Ikiru (1952)

Kurosawa is werkelijk een grootmeester!
Ik was al eerder overtuigd van zijn kunnen, maar deze film is fenomenaal. Ikiru is een tijdloos Meesterwerk dat nooit zal verouderen.

Takashi Shimura, wat een acteur. Ik zag hem natuurlijk al eerder acteren, en dat was steeds goed, maar hier zet hij toch een fantastische acteerprestatie neer. Ik kan me geen andere acteur voorstellen wat hem dit nadoet. De rol van Watanabe is hem op het lijf geschreven.

2 keer werd ik tot tranen geroerd. De eerste keer was als Watanabe begint te zingen met de pianomuziek op de achtergrond. En de 2de keer als hij op de schommel zat.
Het prachtige liedje en het treurige gezicht van Watanabe bleef heel de nacht in mijn hoofd rondspoken, ik heb dan ook amper kunnen slapen. Enkel een Meesterwerk kan zoiets teweeg brengen.

De film heeft echt enorm veel te bieden, ik had het echt niet verwacht. Watanabe heeft zijn hele leven gewerkt, nooit ziek geweest, en voor wat? Hij heeft nooit geleefd, door de kanker besefte hij dat. Hij wou nog een stempel nalaten vooraleer hij stierf. En dat heeft hij gedaan. Door het aanleggen van die speeltuin wist hij dat hij niet voor niets had geleefd. Op het einde toen hij op de schommel zat was hij dan ook een gelukkig man. Hij heeft op het eind zelf zijn plaats uitgezocht om te sterven. En hij hoefde geen erkenning van al die hoge pieten, het belangrijkste was dat hij zelf wist dat hij iets gerealiseerd had. En de bewoners van die wijk, die vrouwen, zij wisten dat Watanabe ervoor verantwoordelijk was dat hun wijk nu zo mooi was geworden door de aanleg van die speeltuin.

Ik vond dan ook allebei de gedeeltes van de film mooi om te zien. Sommige mensen zeggen hier dat het 2de gedeelte van de film saai en langdradig is. Daar ga ik zeker niet mee akkoord. De film verveelde me geen moment en ik weet dan ook dat ik deze prachtige film nog veel ga bekijken. Ik vind trouwens ook dat deze film ondergewaardeerd wordt. De beoordelingen zijn niet slecht, maar deze film zou nog hoger moeten staan.

Op het einde van de film zie je ook dat er eigenlijk niets is veranderd op het werk van de ambtenaren.

Wie onder de indruk is van deze film zou ik bij deze graag Always Outnumbered willen aanraden. Heb ik al zeer lang in mijn top 10 staan. Zelfde genre van film en ook zeer aangrijpend.

Voor deze film zal ik waarschijnlijk mijn top 10 moeten aanpassen, het wordt steeds onmogelijker om nog een top 10 te maken. Er is gewoon te weinig plaats.

Ik sluit af met 5* voor dit tijdloze Meesterwerk.

Het meesterwerk van Akira Kurosawa

Takashi Shimura weet perfect gestalte te geven aan de troosteloze overheidsmedewerker. Hij wil met een prettig gevoel zijn leven afsluiten in plaats van als een zak aardappelen formulieren af te stempelen. Mooi is om te zien hoe die logge bureaucratie in beeld gebracht wordt met de 'van het kastje naar de muur'-scenes.

De scenes waarbij Shimura vertier opzoekt en denkt daarmee gelukkig te zien, zijn ook ontzettend mooi. Hij vindt het allemaal leuk en aardig, maar of hij dit nu echt wilt voordat hij echt de pijp uitgaat? Je voelt vanaf dat moment helemaal met de hoofdpersoon mee en gunt hem het allerbeste.

De vertelstructuur van Ikiru is natuurlijk opvallend en bij een eerste kijkbeurt zou je denken dat de film te lang doorgaat. Bij een tweede kijkbeurt echter vond ik dat terugkijkgedeelte toch wel sterk vanwege de langzame verschuiving waarbij iedereen overtuigd raakt dat Shimura toch nog iets zinvols voor de samenleving heeft weten op te zetten.

Samoerais zijn interessanter dan ambtenaren.

Ben best een behoorlijke Kurosawa liefhebber maar dit is toch niet echt een film die aan mij besteed is. Tergend traag gaat ie, vooral de tweede helft ben ik een paar keer bijna in slaap gesukkeld.

