Meningen

Aan de ene kant was dit een hele sterke film, maar aan de andere kant net wat te zoetsappig. De film begon heel sterk met het laten zien van veel rebels gedrag: gevloek, herrie schoppen, bedreigingen etc. Precies wat je van een film als deze kan en eigenlijk ook moet verwachten om het ook maar een beetje serieus te kunnen nemen. Zelden heb ik zo'n aversie gehad tegen de hoofdpersoon. Eigenlijk één van de hoofdpersonen, ik doel op Vinz. Een arrogante, betweterige en zogenaamd stoere zak. Door dat pistooltje ging hij opeens heel wijs doen. Wat Hubert ook snapte en hij had hem gewoon een flinke klap moeten geven en zich niet moeten laten stoppen door Saïd.
Later nam het verhaal het opeens een wending. Waar in mijn ogen totaal geen aanleiding voor was. Opeens was Vinz helemaal niet meer zo stoer. Opzich had ik dat nog wel verwacht dat het vooral praatjes waren, maar bij Hubert gebeurde opeens het tegenovergestelde. Daar waar hij in het begin nog weg wilde uit de buurt, was hij nu opeens wat Vinz eerst was. En ik snap niet waarom. Is er wat gebeurd toen ik knipperde met mijn ogen?
De scènes werden tammer, het werd allemaal wat minder ernstig. Het was minder aangrijpend, de dialogen waren minder interessant en de omgeving werd er ook niet beter op. De sfeer van het begin was gewoon zo goed als weg. Verder nog wel een "leuk" einde, maar zeker geen laatste 20-25 minuten die ik lang zal onthouden (op het echte einde na dus).

Ik wil nog één scène eruit pikken, want die vond ik zo geweldig. Die anekdote van die man op het toilet. Geweldig! Het was lach geleden dat ik zo hard heb gelachen in een film als deze.

Verder vond ik de keuze voor zwart-wit erg goed. Het maakte het allemaal nog wat rauwer.

Een film die erg sterk begon, maar zwak eindigde. Overigens nog wel een mooie slotzin. En wie is er nu dood?
Kleine 3,5*

Ik heb gisteren iets gedaan wat ik niet vaak doe: Een horrorfilm kijken. En dan een horror/thriller. Halloween, als prins van de slasher, leek me uitermate geschikt. The Thing was retespannend en ik verwachtte van Halloween niet anders. Carpenter is uitstekend in het creëren van spanning. Zo ook bij Halloween.

Het begint al gelijk met een enorm spannende scène. Het daderperspectief i.c.m. het ademen en het beperkte zicht deden mij op het puntje van mijn stoel zitten. Eigenlijk is dit de hele film zo geweest. Anderhalf uur op het puntje van mijn stoel gezeten.

Wat ik erg knap vond was de spanning overdag. Overdag is het 10x moeilijker om het spannend te maken dan overdag. Zelfs een klein schrikmomentje.

Het enige wat Halloween mist, is een impact. Ik werd vanmorgen niet wakker denken aan Halloween en als ik er nu aan terugdenk, heeft het niet de impact van een echte topper: geen grijns, geen kippenvel of iets waar ik direct aan moet denken waar ik van onder indruk was. Iets wat ik bij Psycho wel had. Misschien de muziek, het Tubular Bells-achtige muziekje was echt het beste deel van de film.

4,0*, misschien dat ik deze film binnenkort weer moet zien.

Gewone film. Niets bijzonders.

Zonde dat Will Smith zich de laatste tijd laat strikken voor al die matige films. Hij doet zijn talent niet genoeg eer aan.

Ik ben bang dat als hij zo doorgaat dat hij het niveau van Independence Day en Men In Black nooit meer zal halen

Verder dan een 2,5* kom ik niet

Ik heb even geteld en dit is al mijn 11e film met Clint Eastwood in de hoofdrol. En elke keer gewoon kippenvel als je die man weer ziet.

