Meningen

Het verhaal opzich is al genoeg om de volledige speelduur goed te zijn en te boeien. Leuk is hij zeker, maar ik vond het niks speciaals. Het is een typische Hitchcock, met als verschil dat deze op elk vlak net iets minder is dan de betere van hem.

3,0*

Best een grappige film. Een aantal sterke scènes, maar daar staan minstens evenveel zwakke scènes tegenover. Vooral erg voorspelbaar, dat was erg jammer. Met de twist naar de meerdere persoonlijkheidsplot leek het nog best een goed einde te worden en dat was het ook wel, maar dat allerlaatste had echt niet gehoeven. Dat ging echt te ver en uiteindelijk bleek het einde toch erg voorspelbaar te zijn. Jammer, want hierdoor wordt de nasleep van de film (die grotendeels bepaald wordt door het gevoel achteraf) erg verpest. Vandaar een onvoldoende. Ook erg veel geschreeuw en gevloek. Opzich is dat niet erg, maar het was heel erg gespeeld. Af en toe wist ik niet of ik naar een serieuze film keek of een klucht.

Met moeite heb ik deze film kunnen krijgen. Ik heb hem dan ook bijna gelijk gekeken. Eerst DVD 1 en de dag daarna DVD 2. Meestal doe ik dat niet en ik weet ook niet voor het effect dat heeft (gehad) op mijn cijfer.

Ik denk dat dit één van de meest realistische oorlogsfilms is die ik ooit heb gezien. Af en toe was het misschien wel te realistisch. Vooral de scène waarin die schuur met alle kinderen verbrand, beschoten en vermoord werden. Dat was erg aangrijpend.
De muziek was ook goed. Met name nadat hij doof is geworden. Die muziek was bijna hypnotiserend. Jammer alleen dat die muziek in het tweede deel, op het einde na, nauwelijks aanwezig was en dat vind ik toch wel een gemiste kans.
Waar me ik me echt aan stoorde was het overacting van met name de jongen. Het overdreven lachen en huilen was echt gewoon iets te.
Eveneens als die close-ups, die zaten er iets teveel in dan me lief is.

Ook zitten er de nodige verwijzingen in de film. Wat betekende die ooievaar? Kan het dat ik ergens heb gelezen dat die ooievaar iets met het communisme te maken heeft?

4,5* voor een realistisch en op momenten erg aangrijpende film.

With a bad script even a good director can’t possibly make a good film.

Niet dat ik nou een uitgesproken Kurosawa-fan ben, maar met Rashomon en Tengoku to Jigoku leverde hij twee prima films af. Dersu Uzala vond ik eveneens oersaai; daarmee heb ik al mijn Kurosawa-kennis genoemd. Ikiru stond al lang op het lijstje vanwege de status, maar ik ben persoonlijk geen grote fan van langere films in een taal die ik nauwelijks tot helemaal niet spreek. Het vereist een hoge mate van concentratie.

Mijn cijfer maakt wel duidelijk dat ik behoorlijk teleurgesteld in Ikiru ben. Ikiru tracht een aantal, op zichzelf mooie, ideeën te combineren, maar faalt hopeloos in de uitwerking ervan. Het script was hopeloos cliché (hoewel ik stiekem hoop dat de Engelse ondertitelaar hier de schuld van mag krijgen). Of zoals The One Ring het hieronder uitstekend omschrijft:

Waarbij ik de caféscène, in tegenstelling tot TOR, juist tot één van de weinige hoogtepunten vond behoren. Eén van de weinige momenten dat het trage verhaalverloop zorgde voor een sterk staaltje cinema. Daar waar het eerste deel nog enkele mooie shots bevatte, verzandde Ikiru in een saaie, overgeacteerde klucht met een levensfilosofie die uit een gelukskoekje lijkt te komen.

Veel potentie, veel kansen, maar zelden gegrepen. Zonde, want recapitulerend toont Ikiru bij vlagen waar Kurosawa toe in staat is, of kan zijn. De mengelmoes van ideeën (o.a. Tolstoj, Kafka en ik ben niet de eerste die aan It’s a Wonderful Life moest denken) maakt Ikiru vlees, noch vis. Een lange zit wordt het al helemaal als men melodramatisch drie keer zo lang doet over het uitspreken van een simpele zin.

