Ikiru (1952)

Minder goed als Yoidore Tenshi.

3.5*

Erg mooie en ontroerende film. Shimura zet een geweldige prestatie neer, het camerawerk is zoals altijd bij Kurosawa prachtig. De scene dat ikiru op een schommel in de sneeuw zit is 1 van de beste en ontroerende scenes ooit.

In 1 woord prachtig!

idd een prachtige tijdloze film, vind deze de beste van de beste die ik van Kurosawa heb gezien.

Heb nooit eerder een film gezien die bureaucratie zo goed aanklaagt

Alweer herzien en hij is nog beter bevallen dan de eerste keer. Het tweede gedeelte van de film vond ik nu veel beter, en de emotionele scenes waren nog mooier. De scene in het restaurant met de piano heeft me tot tranen toe geroerd. Dit is zeker 1 van de beste Kurosawa's, en dit is ook niet de laatste keer dat ik hem heb bekeken.

Een dikke 4.5*

Heb de film gisteren bekeken en wat bij mij bijblijft is toch dé vraag: Hoe komt deze film op een stemgemiddelde van 4.03? Het zullen de users zijn, maar hoezo beoordelen zij deze film zo goed? Ik zal het me blijven afvragen.

Meneer krijgt kanker, gaat dingen doen, gaat dood en niemand weet waaraan. Het verhaal in een notendop.

De opzet, het verhaal er om heen, is briljant en leent zich perfect voor een geniaal drama. Helaas kreeg ik dit niet te zien.
Watanebe acteert briljant, je leest zijn gezicht en weet precies wat hij denkt, daar zul je mij niet over klagen. Waar dan wel over? Aan de aaneenschakeling van scene's, om maar iets over te brengen. Zonder al te veel diepgang.

Hij onderneemt allerlei dingen. Hartstikke goed, maar waarom duurt iedere 'onderneming' 1 minuut, waarin je Watanebe ziet rondlopen alsof hij simpelweg van een onbewoond eiland komt? Zonder enige diepgang wordt het aspect van "ihet nut van zijn leven ontdekken" geflitst. Het verhaal vond ik dus heel slecht uitgewerkt.

Wel laat de film sterk zien hoe slecht de bureaucratie is. Tevens acteert Watanebe uitstekend en zitten er dramatische scenes in. De piano-scene, de scenes met het 'pinballen', de scene waarin hij het zijn zoon wil vertellen en de schommelscene zijn goed geschoten.

Al met al een aardige film, maar als je het mij vraagt zeker geen hoogvlieger.

3 sterren, wellicht teveel, maar ach. Verveeld heb ik me niet en bij vlagen is het een sterke film.

Lees de berichten op pag. 1 van Kapp, SB en Ramon eens. Verwoorden goed, wat er zo speciaal is aan deze geniale film.

Heb ze al reeds eerder gelezen, beschrijven grotendeels simpelweg hun mening over de storytelling, shots e.d.
Vindt de storytelling over het algemeen voldoende, behalve die in het laatste deel.
Ben het er niet mee eens dat het dus geniaal is. Vernieuwend was het zeker voor '52, maar geniaal? Nee.

Ramon heeft gelijk als hij het heeft over Takashi Shimura, Shimura acteert uitstekend. Al laat het me wel, op de piano-scene na, onberoerd. Dat Kurosawa hier zo'n duidelijk signaal afgeeft..ik betwijfel het. Het enige signaal dat hij voor mij in de film verstopt heeft, is dat bureaucratie slecht is.
Watanebe verandert zijn leven zeker, maar m.i. wordt het matig uitgewerkt. Zijn laatste verandering, het aanleggen van de speeltuin e.d. is de enige verandering die enigszins wordt uitgediept. In de andere scene's zie je wat hij doet en daar blijft het ook bij, het maakt totaal geen indruk.

En zo kan ik even doorgaan. Het geniale aan het openingsshot? Ik zie het niet.
Het meesterlijke aan het laatste stuk? Nee dankje, niet meesterlijk. Het detail van de blikken waar SB het over heeft, heb ik niet opgemerkt.


Laat ik niet vergeten te zeggen dat Ikiru zeker geen slechte film is, maar de beoordeling van 4.03 snap ik nog steeds niet. En zal ik hoogstwaarschijnlijk ook niet snappen

Je vraagt om uitleg, vanwege je onbegrip. Die staat duidelijk omschreven in de berichten hier, met name in de berichten waarnaar ik verwees. dat je het er niet mee eens bent is wat anders. Revolutionaire storytelling, verbluffende cinematografie, meeslepende acteerprestaties (vooral Shimura speelt overtuigend en aangrijpend) zijn niet een paar terloopse zaken. Lijken me naast de andere dingen die genoemd worden genoeg uitleg voor die hoge score.