Het eerste uur pak hem beet was beste de moeite, aan de gestalte van Watanabe wordt mooi vormgegeven. Een neerslachtige, grijze muis die plots beseft dat zijn resterende tijd kostbaar en nog maar kort is en dat zijn leven al jaren tot een complete stilstand is gekomen. De stukjes waarin de bureaucratie op de korrel wordt genomen zijn sterk gedaan.
De ontmoeting met de schrijver is een interessante, jammer genoeg zakt de film in wanneer Watanabe op stap gaat met zijn jongere en vrouwelijke ex-collega. Ik vind de rol van de vrouw niet echt een boeiende en meer nog deze juffrouw staat vreselijk theatraal te acteren wat zwaar ten koste gaat van het drama en de geloofwaardigheid. Waar een Mifune daar makkelijk mee wegkomt in een spannende avonturenfilm werkte het me hier meer en meer op de zenuwen.

Wanneer Watanabe in rook is opgegaan en zijn collega's nog onder het genot van warme Sake wat zitten na te keuvelen over diens leven lijkt Kurosawa elk gevoel van subtiliteit te laten varen (de nieuwe baas die zijn woordje doet, de komst van die huilende vrouwen en die agent, het lag er toch wel dik bovenop allemaal). Bovendien bleef dit maar doorgaan en doorgaan... En werd het steeds nogal nederige en onderdanige gedrag van de kantoorklerk in kwestie me ook een beetje te veel.

Wel grappig dat Watanabe eindelijk een soort van held werd door gewoon zijn normale werk goed te doen. De film kent ook zeker een paar mooie en sterke stukken maar er staan gewoon veel te veel taaie en saaie minuten film tegenover. Film voelt daarnaast ook meer gedateerd aan, iets wat ik wel vaker heb met ouder drama en komedie.

Zal de film over een tijdje zeker wel weer een kans geven, Kurosawa is gewoon een regisseur die dat verdient, voor nu kom ik helaas echt niet verder dan 2.5*

Is meer van deze film blijven hangen dan ik vermoede, toch maar snel onder betere omstandigheden eens opnieuw kijken. Die 2.5* gaat alvast naar een 3*.

Nu was ik al aardig fan van Kurosawa's werk, maar deze film raakte me pas ècht en vind ik werkelijk schitterend. Ontroerend en tijdloos mooi.

Herzien en dat was eigenlijk een heel andere filmervaring. Ikiru is nog steeds weinig subtiel en verre van contemplatief, noch kent het fraaie cinematografie of naturel acteerwerk. Maar de film wist me (nu wel) op vele momenten te ontroeren. Gaat daarom naar een ruime 3,5.

Sterke film van Kurosawa, al had er nog wel meer ingezeten. Bij Kurosawa denk ik aan Samurai's dus het was wel even vreemd om deze, na een zestal films van hem met Samurai's, nu eens een keertje niet tegen te komen. Takashi Shimura zet in ieder geval een erg sterke rol neer. Hij draagt de film en zet een interessant personage neer, wiens houding op een dag drastisch verandert. Kurosawa weet een sterk verhaal op een overtuigende manier op mij over te brengen, met een paar geweldige scènes. Zo is het nummer dat Watanabe in de bar zingt van een ongekende schoonheid, evenals het moment dat hij aan het einde van de film het zelfde liedje zit te zingen op een schommel in de sneeuw. Het is daarom jammer dat het tweede gedeelte van de film, als de mensen met wie hij gewerkt heeft hem herdenken, toch wat minder is door het lichtelijke irritatie opwekkende overacting van sommige acteurs. Wie weet zit er bij een herziening nog meer in, want een memorabele film is het zeker en Kurosawa is en blijft een topregisseur wat mij betreft!

4,0*

Oh, bah! Er zijn geruchten over een remake met Tom Hanks in de hoofdrol??? Puh-lease? Afblijven!!!!!

Al jaren. Ik hoop dat dat een goed teken is.

Ikiru is ietwat te traag voor mijn doen.

Mijn mening komt erg overeen met Madecineman zijn recensie. De film bevat een erg sterk eerste deel, maar een te traag en saai tweede deel, gelukkig maakt het einde iets goed.