Enfin, genoeg kritiek op het script en de gemaakte verhaallijnkeuzes, maar Ikiru wordt alom geprezen om de audiovisuele schoonheid. Ik vermoed met nadruk op het visuele, want de muziek klonk mij niet noemenswaardig anders dan de doorsnee soundtrack van destijds. Visueel zoals gezegd een aantal mooie shots, ik zou nog de spiegelshot in de bar willen noemen. En uiteraard de schommelscène, maar het mag geen verrassing zijn dat zo’n slotscène na een dergelijke filmbeleving compleet aan kracht inboet. Dit soort momenten waren echter schaars en als je half in slaap aan het vallen bent, is het lastig genieten van de esthetische kwaliteit. Zoals Onderhond terecht opmerkte in zijn recensie is ook de scèneovergang ondermaats:Er is een maximum aan ‘dat hoort nou eenmaal bij die tijd’-marge en dat maximum gaat Ikiru ruimschoots aan voorbij. Deze editing is een katalysator en Ikiru wordt nóg fragmentarischer en nóg minder meeslepend.

Tot slot zou ik het acteerwerk nog eruit willen pikken. Ik weet niet of het de leeftijd van Ikiru is, de Japanse cultuur of dat het gewoon aan mij ligt, maar net zoals de vorige post snapte ik totaal niet wat al die “vrouwen zo overdreven verdrietig […] op z’n begrafenis” kwamen doen. Net zoals deel 2 waarin alle collega’s om de beurt ‘netjes’ (lees: gescript) hun zegje mochten doen. Het is allemaal zo overdreven... Het ontbreekt volledig aan enige vorm van subtiliteit.

Nee, een apathische film welke ten onder gaat aan de oubollige, fragmentarische cinematografie en bovendien gedragen door een flinterdun moralistisch huis-tuin-en-keuken filosofielesje.

Heel erg saai. Daar waar ik The Prestige echt heel goed vind, is dit maar een saaie film. Geen idee eigenlijk waarom ik The Prestige noem, maar die vergelijking is op de een of andere manier snel gemaakt.

Het begon nog heel aardig met veel illusies en optredens, maar naar mate de film vordert, zijn er steeds minder en als ze er al waren, konden ze me vrij weinig boeien. Al die zijplotjes hadden van mij niet gehoeven. Nu zijn ze eigenlijk onvermijdelijk bij dit soort verhalen, maar zorg dan op z'n minst dat ze goed uitgwerkt zijn en niet zo enorm cliché...

Hier had ik veel meer van verwacht. Verspilde tijd.

Soms is minder meer. Dit geldt ook voor L'Illusionniste. Wat een prachtige animaties. Het geschetste stilleven i.c.m. het tekenfilmachtige bewegende is echt geweldig. Normaal gesproken vind ik stuurloze films (lees: zonder duidelijk plot) nooit echt goed, maar dit is zo'n uitzondering. Ondanks dat er weinig gebeurt (hell, er wordt amper gesproken!), is de film nergens saai of langdradig. En die muziek, oh wat prachtig. Het is weer een tijd geleden dat ik zulke mooie filmmuziek hoorde.

De meest originele en frisse film die heb ik gekeken sinds Mary and Max. En deze werd, in tegenstelling tot bovengenoemde, niet langdradig naar het einde toe.

Toch wel een beetje teleurstellend. Ik kende het verhaal zelf niet of nauwelijks, dus spannend was het zeker. Vermakelijk, dus, maar toch niet meer dan dat?

Het is vooral een film van gemiste kansen. Cumberbatch speelt hetzelfde 'typetje' als Sherlock en datzelfde geldt voor Charles Dance, hij speelt nagenoeg hetzelfde als Tywin Lannister in Game of Thrones. Wat onbekendere acteurs hadden deze film wellicht gesierd.

