Naissance des Pieuvres (2007)

Een film met een heel achtergrondverhaal. Voor mij persoonlijk dan. Ik was drie dagen in Antwerpen en zoals het een filmliefhebber betaamd, ga je dan ook naar de film. Naast veel gebruikelijke titels, stond er op dinsdag ook de premiere van Water Lilies gepland, waarbij ook de actrices en de regisseuse aanwezig waren. Dat was natuurlijk erg interessant, maar er bleken zelfs twee kaarten beschikbaar te zijn, terwijl ik met nog twee anderen was.

'Dan maar niet' was mijn gedachte, maar deze kans wilden we toch grijpen. We besloten dan 's avonds ook maar om toch die twee kaarten te kopen en dan maar te kijken wat we gingen doen. Het bleek echter uitverkocht. Zoals zo vaak bij dingen die onbereikbaar zijn. wordt het verlangen echt maar groter. We besloten om het toch maar nog een keer te proberen op de avond zelf. Helaas bleken er nog steeds geen kaarten te zijn, maar toen stapten twee vrouwen op ons af die twee kaarten overhadden. En zo was ik toch nog bij de film aanwezig.

Dan de film zelf. Deze maakt enkele gewaagde keuzes. Coming-of-age drama's moeten het namelijk vooral van enorm sterk acteerwerk en karakterontwikkeling hebben. Het risico dat Céline Sciamma hier heeft genomen, is dat Floriane eigenlijk een onsympathieke trut is, iets wat ik bij andere genre-genoten nog nooit heb gezien. Dat zorgt toch voor een extra rauw randje aan de exploratie van de liefde en de seksuele verlangens. Toch weten zelfs de problemen en onzekerheden van Floriane je te raken. Hoewel de problemen van 15-jarigen op het eerste gezicht onschuldig lijken, blijkt hier wel weer hoe diep het allemaal toch eigenlijk zit en dat het zeker zijn sporen nalaat.

Al met al een intrigerende film met enorm sterk acteerwerk. Adele Haenel (ik kan haar leeftijd nergens vinden en de Franse vragen en antwoorden hielpen ook niet echt) is echt al een jonge vrouw, wat goed werkt met de jonger ogende Pauline Acquart, die zich in feite optrekt aan haar grotere volwassenheid. Wat dat betreft is deze film het best te vergelijken Fucking Amal, ondanks dat de film op den duur toch een andere richting kiest.

Grote aanrader voor liefhebbers van coming of age-films en schoonzwemmen. In Belgie in ieder geval vanaf deze week in de bioscoop en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij over een maanden ook wel in Nederland zal gaan draaien. 4 sterren.

En ik kon dus niet mee.

De Echo (film-)tent op Lowlands hing vol met posters van de film, de kans lijkt me zeer groot. Eindelijk ook weer eens een Franse film waar ik wel (halsreikend) naar uitkijk.

Volgens imdb vanaf 6 maart in de Nederlandse bioscopen.

Para One - Naissance des Pieuvres (2007) - MusicMeter.nl

Film draait op het IFFR:

Luxor vr 25 jan 19:30

Pathé 4 zo 27 jan 10:15

Cinerama 1 do 31 jan 12:00

Absoluut een aanrader!

Mooie film:

een film die erg lijkt op Fucking Amal, maar dan gemener. Goed acteerwerk en een aantal bijzondere elementen zo komt er nergens een volwassene aan het woord, behalve bij McDonalds, namelijk de regisseur zelf in een cameo, en er zijn actrices gebruikt die daadwerkelijk zo jong zijn [\spoiler]

De naar het plafond-staar scene was erg mooi! "Bij 90% van de mensen is het plafond het laatste wat ze ooit zien" , hoogtepunt van de film voor mij.

Gisteren gezien, en het is een erg fijne film. Enigzins vergelijkbaar met bijvoorbeeld Diep, qua ideeën, en het hele coming-of-age verhaal. Maar bovenal was er toch veel te genieten, er waren op het einde een aantal verassende wendingen, die tegelijkertijd niet zo verassend waren.

4*

Schitterend. Nimmer werden tienerproblemen zó mooi verteld. De spanningen, de woede, de liefde en de haat. Weinig dialoog, veel blikken. En op de één of andere manier typisch Frans. De onuitgesprokenheid wellicht. Mooi in ieder geval...

Dik 4*, voorlopig...