Kanji, een in elkaar gezakte ambtenaar die keer op keer, dag na dag hetzelfde doet, en dat is werken. Takashi Shimura speelt een geweldige rol die weinig woorden nodig heeft om overtuigend over te komen. Zijn grimassen spraken boekdelen. Mooi was dan ook om te zien dat hij eindelijk een glimlach op zijn gezicht kreeg. Samen met nog andere memorabele momenten maken dit Ikiru sterk. Als hij gaat zingen in het café is er ook één van. Jammer genoeg deden enkel deze momenten me iets en kwam ik verder niet goed genoeg in het verhaal. Het medeleven was niet genoeg aanwezig.

De reden hiervoor was toch wel het tweede deel. Net toen ik erin begon te komen was hij plotseling gestorven. We kijken vervolgens een hele tijd naar de wake en blikken terug. Dit ging me echt te traag en was eigenlijk wat te saai. Een aantal gaapmomenten waren het gevolg. Het einde was dan wel weer sterk. Zoals velen al aangeven bedoel ik ook de schommelscene.

Opvallend vond ik ook dat tijdens de wake iedereen zijn leven op het werk wil beteren. Een dag later blijkt niemand dit te doen of te willen en gaan gewoon verder met hoe het voorheen was.

Een dikke 3*

IKIRU - Akira Kurosawa - 1952

Kantoormedewerker Kanji Watanabe (foto) krijgt na 30 jaar dienst zonder verzuim hevige pijn in zijn maag. Een lichte maagzweer is de diagnose, maar Watanabe weet zelf de waarheid. Hij heeft maagkanker en zal nog maar een paar maandjes leven.

Wat volgt is een aangrijpend drama, waarin Watanabe teruggrijpt naar het verleden en zijn verloren tijd probeert in te halen. Al kwijnend leert hij wie er echt om hem geven. Welke fouten hij heeft gemaakt. De liefde die hij zichzelf zo lang onthield. Lachend, brakend, zichzelf in slaap huilend.

Het carpe diem-thema is krachtig en confronterend omdat het ook vandaag nog relevantie heeft. Life is short: doe er iets mee; zorg dat je iets bewerkstelligt van waarde. Zelfs al sterf je in het proces.

Watanabe (Takashi Shimura) elegische zang klinkt:

'Life is so short

Fall in love, dear maiden

While your lips are still red

And before your passion cools,

For there will be no tomorrow'

De film eindigt op een sobere noot, waar hoop gelukkig nog een plaats heeft. Zolang je er maar in gelooft.

* * * * *

De botte reacties van sommigen hier zijn te kansloos..."hij doet wat al te zielig"lees je dan terwijl het gaat over iemand die terminale maagkanker heeft in een tijd dat er amper behandeling mogelijk was.Overigens is de clou dat Watanabe dus voor de kijker zichtbaar ernstig ziek is,terwijl zijn omgeving absoluut niet de moete neemt om te vragen wat er scheelt.

Voor ons is de begrafenisceremonie met de terugblikkende collega's misschien minder interessant,maar in de Japanse maatschappij,zeker die van 60 jaar terug,was de mening van "men"zeker belangrijk,misschien wel het belangrijkst.

Toch kan ik niet ontkennen dat de film zo nu en dan doorslaat in zijn sentimentaliteit(het liedje b.v.).Het lijkt erop dat Kurosawa te gebrand was op het doen vergeten van zijn tough guy/samurai movie imago.

Dat lijkt me sterk, omdat hij bijna al zijn samuraifilms na deze film maakte.

Prachtige Kurosawa, ik geloof één van mijn favorieten tot nu toe.
De eerste 10 minuten van de film zijn perfect: het eerste shot van de röntgenfoto met de commentaarstem zet meteen de toon, en in combinatie met de geinige montage over de werking van de "kastje-naar-de-muur"-bureaucratische machine schetst Kurosawa perfect het kader waarin deze film zich afspeelt.
Het eerste anderhalf uur vond ik bij vlagen waanzinnig mooi, een 4,5* was quasi gegarandeerd want bij enkele scènes zat ik behoorlijk ontroerd naar het scherm te turen (voorop natuurlijk de scène in de bar waarin Watanabe zijn treurig lied zingt, een bittere eindnoot van de vrolijke, escapistische nacht die hij met de schrijver-vagebond beleeft; maar ook de pijnlijke scène waarbij zijn zoon hem toesnauwt dat hij het huis moet afsluiten, terwijl Watanabe naar boven wandelt om te zien hoe het licht plots uitgaat voor hem). Vaak wordt lovend gedaan over de acteerprestaties van de hoofdacteurs/actrices, maar hier is dit absoluut terecht: Takashi Shimura is werkelijk subliem als de treurige Watanabe, en zijn ogen verklappen enorm veel aan de kijker. Zonder die juiste 'touch' zou het personage misschien iets te veel aanschurken bij de overdreven sentimentaliteit, maar nu voelde het voor mij 100% doorleefd en echt aan. In het eerste uur is Ikiru gewoonweg razend knap.