Ook de urgentie van de oorlog ontbreekt; het gaat vooral om wat persoonlijke relletjes. Laten we wel wezen, deze man heeft één van de grootste daden in de menselijke geschiedenis gedaan. Er is veel te weinig aandacht voor het apparaat zelf en de geheimhouding ervan daarna wordt een beetje weggemoffeld met een kekke montage.

Hoe werkt dit apparaat nou? Waarschijnlijk te ingewikkeld voor de gemiddelde Amerikaan en ja, dan verkoopt het zeker niet. Toch lijkt dit me de essentie van de hele film. Je ziet wat draden en wat schijven, meer hoeft het publiek niet te weten, "want die snappen het toch niet".

Het lijkt vooral een Hollywooddrama geworden en het feit dat een schitterende vrouw als Keira Knightley Joan Clarke speelt, vat dit mooi samen. Weinig oog voor deze held en een te hoog blockbustergehalte.

Enfin, tot zover het klaagrondje. Er zitten genoeg leuke scènes in. Een aantal zeer komisch, een aantal meeslepend en het script bevat af en toe prachtige quotes. Een voldoende is vaak makkelijk gehaald in de bioscoop, maar misschien dat ik bij de DVD-release nog tot nieuwe inzichten kom.

Geen slechte film, dat zeker niet. Cliché of niet, voorspelbaar of niet, het is gewoon een spannende film. Geen storende zijplots, geen niet boeiende personages, gewoon simpel en basic. Precies zoals een film als deze hoort te zijn. Alleen jammer dat het op het einde wel erg ver doorgedreven wordt. Het werd wel erg melodramatisch. Ondanks dat is de film goed te kijken, verveelt nergens en is bij vlagen zelfs goed te noemen.

Destijds in de bioscoop (filmhuis) gezien en ik had er in eerste instantie niet veel van verwacht. Ik ben meer van de bioscopen.

Het bleek uiteindelijk een geweldige film te zijn die heel veel te bieden had.

Actie, drama en komedie. Er zijn maar weinig films die mij dat hebben kunnen brengen.

Ik vind het dan ook onbegrijpelijk dat hij hier zo slecht scoort. Bij iMDB staat hij zelfs in de Top 250!

4,5 en dat verdient hij zeker!

Echte familiefilm. Ik geloof dat mijn zusje hem wel 3 of 4 keer heeft gekeken in de vakantie. Leuk, warm verhaal met het nodige drama. Vooral omdat hij Nederlands is, is het toch anders. Het staat iets dichter bij je zeg maar. Je leeft meer mee.

Voorspelbaar uiteraard, maar dat neemt niet weg dat het een mooie film is. Erg herkenbaar ook op sommige vlakken.

3,0*

Your mind is the scene of the crime...

Onbewust ben ik een fan geworden van Nolan. Na 4 films te hebben gezien van hem, kwam ik nergens lager dan een 4,0* uit. Met het idioot hoge gemiddelde na zoveel stemmen, kan ik dus niet anders zeggen dan dat de verwachtingen torenhoog waren. Lang werden deze verwachtingen ook ingewilligd. De film is retespannend en i.c.m. de prachtige muziek van Zimmer is dit dan ook genieten geblazen in de bioscoop. Het enige probleem van Inception is de impact. Toen ik naar bed ging en TV ging kijken, had de film al geen impact meer (i.t.t. de echte toppers, waar ik nog dagenlang mee in mijn hoofd zit). Vanochtend kwam ik tot de conclusie dat het grootste deel van de film toch geen prominente plaats verdiend had in mijn geheugen.

Buiten het feit dat de impact blijkbaar niet zo groot was als gewenst voor een dergelijke topper zoals velen hem zien, heb ik ook nog wel wat concrete puntjes. Visueel was het grotendeels echt geweldig. Vooral de explosies en de slow-motions ervan vond ik erg goed. Aan de andere kant waren er soms scènes waarbij de omgeving erg onscherp was door de focus op de voorgrond. Te onscherp.