Ook is dit mijn 5e western en misschien dat ik dit genre zowaar leuk ga vinden. Vroeger had ik nooit een hoge pet op van dit genre, maar misschien heb ik het nu 'ontdekt'. Wie weet...

De film begint uitstekend en draait er niet omheen. Geen slappe hap, maar gewoon laten zien waar het om gaat. Daarna de Eastwood zoals alleen hij die neer kan zetten (en dan niet alleen als Cowboy, maar ook als bv. Dirty Harry). Een coole, koelbloedige en bovenal geweldige man waarvan je hoopt dat jij ook maar de helft zo goed kon zijn als hij. Ik ben niet zo van het aanbidden, maar hij komt er wel aardig dicht bij in de buurt.

De muziek is niet de muziek die ik gewend ben, nl. die van Morricone. Het is zeker geen slechte muziek, maar alles lijkt simpel in vergelijking tot de muziek van Morricone.

Het enige minpunt vond ik de romance. Onnodig en bovenal vind ik het leuker als hij een emotieloze cowboy speelt. Zo'n personage waarvan je geen idee hebt wat er in zijn hoofd afspeelt.

Een prachtige western en zeker voor herhaling vatbaar.

4,0*

All right, now that makes three mistakes we've made. The money, we hung an innocent man, and we didn't finish the job. We can't undo the first two... but we can still finish the job.

Zoals (bijna) altijd ben ik te laat met de hypes als het om films gaat. Nu heb ik The Hangover wel al vanaf het begin gevolg, maar het trok me nooit zo. Vandaag heb ik hem dan eindelijk gezien en ik moet zeggen dat het precies wat ik verwacht was, maar wel in positieve zin. Het is heerlijke gortdroge humor met een heerlijk verhaal. Van die films die nergens over gaan zie ik tegenwoordig te weinig. En goede films zoals The Hangover worden tegenwoordig ook nog maar zelden gemaakt. Jammer, want ik denk toch dat er tegenwoordig veel vraag naar is.

Even tijdens mijn examens door een simpele, flauwe, maar grappige komedie kijken. Het is precies wat ik vandaag nodig had en The Hangover heeft perfect voorzien in mijn vraag. Ben ook gelijk benieuwd naar deel 2, hoewel ik bang ben dat ze in herhaling zullen vallen. We zullen het meemaken.

Bepaalde films hoor je als jongen van mijn leeftijd eigenlijk niet goed te vinden, laat staan geweldig. Dus? Ik weet eigenlijk ook niet waarom ik zo begin. Wellicht om mezelf nog even extra duidelijk te maken dat het me niks kan schelen of ik dit wel of niet goed mag vinden.

De serie kijk ik nog altijd met even veel plezier als ik vroeger series als Pokémon en Shin Chan keek. Als dat een guilty pleasure is, then I plead guilty. Vanwege de korte stukjes die ik destijds (rond de tijd dat de film uitkwam), was ik bang dat het een slechte kinderfilm zou worden à la High School Musical (hoewel ze nog best te kijken zijn) of dat de nadruk te veel op Miley en Travis. Maar alles bleek onterechte vooroordelen te zijn en zelfs meer.

Ik had niet verwacht dat ik deze film zo leuk zou vinden. Een uitstekende combinatie tussen humor en (tiener)drama. En ondanks dat het op grote vlakken voorspelbaar is, maakte dat niks uit. Cliché hoeft niet per definitie slecht te zijn, dat wordt hier weer eens te meer bewezen. Deze film heeft alles waar The Notebook in tekort schiet. Geen vergelijking tussen beide films, alleen ik ken ze toevallig allebei gisteren en The Notebook is een van de meestgewaarde romantische drama's.

Tevens ook leuke muziek, had ik echt niet verwacht. Niet dat ik gelijk het album op moet gaan zoeken (wat ik vast nog wel een keer ga doen) en het zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete platen halen, maar het is gewoon... lieve muziek. Mooie liedjes, vrolijke liedjes, aanstekelijke liedjes, ontroerende liedjes. Heel divers en allemaal zeer sterk gekozen.