Fucking Amal! Schoot er door me heen halverwege de film. Zeer onderhoudende film, maar had nergens het gevoel dat ik naar een echt goede film zat te kijken.

Naissance des Pieuvres doet het goed bij herziening. Het helpt misschien dat je al weet waar het heen gaat. Prachtige betekenisvolle blikken en een opbouw om van te smullen, die erg goed de spanning van de situatie weet over te brengen. Bovendien ook erg goed gecast. Vooral Haenel en Acquart zijn fabuleus. De ontwikkeling van Marie komt goed over. Misschien komt er nog weleens een verhoging aan.

Onlangs deze film gezien. Hij raakte mij niet echt. Waarschijnlijk komt dat omdat ik mij niet helemaal kon plaatsen in de wereld van de hoofdpersonen. Slecht was de film zeker niet. Er werd wel degelijk goed geacteerd. Misschien moet ik de film nog eens een keer gaan bekijken.

Een herziening zou mij ook goed doen, denk ik. Ik had me ingesteld op een veel minder zwaarmoedigere film. Absoluut niet om vrolijk van te worden. De film lijkt dan ook totaal niet op fucking amal.

Fraai debuut, waarbij het helpt op de hoogte te zijn van puber perikelen van meisjes, zoals je ze wekeljks op Achterwerk van de VPRO gids kunt lezen. Populair ja/nee, zoenen ja/nee etc. Veelal zwijgend en aanmodderend, maar van binnen woeden hevige stormen.

Sterk dat er geen volwassenen in de film voorkomen (behalve in wat onbeduidende achtergrond rollen), zodat we in de wereled van de meisjes (met name Marie) zijn. Dat het camera werk vooral bestond uit medium en close shots vond ik wat minder geslaagd. Afstand had mij beter geleken.

De vergelijking met Fucking Amal qua thematiek was hier al gemaakt, maar A Ma Soeur! van Breillat kent ook vergelijkbare thematiek en lijkt er meer op qua uitwerking. Leukste quote inderdaad over de 90% van de stervende mensen en ook opvallend: de Jaren 80-synthesizer horror muziek. Althans dat leek mij een inspiratiebron.

Mee eens Wim. Geweldig acteerwerk waardoor de film leeft van begint tot eind. 3,5*

mooie ingetogen film over jongeren met worstelen met hun sexualiteit. goeie acteurs die naar mijn mening soms iets te dramatisch speelde, maar dat is de schuld van de regiseur denk ik. (het moest zo'n film worden denk ik) vergelijkingen met fucking Amal zijn terrecht. veel overeenkomingen, maar deze film is frans en dat geeft de film toch een andere tint. het simpele verhaaltje is mooi uitgelicht en heeft me dik 80 minuten laten boeien. een 3.5

p.s. leuke aanrader als je van kleine leuke films houdrn met een zwembad: "The Big Bad Swim"

De onderwaterscenes zijn mooi gefilmd en de hoofdrolspelers spelen erg verrassend zonder veel woorden nodig te hebben. Toevallig heb ik fucking amal en deze film vlak na elkaar gezien (eerst fucking amal, volgende dag deze) en ik vond deze wel een stuk sterker. De symbolische dingen die het zwembad met zich meebrengt en de goed gecaste meiden zorgden ervoor dat ik tot een goed oordeel kom. (4.0) Het scheelt overigens wel dat ik me zeer goed kan inleven in de hoofdpersonages, aangezien ik zelf pas 19 ben en me nog goed kan herinneren hoe het was 15 te zijn.

Trailer

http://www.apple.com/trailers/independent/waterlilies/hd/

Weet iemand van wie die muziek is in deze trailer?

Ben ook erg benieuwd naar deze film, Fucking Amal kon mij namelijk al erg boeien.

Trahison van Vitalic

Dank je

Wonderbaarlijk mooie film met erg knappe acteerprestaties en een aangrijpend verhaal. Een aanrader!

Apart dat ik nog niemand hier heb gehoord over het camerawerk. Het lijkt namelijk alsof je 80 minuten naar slow - motion beelden zit te kijken maar dan wat sneller. Deze vertraagde beelden dragen bij aan een ietwat melancholische sfeer die er heerst in deze film.