Wat erna volgt mist helaas de intensiteit van wat vooraf ging. De uitjes met zijn vrouwelijke ex-collega missen de juiste tederheid, of zijn althans minder bruisend/beklijvend dan de uitgaansavond van Watanabe en de schrijver. Misschien ligt het wel aan de actrice, die van alle belangrijke acteurs het minst overtuigend uit de hoek kwam.
Maar het is eigenlijk vooral tijdens de wake van familieleden en collega's dat ik de wenkbrauwen fronste. De toon verschilde me teveel van het voorgaande, en dat pleitte in het nadeel van dit deel. Uiteindelijk is het niet zo enorm boeiend hoe Watanabe het voor elkaar gespeeld heeft om dat speelplein uit de grond te stampen. Het was mooi om enkele keren zijn gedrevenheid en vastberadenheid in beeld te brengen, maar het sleepte toch iets te lang aan en miste wat mij betreft een groot deel van de ontroering en emoties die in het eerste uur terug te vinden waren. Ook de slotnoot van de film had wat mij betreft perfect kunnen liggen bij de scène van Watanabe op de schommel in de sneeuw, prachtig en erg sfeervol in beeld gebracht dankzij de langzame tracking! Dat de ambtenaren zich uiteindelijk terug zouden wentelen in apathie en laksheid zag je als kijker al aankomen, gezien de dronken lalpartijen die de sereniteit van de wake overstemden. Het voelde nogal overbodig aan om dit nog eens te tonen na dergelijke ontroerende, mooie scène; temeer omdat de laatste beelden gewoon minder mooi en sterk zijn dan het schommelmoment. Ook ergerde ik me wel een beetje aan de overdreven dankbetuigingen van de vrouwen uit de wijk (met het gesnotter) en de agent die zijn oprechte dank aan Watanabe wou betuigen. Het zet de symboliek en onderliggende gedachte extra in de verf natuurlijk, maar dat soort halve heldenverering kwam iets te overdreven over.
Wel was ik blij om te merken dat de hele calvarietocht van Watanabe in functie van het speelplein zich beperkte tot het laatste uur, met bovendien nog voldoende afwisseling dankzij de scènes van de wake. Ik had hoge verwachtingen over Ikiru, maar vreesde dat het toch vooral een dikke twee uur kijken zou worden naar de lijdensweg van een grijze muis. Gelukkig was er nog voldoende ruimte voor veel meer moois, dat met name in het eerste deel van de film terug te vinden is.
Het positieve aspect aan het laatste deel is de vertelwijze: de flash-backs die aan hoog tempo door de aanwezigen op de wake ingeleid worden voelen vernieuwend aan voor die tijd, of ogen op zijn minst fris. Ook de manier waarop de gereserveerde ambtenaren van een stelletje ja-knikkers langzaam aan onder invloed van de sake tot een extatische verlichting komen is mooi om te zien, alhoewel een tikkeltje overdreven (misschien in functie van de komedie? Ik had soms het gevoel dat Kurosawa bewust dit soort humor in de film probeerde te steken, maar ik kan me vergissen).


Indien Ikiru de kracht van het eerste anderhalf uur had weten aan te houden, had hij absoluut de 4,5* op zak. Maar aangezien het tweede deel me iets minder beviel en enkele schoonheidsfoutjes bevatte, strandt hij uiteindelijk op een dikke 4*, die mits herziening zeker kan uitgroeien tot die verhoopte 4,5*.



4*

Erg mooie film hoor. Beetje lang misschien, en het tweede stuk is dan ook net wat te langdradig soms. Maar verder thematisch erg interessant en de jaren erna al meermaals overgenomen. Ook groots geacteerd door Schimura.