Een geweldige feel-good movie met alle elementen die een feel-good film nodig heeft: een prima (minimalistisch) verhaal, grappige, maar ook ontroerende stukjes, mooie/leuke muziek, een cast die oprecht over kan komen en bovenal: het moet mij als kijker meenemen op een reis. Als het ware mij bij de hand nemen (inderdaad heel kinderachtig) en mij stap voor stap het ene na het andere soapdrama voorschotelen. Want hoe je het went of keert, het is gewoon een grote soap, alleen dat wat meer voor kinderen. Maar wel een hele sterke soap, zonder overdreven melodramatisch gedoe waar veel feel-good movies op stranden.

Jammer dat Miley zo weggedrukt is door Justin Bieber als het gaat om tieneridool. Ik kijk toch veel liever naar Miley (ook één van de redenen dat ik dit zo'n leuke film vond. en Emily Osment is sowieso ). Aan de andere kant kan ik ook wel begrijpen dat Miley allang niet meer zo'n idool is.

Gisteren had ik hier nog een 4,0* staan. Daar mag wel een 0,5* bij.

Ook weer een geweldige film. De show wordt uiteraard weer gestolen door Anthony Hopkins a.k.a. Hannibal Lecter, welke zo onderhand aan het uitgroeien is tot één van mijn favoriete filmpersonages aller tijden. Hannibal biedt een aantal dingen die de twee voorgangers niet te bieden had. Zo waren er een aantal prachtige cameratechnieken en filters. Jammer genoeg is er één groot minpunt, Clarice Starling, wat een verschrikkelijk aanfluiting om daar een totaal andere actrice voor te gebruiken. Of je vraagt Jodie Foster terug of je zorgt maar voor een andere agent(e) zoals in Red Dragon. Als dit goed verzorgt was, had ik dit deel misschien wel het beste gevonden.

Voor de rest is het een uitstekende film vol spanning en met een prima ontknoping.

P.S. Wat werd Starling hier getoond als een ongelofelijk dom mokkel...

Afgelopen dagen in sneltreinvaart de hele serie weer bekeken. Als na The Chamber of Secrets het kinderlijke sausje eraf gehaald wordt, verandert de serie opeens van vermakelijke jeugdfilms in duistere avonturenfilms. Eigenlijk ieder deel vond ik sterker dan de vorige keer dat ik ze zag. Pas nu valt op hoe mooi de films gemaakt zin. Dat was met het laatste deel niet anders.

Destijds was ik behoorlijk teleurgesteld in het laatste deel. Ten onrechte zo bleek en dat vind ik best opvallend. Nota bene in de bioscoop zou deze film toch goed tot zijn recht moete komen. Toch geef ik dit laatste deel, als eerste sinds The Chamber of Secrets ‘slechts’ een 3,5*. Want als er één stukje kritiek is dat nog overeind staat, is het wel dat het allemaal afgeraffeld aanvoelt. Daar waar Part 1 rustig opbouwt naar de finale en eindigt met een van de beste cliffhanger in de filmgeschiedenis, is Part 2 een aaneenschakeling van vluchtige actiescènes.

Tot zover de kritiek, want visueel is het einde wederom adembenemend mooi. Van het magische schild om Hogwarts heen tot vuurdraak in de Room of Requirements.
En eerlijk is eerlijk, spannend is het zeker. Ruim 10 jaar lang is er opgebouwd naar dit laatste epische moment en dat voel je. Iedere vezel staat stijf, want er zit geen slap of saai moment in, dat dan weer wel.

Alle lof voor Yates en zijn crew, want hij tilde de Harry Potter-saga absoluut naar een hoger niveau.

Mijn 2e Harry Potter film die ik in de bios heb gezien. 2x zelf aangezien 2 mensen op het idee kwamen om deze film met hun verjaardag in de bios te gaan kijken .

Ik vond het niet erg, aangezien het een leuke film is. Van dit soort films hou ik.

