Ikiru (1952)

Ik neem het je bijzonder kwalijk dat je geen besef hebt dat er net een wereldoorlog over Japan is geraasd.

Overigens het inleven in de gezondsheidszorg staat op een erg laag niveau. Zo ging dat toen. Kritiek dat je 't vreemd is, zegt meer over jou, dan over de film natuurlijk. De film hoeft zich natuurlijk niet bezig te houden met een beperkt voorstellingsvermogen van een eventuele kijker, dat lijkt me duidelijk.

Dat zegt natuurlijk niets over jou persoonlijk, maar over een grote groep mensen die met een "beperkte" blik film bekijken. Dat mag natuurlijk, maar kritiek leveren op scene's uit de realiteit van die dagen, dat vind ik niet kunnen. Want dan verwijt je het in feite de film niet, maar de jaren 50 mentaliteit van de medische zorg. Dat ik het daar ook niet mee eens ben, da's duidelijk.

Ik wil ook niet ontkennen dat de medische zorg van het Japan in de jaren vijftig er echt zo uitzag, maar dat betekent toch nog niet dat het stukje in de wachtkamer goedgepraat kan worden? Ik ben overigens wel benieuwd naar een bron die aangeeft dat de Japanse dokters in 1952 de werkelijke diagnose achterhielden.

Zeg a.u.b dat je dit niet meent.

Vreemd. Volgens mijzelf en ook het Van Dale betekenen de woorden 'oorzaak' en 'aanleiding' precies hetzelfde. Nu weet ik nog niet wat je bedoelt.

Ik heb de film niet gezien, dus misschien vreemd dat ik hier zomaar op reageer, maar ik heb hier wel een mening over. In dertig jaar tijd denk je wellicht vast wel eens dat het leven niet zo zinvol is, zoals het is, maar het is niet iets om steeds weer stil bij te staan. Simpelweg omdat er altijd hoop is op een toekomst die wel zin brengt in het leven. Als je echter plotseling te horen krijgt dat je spoedig zult sterven verdwijnt je toekomst en daarmee je hoop op een zonvoller leven. Ik kan me goed voorstellen dat mensen die het einde zien naderen hun leven gaan evalueren en voor het eerst écht serieus gaan nadenken over wat hun levert waard was.

De film gaat eigenlijk nog dieper. Het laat duidelijk zien dat iedereen moet leven alsof het de laatste dag is, en dat echt alles mogelijk is om iets voor elkaar te krijgen. Maar goed, sommige cineasten waren hun tijd, ver, ver vooruit.

Ongetwijfeld, maar daar kan ik natuurlijk niets over zeggen voordat ik hem gezien heb.

Oorzaak: waardoor iets geschiedt

Aanleiding: omstandigheid die niet de oorzaak is maar de gelegenheid geeft

De ontdekking van de oorzaak geeft Watanabe gelegenheid zijn leven te overzien (aanleiding). Het resultaat van deze evaluatie is een walgende Watanabe, die vervolgens zijn leven zinvol wil maken (oorzaak).

Na dertig jaar stempels drukken is die hoop allang vervlogen. Bovendien doet dat er niet toe. Watanabe is bijna verrast als hij realiseert dat zijn leven niets heeft voorgesteld; dat is wat er bij mij niet in gaat.

Maar goed, sommige cineasten waren hun tijd, ver, ver vooruit.

Ja, maar dat was Akira Kurosawa met deze film duidelijk niet.

Toch wel eigenaardig commentaar van je, US Raider. Hoeveel mensen zijn er niet die pas op hun sterfbed vinden dat ze hun leven verkeerd aangepakt hebben? Het is pas de (pun intended) deadline die vaak tot het besef leidt.

Je opmerking over de Simpsons duidt er dan weer op dat je feitelijk niet openstaat voor dit soort film: in de Simpsons was het misschien leuker, maar Ikiru is dan ook geen komedie maar een menselijk drama.

En dat Kurosawa met deze film zijn tijd vooruit was, zou ik misschien niet zeggen, maar een vorig commentaar van mij bij deze film was dat hij nog steeds bijzonder relevant is, dus eigenlijk komt dat misschien op hetzelfde neer, aangezien de film 55 jaar oud is.

(Ik hoop trouwens werkelijk dat je opmerking over het begin van WO 2 in 1957 een minder geslaagde mop was)

Hear hear. Dank voor je reactie Razorcut. Ik dacht al dat ik de enige in het land der blinden werkzaam was.