3.5*

Ontzettend sterke film die je zeker wel aan het denken zet. Watanabe is een geweldig personage en wordt dan ook geweldig neergezet door Takashi Shimura. Bijna nog nooit zo veel met 1 personage in een film meegeleefd, gewoon een sublieme rol.

Af en toe zakt de film wel wat in met iets te veel langdradige dialogen. Over het beeld was ik op het begin niet zo erg te spreken, maar na een tijdje raak je er aan gewend en past het ook gewoon prima bij de film. Deze film heeft gewoon een ijzersterk verhaal met een hele mooie gedachte erachter.

En ja die piano-scene en de schommelscene . Gewoon geen woorden voor.

sterke film die misschien iets te lang duurt.

Dit was mijn 2e Kurosawa en tot nu toe is het echt klasse, op naar de volgende.

4*

Ken je die recensies die beginnen met het opsommen van de redenen waarom je veel verwacht van een film om vervolgens de vraag te stellen 'Hoe zou dit nu mis kunnen gaan?', waarna de recensie uitlegt waarom het dan toch niet geslaagd is allemaal? Er zijn vrij veel recensies van dat type hier op MovieMeter. Ik heb de formule ook een aantal keren gebruikt. Nergens paste het echter ooit beter dan hier. Maar laten we eerlijk zijn: ik had geen enkele reden om aan te nemen dat ik Ikiru niet zou waarderen. De film heeft immers een boeiend thema, is geregisseerd door een bijzonder getalenteerde regisseur en heeft een fantastische acteur in de hoofdrol. Daarnaast heeft de film hier op MovieMeter een verbazingwekkende prestatie geleverd: als je op de meningen klikt zul je geen enkele werkelijk negatieve recensie vinden. Misschien die van Onderhond, maar die is nog zeer positief voor een klassieker.

Toch ging het bij mij al mis vanaf de eerste minuut, ondanks de hoge verwachtingen. De film opent met een X-ray-foto van Watanabe's maag waarin de kanker te zien is en waar een verteller de situatie uitlegt. De meest slechte keuze in de hele film, een keuze waar Ikiru eigenlijk nooit meer over heen komt, is het toevoegen van die voice-over. Nou is die voice-over niet eens zo heel veel aanwezig, maar in die korte stukken waarin we hem horen zegt hij precies te veel. Dus in de openingsminuten wordt al meteen de halve film verklaart. We krijgen simpelweg meteen te horen dat Watanabe een zinloos leven heeft geleid en er zometeen dankzij zijn kanker iets aan gaat doen. Waarom zou je deze informatie in vredesnaam op zo'n lompe manier meedelen? Is het niet pakkender om dit allemaal met het personage mee te ontdekken? Voelen we niet meer mee met Watanabe als we zijn routine even ervaren (zonder voice-over) en de impact van zijn ontdekking met hem voelen, als we met hem meegaan op zijn zoektocht naar zelfwaarde? We weten helaas altijd meer dan Watanabe.

Helaas blijft het daar niet bij. Iedere scène op zichzelf voelt voorgekauwd aan. In de wachtkamer bij de dokter volgt een leuk geprobeerde maar wat al te overduidelijke monoloog van een medepatient die uitlegt hoe dokters altijd liegen over maagkanker om vervolgens meteen een scène te krijgen waarin de dokters inderdaad op de voorspelde manier liegen. Bijna de hele film volgt dit traject. Alle verrassingen worden aangekondigt. Alle emoties worden op tafel gelegd. Iedere filosofie wordt op een bordje aangeboden. Het nadeel is dat er dan al geen reden meer is om actief mee te denken met de film. En doordat Watanabe zo'n glashelder personage is blijkt het onverwacht moeilijk om met hem mee te leven. Ik wordt immers niet actief gevraagd om me met hem te identificeren, omdat we de emoties niet rond eenzelfde moment krijgen. Juist de uitleg maakt het personage zo vlak. Drama's hebben eigenlijk altijd een bepaald mysterie nodig om te werken. Verborgen emoties. De ontwikkeling van de hoofdpersoon van een drama meteen aankondigen en zijn gevoelens constant verklaren is hetzelfde als een whodunnit beginnen met het aanwijzen van de dader: het wordt slechts kijken om het kijken.