En met dit soort films bedoel ik 'films met een wedstrijd/competitie'.

4,0*

Ik zie nu dat ik hier een 2,0* voor had staan. Ook heb ik zelfs een recensie geplaatst op 6 april. Ik kan me niet eens herinneren dat ik deze film al had gezien. Terecht die 2,0* blijkbaar, omdat de impact dan 0,0 geweest is.

Vandaag heb ik hem dus herkeken. Een prima film. Een spannend deel, precies zoals ik gewend ben. Een uitstekende blockbuster die bijna geen moment verveeld. Ook is de film zoals bij alle delen visueel uitstekend. Met name de vechtscènes op het einde. Prachtige visuele effecten bij de spreuken. De score is, zoals bij elk deel, verzorgd. Geen prominente factor, maar wel sfeerverhogend. Eigenlijk zoals een score hoort te zijn.

Verhoging naar een 3,5* lijkt me dan zeker op zijn plaats. Een 3,5* klinkt laag gezien mijn vele lofuitingen, maar de impact is (zoals bij veel blockbusters) laag. De volgende dag ben je de film alweer "vergeten".

Op naar deel 6! (die ik nog niet heb gezien, dat weet ik zeker! )

Ik vond dit de slechtste en slapste film van de Harry Potter reeks. Het verhaal vond ik niet interessant en op het einde viel ik bijna in slaap.

Deel 1 van deze aparte filmserie. Ik heb het niet zo op de tovenarij en dat soort dingen, maar dit is wel zo'n film die leuk is om te kijken.

Na een paar keer heb je het wel gezien, maar zeker een aardige film!

Heat, door velen genoemd als (één van de) beste thrillers. Heb heb meerdere malen geprobeerd te pindakazen, maar de ondertiteling deed het nooit. Toen ik hem ergens voor 2 euro op de kop kon tikken, was de keuze niet moeilijk.
Feit blijft dat de speelduur ietwat lang is en daarom is hij toch nog een tijdje in mijn kast blijven liggen.

Gisterenavond had ik de tijd en zin en heb hem dus gekeken. Of ik het wel of niet, er waren natuurlijk hoge verwachtingen. Met zo'n cast en zoveel lof voor deze film is het bijna zeker genieten geblazen.

De film begint voor mij pas echt na een uur en dat vond ik redelijk zonde. Er gebeurde vrij weinig en wat er gebeurde was niet echt boeiend. Altijd die relatieproblemen... Die ken ik inmiddels van binnen en van buiten. Zeker gezien de speelduur was het wat onnodig.

Wat volgt is een uitstekende thriller die nooit verveeld. De Niro vs Pacino. Een uitstekende keuze, die ook nog eens goed bevallen is. Alhoewel ik de tweestrijd tussen hun een beetje miste. Ze hadden er een spannendere film van moeten maken, met wat over-en-weer touwgetrek tussen beiden. Dat je op een gegeven moment echt zoiets hebt van: "Ik weet niet wie er gaat winnen, dus ik geef het raden op."
De bankoverval vond ik ook te makkelijk en te simpel. Ik had bv. meer voorbereiding willen zien. Ook, na de bankoverval was het gewoon wat over en weer schieten en je wist eigenlijk al dat hij toch weg zou komen. Vooral raar vond ik het dat Hanna schoot, terwijl hij een kind vasthoudt. Dat mag toch helemaal niet?

Enige wat ik nog naar voren willen halen is de scène tussen Hanna en McCauley, de scène waarbij ze gaan koffiedrinken. Dat vond ik echt een geniale zet van Mann. Orgineel en geniaal. Wie had dat gedacht? Dat ze gewoon even koffie gaan drinken!

4,0* voor een uitstekende thriller met een prachtige finale. Ietwat simpel, maar simpel hoeft niet per se slecht te zijn.