Maar het grootste punt van kritiek is toch wel het verhaal. Allemaal heel leuk bedacht en het oogt allemaal heel geniaal, maar het is verre van waterdicht. De ene na de andere regel kwam erbij en het sloeg soms helemaal nergens meer op. De ene keer kon men wel dood, de andere keer niet. Het kan aan mij liggen, maar volgens mij zat er wat dat betreft niet echt een systeem in.

Natuurlijk waren er ook pluspunten. Grootste pluspunt de muziek. Lekker bombastisch het paste zeer goed bij de film. Jammer dat het soms overspoeld werd door de vele explosies of het vele geschut.

Ik zei het al eerder, de film is gewoon spannend. Het is gewoon één grote rollercoasterrit van bloedstollende (actie)scènes. Met af en toe wat humor tussendoor, wat zeer welkom was. (Quick, gimme a kiss! ). Ik heb ook veel recensies gelezen waarin mensen klagen over de acteerprestaties. Persoonlijk ben ik niet iemand die op iets dergelijks let. Het moet mij opvallen, anders zal het wel goed geweest zijn. Ik heb er af en toe op gelet, maar ik zag het niet hoor. Misschien weet ik niet wat slechte acteerprestaties zijn, maar de hele cast deed uitstekend hun werk.

Het grote probleem van Inception is denk ik het einde. De film is zo opgebouwd dat het niet meer uitmaakt of het een droom is of niet. I just don't care! Om maar een andere film van dit jaar aan te halen, Shutter Island. Geweldig om erover na te denken. Was het nou echt of niet? Dat had ik bij Inception niet. Verder dan een paar evaluaties na de film ben ik niet gekomen.

Het hele concept is leuk bedacht en verdiend zeker een pluim, de uitwerking daarvan had misschien wat beter gekund, maar blijkbaar heeft het goed z'n werk gedaan (*kijkt naar het gemiddelde*). Verder een enorm spannende film, maar door een paar minpunten niet de geprezen topper die mij beloofd was.

Wel een zeer geslaagd avondje! En het is zeker de moeite waard om voor naar de bios te gaan, want spannend is het wel.

Erg van onder de indruk van deze documentaire. Heb hem met school gekeken en heeft me toch wel 'bang' gemaakt. Vraag is natuurlijk hoeveel er echt waar is.

Het is erg over the top, maar dat is schijnbaar nodig om al die hoge heren wakker te schudden en te laten realiseren dat er iets ernstig mis is!

3,5*

Eindelijk heb ik deze dan ook gezien! En het is weer een echte Tarantino-film! Alleen dit keer met actie . Ik was vooral verrast van de lange speelduur. De tijd vloog voorbij.

Het begint natuurlijk met die beginscène. Die man.. ik mocht hem op de één of andere manier wel.

De dialogen zijn uiteraard schittend (zoals je wel verwacht bij Tarantino) en ik ga daar daarom ook niet teveel woorden aan vuil maken.

Af en toe had ik wel het gevoel dat sommige scènes (dialogen) beter weggelaten kunnen worden, maar dat zou de film op de een of andere manier toch hebben gemaakt.

Wel wil ik even zeggen dat ik me aan het begin ergerde aan het accent van Aldo.

Was ik de enige die een déjà vu moment had (Forrest Gump)?

Hierdoor kon ik hem in het begin simpelweg niet serieus nemen.

Het zijn een kleine minpuntjes, maar dat is voor mij wel de reden geen 5,0 te geven.

Met een 4,5 doe ik deze film tekort, maar een 5,0 is toch echt te veel!

(misschien een account op iMDB aanmaken? )

'Arriverderci'

Via het meesterwerk Judgement at Nuremberg kwam ik bij Inherit the Wind. Beiden een Kramer-Tracy-samenwerking, beiden een rechtbankdrama en beiden erg imponerend. Nee, een scène als met de massagraven in Judgement at Nuremberg heeft Inherit the Wind niet, maar daar waar eerdergenoemde film meer op het oppervlak blijft, heeft Inherit the Wind wat mij betreft meer stof tot nadenken.

Is het een moralistische film of meer filosofisch? Daar waar Inherit the Wind een duidelijk aanklacht lijkt tegen religies mondt het toch uit in een meer realistische benadering van religie vs. atheïsme.