Zwijgzaam, maar vol van een onvervulbaar verlangen banjert Marie zich een rondte in het plaatselijke zwembad. De personages gedragen zich allesbehalve sympathiek. Niet alleen ' het loeder ' van het zwembad maar ook Marie & Anne `s kwellingen komen naarstig aan bod, zonder zich er openlijk over uit te spreken. Op een gegeven moment had ik echt zoiets van; Marie lach eens even. Zelfs voor een puber kan het leven niet zo `n nietsbedoelende hel zijn. Of om een vriendin van mij te citeren; volgens mij behoort zij ook al tot de welbefaamde 90%.

Toch wist de film mij, ondanks zijn afstandelijkheid wel degelijk te pakken. De enorme vertwijfeling, de prestigestrijd tussen jongeren, niet weten hoe de vork nou in de steel zit, is het nou vriendschap, status of liefde wat de hoofdrolspeelsters beweegt? Dit werd allemaal nog nooit op zo `n fraaie manier in beeld gebracht. Prachtige beeldcomposities van synchroonzwemmen worden afgewisseld met veel feestjes waar dan weer behoorlijk stemmige, tranceversterkende muziek wordt gedraaid.

Het einde is er een om in te lijsten. Geweldig hoe 2 vriendinnen weer tot elkaar komen , iets wat alleen met beelden duidelijk gemaakt wordt. Ondertussen danst iemand onverstoorbaar door op elegante muziek. Dit einde had zelfs wat weg van het einde van Beau Travail. Qua thema verwante films doemen, ook bij mij Fucking Amal en My Summer of Love op. Soms net wat te gezochte, klassieke muziek die je bij gelegenheden als synchroonzwemmen kunt verwachten. Maar verder een geweldige combinatie van beeld en geluid en een fascinerende inkijk in de complexe wereld van de puber. 4*

Mooie film die me aanvankelijk toch wel erg deed denken aan Fucking Amal. Niet zozeer door de overduidelijke vergelijking qua liefdesperikelen, maar ook omdat de meisjes zelf eigenlijk hetzelfde karakter en uiterlijk hebben als in FA. Opmerkelijk.

Verder is de film gelukkig totaal anders opgezet. De sfeer is volkomen anders en zelfs erg sterk omdat het zich volkomen richt op de kleine leefwereld van de meisjes. je ziet alleen maar wat er voor hen echt toe doet, geen ouders of school bijvoorbeeld, da's allemaal niet relevant.

Verder nog een grote voor de synchroonzwemscenes en in het bijzonder de geweldige scene onder The First Rebirth van Jones & Stephenson.

Er is gewoon gecast op de uiterlijke kenmerken van de hoofdpersonages van FÅ, dat is overduidelijk.

Ik vind echter ook dat de twee films totaal verscheiden zijn. Deze film weet je op sommige momenten goed te pakken. Echter wat ik wel ter zake doende vind om het hele spectrum weer te geven is juist 'die school' en 'de ouders'. Die zijn namenlijk onlosmakelijk verbonden met de leefwereld waarin deze tieners zich bevinden. Mooie film, soms op het poëtische af, maar het mist een totaalplaatje van de sociale omgeving.

Had ik helemaal niet door, van die vakantie. Wordt dat ergens gezegd of zo?

Nou ja, ik had de plotomschrijving gelezen en daar staat 'het is zomer'. Verder zou je de zomer ook uit de film kunnen halen dat het wel heet is, Marie zit ergens naast een ventilator, ze lopen zonder jas buiten etc. Specifiek wordt het niet genoemd geloof ik.

Dit is zeer bewust gedaan door de regisseuse, zo vertelt ze in een interview met Ronald Rovers in De Filmkrant van maart 2008. Ik citeer:

Ze vergeet m.i. de Zweedse en Japanse traditie van de tienerfilm, die heel wat beter aansluiten bij haar visie.

Tijdens het kijken van de film was ik helemaal niet geïnteresseerd in het totaalplaatje van de sociale omgeving; ik liet me meeslepen door de hyperfocus op de ontluikende seksualiteit van de meisjes en bemerkte ook bij mezelf gevoelens van onzekerheid, schaamte en jaloezie die daarmee gepaard gaan, terwijl ik toch niet bepaald een tienermeisje ben. Dit is naast het geloofwaardige acteerwerk en de beheerste score vooral de verdienste van de filmmaakster, die daarmee prima slaagt in haar opzet.

The First Rebirth!!! Ik wist niet wat ik hoorde! Geweldig dat die plaat erin zat, dat was voor mij gelijk het hoogtepunt van de hele film.