P.S. 4000e stem bij Heat

Wederom een teleurstelling in het westernhoekje. Misschien zijn dit soort westerns niet aan mij besteedt. High Noon heeft, zoals elke western die ik tot nu toe keek, een redelijk verhaal, alleen de invulling is zo matig. Het is te karig om anderhalf uur lang boeiend te zijn. Er mist een bepaalde coolheidsfactor. Acteerwerk is af en toe niet om aan te zien, de personages zijn eendimensionaal (wat geen probleem hoeft te zijn, als die ene dimensie maar goed is). Wat dit soort films nodig hebben is een soort Clint Eastwood ( ). Oftewel, een personage die ieder ander personage overbodig maakt, omdat hij interessant genoeg is. Niet zozeer overbodig, maar waarbij het de regisseur vergeven is dat die andere minder interessant zijn. De "slappe zak" Marshal was niet zo iemand.

Vooruit, echt saai werd het nergens en het was allesbehalve slecht, maar schiet zo'n beetje op elk vlak (een beetje) te kort. Een "ruime onvoldoende".

Overigens geldt: Hoe meer westerns ik kijk, hoe meer ik Leone ga waarderen, omdat het hem wel gelukt is om uit alle elementen (verhaal, muziek, personages, decor etc.) het maximale te halen.

Een geweldige western.

Eastwood speelt precies zoals in de Dollartrilogie: Geweldig! Een vergelijkbaar personage en ook hier dat hij dat geweldig. Hij steelt ook de show, 90% van het cijfer komt op zijn naam te staan (en de overige 10% op zijn naam als regisseur ). Mooie opening en slotscène. Het maakt de film echt helemaal af. Vooral die muziek erbij, brr...

Voor de rest een prima western. Ik vond het verhaal, net zoals bij de Dollarfilms, niet veel om handen hebben, maar wel genoeg om constant interessant te blijven. Het enige wat ik wel vond was dat er iets teveel trage scènes in zaten. Nu is dat geen probleem, mits de film genoeg om handen heeft om die trage scènes niet saai te laten worden (iets van Leone voor alsnog als enige gelukt is). De enige smet op deze voor de rest ijzersterke film.

Eastwood did it again!

Voor de kinderen zal het wel leuk zijn, maar het verhaal is o zo standaard en de muziek is eigenlijk ook niet echt nieuw..

Af en toe wel leuk, maar je moet wel de Engelse kijken, want Nederlands gesproken is echt dramatisch!

2,0*

Zelfde als deel 1 eigenlijk. Deze serie wordt teveel uitgebuit. Van de sing-a-longs tot de Nederlands High School Musical. Gelukkig is Jetix, met de HSM reclames, weg.

Vond de liedjes iets beter dan deel 1 en het verhaal eigenlijk ook. Daarom deze een 2,5*

Legendarische band en één van mijn favoriete bands.

Interessante docu met ook wat dingen die ik nog niet wist. Verder blijft het allemaal erg oppervlakkig en is het een standaard "iedereen zegt hoe de platen tot stand gekomen zijn en wat voor problemen daar allemaal bij kwamen kijken"-docu.

Een film waar we jarenlang naar uitkeken. Nog maar net nadat het laatste deel van Lord of the Rings op de markt was, begon het speculeren al. Deze film kende een boel startproblemen, maar alles moest dan ook perfect zijn. Dit zou immers net zo goed als Lord of the Rings moeten worden.

Ondanks dat iedereen wist dat dat niet zou gaan gebeuren, hoopten we er allemaal op. Nog epischere gevechten, een nog meeslepender verhaal en nog betere filmmuziek. Het wordt het allemaal niet, maar toch hoopten we er allemaal op.

Enfin, daar sta je dan eindelijk in de bioscoop. Mijn eerste 3D-ervaring, de eerste IMAX-ervaring en dan ook nog eens als één van de eerste 'nieuwe' 48 FPS (High Frame Rate). Allereerst vond ik het 3D weinig toevoegen. Af en toe wel wat mooi gebruikt, maar over het algemeen is het irritant ondertiteling lezen, moet je rechtop blijven zitten (hoofd schuin betekent wazig beeld) en is het bovendien een erg vermoeiende bezigheid. Helemaal als je 3 uur lang in Pathé zit, waar er geen pauzes zijn (die ik achteraf niet gemist heb, maar je bent wel moe daarna...).