De uitleg heb je me prima gegeven, bedankt daarvoor. Ben het er inderdaad niet mee eens en daarom reageerde ik er nogmaals op. Ook wat je wederom weer aankaart; de storytelling, cinematografie, overtuigen mij niet van het feit dat de film een 4.03 score moet krijgen.

Dit zijn voor mij de dingen die een film ondersteunen in het creeeren van een klassieker. Maar er zijn nog zoveel andere zaken die een film sterk maken, die ik in deze film mis. Weinig sfeer in Ikiru, weinig echte diepgang.

Maar enfin, mijn allereerste gequote uitspraak, waarin ik zei dat ik het niet zou snappen, was meer ter inleiding van mijn 'recensie'. Natuurlijk snap ik dat er een hoop mensen zijn die dit een wereldfilm vinden, dat is met (vrijwel) alle films. Ben het er alleen in dit geval niet mee eens

Fraaie film,

Meesleepend relaas van een oude man die te laat van het leven gaat genieten. Niets nieuws onder de zon maar de uitwerking is goed. Vooral het 1ste uur vond ik erg sterk. Prachtig moment als de oude man plots in zingen uitbarst in een café. Een simpele handeling maar voor deze man lange tijd een onneembare vesting. De uitstapjes die de man onderneemt weten te ontroeren doordat de man niemand in zijn omgeving heeft waarop hij kan bouwen . Bovendien oogt de man vitaal en is er veel te zeggen voor iemand die zijn laatste maanden op deze aarde op een waardige manier af wil sluiten, zonder in constant gejank te vervallen. Met name de ontwapenende rol van het jonge meisje zorgt voor veel leuke situaties. Ze waren beide goed op elkaar ingespeeld.

De vertelstructuur vond ik interessant. Een persoon die de oude man introduceert, bij de kijkers. Kurosawa heeft goed gekeken naar It `s a Wonderful Life. Het einde waarin alle gemeenteraadsleden hun mening gaven had wel wat. Vooral goed dat het niet bij woorden over de oude man bleef maar dat er telkens korte flashbacks aan de kijker werden geserveerd. Zodat de oude man prominent in de film aanwezig bleef. Goed vertolkte rol!

Wat me ook opviel was dat deze film nog steeds erg actueel is. Nooit geweten dat men begin jaren `50 al tegen een muur van bureaucratie aanliep.

De muziek in de film was ook fijn. Wel apart dat het nummer Happy Birthday in het Engels werd gezongen.

Nog een grappige quote die mij wel beviel: Vrouwen zijn de inhaligste zoogdieren ter wereld.

De beste Kurosawa die ik tot nu toe gezien heb. 4*

Al veel eerder. Franz Kafka schreef in 1914 al Der Prozess, een keiharde aanklacht tegen de bureaucratie.

3 woorden: wow!, wow!, wow!

5 sterren

Hij had een goede vooruitziende blik dan.

Overigens vind ik de vertelstructuur in Ikiru niet alleen maar lijken op de opening van It `s a Wonderful Life. De film vertoont meerdere overeenkomsten met Frank Capra films. Ik vind hem uitstekend vergelijkbaar met Mr. Smith Goes To Washington.

Ook daar gaat het verhaal over een man die voor een goed doel strijdt en daar uiteindelijk in slaagt . Anno 2007 hopeloos klef en sentimenteel, maar dat geldt niet voor deze films. In deze films is dat juist de charme, het oogt allemaal erg feel good. Maar het is niet sentimenteel en nep. Ook niet in Ikiru, waar een man vlak voordat hij sterft leert te genieten van het leven. Vooral door het krachtige acteerwerk van beide hoofdpersonages, die een enorme betrokkenheid creëert begeef je jezelf als het ware in hun wereldje.

Voor mij ook het belangrijkste minpunt van de film. De verandering van vertelwijze was mijns inziens niet nodig. Neemt niet weg dat de film, ondanks een klein gebrek aan nuance, toch af en toe prachtig is. 4 wel verdiende sterren.

Ik vond dat einde met die collega's juist één van de hoogtepunten.

Ik ook. Het beste deel van de film.

Ja, enorme eye-opener.

Ik dus niet. Net hetzelfde euvel als 12 Angry Men. Veel te makkelijk en ongenuanceerd.

Dat vond ik bij 12 angry man ook maar niet bij ikiru waar de drank toch rijkelijk schijnt te vloeien. Ze gingen er naar min inziens zo makkelijk mee akkoord omdat ze flink aangeschoten waren en dachten: Waarom ook niet, joepie hij is een held.