De setting lijkt me perfect weergegeven. Anno 2014 nog steeds actueel en dat vond ik heel wat voor een film die ruim 50 jaar geleden gemaakt was. En nu blijkt zelfs dat het om een zaak gaat uit de jaren '20. Tja, het lerend vermogen van de mens is zoals gewoonlijk erg matig.

In tegenstelling tot de film dus, waarbij messcherpe dialogen, sterk acteerwerk en bij vlagen erg fijn camerawerk Inherit the Wind tot de laatste seconde spannend maakt.

3 uur Lynch, het is iets waar ik altijd zowel tegenop heb gezien als naar uit heb gekeken. Om je 3 uur mee te laten nemen in de warrige, surrealistische beelden van Lynch zou een behoorlijk sterke trip moeten zijn. Aan de andere kant was ik bang dat Lynch zou vervallen in de eentonigheid van Eraserhead.

3 uur bleken niks. Ik was van plan (vanwege het late tijdstip) de film in twee delen te kijken, maar zowel na 1,5 als na 2 uur kwam ik tot de conclusie dat dat geen optie was. Ik moest en zou deze film afkijken. Geen idee of het de bedoeling van Lynch was, maar mijn gedachtes schoten van hot naar her en er was geen pijl op te trekken. Maar is het denken aan andere dingen geen zwakte van de film?

Zo bij vlagen word je echt in een scène gezogen om een tijdje later jezelf terug te vinden met de vraag waar in godsnaam die afgelopen 20 minuten gebleven zijn. Langzaam verlies je het gevoel van wat echt is en wat niet. Aan het begin denk je dat je het wel aan kunt, maar die ijdele hoop wordt vakkundig om zeep geholpen. Het mooiste is nog dat je je dat pas realiseert als het veel te laat is.

Wederom een meesterwerk of eist Inland Empire toch niet die 100% aandacht die een meesterwerk van je vraagt? Het ik moet doorkijken-gevoel was er zeker, maar ik miste het ik ga mijn ogen absoluut niet van het beeldscherm afhouden-gevoel. Te vaak vond ik mezelf elders dan bij de film.

Sinnerman was overigens wel een behoorlijk sterke afsluiter. Is het het nummer of de film? Het was in ieder geval weer lang geleden dat ik weer eens de ondertiteling af heb gekeken.

Deel 1 beviel zo goed dat ik deel 2 zo'n week later ook direct gekeken heb. Helaas vond ik deel 1 juist mooier dan deel 2. Ondanks dat deel 2 visueel bij vlagen verbluffend is, was het af en toe iets te veel kitsch. Ik snap ook niet waarom de personages op een andere manier getekend zijn dan de omgeving. Daar waar de omgeving modern (anno 2004) getekend is, zijn de personages getekend in de stijl van deel 1 (anno 1995). Misschien heeft het een betekenis? Iets in de trant van 'mensen zijn ouderwets en de (gedigitaliseerde) omgeving is de toekomst', maar misschien overdenk ik het dan wel.

Als geheel sprak het verhaal me wat minder aan en dat kwam vooral door de grote hoeveelheid filosofische dialogen. Soms werkten ze, soms niet. Misschien ligt het ook aan de (in mijn geval Engelse) vertaling. Ondanks alles zijn beide delen erg vermakelijk om te zien. En ook dit deel heeft absoluut haar kwaliteiten. Met in het bijzonder de soundtrack en het plot.

Vandaag voor de 2e keer herkeken en het blijft gewoon een topfilm. De gehele cast speelt geweldig. Er zitten weinig tot geen inzakmomenten in. Af en toe wordt er iets te veel afgeweken van de bankoverval. Dat is opzich niet erg, maar dan moet het wel interessant gehouden worden.

Mooi opgezet en op het einde toch elke keer weer een grijns als je hem de bank uit ziet lopen .

Cijfer blijft mooi staan!

P.S. Ik heb mensen zien klagen over de muziek. Niks gemerkt!

