn de hoofdrolspelers, die een film als dit maken of breken. Laat nu net iedereen in deze film vreselijk vervelend en onaantrekkelijk zijn, zeker die magere. Wat is zij naar om naar te kijken. Dat kinderlijke, die kleding, dat kapsel. En dan dat slome gedrag en geacteer wat je veel vaker ziet bij dergelijke rollen, bleh.

Verder kon het narratief me nauwelijks bij de les houden. Een hoop gedoe om niets. Films met weinig tekst en een hoop motieven die de kijker zelf maar een beetje moet uitvogelen kúnnen werken, maar een dergelijke aanpak vind ik net wat vaker storend dan niet, en in dit geval was het érg storend. Geen interessante rollen, geen interessante gebeurtenissen. Waarschijnlijk zijn er mensen die dit allemaal geweldig Frans en gevoelig en coming of age vinden, maar ik vond het inhoudsloos en irritant.

2*

Drie tienermeisjes in hun "années impatientes". Gewoonlijk stellen dergelijke films de conflicten met ouders, school enz in het daglicht. Hier niets van dat. Ouders en school zijn niet te bekennen, de tieners onderling, wat misschien wat bevreemend overkomt en mogelijks onbegrijpelijk, maar dit is juist de waarde van de film.

Indringen in de wereld van hedendaagse jongeren is voor ouderen heel vaak onmogelijk, maar daarom is het pogen het te doen zekerlijk interessant en voldoende om van deze prent te genieten.

Origineel en met knap acterende youngsters.