Ik vind het altijd mooier als effecten van iemands leven of iemands handelingen in beeld worden gebracht zonder dat de personages er te veel over praten. Hierdoor werd het inderdaad te ongenuanceerd en viel het een beetje in de herhaling. Helemaal omdat ik de eerste helft zo mooi vond, was de eindeloze discussie tussen de mensen van de gemeente of Watanebe nou wel of niet de drijvende kracht was een beetje een anti-climax.

Had ik ook de eerste keer dat ik hem zag maar bij herziening vond ik het eigenlijk wel mooi. Nog steeds had het voor mij niet echt gehoeven maar het stoorde ook niet meer en het gaf de film toch wel wat extra's.

Meesterlijke film! Tot nu toe mijn beste Kurosawa (na bekijken van Jojimbo, 7 samurai, Rashomon en Sanjuro), en dan vooral vanwege de enorme menselijkheid die in de film zit. De acteerprestatie van Shimura is buitengewoon en de film bevat talrijke scènes die werkelijk door merg en been gaan. Is nog steeds buitengewoon relevant. 5*

Takashi Shimura, wat een acteur.

Als dit de Kurosawa is met de meeste inhoud dan is de man definitief niet mijn regisseur. Ondanks mijn hoge verwachtingen kan ik maar weinig bijzonders zien in Ikiru. Een klassiek verhaal over een man die zijn leven omgooit wanneer hij weet binnenkort te sterven en daar blijft het wel zo'n beetje bij. Vrij voor de hand liggend en simpel uitgewerkt, zonder enige gelaagdheid of subtiliteit. Integendeel, meestal ligt het er veel te dik bovenop (die vrouwen in het gemeentehuis, de ruzie met de zoon, de hele dodenwake).

Ikiru bevat enkele momenten waarvan ik kan begrijpen dat ze indruk maken op het moment dat de film als geheel je wat doet, er wordt goed geacteerd en de close-ups zijn fraai. Dat is echter onvoldoende om de meesterwerkstatus waar te maken. Het homerische heldenepos Sichinin no Samurai blijft zodoende vooralsnog de enige film van Kurosawa die me echt weet te overtuigen. 3*

Een overtuigend en ontroerend meesterwerk. Na het zien van een eveneens ontroerende documentaire betrof dit juweeltje een ervaring die ik moeilijk onder woorden kan brengen. Ik zal later nog wel een recensie schrijven maar daar is het nu te laat voor.

5*

Mooie aanklacht tegen de ambtenarij en de bureaucratie. Verplichte kost voor elk zelfzuchtige bestuurslid.

Heerlijke film die op een kleine schaal speelt en daardoor indruk weet te maken. Ik vind het opvallend dat het alleen als commentaar op bureaucratie wordt gezien. De vertaling van de titel is niets voor niets 'leven'. Ja, Watanabe begint een strijd tegen de bureaucratie om een doel te verwezelijken, maar het gaat zeker dieper dan dat.

Het eerste gedeelte van de film is ook niets meer dan Watanabe die probeert te bedenken wat hij mij zijn leven heeft gedaan en moet doen. Het gaat naar mijn idee meer over opoffering, als we zien zijn zoon niet eens al zijn moeite waardeert. Hetzelfde geldt voor de speelplaats. De kinderen die erop spelen zullen echt niet weten welke man het heeft neergezet, en de hoge bazen nemen al de eer op zich.

Toch zal Watanabe's inspanningen gewaardeerd worden door die paar mensen die wel weten wat hij allemaal heeft gedaan, en is het plezier van de kinderen veel meer waard dan persoonlijke eer.

Het laatste gedeelte van de film vond ik wel nodig: je ziet nu hoe die laatste paar maanden van Watanabe verkeerd worden begrepen. In een dronken bui zweert iedereen z'n best te gaan doen, maar daar komt niks van in. Een enkeling trekt er daadwerkelijk een les uit, maar durft niet dezelfde weg te gaan volgen. Dat Watanabe 'onze held' wordt genoemd is dan ook terecht, het is misschien wel moeilijker een echte held te zijn in een systeem gebaseerd op lafheid dan bij de samoerai.

4/5

Mooie samenvatting, Beitel. Film is gewoonweg schitterend én bovenal zeer menselijk

Heerlijke film die een plek in mijn top tien heeft te weten bemachtigen. Akira Kurowasa levert hier een briljante film af en ik wil er nu dus veel meer van zien. Dit is toch verassend te noemen aangezien ik twee films nog terug een hekel aan Akira begon te krijgen. Zowel Ran als 7 samurai konden mij niet bekoren en ik was eigenlijk van plan om geen films meer van Kurowasa te gaan bekijken. Toch blij dat ik door heb gezet want na het al zeer goede en orginele Rashamon (4.5 ster) komt nu zijn eerste 5 sterrenfilm eraan: Ikuru.