Michael Mann had met Heat al een sterke thriller te pakken, maar Insider is zowaar nog beter (moet Heat weer eens herzien om dat te bevestigen). Het is lang geleden dat ik weer eens een lange film gekeken heb waarbij mijn aandacht geen moment verslapte. Hoewel Pacino niet mijn favoriete acteur is, is het wel één van de meest constante en hij overtuigt altijd. Evenals Crowe overigens, die hier een perfecte Wigand neerzet.

Verder een sterk verhaal (ik heb dan ook een zwak voor dit soort rechtgerelateerde verhalen) met genoeg wendingen/diepgang om ruim 2 en een half uur spannend te zijn. Hoewel het einde ietwat afgeraffeld aan voelt, heb ik me zeker vermaakt. Een film die ik zeker aan zal raden bij mensen.

Deze DVD puur gekocht, omdat hij door Nolan geregisseerd is. Pacino heb ik het nooit zo op, maar aan de andere kant heb ik hem nog niet kunnen betrappen op een miscast. Ook hier deed hij het goed.

Ik heb een zwak voor dit soort films. En daarmee doel ik op politiefilms als deze. Ik kijk dan ook graag naar series als CSI, Criminal Minds en NCIS. Wat deze film zo goed maakt, is het feit dat het allemaal zo basic is. Kleine cast, weinig tot geen special effects. En toch is het een goede film. Het verhaal is waterdicht, het decor is schitterend en bij vlagen heb is er mooie muziek. Wat deze film anders maakt dan de doorsnee politiefilm zijn de achterliggende, morele gedachtes. Wat zou jij doen? Is het verantwoord?

Ik zit een beetje te twijfelen wat voor cijfer ik zal geven. Ik heb een zwak voor films die met weinig heel veel kunnen maken, dus een 4,0*

Happiness only real when shared...

Al een hele tijd zien staan op MovieMeter, maar het verhaal i.c.m. de toch wel ietwat lange speelduur sprak me gewoon niet aan.
Totdat ik afgelopen zondag bij een verjaardag was en ik hem zag staan. Gelijk gevraagd of ik hem kon lenen en daar ben ik blij om!

Het is een prachtige en meeslepende film. Gelijk al vanaf het begin wordt je meegenomen in de prachtige wereld 'van' Christopher.
De mooie omgeving en de muziek is van begin tot eind prachtig. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig dat echt boeiend is. Er zit geen treinvaart in, maar toch zit je ademloos te kijken!

Je wordt meegenomen van mooie omgeving tot nog mooiere omgeving. UIteraard had ik niet anders (moeten) verwacht(en) bij dit soort films, maar toch.. Penn heeft uistekende keuzes gemaakt qua locaties.
Vooral het roei-gedeelte (kayak) vond ik erg mooi. Jammer dat het zo kort was, maar erg mooi .

Het verhaal zelf is echt goed uitgekozen en waargebeurde verhalen hebben meestal toch dat beetje extra dat een normale film niet heeft.
De manier van brengen van de film vond ik ook aangenaam om te kijken. Af en toe een voice-over van het zusje, maar grotendeels toch een echte film. Ik kreeg opeens de gedachte dat het wel wat weg had van Forrest Gump. Nog meer mensen die dit hadden?
(Net zoals in Forrest Gump) gebeurt er eigenlijk vrij weinig, er is een voice-over. Ze rennen allebei weg van huis en er is een voice-over (die later is gemaakt). Zelfs de posters hebben wel wat van elkaar weg.

En dan de muziek.. Wat moet je hier over zeggen? Het is prachtig, mooi, ontroerend en had ik al prachtig gezegd? Echt zeer terecht dat deze film hier een Golden Globe voor heeft gekregen. Eddie Vedder heeft uitstekend werk geleverd.
Vooral aan het begin en einde kwam de muziek echt tot zijn recht.