Persoonlijke aanval verwijderd.

Feitelijk nog wel...

Ik was van mening dat de 'boodschap' voor de hand ligt; dat blijkt dus niet het geval te zijn. Voor alle helderheid: diepgang is in Ikiru ver te zoeken.

Eens, vandaar mijn opmerking in mijn voorgaande post. Het behandelde thema is niet tijdsgebonden en derhalve is het onmogelijk dat Kurosawa zijn tijd ver vooruit was op basis van het beschreven thema.

ABSOLUUT MEESTERWERK!!

De scéne waarbij Watanabe na zijn bezoek aan de dokter/radioloog is cruciaal. Hij loopt verdoofd over straat....er is geen geluid en muziek....als hij een werkplaats passeert....komt het geluid weer tot leven. Deze scéne, met gebruik van stilte, wordt bijna exact geciteerd door Aronofsky in zijn "Fountain" ...daarna krijgen we scéne waarbij zoon en schoondochter thuiskomen en niet weten dat Watanabe in het donker al thuis zit. Nadat hij te horen heeft gekregen dat hij ernstig ziek is krijgt hij een tweede harde dreun....de liefdeloze afstandelijke manier waarop zoon en schoondochter over hem praten en over zijn spaarcenten/pensien speculeren.....doen hem in een nog dieper gat vallen. Zijn eenzaamheid is totaal.....daar gaat deze film ook over! Dus niet alleen de kanker doet hem beseffen dat hij verkeerd geleefd heeft.

Deze film is veel rijker dan men denkt!!!!

Een 5 die altijd blijft staan!

Maar die scéne daarna, met zoon en schoondochter, is oh zo belangrijk... zijn isolement is totaal....daarom is die scéne op het eind in de speeltuin in de de sneeuw zo magnifiek.....door een 'simpele' diender, die toch maar even binnen viel, vertelt.....één van de mooiste emotionele momenten, voor mij, die ik tijdens filmkijken heb meegemaakt....dat aangrijpend eenzame beeld...zo herkenbaar en tegelijk zo doeltreffend poëtisch ...IN ALLE EENVOUD echt schitterend! En heel bewust als effect ingebracht ....Grootse cinema!!! Kurosawa de scenarist etc....1952.....is geniaal! Ramon K, (eerste reactie pag. 1) heeft helemaal gelijk, het verhaal is prachtig opgebouwd. Onvergetelijk!

Er valt veel moois te zeggen over vele scénes in deze film.....zo ook die ene kleine schitterende take, als Watanabe de schrijver ontmoet en de schrijver met hem in gesprek raakt, Watanabe gooit eten op de grond, het standpunt van de camera verandert, het gezicht van de schrijver voor, die van Watanabe achter, beiden kijken naar de etende hond..... dat moment is van een ongekende schoonheid en drukt de intimiteit van beide heren perfect uit....

Trouwens, Watanabe vertelt aan anderen bijna niks, hij geeft het hoogstens vaag aan, over zijn zoon en schoondochter.....over familieproblemen praat je niet.....terwijl dat misschien wel het meeste pijn doet......het blijft bij hem onderhuids aanwezig....en lijkt daarom de belangrijkste reden om iets voor die buurt te doen.....hij heeft niets meer te verliezen.....als je rekening met je famlile moet houden ben je voorzichtiger....zeker een Watanabe.

Door het sentimentele manier hoe je de scénes parafraseert, krijg ik zin om de film opzetten.

Die scéne had ik nog even nagezocht......echt genieten! Wat sommigen hierboven als saai benoemen vind ik juist een kwaliteit....dat..."het de tijd nemen"... verhoogt het realisme en tilt het boven het theatrale uit! Takashi Shimura belichaamt die rust perfect.....wat een acteur!! Maar hij is niet de enige...

Die scénes met de schrijver tijdens het stappen....die metafoor met pinball-spel, die vooruit wijst naar de scéne in de massa...het uitgaansleven.etc etc..geweldig. Dat grootschalige dat mis je bij Bergman. Het is Fellini avant là lêttre. En misschien in al zijn eenvoud beter. Fisherking had het goed gezien deze film is zijn tijd vooruit! Maar je kunt misschien beter zeggen dat het een tijdloze film is.