Daardoor werkt bijvoorbeeld een scène als die waarin Watanabe een lied zingt in het café ook niet. Dat had potentieel kunnen uitgroeien tot een van mijn favoriete scènes allertijden. Het had goed kunnen werken als een openlijk reflexief moment in een film die verder subtiel bleef. Nu voelt het echter aan als de zoveelste overduidelijke scène. Ik zou Ikiru dan ook nooit een reflexieve film willen noemen. De reflectie is al voor je gedaan. Daarnaast is Shimura ook te eenzijdig in deze rol om er werkelijk iets van te maken. Het is geen echt slechte acteerprestatie, maar zijn droevigheid en zelfmedelijden hadden wel een tandje minder gekunnen.

Wat overblijft is een aardig sprookje over een man die tegen alles in een speelplaats bouwt, een soort Capra op een serieuze toon dus. Niet vervelend om naar te kijken, ondanks dat ik het allemaal wel erg lang vond doorgaan. De structuur in de tweede helft, met de flashbacks tijdens de begrafenis is ook leuk, al deed Kurosawa iets gelijksoortigs natuurlijk al beter in Rashômon. De goede kanten ten spijt is Ikiru voor mij een film die nooit ging vliegen en nooit echt ontroerde. Jammer dat Ozu dit niet gemaakt heeft.
2*

Ben het er niet mee eens. Dit is één van Kurosawa's grootste meesterwerken. Ik heb zelden zo met een personage meegeleefd als met Watanabe.

Precies wat eRCee zegt. Het ligt er allemaal nogal dik op. Cinematografie is interessant en acteerwerk is fascinerend, vooral dan van Takashi Shimura die een uitvergroting neerzet van het hoofdpersonage, balancerend op de rand van absurditeit en tragiek. Het hele existentiële vraagstuk danst trouwens op die dunne koord, terwijl de aanklacht tegen de bureaucratie duidelijk een verlichtende toets aan het geheel geeft.

Film is bij momenten grappig (vooral door de overdrijvingen, voor mij een onverwachte component binnen deze film), ontroerend en intelligent, maar tempo ligt inderdaad te laag en helemaal opslurpen heeft 'Ikiru' mij niet gedaan. Structuur is ook niet optimaal; door in het tweede deel met flashbacks te werken wordt het tempo van de film grondig in de war gebracht. Desondanks genoten.

3*

Mijn eerste non-samurai film van Kurosawa en het was een aangename film. Sterk verdeeld in twee delen (voor en na zijn dood) waarbij de nadruk toch wel blijft op één thema, wanneer heb je je leven goed besteed? Zoals velen aangeven is het eerste deel toch wel het sterkste, alhoewel dat voor mij meer komt door de zwarte tragi-komedie die er een beetje doorheen hangt (bijv. die man die in de wachtkamer aan Watanabe precies uitlegt hoe dokters maagkanker geheim houden van hun patiënten, om vervolgens de dokter precies die uitleg één op één ook zo aan Watanabe voor te leggen). Op een heel wrange manier toch ook weer een beetje komisch.

Het tweede deel blinkt vooral uit door zijn flashback structuur, wat volgens mij ook de reden is dat het voor veel mensen langdradig aanvoelt, want elke flashback wordt even ingeleid door een personage en dat gaat toch trager dan dat Kurosawa het chronologisch had verteld. Gewaagde keuze, maar sommige van die momenten worden er wel sterker op dus of het uiteindelijke ook een geslaagde keuze is geweest, zal vooral van je eigen voorkeur afhangen. Ik vond het in ieder geval een sterke film.

Carpe DIem

Watanabe, bijgenaamd The Mummy, werkt al decennia als zielloze ambtenaar zonder ook maar een keer vakantie te nemen. Pas wanneer hij enorm veel last krijgt van zijn maag besluit hij naar consultatie te gaan bij een dokter. De scene in de wachtzaal en in het kantoor van de dokter is al een eerste kennismaking van het uitzonderlijk acteertalent van Takashi Shimura en de genialiteit van Akira Kurosawa. Hij krijgt er te horen dat hij maagkanker heeft, oftewel eufemistisch gezegd : a mild ulcer.