Wat een meeslepend meesterwerk moet worden, begint. Openend met flitsende scènes waarbij eens te meer duidelijk wordt hoe irritant 3D is: het is onscherp en onnavolgbaar. De vijand wordt geïntroduceerd en met een lichtnostalgisch gevoel begint het echte verhaal in The Shire. Wat leuke scènes met dwergen en een wat cliché “nee, ik ga niet, ja, ik ga toch”.

Als het verhaal eenmaal los komt, kan ik niet anders dan concluderen dat het verhaal wederom episch en wederom meeslepend is. Het kleurgebruik is echt schitterend en de landschappen zijn zowaar nog mooier in beeld gebracht dan bij Lord of the Rings. Ik weet niet of dat nou door de IMAX of door de HFR komt, het boeit eigenlijk ook niet. Wat oude verwijzingen naar vroeger geven maar weer eens aan dat iedereen snakt daar een Lord of the Rings 2.0.

Eén scène wil ik er in het bijzonder uitpikken: de extreem goede montage bij de aardmannen. Dat was nou echt letterlijk en figuurlijk een achtbaan van emoties. Een adrenalinerush die doet denken aan de grote gevechten uit Lord of the Rings.

Vooral blijft toch het introductiegevoel achter. Het echte kwaad (Azog is niet echt de grote vijand à la Sauron, meer een tussenavontuurtje) krijgt in deze film weinig screentijd. Iets wat opzich niet erg is, maar net zoals bij de Lord of the Rings-trilogie hoop ik dat het tweede en derde wel weer vol grootse gevechten zit.

Ook hier weer veel bos, wat kleine gevechten, mooie muziek, schitterende landschappen, wat humor tussendoor en vooral een verhaal wat boeit. Eigenlijk alles wat Fellowship of the Ring ook was. Ja, alle tekenen wijzen er naar uit dat dit wederom een trilogie zal zijn die de filmgeschiedenisboeken in gaat.

P.S. Wat mij betreft is Bilbo niet minder saai/eentonig/voorspelbaar/stoer/mieterig dan Frodo.

Heel slecht eigenlijk, maar net zoals veel andere films die ik deze vakantie hem gekeken, wel vermakelijk. Bette Midler zet een uitstekende heks neer en laat zien dat ze meer kan dan alleen zingen.

Hoogtepunt van de film: De re-make van Creedence Clearwater Revival's I Put A Spell On You. Met dat nummer heb ik de rest van de vakantie in mijn hoofd gelopen.

2,5*

Heerlijke komediefilm. Voor jong en oud en één van die komedies die het jaren later nog steeds goed doet.

De vallen die hij zet zijn geniaal .

Sommige scènes vond ik echter saai en hadden van mij niet gehoeven. Ik had liever wat meer actie tussen de boeven en Kevin gezien

3,5*

P.S. Joe Pesci zet weer een prachtige prestatie neer

Nadat mijn 1e animefilm flink was tegengevallen, nu dan misschien een klein lichtpuntje aan het einde van een lange, donkere tunnel.

Deze anime was een stuk serieuzer en misschien om die reden ook beter te pruimen voor mij. Nog steeds ben ik niet overtuigd of gegrepen door dit genre, maar misschien is er hoop.
De film begint erg goed. Een mooi neergezet stukje oorlog. Het drama is prachtig in beeld gebracht en je kan je heel goed inleven in de hoofdpersoon. Wat volgt is jammergenoeg een heleboel drama die niet altijd even boeiend is. Sommige scènes zijn zelfs langdradig te noemen...

Wat vooral het probleem bij anime is, voor mij dan, is het overbrengen van emoties. Doordat je toch beperkingen hebt in het visuele, moet er flink geoveracteerd worden om het goed over te brengen. Dit komt niet altijd ten goede aan de film.
De muziek is van tijd tot tijd goed, maar zo rond het einde kwam er gezang bij. Waarschijnlijk is dat niet echt mijn ding. Het Home Sweet Home was al helemaal een flinke aanfluiting.