Om te beginnen ben ik zeer onder de indruk van het acteerwerk van Takasi Shimuru die ik gerust onder een van de beste rollen ooit wil zetten. Zijn gezicht is gewoon ideaal voor de film. Wat is er zo bijzonder aan dit gezicht. Het feit dat het zo leeg is. Takasi Shimuru straalt voor het grootste gedeelte van de film niets uit en dat past perfect bij zijn karakter. Wat heeft hij in zijn 30 jarige carrière nauw immers voor elkaar gekregen? Inderdaad niets! Je ziet en voelt mee met deze man die volgens mij wel 5 burn-outs in zijn leven heeft gehad.

Dan het verhaal. Nadat de Watanabe ontdekt dat hij niet lang meer te leven heeft gaat hij bij zich wat de zin van zijn leven is? Aangezien hij tot het voor hem zeer onthutsend antwoord komt dat hij al zijn tijd heeft opgemaakt aan nutteloze dingen gaat hij proberen om toch nog zin te geven aan zijn leven.

Eerst ontmoet hij een schrijver naar wiens quote de maker van Saw volgens mij goed geluisterd hebben. Vervolgens gaan Watanbe en de schrijver op stap. Hier komt de hoogtepunt van de film in de zogenaamde pianoscène. Het lied, simpel maar o zo emotioneel mag van mij gerust een van de mooiste nummers in een film ooit worden genoemd. Toch vind hij geen geluk in sake en vrouwen waarna hij de levenslust van zijn ex-collega probeert te kopiëren.

Ondanks dat dit niet lukt kom Watanabe er wel achter hoe hij wel een goede invulling van zijn leven kan geven. Niet door enkelweg naar zijn baan te gaan maar door daar ook echt te gaan werken en door daadkracht te tonen in een gemeente dat enkel en alleen mensen van het kastje naar de muur te sturen en door documenten te stempelen. Deze ‘wedergeboorte’ van Watanabe wordt prachtig gefilmd door het verjaardagsfeest van de achtergrond dat ‘Happy Birthday’ gaat zingen op het moment dat de jarige job de trap oploopt en Watanbe de trap afloopt.

Het laatste stuk is tijdens de wake van Watanabe. Aangezien succes vele ouders heeft en falen een wees is neemt iedereen credit voor het aangelegde plein dat enkel en alleen door Watanbe bestaat. De collega’s beginnen een discussie over de rol van Watanbe hierin en zoeken een verklaring voor zijn plotselinge verandering in gedrag. Onder invloed van sake besluiten ze hun eigen leven te verbeteren en een voorbeeld te nemen aan de daadkracht van Watanbe. Zeer moralistisch allemaal en duidelijk het minste stuk van de film. Als de effect van de sake uitgewerkt is blijkt dat er niets is veranderd op zijn werkplaats en dat alles hetzelfde is gebleven. Maar was dit dan het doel van Watanabe? Wou hij de werkplaats veranderen? Nee, hij wou zelf veranderen en is daar dan ook in gelukt.


De 5 sterren zijn dan ook meer dan verdient.

Menige lofprijzing aan Ikiru is te danken aan de inhoud van de film. Afgaande op de synopsis kon ik daar wel iets in; de inhoud zoals beschreven in de synopsis heeft potentie. Helaas wordt tijdens het zien van de film al gauw duidelijk dat de ontdekking van de maagkanker niet de oorzaak, maar de aanleiding is van Watanabe's zoektocht naar betekenis in zijn leven. De kanker is nodig om Watanabe in te laten zien dat zijn leven tot dan toe weinig zinvol is geweest - en daar heb ik problemen mee. Ik kan me niet voorstellen dat die gedachte niet eerder bij hem is opgekomen. Tijdens dertig jaar eentonig werk is daar volgens mij genoeg tijd voor. Voor mij in elk geval reden om Watanabe niet serieus te kunnen nemen. Als dit personage daarbij slechts tot een beetje gestotter in staat lijkt te zijn, is een bijna twee en een half uur durende film een lange saaie zit. Een ander eenzijdig personage dat allerminst overtuigt, is die vrouwelijke collega. Doet zij wel iets anders dan om niks schaterlachen als een belachelijke?

Ook die vent in de wachtkamer bij de dokter zou van mij geen bestaansrecht krijgen. Kan die dokter niet domweg zeggen dat Watanabe nog zes maanden te leven heeft? Het gesprek over al die symptomen die toevallig allemaal betrekking hebben op Watanabe wankelt in hoge mate, en helt sterk naar de ongeloofwaardigheid.

Wat rest er dan nog? De bureaucratie? Nee, dat wordt te lomp in beeld gebracht. Dan lees ik liever Kafka's Prozess nog eens. De vertelstructuur? Ja, en op grond hiervan staat mijn anderhalve ster er.