Eerste deel van de box waar deze film in zit, kocht ik net voor 19,95 euro bij FRS. Die andere boxen stonden ook voor deze prijs in het systeem, maar waren niet meer op voorraad. Op de site zijn de boxen 76,95 per stuk. Vind ik gek.

Sensationeel. Een van de meest intressante films van Kurosawa en bevat mooi beeldmaterie.

Natuurlijk moet je deze uitgave van de Criterion niet links laten liggen want het is een luxe 2-disc set met vele extra's.

Sterke film van Kurosawa die wat mij betreft best duidelijk is opgesplitst in twee delen.

Vooral de innerlijke strijdt van Kanji greep me meermaals aan, de schok die hij te verduren krijgt (twee maal; zijn ziekte en het besef dat hij nu pas realiseert hoe liefdeloos zijn relatie met zijn zoon is) en zijn nachtelijke escapade. In een delirium tracht hij zijn leven alsnog te leven, écht te leven, weg uit de doodsheid van de bureaucratie. En juist op de momenten waar alleen nog de passie en/of angst lijkt te gelden vond ik het haast meesterlijk.

De epiloog (het stuk vanaf de begrafenis) boet hierdoor wat aan kracht in. Waar het eerste deel nog gelijkenissen treft met Tolstoj's novelle over de innerlijke strijd wanneer een man de dood in de ogen kijkt, bevat de epiloog wat mij betreft een te grote reflectie op zijn medewerkers. Hierdoor werd het allemaal wat minder intens. Vond de verstompende werking van de bureaucratie, het verlies van passie en het terugvinden hiervan in de eerste helft mooier naar voren komen dan in de tweede.

there just ain‘t no insurance policy for a life wasted

Eerste anderhalf uur van Ikiru zijn nagenoeg perfect; vooral de scene in de bar als hij de schrijver ontmoet is tranentrekkend mooi... 'ik ben zo kwaad op mezelf', man je voelt van hoever het komt.

Tweede deel, en dat moet ik met mijn bovenbuurman eens zijn, beviel me minder. De kritiek op de bureaucratie neemt de overhand maar komt nog het mooist naar voren in een zin juist aan het begin van de film 'als je je plek in de wereld wil behouden moet je vooral niets doen'. De scenes op de begrafenis doen dan wat overbodig aan.

Maar goed, dit blijft een zeer emotionele, aangrijpende en ook confronterende film over afstomping, leegheid, nietsheid, en het gevecht daartegen. In other words... 4*.

Ikiru weet te overtuigen, maar is niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Maar zoals vele andere users wordt de film in mijn gedachten achteraf stukken beter. Ik denk dat dit komt doordat het verhaal je echt weet te raken, en voor de meeste mensen herkenbaar is. Het gaat hierbij niet alleen om de erkenning dat Watanabe te weinig met zijn leven heeft gedaan, maar ook met de bureaucratie die nog steeds relevant is. Deze twee aspecten zorgen ervoor dat de identificatie met het karakter onvermijdelijk is.

De acteurs en Kurosawa weten dit sterke concept goed over te brengen op het scherm. Helaas zijn met name een aantal momenten in het tweede deel iets aangedikt. De laatste minuten van de film zorgen er gelukkig voor dat de mindere momenten snel vergeten worden.

Ik kom er gisteren achter dat mijn favoriete film "Anand" een remake is van deze film. Ben hier dus wel benieuwd naar geworden, terwijl de films die ik uit Japan, Hong Kong heb gezien mij niet zoveel doen.

Is er een uitgave van deze film die in de winkels te krijgen is? Of moet je hem op internet bestellen?

In de grotere winkels zou je hem wel moeten vinden. De film is uitgegeven door A-film in de Akira-Kurosawa collectie.

Okee, ik zal eens opletten. Bedankt Martin van K

Ik heb de volgende box van Akira Kurosawa besteld.

Akira Kurosawa Box 1

In de Media Markt voor 25 euro. Zeer goede prijs aangezien ik hem vroeger soms zag liggen voor een veelvoud van dat.

Shichinin no Samurai had ik al, maar dat kan geen kwaad want dat is een absoluut Meesterwerk.

Yojimbo & Sanjuro zitten ook in de box, Yojimbo is de reden dat ik de box besteld heb want die wil ik echt zien en die film is apart nogal moeilijk verkrijgbaar.

Ikiru is voor mij een grote onbekende. Maar als ik dit hier allemaal lees dan moet het toch een zeer goede film zijn. Ik ben benieuwd.