Seita en Setsuko zijn goed neergezet. Alhoewel Setsuko aan het einde wel erg irritant werd. De personages zijn gewoon goed en niks anders dan lof daarvoor.

Tegen het einde aan werd de film wel minder interessant en er gebeurde geen dingen die ik niet van tevoren al aan had zien komen. Natuurlijk gaat het mis.
Vanwege de speelduur is het echter nog goed te doen en bereikt de film niet het 'ik ga straks in slaap vallen'-punt.

Iets te sentimenteel en iets te voorspelbaar, maar voor de rest toch een voldoende.
3,0*

Begint aardig en spannend, maar er zit vrij weinig ontwikkeling in de film. De personages missen een achtergrond en daardoor voelt de film zeer afstandelijk. De paar pogingen om er nog wat van te maken qua medeleven voelden vooral als goedkoop sentiment.

Deze film moet het vooral hebben van het medeleven met de slachtoffers. Dat het waargebeurd is, helpt uiteraard wel (je moet echt een hart van steen hebben, wil je dit niet aangrijpend vinden), maar het kan de film niet echt redden. De film duurt een half uur te lang om de volledige speelduur boeiend te kunnen zijn, het verhaal is te mager om echt aangrijpend te kunnen zijn en de personages zijn ééndimensionaal. Er wordt jammer genoeg gekozen voor een eenzijdig perspectief. Zo wordt de ernst van de situatie niet goed weergeven.

Het is niet onaardig en bij vlagen is het ook goed, maar 66 in de top 250?

3,0*

Cliché horrorfilm, maar uitermate vermakelijk. Ik hou niet van jump scares, dus wat dat betreft bleek dit wel een film voor mij. Neigt meer naar de thriller dan naar de horrorkant, vind ik.

Het groepje tieners dat naar de bossen gaat, pech krijgt en belandt in een verlaten dorpje, ja, dat verhaal hebben we eerder gehoord. Toch zit er genoeg originaliteit en suspense in om dit absoluut niet als storend te ervaren. Ondanks de twintig reclameblokken.

Alle negatieve kritieken over Paris Hilton ten spijt, ik heb haar zeker niet als storend ervaren. Sterker nog, godskolere, wat heeft zij een mooi lichaam! Nee, dan vond ik Elisha Cuthbert een stuk storender, haar personage kon ik gewoon niet snappen. Het was me allemaal iets te stoer en te makkelijk.

En zo kan je genoeg aanmerken op deze film, maar feit is gewoon dat ik ruim 2 uur naar deze film gekeken heb zonder enig moment van verveling.

Zeer interessante documentaire. Laat helaas weinig ruimte voor tegengeluiden. Zo wordt op het einde terloops gemeld dat alle ideeën leuk zijn (zoals geen hoogbouw), maar dat er uiteindelijk een kostenplaatje aan vast zit. In dat opzicht is de lofzang iets te idealistisch en te weinig realistisch.

Desalniettemin een mooi tegengeluid, want dat veel steden zielloos geworden zijn door de modernistische megalomanie moge duidelijk zijn. Onder aanvoering van mensen als Le Corbusier groeiden bomen tot in de hemel en moest alles groter, sneller en efficiënter. Dat daar een keerzijde aan zit, zijn we inmiddels wel achter, maar die gebouwen staan er nou eenmaal en een hele stedelijke infrastructuur wijzigen, kost een hoop tijd en moeite (en geld!).

Door een groeiende bevolking, die overigens grotendeels naar de stad vertrekt, zal er innovatief gedacht moeten worden. Zoals het in de docu goed verwoord wordt: meer met minder. Hoe kunnen we de bestaande ruimte zo herindelen dat we zowel de vruchten van de stad kunnen plukken, als het menszijn in ere kunnen houden. Kortom, hoe zorgen we dat we over vijftig jaar niet allemaal perfect geïsoleerd en geanonimiseerd op de 23e verdieping van ons appartement wonen? Met een mooi uitzicht, dat wel. Op de flat aan de overkant, dat wel.