Vanaf dan stort alles in elkaar en probeert Watanabe alles op een rijtje te zetten. Hij had al jaren als een slaaf voor enkele centen gewerkt om zo aan zijn einde te komen. Hij ziet de zin van het leven terug, koopt een nieuwe hoed (als symboliek voor zijn 2de leven), ontbolsterd in een partyanimal, en probeert zoveel mogelijk nog te doen in de resterende 6 maanden. Hij leert een jonge vrouw kennen waarmee hij o.a. gaat ijsschaatsen en naar de cinema gaat.

Het camerawerk is wederom prachtig van Akira. Hij weet als geen ander de kijker te raken met bijvoorbeeld de scènes met de schommel en het lied. De film wisselt met trage en snelle stukken die nodig zijn voor de analyse en bezinning van Watanabe.

Een dikke 4,5*

Mijn tweede Kurosawa.
Na Seven Samurai zou ik eigenlijk als een gek achter deze man aan moeten zitten, maar juist als ik erg enthousiast raak over een bepaald iets, dan wil ik het juist verspreiden, des te langer ik kan genieten. Tussen alle samurai films door kwam ik opeens Ikiru tegen, en had inmiddels al helemaal mijn focus, de verwachtingen lagen hoog. En kwamen uit.
Ikiru is een prachtige film die de filosofische kant van ''je lichaam kwijt raken'' en de ''zin van het leven'' aankaart. Het is niet zo zeer de filosofie die me aan staat, inmiddels kennen we dit ook wel (beseffen is een tweede), maar het is meer hoe het wordt aangekaart. Het is allemaal zo cultureel en lief en klein, maar toch erg sterk en goed. Onbeschrijfelijk wellicht. Wel vond ik duidelijk het tweede deel, na Kanji's dood een stuk minder, ik miste structuur en wist niet precies waar het heen ging. Wat ik normaal niet erg vind, maar het stond me hier niet aan. Uiteindelijk kon ik het wel waarderen, en snapte ik de bedoeling, alleen kwam het een beetje te ongelukkig over.
Visueel vond ik het een stukje minder indrukwekkend dan Seven Samurai, maar alsnog was het erg sterk. Klein hoogtepuntje is de zonsondergang tijdens de flashback, prachtige fotografie. Verder vond ik de cast aandoenlijk, maar wel erg overdreven spelen. Wellicht is dat de gelegenheid in tijd en plaats.
Welverdiende klassieker, een film waar je u naar mag zeggen. Ik ga verder met Kurosawa, maar zoals genoemd: wel rustig aan. 4 dikke sterren

Ik denk nu dat ik ouder ben ik de film iets meer begrijp en meer opensta voor het drama. Nog steeds niet echt mijn type film, maar toch een erg mooie Kurosawa film. Terecht een van mijn favoriete regisseurs

Het grootste gedeelte van de posts gaat over de emotionele kracht van deze film, en die is bij momenten zeker aanwezig.

Toch vond ik de hemeltergende bureaucratische toestanden minstens even sterk ! Te bedenken dat deze film is gemaakt in '52 is het confronterend om te moeten vaststellen dat er anno 2013 nog niet zoveel is veranderd !?

Niet wat ik ervan had verwacht. Het leek me qua thematiek een leuke companion piece voor Wild Strawberries die ik gisteren zag, maar daar genoot ik toch een stuk meer van.

Er komt een herziening, en ik zal dan de volumeknop benutten om die dronken Japanners wat zachter te zetten, mijn hemel wat een kippenren... Niet te harden.

Zeer verrast door deze film, echt waar. Alles is zó goed in beeld gebracht, voortreffelijk. Dit is een van de weinige films die me tot nadenken heeft gezet. Dit is alweer de vierde film van deze regisseur die ik gezien heb. Kurosawa begint langzamerhand één van mijn favoriete regisseurs te worden.

Ikiru krijgt van mij een dikke 4 sterren. Een halfje erbij kan zomaar gebeuren na een herziening, wie weet.

Heeft iemand hiervan de dvd in bezit die hij/zij wil verkopen/ruilen? Ik wil Ikiru graag nog een keer zien maar vind 15,50 bij Bol iets te veel. Verder is het lastig om er aan te komen.

Ik heb alleen digitale versie van 9 Gb,maar is dit niet wat? Ikiru DVD

Dank je wel! Dat is een mooie prijs. Leuke site ook met die verschillende dvd boxen die ze bijvoorbeeld van James Stewart en Kurosawa verkopen.

You're welcome!

Ze hebben daar af en toe erg scherpe aanbiedingen volgens mij