Het einde was een beetje raar, maar aan de andere kant ook wel weer mooi. Ik heb heel lang gedacht dat hij wel gelukkig thuis zou komen. Niet dus. Dat is eigenlijk maar beter ook, want anders had je weer zo'n typisch Amerikaans happy-ending gehad. Als laatste wil ik nog even de prachtige quote die hij op het laatst opschrijft (zie bovenaan) vermelden

Een prachtige, meeslepende, voor sommige ontroerende en mooie dramafilm. Schitterend werk afgeleverd door Sean Penn.
4,5*

'Christopher McCandless: I'm supertramp.
Christopher McCandless: and you're super apple!'

Film recent aangeschaft vanwegen de lovende recensies, maar nooit echt de mogelijkheid gehad om hem te kijken. Beneden staat onze beste installatie en dit is nou niet echt een film om gezellig met de familie te gaan kijken.

De film begint met irritant, doch erg indrukwekkend camerawerk. Noé is er echter iets te lang mee doorgegaan, want het duurde bijna een half uur, voordat je eindelijk een normaal shot voorgeschoteld krijgt. Voordat je eindelijk de tijd krijgt om even bij te komen van al die drukte die daarna ook nog eens volgt, zit je al zo goed als in de befaamde verkrachtingsscène. Welke ik eigenlijk niet zo schokkend vind als zovelen beweren. Er valt weinig te zien. Het gezicht wordt bedekt, alles speelt zich af aan de achterkant en wat je te horen krijgt, valt redelijk mee. Al met al zijn het toch wel 10 intensieve minuten die veel mensen niet volhouden, denk ik.
Jammer genoeg heeft Irréversible zijn kruit na een uur verschoten. Tot en met de scène na de verkrachting, die van het feest, is het gedaan met de spanning. De enige noemenswaardige scène is de scène in de trein. Heerlijke humor .
Misschien dat er bewust is gekozen voor een rustig(er) einde om 'bij te komen van het eerste uur', maar zo intensief vond ik het ook weer niet.

Overigens vond ik die andere beruchte scène niet zo schokkend. Ik vond het voorafgaande veel imposanter. Het enige schokkende wat ik kan bedenken is de close-up.

3,5* voor een zeer realistische film (dat wel). En met name voor de grimmige sfeer in het begin en 'dé scène'.

Eigenlijk weinig toe te voegen aan het bericht van goongumpa.

Nu wil ik wel benadrukken dat het gewoon bij de film hoort. Het met veel bombast tonen van de film hoort gewoon in dergelijke Sovjetfilms. De personages waren precies zoals ze moesten zijn, imponerend. Nu heeft dat ook deels te maken met de simpele, maar geniale cameratechnieken. Zoals het kikker-/vogelperspectief. Eisenstein heeft niks fout gedaan, het trok me gewoon niet.

Gewoon hetzelfde als part one. Veel bombast en heel erg theatraal. Nu zal ik de eerste zijn om toe te geven dat het bombastisch presenteren van de personages echt een geweldige zet is. Russen zijn al echte stoere kerels, maar hierdoor wordt dat even benadrukt. Echter is het theatrale toch te erg om te negeren. Met als "hoogtepunt" de sterfscène van de moeder van Ivan.

Ook hier geldt weer dat Eisenstein weinig verkeerd doet, het trekt me gewoon niet. Ik heb dit keer trouwens gelet op vormgeving (compositie, schaduwgebruik etc.). Het viel me op dat hij hier geweldig gebruik van maakt. Ik sluit het dan ook zeker niet uit dat ik later op deze beoordeling terugkom.

Een stuk beter bevallen dan Stalker. Dat was ook niet echt moeilijk, maar toch.

Ivanovo Detstvo is visueel echt een parel. Het is de enige zwart-wit film waarbij het kleurgebruik mij echt opgevallen is. In positieve zin. Erg mooie contrasten en het creërde een prachtige sfeer. In combinatie met de prachtige muziek van Ovchinnikov heb je een audiovisuele parel.

Ondanks de relatief korte speelduur was het verhaal niet altijd echt boeiend. Het werd nergens saai, maar het was jammer genoeg nergens echt goed. Nu compenseert de prachtige cinematografie dat wel grotendeels, maar niet volledig. Dit is ook de reden dat mijn cijfer wat lager uitvalt dan hoort bij een film als deze.

4,0*

P.S. Bedankt Montorsi.