Eerste deel was prima, goed zelfs. Dit deel is aardig puur alleen, omdat het een mooie film is om naar te kijken. Na ruim een uur soapdrama komt dan eindelijk het moment waar iedereen op wacht: het gevecht!

Helaas vrij pover met weinig gevechten en vooral weer veel geneuzel en... soapdrama. Met veel tranentrekkers en een archetypisch Hollywood-script. Waarom Peeta niet gewoon dood laten gaan? Dat zou de film pas leuk maken! De gast met z'n oma op zijn rug. De getrainde vechters die van 2 meter nog missen. De nerds die voor wat brute kills kunnen zorgen, maar die eigenlijk nauwelijks aan bod komen.

Veel gemisten kansen, veel voorspelbare scènes en bovenal veel te veel gelul. Was ik trouwens de enige die zich stoorde aan het verschrikkelijke overacting van Jennifer Lawrence? Dat gejank om de haverklap... Bovendien rent ze als iemand met kramp.

Toen ik in 2012 het eerste deel zag, was ik best tevreden. De trend van 'young adult sci-fi' kan ik best waarderen. Jammer alleen dat het daarna vrij snel bergafwaarts ging. De opvolger was matig (2,5*), deel 1 van Mockingjay niet meer dan vermakelijk (3,0*) en deze was eigenlijk helemaal matig. Nodeloos melodramatisch en vooral het einde tenenkrommend slecht. Al met al is het 'domme' vermaak nog best prima en met name de actiescènes zorgen ervoor dat er een goed tempo in de film zit. Alles daaromheen kon mij echter niet boeien. Dat ik er ook ruim 3 jaar over gedaan heb om het slotstuk te kijken is ook wel veelzeggend.

The rush of battle is often a potent and lethal addiction, for war is a drug...

8 Oscarnominaties. Dat moet toch wat goeds beloven? Beetje verrast van het lage gemiddelde dan wel. Meestal scoren films met (veel) Oscarnominaties doorgaans erg hoog op MovieMeter.

De film begint gelijk al uitstekend door de spanning er gelijk in te brengen. Door iemand dood te laten gaan. Bij elke ontmanteling ben je toch benieuwd of hij het wel gaat halen.

Ik was bang dat James echt zo'n typisch Amerikaans personage zou worden. Stoer, onoverwinnelijk, die eeuwige Amerikaanse propaganda.. Gelukkig bleek hij ook nog echte gevoelens te hebben en een gewone "soldaat" te zijn.

Film vermaakt goed zakt weinig in en is soms zelfs 'op het puntje van je stoel'-spannend. Maar wat maakt deze film zo speciaal? Ik vind hem zeker niet spannender dan bv. Saving Private Ryan. Ik vind het verhaal niet beter dan bv. Apocalypse Now. Het is gewoon een redelijke oorlogsfilm. Zeker geen hoogvlieger.

Het einde geeft overigens wel net even een extra glans aan deze film. Ik vond de scène met die laatste mislukte ontmanteling erg goed gedaan. Vooral het feit dat hij mislukt, vond ik erg... (aangenaam is het verkeerde woord)... erg goed gekozen. Een keertje niet eens typisch Amerikaans.
En dan het gesprek met zijn zoontje. Dat was erg mooi.

Nou snap ik wel waar die Oscarnominaties vandaan komen. De film is overduidelijk door Amerikanen gemaakt en eigenlijk had ik ook niet anders verwacht. Gewoon voor het grote publiek zal ik maar zeggen. Dat vind ik niet erg, want het is mede door mensen zoals ik dat film op deze manier gemaakt worden. Acht is wat overdreven, maar één of twee verdiend deze film zeker wel. Laat ik het maar op gebrek aan andere goede films dit jaar houden .

4,0*